REMUÍÑO DE LIBROS (85) "12 greguerías de luna", de Ramón Gómez de la Serna, ilustradas por Marc Taeger

 

12 greguerías de luna

 

Ramón Gómez de la Serna

Marc Taeger (ilustrador)

 

Kalandraka Editorial

Col. Poesía ilustrada

 

 

Sempre sentín unha enorme atracción polas Greguerías de Ramón Gómez de la Serna, ese escritor vangardista, iconoclasta, que fixo da literatura un universo particular ateigado de liberdade.

Un escritor orixinal, que descubriu nas vangardas un xeito de expresión literaria libre, enxeñosa e, mesmo, provocativa.

Ramón Gómez de la Serna

Sempre levei comigo as Greguerías aos obradoiros poéticos, a determinados encontros, a cursos para mestres e mestras, porque me resultaban fascinantes.

A greguería, “esas fatais exclamacións das cousas e a alma ao tropezaren entre elas por pura casualidade”, afirma Ramón, para continuar dicindo que “a greguería non se procura, non se fabrica, senón que tende a xurdir espontaneamente da impresión momentánea que unha cousa, un obxecto ou o que sexa produzan na nosa imaxinación”.

A Editorial Kalandraka preséntanos, dentro da colección Poesía ilustrada, 12 greguerías de luna”, interpretadas marabillosamente por Marc Taeger, que son un agasallo para a vista e para sentir a beleza das palabras e das imaxes.

Marc Taeger  (toto de Adrián Baúlde)

Coido que o artista non puido describir mellor o seu traballo: unhas greguerías visuais. No seu traballo Marc Taeger non se centra, penso eu, en apoiar o texto, senón en crear imaxes -moi belas- que se fundan coas palabras e, á vez, cada ilustración teña vida por si mesma.

E foi a través do collage, como o ilustrador crea un discurso plástico suxestivo, evocador que permite a quen o ve ir máis aló das palabras.

A lúa, reflectida cun ton vangardista na imaxe, chega a acariñar as liñas creadas por Marc e dá un paso adiante como querendo fuxir das palabras que lle deron forma inicialmente para verse retratada e contida nos trazos do ilustrador.

A beleza, tanto nas palabras coma nos trazos, brilla dun xeito extraordinario neste fermoso álbum.

Un libro sen idade. Un libro para gozar del visual e literariamente, que fai da estética e do enxeño o eixe fundamental. Un libro engaiolante.

                                                                                                                           Antonio García Teijeiro

REMUÍÑO DE LIBROS (83) "Un peixe é un peixe", de Lio Lionni.

 

 “Un peixe é un peixe”

 

Autor e ilustracións: Leo Lionni

 

Tradución de Xosé Manuel González “Oli”.

 

Editorial: Kalandraka. 2024

 

 

 

Que se pode dicir de Leo Lionni? Pois que é un artista infinito, que ama o ser humano, que a través da personificación de animais demostra o seu compromiso cos comportamentos positivos das persoas.

Que sinala. Que conmove. Que fascina. Que coñece como ninguén sentimentos que fan ás persoas mellores. Que é un grande artista ético e estético.

 Quen non ama Nadarín ou Frederick.

 Que fai poesía coas súas ilustracións e relatos, tan curtos coma intensos.

Leo Lionni

Un peixe é un peixe non defrauda e segue a liña literaria e ética dos seus moitos libros.

Unha vez máis emocióname esta fábula preciosa, ben contanda, extraordinariamente ilustrada que nos fai pensar. Sempre reflexiono coas historias que plantea Leo Lionni.

Un peixe e un cágado (que se converte en ra) constrúen unha fonda amizade.

 

A ra chouta polo mundo e cóntalle ao peixe que viu cousas incríbles. E fálalle das vacas. E dos homes, mulleres e nenos que atopou nese mundo para ela descoñecido.

Coas palabras da ra, enche de luces, cores e imaxes sorprendentes que deixan o peixiño cavilando: el desexa descubrir ese mundo marabilloso.

E, soñando cos paxaros, o peixiño decidiu ver aquilo que lle contaran.

Sacode a cola e sae da auga.

Axiña dá cunha realidade que non agardaba.

Unha historia, moi colorida e engaiolante na ilustración, que nos fai reflexionar sobre a identidade, o coñecemento e a aceptación dun mesmo.

 

                                                                                                                                          ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

AUDIO DA PRESENTACIÓN DO POEMARIO "OS ECOS DO VENTO", DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

Coa Libraría Cartabón completamente ateigada de xente, presentouse  o poemario, Os ecos do vento, editado por Kalandraka Editora, nun ambiente de distensión e alto contido lírico e estético.

Introduciu o acto Paz Castro, de Kalandraka, e deseguido Alba Piñeiro falou dos poemas cunha enorme claridade e nun ton afectivo que cativou o auditorio. Fermosa a súa intervención.

Non menos fermosa e interesante foi a disertación sobre as ilustracións de Noemí Villamuza que fixo o prestixioso ilustrador galego, Xosé Cobas, explicando a súa visión estética sobre o labor da ilustradora.

Para rematar o acto, Antonio García Teijeiro, autor dos poemas, explicou a xénese do libro e leu diversos poemas tanto do poemario coma dalgunhas poetas homenaxeadas nel.

 

Un acto fermoso, cheo de agarimo polas artes e as letras, que engaiolou o numeroso público.

 

Se queredes escoitar todo o que se dixo, tedes embaixo o audio do acto.

Grazas a Cartabón polas fotos.

FAÍSCAS (18) Juana de Ibarbourou n´"Os ecos do vento"

 

No poemario Os ecos do vento, publicado en galego e en castelán pola Editorial Kalandraka, intento respirar o aire de grandes poetas de ambos lados do Atlántico, escoitar os ecos das súas palabras e animar o lectorado a descubrilas.

Algunhas son ben coñecidas (Beatriz Giménez de Ory, Gloria Fuertes, María Elena Walsh ou Rosalía de Castro, por exemplo), pero outras non tanto ou o seu descoñecemento é total.

Unha delas é a poeta uruguaia Juana de Ibarbourou, nacida en 1892.

De nome verdadeiro Juana Fernández Morales é unha das grandes escritoras de Latinoamérica do século XX.

 

Entusiasmoume a súa poesía dende que caeron nas miñas mans algúns dos seus poemarios.

 

Leamos con agarimo un dos seus poemas e os versos que naceron dentro de min ao escoitar os ecos da súa lírica.

     ESTÍO

 

Cantar del agua del río.
Cantar continuo y sonoro,
arriba bosque sombrío
y abajo arenas de oro.

Juana de Ibarbourou

Cantar…
de alondra escondida

entre el oscuro pinar.

Cantar…
del viento en las ramas
floridas del retamar.

Cantar…
de abejas ante el repleto
tesoro del colmenar.

Cantar…
de la joven tahonera
que al río viene a lavar.

Y cantar, cantar, cantar
de mi alma embriagada y loca
bajo la lumbre solar.

E este é o poema que escribín seguindo os seus ecos

 

 Cantan os paxaros

a brisa do ceo

nas ponlas de prata,

brillantes reflexos.

E cantan nas árbores,

amigas da auga,

cancións misteriosas,

cantigas douradas.

 

Calan os paxaros

remotas palabras,

mentiras perdidas

na choiva da alba.

Calan os paxaros

as sombras aladas,

a pel da tristura

e cen treboadas.

 

E cantan calando.

E calan cantando

os ecos do vento

nas noites de maio.

 

 

REMUÍÑO DE LIBROS (75) "O conto do outro día", de Roberto Aliaga

 

                    TÍTULO: O conto do outro día.

 

                                            AUTOR: Roberto Aliaga.

 

                             ILUSTRACIÓNS: Noemí Villamuza.

                                            TRADUCIÓN: Manuela Rodríguez.

 

                                EDITORIAL: Kalandraka. Colección: Demademora.

 

 

 

O conto do outro día é un fermoso álbum ilustrado de Roberto Aliaga que homenaxea o acto de compartir a lectura entre un pai e un fillo antes de durmir e as consecuencias positivas que conleva tanto para os adultos coma para os nenos.

 

É o momento especial nos que os adultos xogan coas chaves do mundo infantil. Recobran a lembranza da súa nenez e reviven a emoción de cruzar as liñas da realidade.

 

A través dun tenro diálogo, non exento de humor, a palabra lida e compartida en voz alta cobra vida por medio do libro como elemento máxico de unión, complicidade, goce, acougo, agarimo e coñecemento do mundo real e o fantástico.

 

O conto do outro día que varía, se transforma segundo os desexos e vive diferentes dimensións ao deixar aberta a porta á imaxinación, á fantasía onde os protagonistas poden ser o que queiran sempre e cando estean xuntos.

 

 

As ilustracións coloridas e expresivas de Noemí Villamuza en sintonía co texto amosan os dous mundos lidos, vividos, soñados.

 

   

-Papá estás aí?

-Si. Estou aquí, ao teu lado.

-É que non teño sono.

-Xa vexo…

-Cóntasme un conto?

-Un conto?

-Si. Coma o conto do outro día!

 

                                                                                                                                                   Alba  Piñeiro

REMUÍÑO DE LIBROS (70) "Miña Guía, Meu Capitán", de Gonzalo Moure

 

TÍTULO: Miña Guía, Meu Capitán.

 

AUTOR: Gonzalo Moure.

 

ILUSTRACIÓNS: María Girón.

 

TRADUCIÓN: Manuela Rodríguez.

 

EDITORA: Kalandraka .Colección: Maremar.

 

 

Kalandraka Editora achéganos este fermoso conto da man de Gonzalo Moure, autor que ben coñece o oficio de escribir literatura comprometida co ser humano. Dándolles voz a moitos que por diversas circunstancias non a teñen de seu, denunciando inxustizas e reivindicando a través da palabra a solidariedade, a tenrura e o amor coma alicerces dun mundo máis plural e equitativo.

     Miña Guía, Meu Capitán é a maxia agochada na rutina. A grandeza das pequenas cousas onde radica a felicidade de poder compartir coa persoa que queres eses momentos especiais, case máxicos, que marcan a diferenza entre a monotonía e a continua sorpresa por vivir eses intres.

     

Gonzalo Moure  (Foto: unlibroesunamigo.com)

     A través da combinación da estrutura dialogada e narrativa descubrimos como o traxecto de casa á escola pode converterse nunha grande aventura se se fai coa persoa axeitada. Isto é o que lle acontece á protagonista desta historia. Unha nena para a que o máis importante do día é ir ao colexio da man do seu pai porque non só é camiñar xuntos, senón tamén falar, sentir, interactuar, xogar, soñar…en definitiva, ser cómplices da realidade vista a través da ollada infantil, onde a imaxinación crea o seu propio mundo no que todo é posible que suceda e as limitacións físicas non son motivo de discriminación.

     As ilustracións coloridas e expresivas de María Girón dotan de vida todo o mundo que habita na imaxinación da pequena protagonista.

         

Ilustración de María Girón

Unha pequena mostra do dito:

“Camiño da escola, papá e mais eu avanzamos por unha selva de luces e sombras. E de sons”.

“Eu case non vexo, e papá non ve nada, é cego. Non ve as cousas , pero ve moito máis ca min, ca ninguén no mundo”

“Cando chegamos e se separan as nosas mans, teño ganas de chorar. Pero aguanto”

“Ola, man! Adeus, tristeza!”

 

                                                                                                          ALBA PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (67) "O lobo de area", de Asa Lind

TÍTULO: O lobo de area.

AUTORA: Asa Lind.

ILUSTRACIÓNS: María Elina.

EDITORIAL: Kalandraka. Colección: SETELEGUAS.

A editorial Kalandraka achégalles aos lectores novos pero tamén a todos aqueles que se deixan levar polo poder evocador das palabras, esta fermosa historia da escritora e xornalista sueca Asa Lind, que gañou o Premio Nils Holgersson (outorgado polas bibliotecas de Suecia) no 2003 e que agora, grazas á tradución ao galego de Antón Lado podemos gozala na nosa lingua.

     O lobo de area, preséntanos a Zackarina, unha nena que vive cos seus pais nunha casa á beira do mar. A súa é unha vida normal aínda que, ás veces, lle gustaría pasar máis tempo cos seus pais, compartir xogos, conversas, lecturas...pero o ritmo vertixinoso da sociedade actual non fai posible os seus desexos. Para paliar a tristura, o enfado e mesmo o aburrimento, acubíllase no mar e no seu máxico e misterioso amigo invisible: o lobo de area. Amigo que a axudará a entender o estraño mundo dos adultos e a poñerlles nome a certas emocións como o enfado, a ledicia, a frustración pero tamén a tenrura, a complicidade da amizade ... coma partes integrantes do ser humano.  
     

Asa Lind

A través de 15 capítulos curtos con cadanseu título suxestivo ( “Non fan máis que traballar e traballar”, “Demasiada leria”, Zackarina e a escuridade”...) a autora mergúllanos na grandeza do universo infantil, capaz de captar incongruencias no mundo dos adultos, á vez que nos abre a porta á reflexión da visión da realidade baixo a ollada da protagonista. A linguaxe coidada, poética, directa e expresiva, non exenta de humor( como corresponde á desbordante imaxinación da protagonista) permite que chegue a todos os lectores.

     As  delicadas  ilustracións de María Elina danlles vida a Zackarina e ao lobo de area e están en sintonía co ton textual.

Páx.22: “...E ese é o verdadeiro sentido do traballo,que despois te sentes feliz cando descansas e fas o que che dá a gana.”

Páx.55: _” Que todo salta e brinca dentro do corpo cando se está medrando, coma flocos de millo por todas as partes!-dixo o Lobo de Area-.Sábelo ti e seino eu...Pero os adultos xa non medran, e esqueceron como era.”

Páx.70: “ Coa boca chea de puré de patacas, explicoulle a papá que tanto el coma ela eran anacos de universo, igual ca calquera estrela, e que o infinito non era para nada algo afastado, porque existía en todas as partes e en todo o tempo.”

Páx.100: “ A última raiola do sol desapareceu no mar. As escuridades que levaban todo o día descansando nas sombras baixo as árbores estiráronse e saíron dos seus agochos.”

                                                                                              ALBA PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (58) "O segredo de Avó Oso", de Pedro Mañas

TÍTULO: O segredo de Avó Oso

AUTOR:  Pedro Mañas

ILUSTRADORA: Zuzanna Celej

Versión galega de Manuela Rodríguez

EDITORIAL: Kalandraka, 2019.

Pedro Mañas é poeta –un bo poeta- e ben que se nota cada vez que escribe un texto en prosa. Teño diante miña, un álbum fermosísimo, O segredo de Avó Oso, publicado pola editorial Kalandraka. Entusiasmoume.

     

Unha escrita poética, maxistralmente descritiva, chea de tenrura e delicadeza. Cunha economía de linguaxe que se agradece nos álbums, o autor vai tecendo unha historia de misterio que se desenvolve na natureza. É a natureza un personaxe máis do álbum que nos presenta o remate do inverno moi ben representados polo autor e pola ilustradora.

     

Pedro Mañas (Foto: Kalandraka)

      E se falamos de poesía, fixemos a atención no comezo da historia: Coma un borrón de tinta chinesa sobre un caderno en branco. Así cae a sombra de Mamá Corvo sobre as árbores. Un delicioso comezo que augura un relato delicado e elegante.

     

     É o bosque nevado o escenario onde se atopan Mamá Corvo e Avó Oso. Este remata o seu letargo invernal pero non é quen de lembrar onde agochara un segredo. Isto obsesiónao. Buscan e buscan pero o segredo non dá aparecido. A resposta sempre é a mesma : Non, non foi aí onde o agochei. Como dubida, perde seguridade e, daquela, séntese vulnerable.

    

Ilustración de Zuzanna Celej

     

     Pedro Mañas escribe un texto de misterio, si, pero ateigado de poesía que nos permite acceder a unha natureza humanizada, marabillosamente descrita polo autor e na que as prosopopeas e as metáforas dan brillo ao texto. E o texto, en conxunción coas ilustracións, aparécenos brillante e cheo de agarimo por todo aquel que  aparece nesta historia. Pura felicidade.

     

     

Zuzanna Celej

Mención especial, como queda claro, merecen neste álbum as espléndidas ilustracións de Zuzanna Celej,  porque, como di Ramón Nicolás, –a quen lle roubo estas palabras-  o seu discurso plástico, “abraza unha concepción discursiva, a meu entender, como un texto poético segmentado, onde a interpretación de Celej resulta todo un achado nun reto pragado de dificultades que solventa cun xogo de encadres sorprendentes e cunha solución final que convida a reparar nos pequenos detalles”. Non se pode explicar mellor.

     

     Unha historia, unha fábula, dunha beleza extraordinaria que remata de xeito marabilloso e que nos queda moi preto do corazón.

                                                                                       

                                                                                                               ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (53) "Unha longa viaxe", De Daniel H. Chambers / Federico Delicado (ilustr.)

TÍTULO:  Unha longa viaxe

AUTOR:  Daniel Hernández Chambers

ILUSTRADOR: Federico Delicado

TRADUCIÓN: Xosé Ballesteros

EDITORIAL: Kalandraka

Daniel Hernández Chambers escribiu e Federico Delicado ilustrou un álbum tan fermoso como necesario. “Unha longa viaxe” é unha narración agridoce, belida e intelixente.

     

     Un álbum que, sen adozar o que conta, reflicte un problema doloroso e, por desgraza, ben actual: a inmigración forzosa.

     Hernández Chambers cóntanos dúas historias paralelas que se cruzan. Dúas historias de longas viaxes por razón distintas e semellantes obxectivos.

 

Daniel Hernández Chambers

     Por unha banda, un grupo de persoas, familias que sofren, teñen que abandonar a súa casa co imprescindible e foxen porque a guerra comezou. Descoñecen o seu destino pero deben marchan porque queren sobrevivir. Chama a atención o pequecho que se resiste a deixar aquelas cousas que ten. Diríxense cara ao norte sen máis.

     Por outra banda, unha familia de aves – son gansos- tamén debe partir, estes cara ao sur, porque se achega o inverno e onde están non poden vivir. Cuestións climáticas son o motivo. Aquí é a filla a que se opón a partir, porque non cre ter forzas para voar durante tanto tempo. (- Teño medo, mamá! // - Medo?  // -Aínda son pequena. Non creo que poida voar tan lonxe)

     

Ilustración de Federico Delicado

          Uns e outros comezan a marcha forzosa.  As persoas atópanse durante o camiño con moitos atrancos: a chuvia que os fai andar cos pés afundidos na lama, desinterese de moitos co seu drama, protestas, queixas. A maioría ollan cara atrás con tristura. Senten a fame e mais o cansazo, pero teñen que avanzar sen desmaio malia as dificultades.

     

     A climatoloxía é a maior dificultade que se lles presenta ás aves. Pero tampouco se deteñen. Ambas expedicións van cruzarse e, con dicultades,  chegan ao seu destino. As aves acadan o seu obxectivo. Poderán decansar. Os humanos, pola contra, atopan unha barreira que lles vai impedir que avancen e se asenten: as fronteiras están pechadas.

 

Ilustración de Federico Delicado

     Un relato doce para uns: os gansos; terrible para outros: os humanos. Unha narración realista que pon sobre a mesa o problema dos refuxiados. Reivindica o dereito das persoas a vivir unha vida digna. Persoas que claman xustiza nun mundo de desigualdades e que arelan un territorio que lles permita cubrir as súas necesidades fundamentais.

     

     Nesta obra, autor e ilustrador –que grande, Federico Delicado!- conseguen equilibrar perfectamente o ton do relato. Hai nel olladas tenras, pero tamén expresións marcadas polo medo. 

    

Federico Delicado

     A historia é dura e limítase, polo que conta e polo que non, a expoñer as situacións para que o lectorado tire conclusións, reflexione e se faga preguntas. Os feitos están aí. Daniel Hernández Chambers cóntaos e Federico Delicado debúxaos. Porén, teñen que ser os lectores e lectoras  quen xulguen e pensen sobre a sociedade  na que viven, que sexan críticos e, á vez, gocen dunha obra literaria ben feita.

     

     Para iso, entre outras cousas, está a boa literatura.

                                                              

                                                                                                             ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO