CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (CXI): "Seis leiras e un piano", de Claudia Castro

 

                      CLAUDIA CASTRO  (Santiago de Compostela, 1972)

 

 

Idea

 

Cando teñas unha boa idea

tes que oír, ver e falar.

Se os demais non te escoitan

ás veces cómpre berrar.

 

Vida

 

Eu quixera gozar

da vida coma un paxaro,

camiñar coa elegancia do gato,

cantar coa ledicia do galo

e vivir coma un becho raro.

 

Pensamentos

 

Pensar é sachar

nas leiras da vida.

É facerse preguntas

Sen que ninguén nolo pida.

Se pensas, existes.

Se existes, dubidas.

Se dubidas, es sabia.

Os pensamentos son cores

con cinco pétalos de tres cores.

 

 

Tempo

 

No verán construín un castelo

coa area dun reloxo.

Tiña torres, tiña ameas,

unha ponte e un gran foso.

O meu castelo de praia

o mar quíxoo para el,

envolveuno co seu saio

e nunca máis souben del.

 

 

Lingua

 

A lingua é unha maneira

de comprender a vida e o tempo.

Nunca mordas nin agoches

este baúl invisíbel

que acubilla os pensamentos.

 

(Do poemario Seis leiras e un piano, editado por Edicións Xerais. (2025), na colección Merlín, e ilustrado por Laura Tova).

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (XC): "Pirata pregunta por ti", de Ana María Fernández

 

ANA MARÍA FERNÁNDEZ  (Palma de Mallorca, 1949)

 

 

Contrasinal

 

O enigma da música volve ser o contrasinal

das miñas tardes solitarias.

Noa e Andrés, os meus irmáns, xa están

Ana María Fernández

lonxe. Noa estuda en Milán e Andrés en

Londres.

Onde me tocará a min cando chegue o

momento?

Non sei se decidirme pola música, pero

miña nai di que primeiro hai que descubrir

outras cousas e, por suposto, outras

afeccións.

E mentres pasa o tempo, estas tardes

aburridas abren a caixa máxica de

presentir outros mundos, que aínda están

por chegar.

 

 

A GUITARRA

 

Á tardiña volvo á miña guitarra.

Abrázome ás súas cordas,

que agora están desconcertadas,

cubertas de días aburridos,

desafinadas…

Quero volver cun traxe novo,

pero de andoriñas,

con voces tamén novas,

de chuvia fina.

Todo é sonoro

no silencio da miña guitarra vella

e, ao mesmo tempo,

todo está por soar.

Que ninguén me fale agora!

 

 

(Do libro Pirata pregunta por ti, editado pola Editorial Galaxia na súa colección Árbore. 2024) e ilustrado por Lili Algo)

 

 

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXIX) "Garabitolas", de Xoán Babarro

 

                        XOÁN BABARRO (Calvelo de Maceda, 1947)

 

 

SOÑOS DE PEIXES PARA MARA

 

Mara, mara,

miña estrela,

vai a lúa

polo mar.

A marea

arrola os peixes;

Xoán Babarro

no seu colo

veñen…van…

E eles dormen

caladiños

nun palacio

de cristal.

Durme, Mara,

durme, estrela,

que han vir conti-

go soñar.

 

 

OS SOÑOS DE XIÁN

 

Alelís

e alalás

pintan soños

nas ventás

con raiolas

de rubién

e recendos

de azafrán.

Ai, que din…!

Ai, que dan…!

Que estes soños

son de Xián!

 

 

ESTE GATIÑO CORTOU AS UÑAS

 

Este gatiño cortou as uñas.

Este gatiño non arrabuña.

Ilustración de María Lires

Este gatiño nunca ten medo.

Este gatiño ten moitos dedos.

Este gatiño…, moitos enredos!

Os cinco dediños

dicían adeus:

os cinco xuntiños…

Son meus! Sonche meus!

 

 

UN RAPOSIÑO DO ALTO DA SERRA

 

Un raposiño do alto da serra,

risas e risas, xogaba coa terra,

ás carreiriñas coma unha formiga,

cóxegas… cóxegas na túa barriga!

 

 

(Do libro Garabitolas, editado por Edicións Xerais, na col. Merlín) e ilustrado por María Lires. 2023)

 

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXVIII): "Cando o avó esqueceu o meu nome", de Rosalía Morlán

 

                                     ROSALÍA MORLÁN VIEITES (Trazo, 1959)

 

 

O MUNDO DE NADA

 

     Cando o avó

esqueceu a miña cara

    e quedou perdido

no mundo de nada,

cando o esquecemento

  lle roubou as ganas,

    quitoulle os soños

e agochounos en caixas,

cando me decatei de que

    pouquiño a pouco

se esvaecía a súa ollada,

   abraceino moi forte

      e camiñei con el

    repetindo palabras.

 

 

 

OS CAMIÑOS DA ALMA

 

     Cando o avó

esqueceu a súa casa

Rosalía Morlán

e marchou sen rumbo

sen saber que buscaba,

     collino da man

e percorremos xuntos

os camiños da alma.

 

 

O SEU CABALO

 

Contome un día o avó

a historia do seu cabalo,

     cando el asubiaba

corría lixeiro ao seu lado.

   Que amigo tan nobre!

    que gran compañeiro!

   Con el compartiu o avó

pequenos e grandes segredos.

Ilust. MªBelén Rodríguez Pazo

MENTRES ME CANTABAS

 

     Quedei durmida

     cuberta de bicos,

 mentres me cantabas.

  Escoitando a túa voz,

      ollando a túa cara,

        fiquei adormecida

    mentres me cantabas.

 

(Do poemario Cando o avó esqueceu o meu nome, editado por E.Galaxia e ilustrado por María Belén Rodríguez Pazo)

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXVII) : "Máxica Lúa", de Xoán Neira

 

                                         XOÁN NEIRA ( Meilán. Lugo, 1953)

 

 

 

LÚA DE LOBOS

 

 

No frío inverno,

aló na montaña,

oulean os lobos

Xoán Neira

cando hai lúa chea.

 

Teñen fame negra,

preto da aldea

oulean e oulean

ata mañá cedo.

 

Dúrmete meu neno,

non lle teñas medo,

que saíu o sol

e o lobo marchou!

 

 

A LÚA E O SOL

 

A Lúa reina de noite,

o Sol reina de día

e fixeron un trato

para compartir a vida.

 

Partilaron o tempo

como dous irmáns,

repartiron o ceo

de verán a verán.

 

Tamén repartiron

as idas e voltas:

o Sol coa luz,

a Lúa coas sombras.

 

Dende o solpor ao amencer

a Lúa é a dona;

dende o amencer ao solpor

o Sol leva coroa.

 

O Sol ten luz propia,

a Lúa pediulla prestada.

O Sol quenta a Terra,

a Lúa non pode quentala.

 

A Terra xira arredor do Sol,

a Lúa arredor da Terra.

O Sol vai ás festas,

a Lúa ás verbenas.

 

 

A LÚA VIXíA

 

Dende a súa leda torre

a lúa vixía

a vida nocturna

e descansa polo día.

 

Lúa protectora,

lúa silandeira

cos dous ollos abertos,

rachando coas tebras,

coida o noso sono

mentres descolga

unha escaleira

para que os soños

suban por ela.

 

A luz da lúa

é para noctámbulos

guía segura

como un sol de medianoite.

 

 

(Do libro Máxica  Lúa, editado por Medulia Editorial e ilustrado por Lucía Barrios)

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXVI): "De barquillos y cometas", de María Rosa Serdio

 

                                      MARÍA ROSA SERDIO (Langreo, 1953)

 

 

       

         

             TIERRA…

María Rosa Serdio

 

      Tomo esta voz,

el susurro de la fuente, el

 crujir de los senderos, la

      hoja que vive

           y muere.

         Tomo tu voz,

  tu regalo de sonidos,

la soledad de los grillos

      que cantan

    y me conmueven.

      Esa voz,

la que me acunó de niña,

       la que me llama

          y  me mueve.

 

 

 

LOS POETAS

 

Hablan y cuentan

 de sus adentros

  de sus afueras,

  de las galaxias

 y sus quimeras.

 Hablan y suben

 hasta los astros

en noches largas

    y días claros.

Hablan y alivian

  algunas penas

 con las palabras

     y los poemas.

Siempre nos dicen

  que nos esperan

  entre los cantos

  de las sirenas

y entre los libros

   que, siempre,

       sueñan.

 

 

 

 

LUNA LLENA DE FEBRERO

 

 

          Al final,

      se va febrero…

¡Y el ciprés ya pajarea!

   La orilla del río bulle

            de prímulas

            y sorpresas.

         Toda el agua baja

                   nieve

                 y sonríe

               satisfecha.

         Limpio el corazón

                 y el aire…

    ¡Se anuncia la primavera!

        Un caminante se para

                   y la luna

                        está

                   perfecta.

 

 

 

CANCIÓN DE OTOÑO

 

 

Nubarrones, nubes bellas,

   cielos altos de algodón.

   Ya preparo mi paraguas

    por sillega la ocasión.

 

Vientecillo, viento suave,

  dulce sur de mi ilusión.

   Ya tengo listo mi peine

por si cantas tu canción.

 

Otoño, estación dorada,

  paso en hojas de color.

Ya tengo a mano mi cesto

    para recoger tu don.

 

 

 

(Do libro De barquillos y cometas, editado por Pintar - Pintar, 2023 e ilustrado por Ester Sánchez)