miércoles, 18 de abril de 2018

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXVII) Mª Victoria Moreno (3)












                                 MARÍA VICTORIA MORENO (3) (1933-2005)





                             Conto en verso dividido en tres partes: O solpor, A noite e O Amencer





O SOLPOR


     

     No luscofusco de maio,
cando as faíscas da herba
ceden ao arrolo do vento,
quere durmir a pradería.
Aínda as flores presumidas
desafían as estrelas.
Rompen a cantar os grilos
e os ferreiriños golpean
con chíos de aceiro negro
a paz dourada e serena.


     
     Volve o gando para as chousas
e as campaíñas son queixa
polo sol, que vai dereito
camiño da fin da terra.
As sombras enchen as casas
e as nais prewparan a cea,
mais todos os nenos foxen
da música das tarteiras
porque a noitiña é fermosa
e presta disfrutar dela.


     
     O gato lambón e vago
os seus bigotes aquela
e os trasno da cadeliña

Mª Victoria Moreno
-Alma, bonita e pequena-,
aproveitando un descoido,
lisca da casa e comeza,
xunto aos nenos, o seu xogo,
mais ninguén repara nela…


  Cos seus ollos manseliños
mira docemente e prega
ser unha máis da cuadrilla
coma se fose unha nena.
Coas súas luviñas douradas
fai títeres e piruetas
e, á fin, arrédase triste
baixo a súa capiña negra.

O seu amor pola cadeliña

     
     Leva o seu rabiño a rastro,
leva gachas as orellas
e leva dentro do peito
unha doíña de pena,
tan quente coma unha bágoa
e tan donda coma a cera.


Camiña cara a ningures
Alma, a travesa cadela,
e vai coa calma do sol,
que nin para min ten présa.
-¿Qué buscas?- pregunta un moucho
que nese momento esperta.
-Volve á casa- di a voz rouca
dunha curuxa moi vella.





(Do libro ¿E haberá tirón de orellas?, editado por Galaxia. 2017)









domingo, 15 de abril de 2018

A LUZ DAS PALABRAS (69) Mar Pavón




Mar Pavón é unha desas persoas que son referencia na LIX deste país. É, como ela se define, “unha soñadora de historias”.
     De historias e de poemas, engado eu. Unha voz sólida, chea de matices ben ricos, que ateiga de humor, de cores e de vida os espazos que habitamos os que sempre nos consideramos nenos e nenas nun grao abondo.

     
Mar Pavón

     Si, eu gozo coas súas obras, tanto en prosa coma en verso, co seu xeito de comunicar, co optimismo do seu discurso literario. Envólvenme os seus poemas e consegue que sorría cada vez que me perdo polos seus versos. Versos directos, frescos, xogantíns, cunhas doses de humor que se agradece.

     Por estas e outras razóns Mar Pavón tiña que estar nesta sección, A luz das palabras, do noso blog-revista Versos e aloumiños.
     E está. Unha honra para todos nós.

     Non perdades ninguna palabra dos seus textos. Son pura emoción.






Soñadora







Reflexión para “A luz das palabras”


Siempre digo —lo creo profundamente— que escribo por pura vocación y, de hecho, no me recuerdo sin un lápiz en la mano. Pero en este punto del camino, después de vivir algunas experiencias ciertamente impactantes por su carácter sobrenatural, puedo aventurar que esa vocación con toda probabilidad la mantengo de alguna existencia pasada, y con ella afortunadamente sigo emprendiendo lindos proyectos, muchos de los cuales tengo el privilegio de compartir a gran escala gracias a la edición. Y aunque con la poesía la escala suele quedar considerablemente reducida por diferentes motivos, a cual más desolador, reivindico modesta pero firmemente mi condición innata de poeta, empujada, sin duda, por una ilusión comparable a la que me llevó a componer mis primeros versitos, con apenas ocho años y ya enganchada de por vida a la lectura, esa droga preciosa y perfecta que nos transporta otorgándonos —y aquí no ha lugar a aventurar y sí a la aventura misma— otras existencias en otros mundos.



Tomado de Galería risueña.





LA GOTA DE ROCÍO

Una gota de rocío
llegó hasta Belén
y el Niño chiquito
la quiso coger.
—No la cojas mi niño
—le dijo José—,
que las joyas del cielo
está prohibido coger.



Sal del salón


Un día, la niña
se hizo mayor
y dejó de hacer
ruido en el salón.
Y dejó de dar
portazos al viento;
anclado en el tiempo
quedó su fragor.

Un día, temprano,
sonó su futuro.
Fue solo un murmullo
pero despertó.
De juego manido
le habló la mañana
aunque fue el mañana
quien la conquistó.
La tarde, alertada,
vino con la siesta
y soñó despierta
en su habitación.
Mas la noche fue
la que le brindó
sueños de cuché
de mujer en flor.

Un día, la niña
se hizo mayor
y a salón de té
le olió el corazón.

Mar Pavón,
enero de 2018.
(Para el gran poeta
Antonio García Teijeiro,
con cariño, admiración
y aún más agradecimiento,
porque lo que  fue “increíble”
es que él me lo pidiera.)




martes, 10 de abril de 2018

REMUÍÑO DE LIBROS (46) "Escaquis e Romeu", de Antonio Manuel Fraga







TÍTULO: Escaquis e Romeu.

 


AUTOR: Antonio Manuel Fraga.




ILUSTRACIÓNS: Jacobo Fernández Serrano





EDITORIAL: Xerais. Colección: Sopa de libros.






Toda iniciativa que teña que ver coa promoción da lectura para os máis novos, sempre é de agradecer, pois significa apostar polo futuro máis inmediato do que eles forman parte. Escaquis e Romeu é unha historia que xurdiu por encargo para ser o fío condutor do Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra do 2017,baixo o lema:”O mundo que queremos”. O seu autor, o escritor e enxeñeiro técnico, Antonio Manuel Fraga ten ben claro o mundo que quere e así é quen de achegarlles aos lectores a partir de dez anos, esta fermosa e tenra historia que se vai converter en todo un alegato da bondade humana, non exenta de crítica social e reivindicación dun mundo máis xusto en todas as súas facetas tanto humanas coma animais e naturais.

      
Antonio Manuel Fraga
     
     Romeu é o seu protagonista, personaxe entrañable que cre no ser humano e cuxa profesión de barbeiro lle permite ser feliz ao gozar coas gandes-pequenas cousas da súa vida cotiá coma a conversa cos veciños ou lerlles ás plantas e así sentirse vivo, rodeado de vida de papel e vexetal e esquecer as chanzas dos que confuden a súa bondade co feito de ser parvo. Escaquis é un ser misterioso, un espírito que nace dos soños dos nenos, habita no “reverso-mundo”e ten un estraño poder: o de abrir as portas ao mundo dos desexos.

      
     A súa estrutura en tres partes con cadanseu título e con cinco capítulos curtos cada unha, axuda a que o lector se familiarice coa historia e descubra no epílogo quen é a personaxe narradora, que ao longo de todo o libro lle fai continuas invitacións para que a acompañe na aventura lectora.
 
Ilustración de Jacobo Fernández Serrano
      
     A través do emprego dunha prosa fluída, non exenta de humor, aparecen os personaxes caracterizados e de fácil recoñecemento para o lector que se introduce na historia onde vai descubrir que os prexuízos, o medo ao descoñecido e a xenofobia son sempre produto da ignorancia e que a amizade é tan poderosa que ata dá forzas para enfrontarse a calquera perigo.

Antonio M. Fraga e Jacobo F.S. no Salón do Libro de Pontevedra
     
     As expresivas ilustracións de Jacobo Fernández Serrano están en sintonía co ton textual e amosan cos seus trazos unha tenra homenaxe a Agustín Fernández Paz por parte do autor e do ilustrador.


                                                                                                                  ALBA  PIÑEIRO



viernes, 6 de abril de 2018

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS ( LXVII) "Eu conto, ti cantas...", de María Victoria Moreno (2)







                                  MARÍA VICTORIA MORENO (2) (1941-2005)



(continuación entrada anterior da autora: Catavento XXI)




Hai unha chorumiña
considerada
que só rilla na roupa
vella e gastada.

María Victoria Moreno
      Rillando arrola,
      despois bícame a face
      con alas dondas.



Cando rilla a choruma
miañan os gatos
e acenden vinte ollos
os dez lagartos.

      Vinte lucernas
     fan un mundo de sombras
      que o can goberna

 * *  *


Galopan polo aire,
soben ás camas,
e os medrosos suponen
que son pantasmas

      Mais son amigos,
      larpeiros e curiosos
      coma os meniños.



A noite vai subindo,
medran as sombras,
gabean polo aire
figuras tolas.

      Mais  sae a lúa
      e florece o sosego
      na terra escura.


O ceo, nese instante,
faise pequeño,
mais colle en cada estrela
un mundo enteiro.

      Son mundos grandes,
Ilustración de Manuel Uhía
      habitados por xentes
      altas e amables

               ***

-Queridos homes altos,
desexo vervos,
baixade ata a bufarda
onde  eu espero.

      Se non baixades,
      mandádeme co vento
      unha mensaxe.

                  ***

Unha brisa de alas
bisba no faio
e recibo a mensaxe
con desengano.

      -Atende á Terra
      e á vida que palpita
      na natureza.


Ilustración de Manuel Uhía
Queridos homes altos,
miñasxoíñas,
vese que non sabedes
como é a vila:

      porque onde eu vivo
      non temos mar nin monte,
      fraga nin río.

                       ***

Temos fontes, camelias,
céspede e mirtos,
pombas, cuchos, paxaros,
ratos e michos.

        E tamén temos
      moitos farois de lúa
      altos e esveltos.
                          (e continúa)



                     (Do libro Eu conto, ti cantas…, editado por Edicións Xerais de Galicia, 2005/2017)



lunes, 2 de abril de 2018

REMUÍÑO DE LIBROS (45) "A horta de Simón", de Rocío Alejandro





AUTORA: Rocío Alejandro.



TRADUCIÓN: Manuela Rodríguez.





EDITORIAL: Kalandraka.






O Premio Internacional Compostela de Álbum ilustrado organizado polo Departamento de Educación e Cidadanía do Concello de Santiago de Compostela xunto con Kalandraka editora, cada ano cobra maior prestixio e proba disto é a cantidade de obras pertencentes a diferentes países que tivo na súa última convocatoria. De todas elas e por unanimidade, saíu gañadora da X edición “A horta de Simón” da ilustradora arxentina Rocío Alejandro.

 
Rocío Alejandro
     
     Trátase da primeira obra na que a autora Rocío Alejandro exerce a dobre faceta de escritora e mais ilustradora. E faino para achegarlle ao público infantil esta fermosa historia aberta a diferentes lecturas e que convida a gozar do contacto coa natureza, primeiro dun xeito individual e logo colectivo. Para amosarnos que aquilo que é bo para unha persoa, se se comparte, aumenta os seus beneficios porque repercute en toda a comunidade. É un exemplo do que deberiamos facer para conseguir a boa convivencia e, se está a natureza polo medio, mellor porque é un ben universal que nos atinxe a todos. Entre todos temos a capacidade de facer que cambie aquilo que non nos gusta e potenciar o que si nos permite vivir en harmonía.

      A partir dun comezo sinxelo, non simple, a autora vai enchendo as páxinas cunha progresión narrativa textual e visual utilizando unha estrutura acumulativa pola que desfilan os diferentes personaxes. Facendo unha viaxe dende o individual ao colectivo tanto no plano lingüístico coma no plástico que esperta a intención ecolóxica e comunitaria. Sobresae o emprego da laboriosa técnica da estampación mediante selos entintados para darlles vida aos personaxes e á horta.



                                                                                                                            ALBA  PIÑEIRO