Mostrando entradas con la etiqueta literatura infantil e xuvenil. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta literatura infantil e xuvenil. Mostrar todas las entradas

martes, 5 de noviembre de 2024

CONFERENCIA DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO NA ESCOLA DE EDUCACIÓN E TRABALLO SOCIAL EN OURENSE

 

Antonio García Teijeiro nun intre da conferencia



Sempre me gustou ir falar ás Escolas de Maxisterio, hoxe Facultades de Educación. Coido que o alumnado que estuda para ser mestra ou mestre debe ter un coñecemento profundo dos libros que se publican para elixir as mellores obras coas que compartir nas aulas cos pequenos a maxia da lectura.

Non é moi doado. Sinto que falta esa inquedanza cultural nas novas xeracións, que se le menos do que se debería e que hai que actualizarse nun eido tan importante.

Falándolle ao alumnado

E se falamos de poesía (e de teatro) as eivas que existen son inmensas. De aí o meu interese para enchelas de contido.

Non pode ser. A poesía gusta aos rapaces e rapazas se hai alguén que os motive. A figura do mediador/a faise imprescindible para contaxiar ese amor pola literatura.

Dáme medo que sexan as editoriais, a través dos comerciais, quen  marquen as prescricións nas escolas. A calidade debe primar sobre outros obxectivos que pouco (ou nada) teñen que ver coa paixón pola lectura.

E se o alumnado non le, estamos perdidos.

O venres, 25 de outubro, estiven na Facultade de Educación e Traballo social en Ourense.

Alí, dentro dunhas xornadas – Ciclo de Literatura infantil e xuvenil. Lecturas dende a diversidade- falei deste tema para moito alumnado e tamén lle comentei a necesidade da poesía na escola.


 

Un programa moi interesante no que estiveron escritores e ilustradores como Carlos Labraña, Érica Esmorís, María José Floriano e Pablo Otero, baixo a dirección entusiasta de Isabel Mociño, Carla Míguez e María González.

Tamén fun entrevistado por alumnas na radio da Facultade, que me preguntaron sobre múltiples temas, tanto persoais coma literarios.


Un momento da entrevista radiofónica


A miña conferencia, con lectura de poemas meus incluídos, foi gravada e Versos e aloumiños recóllea no audio que vén deseguido.

 

Outro momento da charla

 

Agardo que resulte interesante para todas esas persoas que cren na poesía como unha ferramenta de formación intelectual dende xa as primeiras idades.








viernes, 18 de octubre de 2024

PACO ABRIL E ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO DIALOGAN SOBRE LITERATURA NA LIBRERÍA "LA OREJA VERDE" EN XIXÓN

 

Da esquerda á dereita: Paco Abril, Lorena Fernández e García Teijeiro


Como indica o cartel, o encontro dentro do programa de librerías Afinidades Electivas, celebrouse en Xixón un acto marabilloso arredor da literatura (conto e poesía) e a súa relación coa infancia.

Tivo lugar  na librería La Oreja Verde, que dirixe unha muller creativa, eficiente e amante da cultura como é Ana López Chicano.

 

Antonio García Teijeiro e Ana López Chicano

Paco Abril, un artista total, un estudoso da literatura, activista cultural, escritor necesario, organizador de proxectos arredor da lectura, guionista, articulista, creador plástico e moitas cousas máis é un referente da LIX española e interveu xunto a Antonio García Teijeiro para falar das súas obras respectivas.

 

Paco Abril no acto

O acto estivo presentado e moderado por unha muller extraordinaria, Lorena Fernández, violinista e especialista en didáctica da música e da pedagoxía, que desenvolveu o seu labor dunha maneira rica e acaída ao que alí se expuso.

Foi un tempo espectacularmente afectivo, crítico e cheo de literatura.

Houbo lectura de contos, de poemas e o público saíu entusiasmado.

 

Antonio G. Teijeiro le un poema de "Poemar o mar"

Canto se botan en falta momentos así! Minutos para construír, para salientar a palabra literaria, para animar a que se lea poesía, para que se conten contos, para valorar o libro como ferramenta esencial nos tempos que corren.

Falouse de todo isto e máis. As propias experiencias coa literatura de fondo estiveron presentes e o clima que se respirou na librería foi de emoción, interese e agarimo.

 

 

Paco Abril mostra un suplemento cultural que dirixía

 Temos que felicitarnos porque proxectos coma este sexan promovidos polo Ministerio de Cultura e porque as librerías sexan o lugar que os acollan.

Nas bibliotecas e nas librerías o libro é o protagonista do lugar, está próximo ao lectorado e convértese en protagonista que, co seu silencio aparente, está a chamarnos para que nos acheguemos a el e poidamos gozar da literatura.

 


Como non podería ser doutro xeito, Versos e aloumiños non dubidou da necesidade de gravalo en audio e de poñelo á disposición das e dos interesados para que poidan vivir a maxia alí creada.






martes, 1 de octubre de 2024

NOEMÍ VILLAMUZA E ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO CONVERSAN SOBRE POESÍA E ILUSTRACIÓN EN "LIBROS PARA SOÑAR"

Noemí explica la génesis de la ilustración de "Os ecos do vento"




AFINIDADES ELECTIVAS. Encuentro con Noemí Villamuza en la librería Libros para soñar, en Vigo, viernes día 27 de septiembre de 2024.

 

Fue un encuentro maravilloso. Noemí Villamuza es una persona entrañable, inteligente y de un nivel plástico -siempre con su lápiz- muy alto.

No la conocía personalmente, pero que haya sido la ilustradora de mi libro Os ecos do vento/ Los ecos del viento supuso un honor para mí. Realzó, sin lugar a dudas, mi proyecto poético.


Muestras de los bocetos de la ilustración del poemario

Me encantó su trabajo en el libro con unas imágenes: infancia, adolescencia, madurez de las mujeres (y niñas) muy bien pensadas y ejecutadas y me sentí muy próximo a su visión de mis poemas,

Me encantó su trabajo (infancia, adolescencia, madurez) y me sentí muy próximo a su visión de mis poemas,

 

Noemí Villamuza

 
De Noemí Villamuza supe que disfrutaba dibujando, que se fue desde su Palencia natal a estudiar Bellas Artes a Salamanca (que era tal su pasión por dibujar que entró en la Facultad sin pasar por academias de dibujo), que vive en Barcelona desde 1998, que utiliza bicicleta y metro por la ciudad, que ilustra, que hace novela gráfica, que ha dado clases de ilustración en centros como la Escuela Massana, la Escola de la Dona o la Escuela Superior de Diseño de la BAU.

Que tiene libros publicados en diversos países, muchos reconocimientos y premios y que es habitual en talleres escolares y bibliotecas.


Otro momento del acto

Y coincido con ella en que “para ilustrar bien hay que leer (lo mismo digo yo para escribir). Cuanto más lees, más grande se hace tu imaginación”.

Me encantó su trabajo (infancia, adolescencia, madurez) y me sentí muy próximo a su visión de mis poemas,

“Y sí, Noemí, la poesía sí deber ser ilustrada, porque si quien lo hace en un/una poeta de la imagen, está haciendo poesía que emociona y comunica a través de lo que se dibuje”.

El público llenó la librería y salió muy satisfecho del acto


A continuación Versos e aloumiños recoge la totalidad del acto, presentado por Paz Castro, en un audio para nuestros lectores e lectoras.









Un agradecimiento muy especial a la Editorial Kalandraka y a las libreras Sandra y Carmela por todo el cariño que pusieron para que el acto tuviese toda la brillantez que tuvo.



De izq. a dcha. Carmela, Noemí, AGT y Sandra al finalizar el acto


jueves, 12 de septiembre de 2024

FAÍSCAS (22) No veleiro da poeta

 


Vai rematando o verán. Semella remitir a calor, aínda que virán días con moitos graos como sempre pasa en setembro.

Seguen as gaivotas a planar sobre os mares, as nubes pugnarán por facerse máis vistosas, o sol chiscará os seus ollos para demostrar que segue vivo, as areas das praias sandarán as pegadas de nós…

Remata o verán, pero as barcas locerán no horizonte e os e as viaxeiras sentirán moi preto das súas mans a escuma e o ronsel que van deixando.

 

Versos e aloumiños comeza unha nova singradura despois da paréntese de agosto.

E quen mellor que unha das grandes poetas de do país para agasallarnos cun fermoso poema mariño?

Nieves García escribiu para o noso blog este fermoso poema, cuxo protagonista é un barco veleiro no que a autora, cal mariñeira,nos convida a subir nel e a compartir os seus soños.

Eu xa estou a bordo.



Con mi barco velero…

 

    

                                                                             Nieves García

 

 

                                               Marinera soy

                                               de la orilla del mar.

                                               Con  mi barco velero

                                               voy de acá para allá.

 

                                               Navegando voy

                                               por las olas risueñas

                                               que hacia el fondo se van.

                                               tras chocar con la arena.

                                              

                                               Una a una, saludo,

                                               una a una se acercan

                                               y después se despiden

                                               y se van tan contentas.

 

                                               Marinera soy

                                               de la orilla del mar.

                                               Con mi barco velero

                                               hoy me iré a buscar

 

                                               mi sonrisa de niña,

                                               mi sonrisa pequeña,

                                               que dejé encerrada

                                               en mi torre de arena

 

                                               y la mar la llevó

                                               muy adentro, con ella,

                                               con mi cubo, mi pala

                                               y mi torre de arena.

                                              

                                               Marinera soy

                                               de la orilla del mar

                                               con  mi barco velero

                                                yo la voy a encontrar.

 

 




jueves, 24 de marzo de 2022

ENCONTROS 2022 (1) No IES de SANXENXO (BALTAR)

 



O mércores, día 23 de marzo, visitei o IES de Sanxenxo (Baltar) para conversar e vivir unha xornada poética arredor do mar cos alumnos e alumnas dos tres Primeiros de ESO deste centro.


Foi un acto de fondo espírito lírico, no que eu fun presentando a Triloxía do mar, formada polos poemarios En la cuna del mar, Poemar o mar e Palabras do mar.



Con Rafael Alberti como referencia, faleilles do meu encontro coa poesía, a importancia da mesma na miña vida e o desexo profundo de escribir versos e de facer partícipe o alumnado da súa importancia na formación dos seres humanos.



Linlles uns poemas de Marinero en tierra, do poeta gaditano, varios poemas da triloxía, fixemos algunha proposta lúdica oral e escribimos un par de poemas conxuntos no encerado da aula.



Houbo preguntas arredor da miña traxectoria poética e a mañá foi pasando, insistíndolles a necesidade da poesía nas súas vidas.


Un banzo máis nesa escaleira interminable de acadar que os poemarios estean nas aulas e que a lírica ocupe un lugar importante na docencia de hoxe en día.




viernes, 24 de septiembre de 2021

A BUTACA DO LECTOR (14) "Disidentes", de Rosa Huertas

 


O Lector está canso da deshumanización da sociedade. Do predominio mal entendido da tecnoloxía e do éxito inmediato, económico, sobre unha visión máis humana, máis sensible, máis feliz.

 

     Ao Lector encántalle a literatura de Rosa Huertas. Sempre atopa puntos de conexión con ela a partir de escritos que poñen o acento na arte, na historia, na literatura, na poesía, etc. Un humanismo envolve toda a narrativa de Rosa Huertas que a fai sedutora. Alomenos para O Lector. Porque a autora madrileña escribe decote cun ton envolvente, cun estilo limpo e claro que conmove.

      Disidentes é unha das últimas novelas de Rosa. Unha novela diferente no

contido -entra de cheo  ciencia-ficción – pero que a define unha vez máis como excelente novelista.  Ada, a protagonista vive no sector 7 onde todo é perfecto. Pura asepsia. Pero esa é unha realidade falsa, moi falsa, algo que Ada vai comprobar cando se ve obrigada a fuxir a unha cidade contaminada, Madrid, que lle permitirá ver e vivir a outra cara da moeda e fará que dubide das súas conviccións.



Disidentes
é unha novela intelixente. O Lector volve atoparse co universo de Rosa Huertas e a súa reivindicación das artes. Contrapón a autora dous mundos: un, onde a tecnoloxía deshumanizante domina todos os seus estamentos. Un mundo no que o equilibrio é mantido polo control da natalidade, sen conflitos, case sen enfermidades pero que os seus habitantes viven case como autómatas. Todo está controlado con cámaras e vixías e deseñado para que os sentimientos prácticamente non existan.

 

     A este mundo oponse outro ben diferente, que caeu preso da contaminación. Habitado por disidentes que se dedican no subsolo a converterse en gardiáns da arte e da cultura de maneira clandestina. Dende os sectores son vixiados para que ninguén saiba que existen. Neste mundo de disidencia van aparecendo os que custodian a Biblioteca Nacional, o Museo do Prado, o Teatro Real, etc.

E aquí, entre estes dous mundos, se desenvolve a novela que ten moito de aventura, de misterio, pero de reivindicación da liberdade, tanto individual como colectiva; de reivindicación das emocións que as artes producen, da amizade, da confianza e do compromiso moral do ser humano fronte a tanta frialdade materialista.


     O Lector gozou da novela. E sentiuse enormemente identificado coa mensaxe contida nela. Tras rematala, sentado na butaca, seguiu reflexionando sobre ela. Que necesaria, exclamou en voz alta.

E prometeu recomendárllela aos amigos e amigas.

Unha delicia.



jueves, 11 de febrero de 2021

A LUZ DAS PALABRAS (81) Sergio Andricaín

 



Sergio Andricaín é unha desas persoas que queres e admiras dende o primeiro minuto que contactas con el. E isto pasa cando ese contacto se produce a través de correos, redes sociais ( facebook, por exemplo) ou cando les o que escribe en calquera momento. E un pregúntase, como será en persoa ese encontro? E devece por que teña lugar. Apertar a Sergio é unha das cousas pendentes que teño na vida.

     Sergio Andricaín é unha persoa, sensible, tenra, pero forte. Intelixente e coas ideas claras do seu papel na sociedade.  Non se dobra con facilidade. Investigador cultural, asesor de programas de lectura, profesor, editor de revistas, director da Fundación Cuatrogatos, de Miami e escritor.

          Estou desexoso de cambiar libros con el. Gústame o que leo e valoro o seu carácter aberto e xeneroso, cun gusto literario exquisito.

     Necesita máis razóns para que estar presente en Versos e aloumiños?

Dende logo que non. Sóbranlle.

    Aquí temos os seus textos para gozarmos deles.

     É un privilexio que lle agradecemos.


Sergio Andricaín



             Tres poemas alegres y un cuento triste


Todos los poemas pertenecen a Libro secreto de los duendes, de Sergio Andricaín (Editorial Panamericana: Bogotá, 2017). El cuento fue escrito expresamente para la colección de postales Tris Tras, publicadas por la Fundación Cuatrogatos, a partir de una ilustración de la artista argentina Claudia Degliuomini.



La pradera de los unicornios

Allá lejos, muy lejos,
en los confines del mundo,
donde el cielo y la tierra se besan,
hay una enorme pradera
poblada de unicornios.
Para cada persona y cada duende existe uno:
yo tengo el mí­o; tú, el tuyo.
Solo hace falta que lo llames con el pensamiento.
Entonces vendrá junto a ti
con su trote grácil y su aliento cálido.
Si estás alegre, compartirá tu risa.
Si estás triste, se llevará las penas.
Allá lejos, muy lejos,
en los confines del mundo,
un amigo espera por ti.



Melusina

Melusina tiene pena
por su gran cola de pez,
y la oculta de la gente
en una tina de Fez.

Entre semana va y viene
ligera sobre sus pies,
pero el sábado se encierra
donde no la puedan ver.

Por amor a un caballero
de hada pasó a mujer
y en castigo la volvieron
algo que no quiso ser.

 


Hechizo

Con esta varita
te convertiré
en flor de naranjo,
en olor a ciprés,
en flama naranja,
en luna o en pez,
en viento que ulula
o en hoja de té.

Si dices que sí,
te transformaré;
si dices que no,
también lo haré.

Con esta varita
te hechizaré,
quieras o no quieras
en un dos por tres.





                                                              Caminos

Primero, nuestro pueblo se quedó sin hombres. Casi todos marcharon al Norte; prometieron enviar dinero, reclamar a sus familias o volver con las maletas desbordadas de regalos. Promesas que pocos cumplieron.

Luego se fueron las mujeres, partieron también tras el rastro de sus esposos, nuestros padres, con la ilusión de hallarlos y de ayudar a los que quedamos atrás.

Después nos tocó a los chicos, a los hijos de los hombres y las mujeres que hace tiempo partieron. Emprendimos un camino incierto y lleno de peligros, con el ansia de reencontrar a nuestros padres, salir de la pobreza y la violencia. Caminamos por senderos polvorientos, subimos a camiones y buses, nos trepamos en la espalda de la Bestia Aulladora, nos defendimos de los coyotes como pudimos…

Ahora atravieso el desierto. Todo reverbera bajo la luz implacable del sol. No sé si estoy sola o si esas figuras que veo junto a mí son mis compañeros de viaje… ¿Serán fantasmas? Pienso en lo feliz que me haría una gota de agua, una sencilla gotita en mi lengua. Me siento como una flor de cactus sedienta.

Quisiera que una ráfaga fresca me levantara por los aires y me hiciera llegar a un lugar donde las sombras me protejan, donde haya ríos que fluyan y árboles repletos de frutos, donde estén mis padres esperándome con los brazos abiertos…

 


                                                Para saber  máis de Sergio


Sergio Andricaín (Cuba-Estados Unidos)

Graduado en Sociología en la Universidad de La Habana. Fue investigador del Centro de Investigaciones Culturales Juan Marinello, del Ministerio de Cultura de Cuba. En Costa Rica, asesoró el programa nacional de lectura del Ministerio de Cultura, Juventud y Deportes y fue profesor del Taller Modular de Promoción de Lectura, desarrollado por la Oficina Subregional de Educación de la UNESCO para Centroamérica y Panamá. En Colombia trabajó como oficial de proyectos del CERLALC y como editor de la revista infantil de la Fundación Batuta. En Estados Unidos dirige la Fundación Cuatrogatos. Ha publicado, entre otros libros, ¿Dónde está el niño?, Conoce a Dulce María Loynaz, Sirena y punto, La noche más noche, Dragones en el cielo, La caja de las coplas, Cuando sea grande, Había otra vez. Historias de siempre vueltas a contar, Libro secreto de los duendes, Un zoológico en casa y Escuela y poesía, junto a Antonio Orlando Rodríguez.

 



sábado, 2 de enero de 2021

A LUZ DAS PALABRAS (77) Carles Cano

 



 Falar de Carles Cano é falar duns monstro…”das paellas”. É falar dun amigo.

Pero por iso non estaría no noso blog-revista. Carles é un grande escritor cunha liña moi definida en todos os xéneros que toca. Carles é un enorme contador/encantador de historias, tanto oralmente coma por escrito.

Carles escribe unha poesía xogantina e cotiá na que o lector/a se ve desfrutando coas súas verbas. Carles escribe, tamén, unhas historias disparatadas que nos fan rir a cachón pola intelixencia e polo humor que conteñen. 


     Non esquecerei nunca, malia os anos transcorridos, a lectura que lles facía en voz alta aos meus alumnos de 6º de Primaria do seu marabilloso libro Cuentos para todo el año, unha obra ateigada, ademais, de tenrura.




Porque Carles Cano é tenro, sabe dotar de graza a súa obra e é un contacontos excepcional. En definitiva, un amigo entrañable.

     Que non estivese en Versos e aloumiños, sería unha eiva imperdoable. Pois xa esyá aquí, para que poidades desfrutar da súa imaxinación posta ao servizo da literatura. E chega con toda a súa forza e co seu agarimo pola palabra literaria, sempre a prol do lectorado.

     Moitas grazas, Carles, colega!



Carles Cano





                               LA PRIMERA VEZ

 

         La primera  vez que un elefante vió el mar pensó:

         --¡Ostras! ¡Que bestias son los cocodrilos de este río, se han comido la otra orilla!

 


                                                                   UNA LEYENDA

 

         Cuenta la leyenda que a un elefante que paseaba por un acantilado un dia de tormenta, se lo llevó un golpe de mar. Fue una ola tan fuerte que le arrancó las orejas y la trompa y le puso los colmillos del revés. A pesar de todo, el elefante sobrevivió e incluso aprendió a nadar,  tan bien que las patas se le transformaron en aletas. Ahora que su familia y amigos no podían verlo pudo hacer realidad uno de sus sueños: ¡Dejarse bigote! Así nació la primera morsa.

 

Nun encontro con lectoras e lectores



                                                    CEGUERA DE AMOR

 

         Una boa miope se enamoró de la trompa de un elefante. Todos los días a media tarde, iba a festejarla y se abrazaba a ella. El elefante la dejaba hacer porque le sabía mal desilusionarla y únicamente se la sacudía de encima cuando se ponía excesivamente fogosa. La boa tomaba aquellos batacazos como prueba de amor y todas las tardes volvía.

         Un día sus congéneres quisieron sacarla de su error y le dijeron la verdad. Ella les contestó, casi sin inmutarse:

­–¿Y qué? ¿No dicen que el amor es ciego?

(del libro 40 Elefants mariners. Ajuntament de Mislata 2006)

 






Ida y vuelta

Tuvo que ir a ROMA y volver

Para saber que aquello que sentía

Y que lo ponía del revés era AMOR.

 

Ortega?

Yo soy yo y mis circunferencias

(Michelín)

 

Poesía amorosa

Versaba tan bien,

Que te dejaba con la miel en los labios.

 

Confusión

Tenía un problema con la endivia

Pensaba que era un pecado

Y por eso nunca la había probado.

 

Rebelión

–¡Esto si que es la rebelión de las masas!

Dijo, agarrándose las lorzas de la panza.         

                                           Micropoemas (inédito)

 

 


 

                     LEGO

Un xiquet

jugant amb un lego

és un poeta

buscant un poema.

A voltes sobren paraules,

o peces de a dos.

Altres no hi ha manera

De trobar una rajola esdrúixola.

Les paraules grogues

són millor que les verdes

per a contar deserts

o construir camells,

però amb les verdes

es pot dir un bosc,

muntar una serp

o alçar una palmera.

Res de tot això es pot fer

amb les paraules blaves

que, tanmateix, són necessàries

per als poemes tristos

i per a fer el mar.

Un poeta

 jugant amb les paraules

És un xiquet

Buscant un poema.

 

 

En plena faena



EJERCICIO

 

Hay quien hace listas

con las palabras más hermosas:

amor, libertad, azahar, jacarandá…

Para mi la primera seria:

Azul.

 

Suena tan bien que te llena

toda la boca y se queda aleteando

como una libélula, un colibrí,

en el cielo húmedo del paladar:

Azul-l-l-l-l.

 

Me transporta a otro cielo limpio.

Me sumerge en un mar profundo.

Me trae la caricia salvaje del sol

y el murmullo del crepúsculo.

Azul.

 

Tiene un sonido luminoso,

quizá por la luz que se enciende

al leerla del revés: luz-A

¿Qué clase de luz será esa?

Azul.

 

Esta es mi primera palabra.

Las otras, las siguientes,

ya se me irán ocurriendo.


Con Antonio en Galicia