Mostrando entradas con la etiqueta faíscas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta faíscas. Mostrar todas las entradas

martes, 2 de junio de 2026

FAÍSCAS (31). Reflexións do poeta gaditano Jenaro Talens sobre o poema e a acción

 



En Versos e aloumiños gústanos reflexionar e axudar a facelo a todas e todos os que se achegan ao noso blog-revista.

 

Buscamos sentencias, afirmacións, palabras, en definitiva, de poetas que valoramos positivamente sobre o universo poético en xeral.

O importante, para nós, é conversar, provocar o pensamento amplo e crítico sobre os achegamentos da poesía na sociedade. Estes achegamentos son moitos e moi variados.

Acadar que cheguen ao máis profundo de cada lector ou lectora convértese nun obxectivo que sempre nos marcaremos.

 

Nesta entrega é o poeta e doutor en Filoloxía Románica, Jenaro Talens, un dos nosos poetas favoritos, que posúe unha ampla e coidada obra, quen nos fai pensar sobre a función do poema e a acción que pode promover.


Jenaro Talens (de crebas.gal)



Un poema nunca derrubará un muro, pero si pode facer que alguén asuma como necesaria a tarefa de intentalo coas súas propias mans.

Un poema é unha análise en estado bruto, sempre racionalizable a posteriori, e, como tal, unha proposta para a acción.

 

e engade o poeta nacido en  Cádiz en 1946, doutor en Filoloxía Románica:

 

O que non pode ser dito é o que un poema debe arriscarse a dicir.

                                                                          
                                                                                             
                                                                                   Do libro Poesía ¿Eres tú? (Ediciones Hiperión)





 


                                                                                                         

sábado, 18 de abril de 2026

FAÍSCAS (30) Unha reflexión de William Faulkner sobre a POESÍA

 



Moitos escritores e escritoras, filósofos e mesmo poetas levan reflexionando sobre o valor da poesía, a súa xénese, a súa presenza nos diversos momentos da historia; sobre o papel que deben desenvolver os e as poetas na sociedade en que viven.

Algúns dan definicións específicas; outros prefiren non definila .

Pero a poesía vive a través dos séculos e está presente no día a día se chamamos ás portas dos poemarios; os poetas non se agochan, viven preto de todos e todas nós.

E sempre están os versos abertos a seren partillados con quen os precisan.

Nesta faísca, podedes ler o que a tal efecto escribiu o gran novelista estadounidense, William Faulkner sobre ela.

Todo un símbolo do que debe ser a función dos e das poetas perante o seu compromiso co ser humano.


William Faulkner
Isto di Faulkner:


A voz do poeta precisa non só ser o rexistro do home, pode ser ademais un dos seus piares, os piares que o axudarán a resistir e prevalecer.


lunes, 30 de marzo de 2026

FAÍSCAS (29) : Así reflexiona JAIME SABINES sobre o que é para el a poesía.

 



Ai, a poesía, que necesaria é nestes tempos de loucura motivada polos de 

sempre: os bárbaros poderosos que buscan beneficio económico e de poder 

destruíndo vidas sen importarlles o máis mínimo!

Di o poeta mexicano Jaime Sabines que “La poesía sirve para sacar la flor de las cenizas”.

Noutro texto do mesmo autor podemos ler o seguinte:

 

O poeta mexicano Jaime Sabines (Foto Círculo de Poesía)


Más que una vocación, la poesía es un destino. En ella se encuentra un cincuenta o sesenta por ciento de oficio, de rigor, de disciplina. Un poeta es una gente “descarnada”, es decir, una persona que va por el mundo sin piel, con la carne viva. Por lo tanto, las cosas que suceden le afectan más que a otros. No tiene nada que lo cubra, que lo proteja, y entonces, como respuesta a la vida, se da a la poesía. Un ejercicio impúdico, en el que el hombre se tiene que desnudar para escribir. Darse totalmente en cuerpo y alma. Hay que tener el oído bien despierto, alerta los ojos y toda la piel al descubierto. El instante en que usted escribe es de verdadera comunión con las personas y con la vida. Hasta con los muebles y las cosas. Escribir es el verdadero sentido de la vida. La poesía es liberadora. Sobre todo de las tensiones humanas. Creo que uno es como una caldera que está ardiendo y que va aumentando la presión cotidianamente, hasta que explota o hasta que se le abren las válvulas. La poesía es una de las válvulas que tenemos para liberar la caldera de la presión que vivimos, tanto de la alegría como del dolor. Las palabras llegan. ¡Ellas llegan! ¡Muchas veces ellas llegan aunque no las llame, pero me doy cuenta al momento de escribir!

 

                                                                  (Do  libro Poesía ¿eres tú?. Ed. Hiperión





miércoles, 3 de septiembre de 2025

FAÍSCAS (28): " Máis aló do horizonte", unha novela antibélica, de Antonio García Teijeiro

 




Vivimos tempos escuros e convulsos. Invasións, guerras, bombardeos e un xenocidio insufrible en Gaza, diante da indiferenza dos políticos do mundo.

Por iso son moi feliz de que a Editora portuguesa Trinta por uma linha edite o meu libro Máis aló do horizonte, unha novela claramente antibélica que aplaude a figura tan denostada do COVARDE.

 




Un mozo decide fuxir da guerra e do horror que o afogan. camiña cara a ningures, buscando un lugar chamado PAZ. Na súa fuxida, chega a unha casa abandonada onde atopa unha misteriosa carpeta con relatos e imaxes doutra guerra.

A memoria e a esperanza cruzan o seu camiño.

 




Sempre me gustaron os textos comprometidos en que o intimismo e as aventuras interiores dos personaxes teñen unha presenza real.

Todo o conmovedor axuda a sermos máis reflexivos e sensibles diante das moitas cambadelas que nos pon a vida.

Procuro a reflexión nos meus textos, sexan en prosa ou en verso; sexan literarios ou xornalísticos.

Isto é algo que nos fai seguir medrando por dentro decontino.

 

Máis aló do horizonte non é un libro oportunista. Non. A guerra está aí e a loita pola liberdade, os traumas da violencia e a procura desesperada dun futuro mellor e que non doa debe ser primordial como seres humanos.

O libro está ilustrado magnificamente polo ilustrador brasileiro Júlio Castro.

 

A historia comeza así:





                                                             Antonio García Teijeiro



jueves, 26 de junio de 2025

FAÍSCAS (27). "Aproximacións á poesía, ao poema e ao poeta".

 




Ai, a poesía! Tan libre, tan descoñecida, tan lonxe da maioría e tan necesaria!

Hai un libro que teño sempre ben preto de min: editado por Hiperión, Poesía ¿eres tú? (Aproximaciones a la poesía, El Poema y El Poeta é unha delicia.

Téñoa á miña beira, porque está chea de frases, definicións, citas e achegamentos diversos á poesía e ás súas concrecións: o poema e o poeta.

Fermín Herrero e Jesús Munárriz foron recompilando frases de autores e autoras de épocas e de civilizacións diversas, poetas case todos, pero tamén filósofos, ensaístas, pensadores, críticos ou artistas, que dende sempre trataron de apresar e enunciar, deitándoo en palabras, o que os devanditos conceptos lles inspiraban ou suxerían.

Poesía, ¿eres tú? Está organizado este libro de citas en tres grupos que corresponden a estes tres conceptos: poesía, poema e poeta, e que van do xeral ao particular, do abstracto ao concreto, do teórico ao persoal.

É unha verdadeira delicia pasear por estas páxinas cheas de profundidade, enxeño e inspiración.

 

Coma exemplo, podedes ler algunhas destas frases e, sen dúbida, poñervos a reflexionar e a encher as vosas vidas de poesía.

 

La poesía salva non só a quen a expresa, senón a todos cantos a len ou recrean.  MANUEL ALTOLAGUIRRE

 

Manuel Altolaguirre

A poesía é o espello borroso da nosa sociedade. Cada poeta respira sobre este espello: o seu bafo embázao de diferente maneira. LOUIS ARAGON

 

Louis Aragon

El poema, en estado de fragilidad o de furia, deja caer su sombra sobre el mundo y los desplaza. JUAN GELMAN

 

Juan Gelman

La voz que habla en un poema, aunque sea la del poeta, no es nunca una voz real, es sólo una voz posible, no siempre imaginaria, pero siempre imaginada. JAIME GIL DE BIEDMA

 

Jaime Gil de Biedma (Foto Jot Down)

Poeta, por ser claro no se es mejor poeta./ Por oscuro, poeta, no lo olvides, tampoco. RAFAEL ALBERTI

 

Rafael Alberti

O poeta é un mentireiro que di sempre a verdade.  JEAN COCTEAU

 

 

Jean Cocteau


miércoles, 26 de marzo de 2025

FAÍSCAS (26). A celebración do DÍA INTERNACIONAL DO LIBRO INFANTIL 2025.

 



O vindeiro 2 de abril celébrase, como cada ano, o Día Internacional do Libro Infantil.

Non imos incidir en Versos e aloumiños na importancia que a lectura ten para os rapaces e rapazas nunha sociedade demasiado informatizada e na que as RR SS posúen un influxo enorme sobre a infancia e a mocidade.

Como se non puidesen ser compatibles, semella que o libro, a súa lectura en soidade ou compartida, está a quedar algo relegado.

Nós cremos que non se pode permitir que a rapazada pase os anos de formación de costas á lectura.


Entre e sobre libros de LIX



Por iso, consideramos interesante a celebración deste día…sempre que ao día 2 de abril lle sigan os demais do almanaque con libros entre as mans, porque de nada serven as celebracións se non van acompañadas dun xeito cotián para que se cumpran os obxectivos.

 

Este ano, é a poeta neerlandesa, Rian Visser, quen se encarga de facer o texto cun poema, traducido ao galego por Mercedes Pacheco e que leva por título Linguaxe Visual.

 

E a ilustradora da mesma nacionalidade, Janneke Ipenborg, quen fai o cartel desta celebración.

 



Celebremos con ledicia este día e sigamos facendo todos os días o Día do Libro infantil.


jueves, 20 de marzo de 2025

FAÍSCAS (25) POEMA DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO para o "Día Mundial da POESÍA"

 



O día 24 de marzo celébrase en todo o mundo o “Día Mundial da Poesía”.

Eu, que non son dado á celebración destes días, vou rachar o meu costume e 

para uns actos en Vigo escribín este poema.

Oxalá as persoas que teñen na man facer que a poesía chegue ao maior número 

de lectores dean o paso de valorala e achegar, en principio, ás escolas, porque, 

non teño dúbidas, a rapazada e a mocidade sempre están abertas a recibir 

sensacións positivas que os versos producen. E por aí hai que comezar.

 

 


(Biblioteca Pública Antonio Odriozola. Pontevedra)







“A orquestración das palabras, o colorido das imaxes e a contundencia dunha boa métrica outorgan á poesía un poder sen parangón. Como forma de expresión íntima que permite abrirse aos demais, a poesía enriquece o diálogo que cataliza todo progreso humano e é máis necesaria que nunca en tempos turbulentos.”

 

                                                 AUDREY AZOULAY, Directora xeral da UNESCO






                                         POESÍA

 

                     E  nun principio  foi  POESÍA

                                foi  medianoite

                                foi  alegría

E nun principio   houbo  cancións

                                houbo  poetas

                                houbo emocións

E no principio      naceu o lume

                                naceu o verso

                                naceu o fume

E no principio      falou o mar

                                falou a rosa

                                chegou a paz

E no principio      soprou o vento

                                sorriu a lúa

                                cantou o merlo

 

                    Tempo de versos.

                     Día tras día.

                     Brillo no ceo.

                     POOOO…POESÍA!

             

                                                                   Antonio García Teijeiro        


 


sábado, 7 de diciembre de 2024

FAÍSCAS (24) Andando cos "Zapatos máxicos" de Fernando González Graña

 




Cando impartes obradoiros poéticos, a un lle xorden moitas dúbidas sobre os verdadeiros intereses dos e das participantes e sobre os obxectivos a acadar.

Teño que dicir que, afortunadamente, os moitos que fun dando sempre me reportaron enormes satisfaccións persoais. Fíxome nesas persoas que aman fondamente a palabra poética e que posúen unha vea persoal amable e afectiva.

Un desas persoas é Fernando González Graña. Dende o principio, simpático, interesado e con ganas de aprender o que alí se propoñía.

Non deixei de estar en contacto con el ao longo dos meses.

O pasado sábado 30 de novembro estaba no Culturgal en Pontevedra.


Fernando González Graña con AGT en Culturgal

Foi fermoso atopalo -el veu a propósito para verme- , darlle o abrazo tantas veces desexado e velo moi feliz.

Traía baixo o brazo un libro de poesía infantil, Zapatos Máxicos (editado por Edicións Fervenza), cunha fermosa dedicatoria á miña persoa.




Sentinme encantado por todo. Hai persoas que non debes deixar escapar dos teus sentimentos. Boa xente que envía cariño xa coa ollada.

Fernando é unha desas persoas e aquí, en Versos e aloumiños, sempre terá un sitio para o seu traballo.

 

Velaquí un precioso poema contido no libro antes citado.

 

                               ECO

 

Teño unha voz xemelga,

que vive nas montañas,

cando lle falo moi forte,

arremédame con ganas.

Se berro o meu nome,

logo ela me contesta:

María! María! ía! ía! Ía…!

e nunca se cansa e nunca protesta.

 

Un día na primavera,

     ireina visitar,

para falar con ela,

para poder xogar.


                                                                                            Antonio García Teijeiro


miércoles, 9 de octubre de 2024

FAíSCAS (23) Entrar na poesía para maiores de Gloria Fuertes é un deber.

 



Hoxe quero reivindicar a Gloria Fuertes. Sei que, ás veces, fun algo inxusto con ela. Un erro lamentable pola miña parte, que debo saldar.

Hai xa tempo que a adoro. Hai xa tempo que deixei á marxe certos prexuízos estúpidos de soberbia ridícula.

Coñezo mellor a persoa, valoro o seu traballo, reivindícoa nas ondas e estou prendado da súa poesía para adultos.


Un poemario de Gloria Fuertes



Unha muller que sempre foi “poeta de garda”, que foi perseguida culturalmente, que censuraron os seus poemas para adultos e sempre mantivo unha dignidade fóra de dúbidas.

Unha muller que comezou escribindo contos e versos para os nenos e as nenas dos anos sesenta, que escribiu en xornais e revistas infantís (e non só), que creou unha biblioteca ambulante e que sempre estivo do lado dos nenos/as e dos desfavorecidos.


Gloria Fuertes

Escribiu poemas para maiores co mesmo espírito co que escribía para a infancia e, talvez, viceversa. Humor, ironía e críticos.

Comprei o primeiro libro de Gloria, alá polo ano 1979 máis ou menos. Era o poemario Poeta de guardia, que me entusiasmou. Este poemario é unha referencia indiscutible na poesía crítica e social da literatura española e  unha obra capital para entender el arte e a personalidade da poeta. Editado en 1969 por Lumen na súa colección El Bardo, foi reeditado seis anos despois. Esta é a edición que teño coa que me sinto moi ben acompañado.

 




Hai uns anos, un xornal, que non lembro agora, pediume unhas reflexións sobre Gloria Fuertes. Fíxome pensar o encargo e neste punto quero compartilo co lectorado de Versos e aloumiños.


 

       -¿Qué te sugiere o nos puedeS decir sobre Gloria Fuertes?

 

Gloria Fuertes me sugiere lucha, amor por el ser humano, convencimiento de que la poesía es necesaria para las personas, comenzando por los pequeños. Su influencia en la poesía infantil es indiscutible. Tal vez le faltó a su obra en este aspecto, al final, algo de contención. Pero ella consiguió ser una poeta con voz propia, con un estilo coloquial que enganchaba. Escribió una poesía irónica, con humor ácido, muy directa. Creó nuevos espacios y nuevas formas de expresión poética y su obra y su actitud ante la vida son muy versátiles, con lo que consiguió conectar con públicos muy diferentes. Es una gran desconocida como poeta de adultos y creo que debemos  acercarnos sin vacilar a esa faceta suya que es muy interesante.

      

 -Qué poema, de los que escribió, nos puedes ofrecer que sea tu preferido, favorito, o te encanta por algún motivo especial

      

No se puede hablar de un poema en una autora con tan gran número de libros publicados.

En el reciente libro “Poemas de la Oca Loca” (Ed. Kalandraka) podemos leer poemas muy irónicos, humorísticos y llenos de ritmo. Por ejemplo, Cómo se dibuja un canguro, un poema que comienza así:

Un canguro para todo / se dibuja de este modo: / Si se mira en el espejo, / tiene cara de conejo, / las orejas estiradas / y muy dulce la mirada. / Delgaditas y muy finas / son las patas delanteras, / muy fuertes y musculosas / -las traseras-. (…) Y continúa.

 

  -Por qué es necesario  o positivo leer poesía

 

La poesía es necesaria para crecer por dentro, para conocer ciertas realidades que, a veces, nos pasan desapercibidas y el o la poeta ponen allí sus ojos y su corazón. Sirve para conocernos mejor, conocer lo que nos rodea. para reír, para llorar, para cantar, para ser más alegres. Para estar cerca de la belleza, para comprender el verdadero tesoro que son las palabras, para estar más cerca de la música. Y hasta para el dolor de cabeza, para el dolor de muelas y para cuando no sabemos la lección. Los versos abren caminos y es un placer seguirlos. Poesía es vida.


Gloria Fuertes

Deseguido, tres poemas de Gloria Fuertes para completar as palabras 

que se levan ditas neste artigo.

 

 

 

 

JERGÓN DE RECUERDOS

 

 Que todos necesitamos

un cuarto de soledad,

un kilo de llano;

una alcoba sin nadie,

un páramo,

un jergón de recuerdos

donde sufrir a gusto.

 

 

 

POEMA

 

 La soledad te mancha,

la tristeza te expone,

a cometer pecados -sin nombre-.

 

Estoy con los que nadie está.

Con los que tienen vómitos de lágrimas

y nadie los va a visitar.

 

Y me pone nerviosa ese viejo envidiable

que le da por ir al Cementerio a pasearse.

 



SALE CARO SER POETA

 

 

Sale caro, señores, ser poeta.

La gente va y se acuesta tan tranquila

-que después del trabajo da buen sueño-.

Trabajo como esclavo llego a casa,

me siento ante la mesa sin cocina,

me pongo a meditar lo que sucede.

La duda me acribilla todo espanta;

comienzo a ser comida por las sombras

las horas se me pasan sin bostezo

el dormir se me asusta se me huye

-escribiendo me da la madrugada-.

Y luego los amigos me organizan recitales,

a los que acudo y leo como tonta,

y la gente no sabe de esto nada.

Que me dejo la linfa en lo que escribo,

me caigo de la rama de la rima

asalto las trincheras de la angustia

me nombran su héroe los fantasmas,

me cuesta respirar cuando termino.

Sale caro, señores, ser poeta.

                                                                                                                                                                                                                                                                              (De Poeta de guardia)

 






                                                                                                Antonio García Teijeiro