PACO ABRIL E ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO DIALOGAN SOBRE LITERATURA NA LIBRERÍA "LA OREJA VERDE" EN XIXÓN

 

Da esquerda á dereita: Paco Abril, Lorena Fernández e García Teijeiro

Como indica o cartel, o encontro dentro do programa de librerías Afinidades Electivas, celebrouse en Xixón un acto marabilloso arredor da literatura (conto e poesía) e a súa relación coa infancia.

Tivo lugar  na librería La Oreja Verde, que dirixe unha muller creativa, eficiente e amante da cultura como é Ana López Chicano.

 

Antonio García Teijeiro e Ana López Chicano

Paco Abril, un artista total, un estudoso da literatura, activista cultural, escritor necesario, organizador de proxectos arredor da lectura, guionista, articulista, creador plástico e moitas cousas máis é un referente da LIX española e interveu xunto a Antonio García Teijeiro para falar das súas obras respectivas.

 

Paco Abril no acto

O acto estivo presentado e moderado por unha muller extraordinaria, Lorena Fernández, violinista e especialista en didáctica da música e da pedagoxía, que desenvolveu o seu labor dunha maneira rica e acaída ao que alí se expuso.

Foi un tempo espectacularmente afectivo, crítico e cheo de literatura.

Houbo lectura de contos, de poemas e o público saíu entusiasmado.

 

Antonio G. Teijeiro le un poema de "Poemar o mar"

Canto se botan en falta momentos así! Minutos para construír, para salientar a palabra literaria, para animar a que se lea poesía, para que se conten contos, para valorar o libro como ferramenta esencial nos tempos que corren.

Falouse de todo isto e máis. As propias experiencias coa literatura de fondo estiveron presentes e o clima que se respirou na librería foi de emoción, interese e agarimo.

 

 

Paco Abril mostra un suplemento cultural que dirixía

 Temos que felicitarnos porque proxectos coma este sexan promovidos polo Ministerio de Cultura e porque as librerías sexan o lugar que os acollan.

Nas bibliotecas e nas librerías o libro é o protagonista do lugar, está próximo ao lectorado e convértese en protagonista que, co seu silencio aparente, está a chamarnos para que nos acheguemos a el e poidamos gozar da literatura.

 

Como non podería ser doutro xeito, Versos e aloumiños non dubidou da necesidade de gravalo en audio e de poñelo á disposición das e dos interesados para que poidan vivir a maxia alí creada.

REMUÍÑO DE LIBROS (83) "Un peixe é un peixe", de Lio Lionni.

 

 “Un peixe é un peixe”

 

Autor e ilustracións: Leo Lionni

 

Tradución de Xosé Manuel González “Oli”.

 

Editorial: Kalandraka. 2024

 

 

 

Que se pode dicir de Leo Lionni? Pois que é un artista infinito, que ama o ser humano, que a través da personificación de animais demostra o seu compromiso cos comportamentos positivos das persoas.

Que sinala. Que conmove. Que fascina. Que coñece como ninguén sentimentos que fan ás persoas mellores. Que é un grande artista ético e estético.

 Quen non ama Nadarín ou Frederick.

 Que fai poesía coas súas ilustracións e relatos, tan curtos coma intensos.

Leo Lionni

Un peixe é un peixe non defrauda e segue a liña literaria e ética dos seus moitos libros.

Unha vez máis emocióname esta fábula preciosa, ben contanda, extraordinariamente ilustrada que nos fai pensar. Sempre reflexiono coas historias que plantea Leo Lionni.

Un peixe e un cágado (que se converte en ra) constrúen unha fonda amizade.

 

A ra chouta polo mundo e cóntalle ao peixe que viu cousas incríbles. E fálalle das vacas. E dos homes, mulleres e nenos que atopou nese mundo para ela descoñecido.

Coas palabras da ra, enche de luces, cores e imaxes sorprendentes que deixan o peixiño cavilando: el desexa descubrir ese mundo marabilloso.

E, soñando cos paxaros, o peixiño decidiu ver aquilo que lle contaran.

Sacode a cola e sae da auga.

Axiña dá cunha realidade que non agardaba.

Unha historia, moi colorida e engaiolante na ilustración, que nos fai reflexionar sobre a identidade, o coñecemento e a aceptación dun mesmo.

 

                                                                                                                                          ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

FAÍSCAS (20) Micro Aberto, un acto de celebración do Día das Letras Galegas, no Corte Inglés, en Vigo.

 

O pasado xoves, día 16, celebrouse o acto Micro Aberto, na libraría d´O Corte Inglés, en Vigo, co gallo do Día das Letras Galegas, adicado este ano á poeta Luísa Villalta.

 

Un grupo de escritoras e escritores lemos fragmentos ou poemas das nosas obras respectivas, ademais dalgún texto ou poema da escritora galardoada.

An Alfaya, Susi de la Torre, María Alonso Seisdedos, Reka Refojos, Xulio Teixeira, Mar Mato, Rexina Vega, Juan parcero e quen isto escribe, Antonio García Teijeiro, puxéronse diante do micrófono e foron lendo textos para o público asistente.

Antes da lectura, tres compoñentes da Asociación Cultural e musical "O Fiadeiro" deleitaron o público con dúas fermosas danzas.

Tamén tivemos o pracer de escoitar un par de pezas musicais recuperadas de Villalta, unha delas, instrumental, e a outra na que escoitamos a súa voz cantando.

Un verdadeiro tesouro musical e emocional.

 

Eu lin o poema Estación, do libro En concreto, de Luísa Villalta e dous poemas contidos na antoloxía Bicos e non balas, editada por Galaxia. Un deles pertencente ao poemario Na fogueira dos versos e o outro incluído en Petando nas portas de Dylan.

 

Como tiven a sorte de que mos gravasen, aquí están, en Versos e aloumiños, para que os veades se vós cómpre.

REMUÍÑO DE LIBROS (81) "O corazón dos paxaros", de Xerardo Quintiá

 

O corazón dos paxaros

 

Xerardo Quintiá

 

Ilustrado por Nuria Díaz

 

Edicións Xerais de Galicia. 2023

 

 

A dedicatoria do libro xa indica o camiño por onde transita O corazón dos paxaros, unha fermosa, sinxela e directa historia, escrita por Xerardo Quintiá e ilustrada belidamente por Nuria Díaz: “A todas as persoas que aman a natureza e a queren viva e ceibe”.

 

Crisantemo, un velliño que ama os paxaros e vive nunha casa coas paredes tortas e á que non lle puña portas, séntese feliz cando os oe trilar. Debúxaos nun caderno que sempre leva canda el. Vive en Vilachosca, onde hai unha camarilla de cazadores que disparan aos paxaros e o noso protagonista failles fronte, porque non pode aguantar que disparen e que cada vez nas inmensas fragas do lugar vivan menos paxaros.

Diso vai esta preciosa historia: unha alegación contra a caza. Un intelixente planteamento do autor para concienciar destes actos.

O corazón dos paxaros móvese entre o humor e o compromiso coa natureza. Neste álbum ateigado de humanidade atopamos un discurso literario excelente no formal, un motivo para falar da importancia dos animais e como nos relacionamos con eles, ademais de gozar do traballo espléndido de Nuria Díaz, cunhas imaxes moi coloristas, cheas de vida e dunha enorme expresividade.

 

Xerardo Quintiá. Foto Xerais

Unha historia para ler tamén en voz alta, moi poética, cun ritmo axeitado ao desenvolvemento do relato.

Fixéronme graza os xogos de palabras dalgúns nomes (Os Dis-para- dores ou Dionisio Tira Parriba, por exemplo) e estou seguro de que fará as delicias de pequenos e maiores.

Un acerto, sen dúbida, de Xerardo Quintiá e de Nuria Díaz, para remover conciencias, provocar a reflexión e facer boa literatura acompañada por unhas ilustracións cheas de vida. Non é doado e é algo que se agradece.

 

 

                                                                                                       Antonio García Teijeiro

REMUÍÑO DE LIBROS (80): "Sobremesas sobre versos", de Raquel Castro

 

Fermoso libro o que teño nas mans. Un libro diferente que conxuga narrativa, poesía e…gastronomía!

Emocionoume o contido do mesmo pola súa sensiblidade, polos afectos que viven nel e pola humanidade e intelixencia do seu discurso.

Con este volume, Sobremesas sobre versos (Galaxia. Col. Árbore.2023. Ilustracións de Diana Pastoriza) , Raquel Castro gañou a primeira edición do Premio de Literatura Simbad para o Recordo e o Alzhéimer 2022.

Sempre tiven a Raquel Castro como unha autora inqueda, diversa, cargada de sensibilidade e que, sobre todo no que nos ocupa, escribe moi ben. Esta licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa e Filoloxía Hispánica, que traballa no ensino secundario, é unha incansable autora teatral, cuxas obras escritas para representar posúen unha calidade extraordinaria. O seu labor a prol do teatro é admirable, pero non abandona nunca os demais xéneros.

E aquí, neste precioso libro, Sobremesas sobre versos, demostra a súa capacidade para chegar a través da palabra narrativa e a palabra poética aos lugares máis fondos do ser humano.

A historia comeza cando a pandemia nos pechou nos fogares e comprendemos a importancia da liberdade. Pechada a autora nun piso, cos aplausos no balcón, vivindo a dureza dun confinamento que nos colleu co pé cambiado, intentaba, pegando o nariz á xanela, ver máis alá das catro paredes que a retiñan.

Era incapaz de cociñar. Estaba desilusionada.

Ao tempo, a avoa comezou a esquecer. Quixo esquecer o mundo que nos esquecía e pechouse nos recordos que a facían feliz.

O mal do mundo, quizais. Pero talvez o mal da avoa levou a autora de Vigo a Visuña. Deixou a cidade e marchou ao CAMPO, con maiúsculas. E recuperou veigas, altas montañas que case tocan o ceo e auga que nace nos recunchos. E alí comezou a respirar.

A avoa púxose maliña. Era costureira de profesión e poeta mais reposteira por vocación.

E disto vai o fermoso libro con que Raquel nos agasalla. Unha tenra historia na que se contan feitos que sucederon ao longo dos tempos e que , no día a día, volver asomar a cabeza. E unha avoa que, como outras, comeza a despoboarse de saberes e recordos.

E o libro, entre parágrafos narrativos,  preséntanos en verso  diversas receitas de sobremesas deliciosas que, aos larpeiros coma min, nos enchen a boca de auga.

Dende filloas con mel ata a crema doce, pasando polas orellas de entroido, polos churros, pola xelea de amorodos ou o leite fritido, entre outros manxares, imos vendo os ingredientes e a preparación dos mesmos.

Receitas rimadas que soan directas e limpas. Escritas con claridade e enxeño poético deitan dozura no seu amplo sentido da palabra.

Coma exemplo do que digo, vexamos a receita dos CHURROS:

 

Ingredientes

 

Medio litro de leite

mais unha cullerada de aceite,

Raquel Castro

de auga bota a metade,

do sal unha presa á túa vontade,

de fariña poñamos

uns trescentos setenta gramos,

con azucre e canela

atrae o churreiro a súa clientela.

 

 

Preparación

 

Fervemos o leite

con auga, sal e aceite.

Bota fariña ao ferver

sen deixar de remexer.

Cando a masa estea pastosa

e sen grumos escumosa,

deixámola arrefriar

para podela traballar.

Logo métea enteira

nunha manga pasteleira,

mentres nunha tixola grande

tes quente aceite abundante.

Vas a manga apertando

e os churros vas cortando.

Cando estean douradiños

poñelos enfeitadiños

de azucre branco ou moreno

cada un no seu desexo.

Chocolate ou canela

como sexa a comedela.

 

Que vos parece? Non pode ser máis orixinal.

Un libro, pois, atraente que fará as delicias do lectorado e, ademais, fará auga na boca de todas as persoas que se perden polas larpeiradas.

 

 

 

                                                                                            ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

 

A BUTACA DO LECTOR (15 ) "Días de intemperie", de Antón Riveiro Coello

 

Nada lle gustaría máis ao Lector que os libros que tocan a violencia bélica fosen só novelas ou relatos de ficción. Pero a ficción procede dunha realidade cruel que non cesa.

Cando o Lector dá cun autor ou autora comprometidos co ser humano e o seu tránsito pola vida, sabe que as súas obras están tocadas por situacións ás que non poden darlles as costas.

Acaba de saír do prelo un novo libro -desta volta de relatos- dun dos escritores que máis admira o Lector. Para el, a aparición dun novo volume de Antón Riveiro Coello  supón unha festa literaria.

Riveiro Coello é un narrador que non perde a cara diante dos problemas que asolan esta sociedade nosa. Está comprometido coas persoas, pero, e isto é fundamental, en primeiro lugar coa literatura.

O Lector mercou Días de intemperie, editado por Galaxia, e leuno coa avidez de quen agarda pola auga no deserto. En ningún momento se sentiu defraudado, malia a dureza dos relatos.

Xa se veu inmerso o Lector na voráxine da guerra dende o primeiro conto e precisou de algo de alento para moverse desamparado, como as protagonistas, nas cidades de Mariúpol e Kíiv, no medio de teatros e edificios derruídos polas bombas da actual invasión de Ucraína polo exército ruso.

Custoulle recuperarse da sensación de agobio e destrución cando, por arte de Riveiro Coello, xa estaba sufrindo polas contendas en Siria, Rusia, Vietnam ou a raia ourensá.

Cando o Lector rematou o derradeiro relato con este parágrafo: O odio medra coma unha planta rubideira durante toda a noite e, moito antes de que abra o día por tras das fiestras, Un Gon xa está vestido ao pé da cama coa neura fixa de visitar a Dick, o soldado negro de Oklahoma que, con certeza, lle arranxará a orfandade, o Lector pensou que, unha vez máis a poderosa prosa de Riveiro Coello o transportara polos vieiros da boa literatura. Tenso e feliz a un tempo, o Lector volveu a sentir a chama dunha lectura gozosa e proveitosa.

Hai moitos temas nestas narracións. Dende a fidelidade, a angustia, a covardía ata a vinganza, a suplantación da identidae, o amor polos libros ou a orfandade, pensa o Lector.

E afirma, unha vez máis, que estamos diante dunha literatura de personaxes creados para conversar con aquelas persoas que invadan o mundo do papel para penetrar nuns universos ateigados de conflitos, con protagonistas devorados pola intemperie que a calquera de nós pode facernos dano.

A linguaxe, clara; o ritmo vertixinoso, ás veces, e máis pausado outras. A tensión narrativa non decae en todo o libro e permite que o Lector poida respirar  só de cando en vez. Nada falta nin nada sobra no que Riveiro Coello quere contar. Está todo moi medido.

O Lector reflexiona sobre o lido e volve a pensar que está diante dun escritor que enche de sentido literario todas as súas expectativas.

REMUÍÑO DE LIBROS (78): "O bosque do duque (´s-Hertogenbosch)", de Fran Fernández Davila.

 

TÍTULO: O bosque do duque (´s- Hertogenbosch)

 AUTOR: Fran Fernández Davila

 EDITORIAL Galaxia

 

 Hai unha certa caste de novelas de fantasía que removen as entrañas e marcan tendencia cara ás inquedanzas que, como seres humanos, precisamos posuír. Non me gusta a fantasía porque si. Ás veces é moi baleira e fica ancorada en foguetes artificiais que non conducen a nada.

      Un dos exemplos que sempre seguín como lector de libros fantásticos comprometidos coas persoas foi, é e será Michael Ende.

Na literatura galega interésame o universalismo das historias. Que sexan moi nosas e que, á par, poidan ser entendidas por persoas doutros lugares. Literatura aberta ao mundo.

Isto é o que me atopei cunha novela magnífica de Fran Fernández Davila.

      Editada por Galaxia, O bosque do duque (´s-Hertogenbosch), conta unha historia a cabalo da realidade e da fantasía que nos atrapa e nos induce a sentir todo aquilo que os protagonistas senten.

Sabine, Wilko, Jeroen e Anja son catro amigos inseparables. O día do seu décimo aniversario Sabine recibe un agasallo misterioso. Un agasallo -ou dous, co lapis de bolboretas- que os vai levar por terreos descoñecidos nunha aventura frenética, delirante e que poñerá patas arriba as súas conciencias de xente nova.

      Absorbidos tras un furacán pola porta máxica do concello, os catro amigos emprenden unha viaxe incerta ateigada de situacións descoñecidas para eles, con reivindicacións varias (entre elas a palabra galega) e personaxes incribles, que os van axudar e, por outra parte, outros que lles poñerán unha chea de trampas para que non acaden un dos obxectivos: chegar a un castelo e salvar a raíña.

      Quen son os rozadores? Quen Quercus, Chrys, a rapaza-peixe? Que queren dicir esas palabras galegas que aparecen nalgunhas árbores? Quen son Canilonga ou Amaro? E un tártalo?

        Unha novela de aventuras que sinala. Detrás da fantasía está unha realidade que é criticada: o mal uso social do galego, o concepto de “mercado” que todo o quere xustificar, a queima das fragas para lograr maiores beneficios, a amizade ben entendida, a solidariedade, a importancia da familia ou  a capacidade de chegar a coñecer a fortaleza que os personaxes posúen e non eran conscientes…

Todo se desenvolve entre unha cidade dos Países Baixos e o mundo que se atopa tras as portas máxicas. Un mundo descoñecido e misterioso.

       Novela en 44 capítulos todos eles encabezados polas definicións de árbores que, á súa vez, levan pequenas lendas arredor de cada especie arbórea que enriquecen o texto. Un sinal da loita por preservalas da destrución das fragas. Un sinal de supervivencia da natureza.

       Fran Fernández Davila é un escritor que manexa o seu oficio con enorme sabedoría. Gañador de premios literarios tanto en narrativa coma en poesía, resulta un pracer ler os textos que escribe. Faino dunha maneira precisa, moi correcta tanto no emprego das palabras coma no seu desenvolvemento sintáctico. Unha linguaxe rica e un ritmo pausado nalgún momento fronte a outros, sobre todo no desenvolvemento da aventura que chega a ser vertixinoso.

      Os personaxes, reais ou ficticios, moi ben construídos, aparecen cunhas tinguiduras de humanidade que se agradecen. En ningún momento O bosque do duque (´s-Hertogenbosch)  devén en algo frío nin perde as súas raíces galegas, moi ben suxeridas e moi ben desenvolvidas.

       Unha novela que non ten idades recomendadas como ten que ser a boa literatura

                                                                                                         Antonio García Teijeiro

                                 

 

REMUÍÑO DE LIBROS (76) "Todos fomos", de Marcos Calveiro

 

TÍTULO: Todos fomos

 

 

AUTOR: Marcos Calveiro

 

 EDITORIAL: Edicións Xerais. 2021

 

COLECCIÓN: Fóra de Xogo

 

 

 

 

Había xa ben tempo que Marcos Calveiro non daba ao prelo un libro xuvenil. Ou, alomenos, que eu chegase a controlar. Agora, aparece na magnífica colección Fóra de Xogo, de Edicións Xerais, Todos fomos.  Nela, unha rapaza desaparecida hai seis anos aparece espida e viva, aínda que magoada psicoloxicamente nunha praia de Teis.

A partir de aquí, a novela emprende dous camiños paralelos pero antagónicos.

Por unha banda, a inspectora Lina Souto recibe unha chamada na que lle comunican a aparición da rapaza. Consciente de que non se fixo o necesario eses anos atrás, a noticia produce nela unha reacción febril que a leva a obsesionarse por resolver o caso e pechalo dunha vez.

Pola outra banda, Belén Soliño, unha estrela mediática da televisión sensacionalista, vai ao seu e busca o espectáculo co sensacionalismo que esta sorte de programas anegan a mañá de insensateces e personaxes que dan ganas de vomitar.

As dúas polarizarán a novela na procura duns obxectivos diametralmente opostos.

Todo nesta novela é contra o reloxo. Hai que descubrir o que lle pasou a Natalia e o misterio que se agocha detrás. Hai que dar primicias e recorrer, se fai falta, a informadores non completamente legais.

Todos fomos é unha novela dun ritmo moi rápido, con frases curtas, diálogos directos e moi viva. É unha novela negra que discorre na cidade de Vigo, fundamentalmente no barrio de Teis, polo que a min me resultou moi próxima. Pero eu considero, tanto pola linguaxe coma polo contido, que Todos fomos é unha novela-crónica.  Léndoa decatámonos axiña de como respira unha parte da sociedade. Dende os barrios obreiros, maltratados por crises indefinidas, ata esa xente que bebe de todas a mentiras que lle contan cada mañá e dan creto ao que escoitan e ven sen decatarse da manipulación á que están sometidas. Pero o que non hai dúbida é do carácter especialmente crítico contra as institucións, personaxes da política, de certo tipo de persoas baleiras e arrogantes que semellan monicreques nas palabras do autor. E Calveiro fai alusión a aqueles  momentos duros deste populoso barrio, no que nos anos 80 e 90 a droga desatruíu un bo número de mozas e mozos.

É novela e é crónica do día a día dun barrio que pode ser calquera, no que un día hai un feito que o sacode especialmente.

Sorprende, ademais, o final do relato. Cando agardas detalles, chegas á conclusión de que a vida continúa por uns camiños máis que pisados. E permaneces lembrando todo aquilo que liches, cuxo resulyado é a mesma vida.

Fresca, directísima, sen adornos, demoledora, ben escrita, Todos fomos déixase ler con facilidade e, cando a rematas, saloucas e comezas a repasar o moito que se dixo, sen atropelos, ao longo das 140 páxinas da novela.

 

                                                             ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

A BUTACA DO LECTOR (14) "Disidentes", de Rosa Huertas

 

O Lector está canso da deshumanización da sociedade. Do predominio mal entendido da tecnoloxía e do éxito inmediato, económico, sobre unha visión máis humana, máis sensible, máis feliz.

 

     Ao Lector encántalle a literatura de Rosa Huertas. Sempre atopa puntos de conexión con ela a partir de escritos que poñen o acento na arte, na historia, na literatura, na poesía, etc. Un humanismo envolve toda a narrativa de Rosa Huertas que a fai sedutora. Alomenos para O Lector. Porque a autora madrileña escribe decote cun ton envolvente, cun estilo limpo e claro que conmove.

      Disidentes é unha das últimas novelas de Rosa. Unha novela diferente no

contido -entra de cheo  ciencia-ficción – pero que a define unha vez máis como excelente novelista.  Ada, a protagonista vive no sector 7 onde todo é perfecto. Pura asepsia. Pero esa é unha realidade falsa, moi falsa, algo que Ada vai comprobar cando se ve obrigada a fuxir a unha cidade contaminada, Madrid, que lle permitirá ver e vivir a outra cara da moeda e fará que dubide das súas conviccións.

Disidentes é unha novela intelixente. O Lector volve atoparse co universo de Rosa Huertas e a súa reivindicación das artes. Contrapón a autora dous mundos: un, onde a tecnoloxía deshumanizante domina todos os seus estamentos. Un mundo no que o equilibrio é mantido polo control da natalidade, sen conflitos, case sen enfermidades pero que os seus habitantes viven case como autómatas. Todo está controlado con cámaras e vixías e deseñado para que os sentimientos prácticamente non existan.

 

     A este mundo oponse outro ben diferente, que caeu preso da contaminación. Habitado por disidentes que se dedican no subsolo a converterse en gardiáns da arte e da cultura de maneira clandestina. Dende os sectores son vixiados para que ninguén saiba que existen. Neste mundo de disidencia van aparecendo os que custodian a Biblioteca Nacional, o Museo do Prado, o Teatro Real, etc.

E aquí, entre estes dous mundos, se desenvolve a novela que ten moito de aventura, de misterio, pero de reivindicación da liberdade, tanto individual como colectiva; de reivindicación das emocións que as artes producen, da amizade, da confianza e do compromiso moral do ser humano fronte a tanta frialdade materialista.

     O Lector gozou da novela. E sentiuse enormemente identificado coa mensaxe contida nela. Tras rematala, sentado na butaca, seguiu reflexionando sobre ela. Que necesaria, exclamou en voz alta.

E prometeu recomendárllela aos amigos e amigas.

Unha delicia.

REMUÍÑO DE LIBROS (75) "O conto do outro día", de Roberto Aliaga

 

                    TÍTULO: O conto do outro día.

 

                                            AUTOR: Roberto Aliaga.

 

                             ILUSTRACIÓNS: Noemí Villamuza.

                                            TRADUCIÓN: Manuela Rodríguez.

 

                                EDITORIAL: Kalandraka. Colección: Demademora.

 

 

 

O conto do outro día é un fermoso álbum ilustrado de Roberto Aliaga que homenaxea o acto de compartir a lectura entre un pai e un fillo antes de durmir e as consecuencias positivas que conleva tanto para os adultos coma para os nenos.

 

É o momento especial nos que os adultos xogan coas chaves do mundo infantil. Recobran a lembranza da súa nenez e reviven a emoción de cruzar as liñas da realidade.

 

A través dun tenro diálogo, non exento de humor, a palabra lida e compartida en voz alta cobra vida por medio do libro como elemento máxico de unión, complicidade, goce, acougo, agarimo e coñecemento do mundo real e o fantástico.

 

O conto do outro día que varía, se transforma segundo os desexos e vive diferentes dimensións ao deixar aberta a porta á imaxinación, á fantasía onde os protagonistas poden ser o que queiran sempre e cando estean xuntos.

 

 

As ilustracións coloridas e expresivas de Noemí Villamuza en sintonía co texto amosan os dous mundos lidos, vividos, soñados.

 

   

-Papá estás aí?

-Si. Estou aquí, ao teu lado.

-É que non teño sono.

-Xa vexo…

-Cóntasme un conto?

-Un conto?

-Si. Coma o conto do outro día!

 

                                                                                                                                                   Alba  Piñeiro