Mostrando entradas con la etiqueta antonio garcía teijeiro.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta antonio garcía teijeiro.. Mostrar todas las entradas

jueves, 19 de febrero de 2026

A EMOCIÓN DUNHA CONFERENCIA COMPARTIDA NA FIL DE GUADALAJARA EN MÉXICO

Con Marta Estévez na presentación da conferencia

A conferencia Una experiencia viva para introducir la poesía en la escuela, que impartín na FIL de Guadalajara, foi unha excusa marabillosa para calibrar as emocións que a poesía produce en todas aquelas persoas que fan da sensibilidade unha manera de vivir e sentir a vida.



Poesía en voz alta. Poesía compartida. Poesía que seduce. Poesía que transmite e nos fai moito mellores.

Un motivo máis sentín para facer dos versos o epicentro dos sentimentos nas persoas.

A xente detíñase, escoitaba, estaba seducida pola beleza das palabras. Sentaba e escoitaba e participaba e emocionábase.

A poesía cobraba vida e dáballela ás persoas que se introducían nela. Había moito de catártico, de emocional, de sentir máis alá dos versos e de recoñecerse tan fráxiles como estimulados a non deixar de vivir.

Son experiencias que cativan, que nos fan ver con otros ollos -os do corazón- todo o que nos rodea.



Entre o balbordo da Feira, sentímonos illados e cubertos por emocións multicolores. Era a propia vida dicindo en voz alta que precisabamos do recollemento poético para saborear os días.

Que fermosas vivencias arredor dos grandes poetas recitados para cada un de nós!

Era a demostración da forza e o contido de poemas moi belos que sacudía a nosa alma. Era o amor e a dozura compartida sen prexuízos.

 


Ben, pois esa emoción, ficou recollida no audio que se pode ler de seguido.

Versos e aloumiños ofrece ca gravación dun acto realmente marabilloso.




m


miércoles, 14 de enero de 2026

AUDIO DA CONFERENCIA "Hablemos de LIJ y la importancia de la ética y la estética en nuestras obras", na FIL de Guadalajara ((MÉXICO)EmotividadeE

Curiosidade




A miña estadía en Guadalajara (México), na súa inmensa e magnífica Feira Internacional do Libro, foi unha fermosísima experiencia que non esquecerei endexamais.

 

Sete actos en cinco días plenos de interese por parte do público, intensidade poética, participación moi alta de mexicanos/as, de diversas idades, en cada un deles e a satisfacción absoluta ao comprobar a capacidade de asombro do público que pasou polas distintas salas en que se falaba de literatura, educación, pedagoxía e de poesía especialmente.

Participación

 

Poemas en voz alta compartidos, preguntas, exposicións orais e todo un conxuntos de elementos afectivos que resultaron de cada una das ponencias.

O día 4, impartín una conferencia, cuxo título rezaba así:

Hablemos de LIJ y la importancia de la ética y la estética en nuestras obras.


Emotividade


Compartir con especialistas e co público en xeral a miña visión do que é positivo e do que debemos ter en conta á hora de escribir para a infancia e a adolescencia, resultou un enorme pracer. E os poemas en voz alta resoaron con emoción e foron partillados con agarimo polos asistentes á mesma.

Coa querida escritora Marta Estévez

A conferencia foi gravada en audio e Versos e aloumiños ofrécea aquí embaixo para todas e todos os que teñades curiosidade por escoitar o que alí aconteceu.

 







martes, 9 de diciembre de 2025

POEMA DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO DEDICADO A PACO IBÁÑEZ

 

Paco Ibáñez



                              A PACO IBÁÑEZ

                                             Todo en él es poesía  (AGT)                           

                                   

                                      Esa voz que rasga el aire

                                       y acompaña  una guitarra,

                                       ¿dice mentiras? ¿desaires?

                                       ¿o busca tibias mañanas?

 

                                       ¿Dicen mentiras las cuerdas

                                       o tal vez dicen verdades

                                       las cuerdas de esa guitarra?

                                       ¿O las mentiras son versos…

                                       canciones arinconadas,

                                       canciones con horizontes,

                                       canciones como miradas?

 

                                       En medio del viento muestras

                                       las razones del poeta.

                                       En medio del viento escondes

                                       las miserias y tristezas.

                                       La poesía es en tu boca

                                       más de todos

                                                          y…¡más nuestra!

 

                                                                                             

                                                                         ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 


Paco Ibáñez e Antonio García Teijeiro preparando unha actuación en Vigo (Foto de Anxo Cabada)

lunes, 13 de octubre de 2025

PUBLICADO EN "ESTELA" do FARO DE VIGO: "Os libros, seres vivos que perturban". (Antonio García Teijeiro)

 




                         OS LIBROS, SERES VIVOS QUE PERTURBAN

 

                                                                                     Antonio García Teijeiro

 

AGT (Foto de Anxo Cabada)




Sentado diante da fiestra sinto horror polo xenocidio de Gaza e decido boicotear a Vuelta Ciclista e o EuroBasket pola participación de Israel en ambas competicións.




Aplaudo as interrupcións das etapas e danme noxo as declaracións de personaxes do deporte branqueando o sionismo israelí.

Sen música, remato La noche de Tlatelolco, de Elena Poniatowska: masacre e horror institucionais contra a xustiza e a liberdade. Nada novo.

Daquela…

Volve setembro. Van apagándose as esaxeradas calores estivais que padecemos estes meses. Con setembro, entre o remate do verán e o principio do outono, as escolas abren de novo as portas e plantéanse os mesmos retos de sempre.




A rapazada, inmersa en móbiles e redes, volve a atoparse cos libros de texto, cos exercicios, cos controis, cos proxectos e demais. E a lectura?

Eu non podo esquecer os libros de literatura nas aulas. A súa importancia. A súa necesidade. E penso nela como algo fundamental na formación do alumnado. Cada curso apostei por que os meus alumnos e alumnas gozasen da boa literatura. E, se falo a nivel global, por desgraza, dubido da verdadeira consolidación da lectura aberta, de calidade, positiva, nas nosas aulas.

Síntoo moito, pero cada ano que pasa son menos optimista (non quero dicir pesimista para que non me chamen derrotista) no tocante a que a lectura se desenvolva convenientemente nas escolas.

Hai unhas semanas Elena Villanueva apuntaba en FARO uns datos desoladores: o último informe PISA (2024) evidenciou as carencias do alumnado galego en lectura. Sinalaba un retroceso de case trece puntos nos hábitos lectores nunha década. Non me sorprendeu. Nada novo para min. Dende hai uns anos veño constatando, malia certas opinións en sentido contrario, que a lectura entre a mocidade está diminuíndo e que os mozos e mozas non a contemplan como un dos seus plans cotiáns.Na información da xornalista podiamos ler que só un 8% le diariamente, que un 43% dos maiores de cincuenta anos non le nunca e que o IGE (Instituto Galego de Estatística) informa que, referíndose a Vigo, catro de dez vigueses non colle un libro nunca e só un 9% o fai cada día. Son datos estremecedores. Datos para botarse a tremer.

Así que un non deixa de pensar que algo  non se está a facer ben.




Na maioría dos fogares non existe o hábito lector e a escola (agás docentes moi concienciadas) ten a lectura como algo secundario. Pouco ou nada  le unha boa parte dos mestres como sería aconsellable.E se faltan bos ou boas mediadoras todo resulta inútil. Hai excepcións, sen dúbida, pero abondan as prescricións que as editoriais envían aos centros con criterios máis comerciais que literarios. Non se fan postas en común sobre libros interesantes: eses libros que permiten reflexionar -ademais de entreter, que tamén existen- sobre comportamentos dos personaxes, sobre situacións da vida, sobre a complexidade da sociedade. Son textos que axudan, dende a boa literatura, a tomar conciencia do mundo que vivimos, a un coñecemento de cadaquén máis profundo e a procurar horizontes de conciencia persoal e social en liberdade.

Un libro é algo vivo que convida a penetrar nel e a perderse pola infinidade de vieiros que abren ao lectorado. Libros con sensibilidade que rabuñan por dentro e que permiten que sigamos medrando interiormente.

Vivimos na época das RRSS, do inmediato, da velocidade, da imaxe banal. Somos parte dunha sociedade que rexeita, en boa medida, todo o que signifique reflexionar, detérmonos na voráxine cotiá. Que rexeita todo o que supoña un esforzo. O pensamento e a serenidade semellan unha perda de tempo. Aburren. Non queren deixarnos parar. Non lles convén.

Observo unha uniformidade social e de comportamentos que me deprime. E considero que os bos libros nos crean conciencia de nós mesmos. Encantaríame que, dunha vez por todas, puxésemos resistencia ao conformismo imperante cos libros como bandeira.




Na sedución que me produce o acto de ler, coincido coa escritora e ensaísta arxentina Mª Teresa Andruetto cando expón que “a literatura é un espazo de desacato capaz de facer que os lectores e lectoras, no decorrer da lectura, esquiven riscos, loitas e que se planteen toda clase de preguntas”.

Como dixen anteriormente, un libro é  un verdadeiro ser vivo que nos perturba -no bo sentido- e nos ensina a mirar zonas aínda non comprendidas de nós mesmos.

Así o sentín eu cando descubrín a riqueza das boas lecturas e, xa como escritor, como dicía Borges, non son o que son polo que escribo, senón polo que leo.

E por iso sigo a ler a diario textos variados, agardando con ilusión esa hora de lectura feliz , silandeira, á última hora do día. Esa lectura que me reconforta nun mundo que me desespera. Anímense e acompáñenme.

 

 



lunes, 12 de mayo de 2025

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO E OS IRMÁNS CUNHA NO RECITAL 'VIGO, ENTRE NOTAS E VERSOS'

 



O proxecto Vigo, entre notas e versos, foi un éxito e unha experiencia sensacional e única.

Máis de mil alumnos e alumnas pasaron polo Auditorio de Concello para escoitar e emocionarse coa poesía lida en voz alta e cos versos postos en música.



Enorme o traballo de Alberto e Andrés Cunha musicando algúns deles e interpretando, con voz e guitarra respectivamente, poemas de Curros Enríquez, Lorca, Rosalía de Castro, Rafael Alberti, Manuel María, MªElena Walsh, Antonio Machado e Antonio García Teijeiro (estes musicados integramente polos irmáns Cunha).

 

Andrés e Alberto Cunha

Con ecos de Serrat, de Amancio Prada, Batallán, Walsh, Fuxan os Ventos e, xa que logo, de Alberto Cunha, a rapazada cantou, recitou, participou dun xeito moi activo en cada unha das sesións do proxecto.


Antonio García Teijeiro

Unha mostra máis de que, cando a poesía se achega con arte e agarimo, penetra no máis fondo do ser humano.

O proxecto levouse a cabo baixo o patrocinio da Concellería de Educación do Concello de Vigo.

 

Felices despois dunha das sesións de "Vigo, entre notas e versos".

E, como mostra do que acabamos de escribir, deseguido podedes escoitar en audio unha das sesións de Vigo, entre notas e versos.






jueves, 1 de mayo de 2025

UNHA CONVERSA CON ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO NO PODCAST 'O ENVÉS DA PÁXINA'

Co gallo da recente publicación do seu último libro, Sentado diante da fiestra (Ed. Elvira), tiven a oportunidade hai unhas semanas de parolar co meu pai, Antonio García Teijeiro, nun novo episodio do meu podcast literario O Envés de Páxina. Aínda que en principio esta escolma de artigos xornalísticos aparecidos no suplemento Estela do Faro de Vigo era a excusa para o programa, a nosa conversa axiña nos levou por vieiros que só tiñan que ver co libro de xeito tanxencial, e entre outros temas, falamos da infancia de Antonio, da súa visión da poesía e o seu achegamento ás aulas, da música que encerra o mar, da relación entre deporte e literatura e do papel que, a xuízo de Antonio, debe ter a poesía en particular e a literatura en xeral nesta sociedade que nos tocou vivir no século XXI. 
Amodiño, a conversa foise facendo, de xeito natural, máis e máis íntima, e Antonio mesmo chegou a dicir cara ao remate que nalgúns intres esqueceu que el era meu pai e eu o seu fillo. Nese sentido, o meu obxectivo coa entrevista cumpriuse completamente. Deixámosvos a conversa completa no vídeo que aparece aquí abaixo e agardamos que vos pareza interesante.



ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ


miércoles, 9 de octubre de 2024

FAíSCAS (23) Entrar na poesía para maiores de Gloria Fuertes é un deber.

 



Hoxe quero reivindicar a Gloria Fuertes. Sei que, ás veces, fun algo inxusto con ela. Un erro lamentable pola miña parte, que debo saldar.

Hai xa tempo que a adoro. Hai xa tempo que deixei á marxe certos prexuízos estúpidos de soberbia ridícula.

Coñezo mellor a persoa, valoro o seu traballo, reivindícoa nas ondas e estou prendado da súa poesía para adultos.


Un poemario de Gloria Fuertes



Unha muller que sempre foi “poeta de garda”, que foi perseguida culturalmente, que censuraron os seus poemas para adultos e sempre mantivo unha dignidade fóra de dúbidas.

Unha muller que comezou escribindo contos e versos para os nenos e as nenas dos anos sesenta, que escribiu en xornais e revistas infantís (e non só), que creou unha biblioteca ambulante e que sempre estivo do lado dos nenos/as e dos desfavorecidos.


Gloria Fuertes

Escribiu poemas para maiores co mesmo espírito co que escribía para a infancia e, talvez, viceversa. Humor, ironía e críticos.

Comprei o primeiro libro de Gloria, alá polo ano 1979 máis ou menos. Era o poemario Poeta de guardia, que me entusiasmou. Este poemario é unha referencia indiscutible na poesía crítica e social da literatura española e  unha obra capital para entender el arte e a personalidade da poeta. Editado en 1969 por Lumen na súa colección El Bardo, foi reeditado seis anos despois. Esta é a edición que teño coa que me sinto moi ben acompañado.

 




Hai uns anos, un xornal, que non lembro agora, pediume unhas reflexións sobre Gloria Fuertes. Fíxome pensar o encargo e neste punto quero compartilo co lectorado de Versos e aloumiños.


 

       -¿Qué te sugiere o nos puedeS decir sobre Gloria Fuertes?

 

Gloria Fuertes me sugiere lucha, amor por el ser humano, convencimiento de que la poesía es necesaria para las personas, comenzando por los pequeños. Su influencia en la poesía infantil es indiscutible. Tal vez le faltó a su obra en este aspecto, al final, algo de contención. Pero ella consiguió ser una poeta con voz propia, con un estilo coloquial que enganchaba. Escribió una poesía irónica, con humor ácido, muy directa. Creó nuevos espacios y nuevas formas de expresión poética y su obra y su actitud ante la vida son muy versátiles, con lo que consiguió conectar con públicos muy diferentes. Es una gran desconocida como poeta de adultos y creo que debemos  acercarnos sin vacilar a esa faceta suya que es muy interesante.

      

 -Qué poema, de los que escribió, nos puedes ofrecer que sea tu preferido, favorito, o te encanta por algún motivo especial

      

No se puede hablar de un poema en una autora con tan gran número de libros publicados.

En el reciente libro “Poemas de la Oca Loca” (Ed. Kalandraka) podemos leer poemas muy irónicos, humorísticos y llenos de ritmo. Por ejemplo, Cómo se dibuja un canguro, un poema que comienza así:

Un canguro para todo / se dibuja de este modo: / Si se mira en el espejo, / tiene cara de conejo, / las orejas estiradas / y muy dulce la mirada. / Delgaditas y muy finas / son las patas delanteras, / muy fuertes y musculosas / -las traseras-. (…) Y continúa.

 

  -Por qué es necesario  o positivo leer poesía

 

La poesía es necesaria para crecer por dentro, para conocer ciertas realidades que, a veces, nos pasan desapercibidas y el o la poeta ponen allí sus ojos y su corazón. Sirve para conocernos mejor, conocer lo que nos rodea. para reír, para llorar, para cantar, para ser más alegres. Para estar cerca de la belleza, para comprender el verdadero tesoro que son las palabras, para estar más cerca de la música. Y hasta para el dolor de cabeza, para el dolor de muelas y para cuando no sabemos la lección. Los versos abren caminos y es un placer seguirlos. Poesía es vida.


Gloria Fuertes

Deseguido, tres poemas de Gloria Fuertes para completar as palabras 

que se levan ditas neste artigo.

 

 

 

 

JERGÓN DE RECUERDOS

 

 Que todos necesitamos

un cuarto de soledad,

un kilo de llano;

una alcoba sin nadie,

un páramo,

un jergón de recuerdos

donde sufrir a gusto.

 

 

 

POEMA

 

 La soledad te mancha,

la tristeza te expone,

a cometer pecados -sin nombre-.

 

Estoy con los que nadie está.

Con los que tienen vómitos de lágrimas

y nadie los va a visitar.

 

Y me pone nerviosa ese viejo envidiable

que le da por ir al Cementerio a pasearse.

 



SALE CARO SER POETA

 

 

Sale caro, señores, ser poeta.

La gente va y se acuesta tan tranquila

-que después del trabajo da buen sueño-.

Trabajo como esclavo llego a casa,

me siento ante la mesa sin cocina,

me pongo a meditar lo que sucede.

La duda me acribilla todo espanta;

comienzo a ser comida por las sombras

las horas se me pasan sin bostezo

el dormir se me asusta se me huye

-escribiendo me da la madrugada-.

Y luego los amigos me organizan recitales,

a los que acudo y leo como tonta,

y la gente no sabe de esto nada.

Que me dejo la linfa en lo que escribo,

me caigo de la rama de la rima

asalto las trincheras de la angustia

me nombran su héroe los fantasmas,

me cuesta respirar cuando termino.

Sale caro, señores, ser poeta.

                                                                                                                                                                                                                                                                              (De Poeta de guardia)

 






                                                                                                Antonio García Teijeiro

martes, 18 de junio de 2024

JOSÉ ÁNGEL IRIBAR E A SOCIOLOXÍA DO DEPORTE (VÍDEO-CONVERSA) CON ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO



O director deste blog, Antonio García Teijeiro, di sempre que el non ten ídolos, nin no deporte nin en ningún outro eido.

Agás nun caso, xa que todas as regras contan coa súa excepción: o de José Ángel Iribar Kortajarena, o gran porteiro do Athletic Club. E nun recente artigo dentro do suplemento cultural Estela, do Faro de Vigo, reflexiona sobre as razóns polas que Iribar ten sido para el, dende ben cativo, un deportista e unha persoa especial. Ditas razóns comezan con cuestións futbolísticas, pero non se deteñen aí, senón que se fan extensivas a consideracións sobre a personalidade de Iribar, que transcende o terreo de xogo. Levo escoitando o nome de Iribar de boca de Antonio dende neno, e aínda que eu non o teña visto xogar en persoa (son novo de máis para iso), o gardameta vasco tense convertido para min nunha figura cáseque lexendaria.


José Ángel Iribar



E por iso, aproveitando o artigo de Antonio e unha visita estival miña a terras galegas, sentei con el en Gondomar e durante uns corenta minutos, estivemos a falar das razóns da admiración que sente por Iribar. A conversa, abofé, levounos por diversos vieiros que van máis aló do Txopo (literatura e deporte, a comercialización do deporte no século XXI, os valores educativos que cómpre manter no deporte, etc.) pero que dalgún xeito están inspirados pola súa figura e a súa actitude perante o deporte e a vida. Deixamos aquí abaixo o vídeo, que pode atoparse tamén en Anton G.-F., a miña canle de YouTube.

 


                                                                               ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ




lunes, 10 de junio de 2024

FAÍSCAS (20) Micro Aberto, un acto de celebración do Día das Letras Galegas, no Corte Inglés, en Vigo.

 



O pasado xoves, día 16, celebrouse o acto Micro Aberto, na libraría d´O Corte Inglés, en Vigo, co gallo do Día das Letras Galegas, adicado este ano á poeta Luísa Villalta.

 




Un grupo de escritoras e escritores lemos fragmentos ou poemas das nosas obras respectivas, ademais dalgún texto ou poema da escritora galardoada.

An Alfaya, Susi de la Torre, María Alonso Seisdedos, Reka Refojos, Xulio Teixeira, Mar Mato, Rexina Vega, Juan parcero e quen isto escribe, Antonio García Teijeiro, puxéronse diante do micrófono e foron lendo textos para o público asistente.

Antes da lectura, tres compoñentes da Asociación Cultural e musical "O Fiadeiro" deleitaron o público con dúas fermosas danzas.



Tamén tivemos o pracer de escoitar un par de pezas musicais recuperadas de Villalta, unha delas, instrumental, e a outra na que escoitamos a súa voz cantando.

Un verdadeiro tesouro musical e emocional.

 

Eu lin o poema Estación, do libro En concreto, de Luísa Villalta e dous poemas contidos na antoloxía Bicos e non balas, editada por Galaxia. Un deles pertencente ao poemario Na fogueira dos versos e o outro incluído en Petando nas portas de Dylan.

 

Como tiven a sorte de que mos gravasen, aquí están, en Versos e aloumiños, para que os veades se vós cómpre.