lunes, 11 de febrero de 2019

ANDEL DE NOVIDADES (2): Editorial Kalandraka








Ilustrado por Manolo Figueiras, Kalandraka preséntanos, na colección Seteleguas, o libro de Francisco X. Fernández Naval, Os contos da avoa Pepa. Nel móstrasenos o gusto polas historias, os contos, as fábulas que, dende nena, engaiolaron a avoa e que ela contaba creando un mundo marabilloso no que os animais falaban e no que pasaban cousas que facían rir, e soñar, e emocionar e, ás veces, tamén, chorar. Un mundo inverosímil ou misterioso que debía ser contado.






A editorial Kalandraka continúa cun labor plausible e necesario como é recuperar libros de grandes autores e autoras clásicos, que deben manterse vivos nas librarías. Desta volta, é o gran Tomi Ungerer quen, en Novos amigos, nos conta a historia dunha familia subsahariana que chega a un novo barrio. Alí, sen amigos, Rafi  aproveita materiais reciclados para, no día do seu aniversario,  ir construíndo os seus propios amigos. Cando coñece a Ki, a filla dunha parella asiática que vive á beira da súa casa, as cousas comezan a cambiar…  (Colección Tras os montes).





Judith Kerr é unha novelista prestixiosa cunha obra sólida nas súas costas. En O tigre que veu tomar o té, a autora preséntanos unha nai e unha filla que están a merendar na cociña cando, de súpeto, soa o timbre. Abren a porta e aparece un tigre moi educado que lles di que ten moita fame e pregúntalles se pode tomar o té con elas. Aceptan a súa petición e o tigre zampa todo o que hai na casa mentres nai e filla asisten ao feito con absoluta naturalidade. Cando remata, despídese e vaise… Esta surrealista situación, chea de humor, fai desta historia un libro sedutor que leva ben anos sendo un dos títulos máis vendidos do Reino Unido. (Ed. Kalandraka. Col.Tras os montes)



 Que Jordi Sierra i Fabra é un dos escritores máis lidos pola mocidade non o dubida ninguén.  O que eu creo (de todo) é unha novela xuvenil diferente e máis innovadora das que escribiu o autor catalán. Xavier precisa comprender o que o rodea e comprenderse a si mesmo. Quere sentirse vivo e, dado o seu inconformismo, escribe este libro onde deita as súas preocupacións,os seus medos, as súas alegrías e as súas ilusións. Unha novela escrita con frases curtas que dan á historia un ritmo rápido pero, con mestría, Sierra i Fabra fai que entremos no interior do personaxe e comprendamos os seus sentimentos. (Ed. Faktoría K de Libros)


lunes, 4 de febrero de 2019

REMUÍÑO DE LIBROS (56): "Memoria do silencio", de Eva Mejuto








TÍTULO:  Memoria do silencio


AUTORA: Eva Mejuto


EDITORIAL: Edicións Xerais. COLECCIÓN: Fóra de xogo




Cando caeu unas miñas mans o libro 22 segundos, de Eva Mejuto, comprendín axiña que estabamos diante dunha autora valente, directa, de moito percorrido e cunha sensibilidade especial polos comportamentos humanos. Era esta unha obra que buscaba visibilizar, desde a empatía, un colectivo de persoas silenciadas e denigradas que sempre loitou para que as leis, ademais da sociedade, deixasen de consideraleas enfermas. Estou a referirme aos transexuais. Impactoume e emocionoume esta narración. Marabillosa narración e un tratamento excepcional.
     
     Dous anos máis tarde, leo a nova novela de Eva Mejuto, Memoria do silencio. E volvo interesarme polo seu discurso literario moi pegado aos sentimentos humanos e, de novo, reivindicativo. É esta, unha novela a tres voces coa que foi finalista do Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil que convoca anualmente Edicións Xerais. Unha trama que ten lugar na nosa Galicia, en Ribadavia concretamente, no ano 1943 cos alemáns presentes. Un militar do Reich con moitas sombras quere ascender na Gestapo: Günter é o seu nome. Lola, unha desas mulleres loitadoras, dunha xenerosidade enorme que, na compaña das súas irmás e algún outro compañeiro, axuda as persoas que o precisan baixo o lema da liberdade. E Frieda, unha muller neerlandesa que foxe da súa Holanda natal, tras pasar por un campo de concentración e que aspira chegar a América para emprender unha nova vida como directora de orquestra. Os tres van soportar todo o peso do relato que a autora vai debullando.
     
Eva Mejuto  (Foto: Edicións Xerais)

     As tres voces van intercalándose ao longo da novela con acentos ben distintos. Existe unha trama internacional que axuda os xudeus a chegar a Portugal. Frieda vai no camiño. Lola agocha os fuxidos e facilita a súa fuxida e Günter intenta descubrir a trama para gañar puntos diante dos seus superiores.
     
     Eva Mejuto tece un relato onde o medo, a angustia, as dúbidas e silencios ocupan boa parte da vida destes seres. E faino dun xeito directo, sen fisuras nin ornamentos. Vai desenvolvendo a acción cos personaxes coma protagonistas da mesma (interesante, tamén, a figura de Jörg) e as intrigas sucédense dun xeito controlado pero eficaz. Porque, quero salientalo, esta novela é unha novela de personaxes. Nada falta nin nada sobra. Eles e elas, coas súas reflexións e cos seus actos van asentando un relato que nunca perde forza. Personaxes ben distintos, coas vidas diverxentes pero que fan un todo que non nos deixa respirar tranquilos.
     
     Cando Frieda vive, por exemplo, a necesidade de destruír en Ámsterdam un arquivo con documentos comprometidos, ilusiónase en participar no atentado pero o núcleo dos homes impide as mulleres participar no mesmo. Isto énchea de carraxe e afirma: -Eu tamén loito por un mundo no que as mulleres non teñamos que pedir permiso nin perdón por todo o que facemos, aínda que sexa bombardear un edificio público…”
     Un alegato a prol da igualdade das mulleres que a autora reivindica no medio de tanto comportamento machista e faino a través dunha muller con moita sensibilidade. Non menos reivindicativas son as palabras de Lola (personaxe dunha forza monumental), nun dos capítulos, cando di que “resulta ben triste pero non é habitual nestes tempos nin nestes lares ver mullerers escribindo.De feito, aquí ben poucas somos as que sabemos ler. O normal é mandar á escola só aos homes…As mulleres, cociñar, coser e parir”. Unha triste realidade que Eva Mejuto sinala. Unha realidade que vai cosida aos actos de afouteza que desenvolven as mulleres nesta novela.
     

     Dicir que as tres irmás, Lola, Xulia e Amparo Touza existiron na realidade, viviron na rúa Xuíz Viñas de Ribadavia e rexentaron o quiosco da estación do tren; un lugar, por certo, ben presente na narración.Explica a autora que grazas a ela e aos seus colaboradores se poden calcular que unhas 500 persoas, case todas xudeas, se salvaron da barbarie nazi e dunha morte segura. A novela recrea mesturando realidade e ficción o que talvez sucedeu naqueles momentos porque non queda nada rexistrado daquel tempo e as tres mulleres gardaron o segredo da súa fazaña e non quixeron que se soubese nada ata morreren.
     
     Unha novela, xa que logo, de silencios profundos, dura e tenra, á vez, que nos engaiolará, sen ningunha dúbida, e nos achegará algo máis a certos sucesos pouco coñecidos que ocorreron –co volframio de fondo- na nosa terra en plena 2ª Guerra Mundial.

                                                                                                ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

viernes, 1 de febrero de 2019

PREMIO DA "FUNDACIÓN CUATROGATOS, 2019" PARA "POEMAR EL MAR"






La Fundación Cuatrogatos es una organización sin fines

de lucro creada en Miami, Estados Unidos, por los escritores
Sergio Andricaín y Antonio Orlando Rodríguez para
trabajar a favor de la cultura y la educación. Entre sus
principales objetivos están la investigación y el estudio de
la producción editorial en español dedicada a los lectores
infantiles y juveniles.

El Premio Fundación Cuatrogatos se instauró para
contribuir a la difusión y la lectura de libros de alta calidad
creados por escritores e ilustradores iberoamericanos.
Cada año, después de leer, analizar y discutir una amplia
y representativa muestra de libros de ficción para niños
y jóvenes, publicados en español por pequeñas y grandes
editoriales de Iberoamérica y Estados Unidos, un comité
realiza la selección de los títulos ganadores del Premio
Fundación Cuatrogatos. En esta edición del premio,
se consideraron alrededor de 1 500 libros dados a conocer
por 175 editoriales de 19 países.

Se trata de 20 libros altamente recomendados por sus
valores literarios y plásticos que, a juicio de nuestra institución,
merecen tener la mayor difusión. Al otorgarles
este reconocimiento, deseamos contribuir a que lleguen al
mayor número posible de hogares, escuelas, bibliotecas y
otros espacios donde se propicie el encuentro de los jóvenes
lectores con obras de la mayor calidad.



Las obras ganadoras fueron publicadas en Argentina,
Colombia, El Salvador, España y México.
Los premios fueron escogidos por un equipo de profesionales
de formación multidisciplinaria –filología, educación,
periodismo, sociología, bibliotecología, teatro, artes
plásticas–, que comparten el interés por la creación y el
estudio de la literatura infantil y juvenil. Los integrantes
de este grupo buscan calidad, propuestas inteligentes,
que diviertan, que conmuevan, que inquieten, que hagan
pensar: destacan libros que les gustaría que otras muchas
personas pudieran conocer y leer.
Esperamos que el resultado de este trabajo de investigación
de la oferta editorial en español, que realiza de forma
permanente la Fundación Cuatrogatos, sea de utilidad para
padres, docentes, bibliotecarios, editores, investigadores,
periodistas, creadores artísticos y todos aquellos adultos
interesados en fomentar la lectura entre los más jóvenes.



Poemar el mar, gaña o Premio da Fundación Cuatrogatos, 2019. Está na lista dos vinte gañadores en todas as categorías entre os mellores libros en español (trd. de Chus Fernández, de Poemar o mar) publicados  en España, México, O Salvador e Colombia. Foi elixido tras analizaren os expertos arredor de 1500 libros publicados en 2018.



Poemar el mar

Antonio García Teijeiro

Ilustraciones de Xan López Domínguez

Colección Sopa de libros
Madrid: Anaya, 2018

Poesía
ISBN: 978-84-698-4641-4



Para los que despegaron como lectores

El mar, motivo de inspiración de numerosos autores a lo largo de la
historia, es el gran protagonista de este hermoso libro de poemas.
Una obra sensorial y evocativa, vital, que nos presenta los diferentes
rostros del mar y nos habla de marineros, sirenas, veleros e islas; una
invitación a disfrutar con intensidad y a plenitud del color y el sabor de
las palabras. Versos que nos acercan a la poesía a través de distintos
caminos y lenguajes: desde el lirismo y la melancolía hasta el juego musical y el humorismo.




martes, 29 de enero de 2019

LUIS MIGUEL SÁNCHEZ ESCRIBE SOBRE "POEMAR EL MAR" en "¡Que viene el lobo!"




Cesáreo Martín de Vega e Pedro Fernández Giménez levan ben anos traballando a prol da LIX. Múltiples proxectos da súa autoría dan vida cultural ao lugar onde residen, Alicante.

   César (como lle gusta que o chamen) e Pedro son dúas persoas entrañables e centran os seus impulsos, ademais de múltiples proxectos, en dar a coñecer, a través de facebook, álbums ilustrados e poemarios fundamentalmente. Novidades, si, pero tamén rescatan do esquecemento verdadeiras xoias literarias.

    
Con Pedro e César en Alicante

     Hai uns días, no seu espazo ¡Que viene el lobo!, deron á luz unha crítica-reflexión do poeta Luis Miguel Sánchez Martínez sobre Poemar el mar. Un texto que me emocionou pola fondura, polo agarimo, por todo aquilo que salientaba arredor dun poemario que tanto amo. Foi algo inagardado que me puxo a pel de galiña.
Hoxe reproduzo aquí o texto, agradecendo a Luis Miguel tanta xenerosidade por parte de alguén  que sente a poesía moi dentro e que sabe do que fala.


Luis Miguel Sánchez Martínez

Así comezaba a entrada neste grupo dedicado ao ábum infantil e á poesía no facebook:

 En esta ocasión es nuestro querido amigo y mejor poeta, Luis Miguel Sánchez Martínez, quien nos recomienda, no un álbum ilustrado, si no un poemario titulado, POEMAR EL MAR, con el cual, otro buen amigo de este sitio lobuno (Antonio García Teijeiro), gano el premio nacional de LIJ en el año 2017.




POEMAR EL MAR
Antonio García Teijeiro
Xan López Dominguez, ilustraciones
Ediciones Anaya. 2018


Lo primero que me viene a la cabeza, después de haber tenido la suerte de encontrarme con este libro, es lo entrañable que me resulta la idea que lo nutre. Antonio García Teijeiro pretende - y sin lugar a dudas consigue – atrapar el mar en versos que juegan entre la rimas como si fuesen olas que van y vienen. Versos que mojan y burbujean en el alma, versos que envuelven de una sed lírica que no se agota; como el mar.
Las metáforas nos llegan como caricias dulcísimas del viento y a la vez pellizcan nuestra conciencia.
Poemas llenos de imágenes que activan el pensamiento y el corazón; sensorialidad impregnada en la palabra del poeta. Poemas que cantan los desvelos y preocupaciones por el devenir del mar, pues la poesía bella no anda exenta de mensaje. Un ideario a la altura de su imaginario.

     Así el poeta nos expresa lo dicho, en versos como estos:
Xan López Domínguez
“El mar
está triste,
con muchas heridas.
Unos peces se ahogan
¡ Salvemos su vida ! “

     Y lo expresa con la forma física del oleaje y el movimiento de los peces, es decir, de manera escalonada, como un vaivén, como un sumergirse y ascender queriendo cerciorarse de que todo está en su sitio, de que el mar sigue su evolución natural.
Los juegos de palabras nos remiten a una infancia marinera. El son de mar habita en el interior del poeta.
El poema, se convierte así en la consecuencia del juego, o incluso muchas veces es el juego mismo; esa función lúdica tan necesaria de la poesía que nos conecta con el ser que siempre fuimos y no queremos abandonar. El poeta es un niño que juega y sueña, y percibe la realidad en tal proceder y nos la ofrece limpia, con la belleza de lo puro.

     Así, encuentra palabras para dar salida a sus anhelos. Nos dice el poeta:
Xan López Domínguez
“ He encontrado
una palabra
que rima
con la sonrisa del mar:
sonrimar. “

     ¿Acaso no es esta recreación del lenguaje una de las formas que la luz de la inspiración ofrece a la poesía?
El efecto de la personificación le da al poemario una entidad que nos hace establecer un diálogo con el propio mar.
Y es aquí donde reside otro de los misterios que otorgan claridad al acto poético. Y este misterio que ilumina y asombra, no es otro que el hecho de comunicarse. Esa facultad para la que fue creado el lenguaje. Escribir y leer es comunicación en plenitud, y para ello el poeta utiliza todos los recursos estilísticos y expresivos que le son necesarios.

     Y así, retomando el pórtico de esta reseña, concluyo mi comentario diciendo, que después de haber leído esta propuesta de Antonio García Teijeiro, puedo afirmar sin temor a equivocarme, que estamos ante un libro atractivo y bien construido. Poesía que se siente, que acaricia y envuelve, pero también, como el mar, rompe, burbujea y nos lega la espuma
Salud, risas y abrazos a capazos.




jueves, 24 de enero de 2019

ANDEL DE NOVIDADES (1) Editorial Galaxia







Un novo espazo en Versos e aloumiños: Andel de novidades.
Nel imos dar a coñecer eses libros en galego que van saíndo nas editoriais Galaxia, Xerais e Kalandraka, para que se produza un achegamento e un coñecemento de títulos de LIX que saen cada certo tempo do prelo.
     Algúns deles serán comentados máis a fondo en Remuíño de Libros pero, deste xeito, ampliamos a oferta editorial para que se poidan follear nas librarías e así poder elixir en liberdade segundo o gusto do lectorado.
     Comezamos hoxe con algúns libros da Editorial Galaxia que acaban de aparecer  nas librarías.
  

Andrés Pombo Graña escribe unha novela sorprendente, O segredo das Burgas, que mergulla nas profundidades dun Ourense  descoñecido. Porque o que ninguén sabía é que debaixo das pedras da cidade se oculta un mundo de demos vingativos, un Averno espantoso que agocha segredos incribles polos que moitos poderían chegar a matar. Unha novela de bruxería e corrupción, de demos que aprenden a ser mellores e de homes que poñen a súa vida ao servizo de causas satánicas. (Galaxia. Col. Costa Oeste).






Francisco Castro escribe en Iridium a historia de Iris, unha rapaza que cursa primeiro de bacharelato e que, coma tantas e tantos do seu tempo, quere vivir a vida con intensidade. Pero Iris ten, ademais, unha discapacidade froito dun accidente de tráfico que lle deixa secuelas importantes. É unha raíña de Instagram, onde ten milleiros de seguidores en todo o mundo. seareiros que ignoran o que lle pasa e que se o soubesen igual non a querían tanto. Novela de denuncia da hipocrisía e unha historia de amor. 
(Galaxia. Col. Costa Oeste).




 
Os Fantom son uns fantasmas un chisco peculiares. E deles nos conta Patricia Mallo, que dan máis risa que medo. Unha historia que se move ás veces polo máis acó, ás veces polo máis aló, pero sempre, sempre, no territorio da gargallada máis terrorífica. As ilustracións son de Alba Cid. Con esta novela a  autora gañou a primeira edición do Premio de Literatura infantil Carlos Mosteiro.
(Galaxia. Col. Árbore)






En cancións e poemas aprendemos a debuxar, contar, sentir… Así podemos gozar dun álbum fermoso, Coas miñas mans, de Pablo Díaz, ilustrado por Lucía Cobo. Música para aprender os números, as cores, as comidas…pero tamén para cantarlle á lúa, á primavera e a moitas outras cousas. Cancións divertidas para medrar con alegría, das cales dúas naceron en colaboración con proxectos educativos do CPR Andaina, de Culleredo (A Coruña). O libro contén un CD coas cancións nun magnífico traballo discográfico.

(Galaxia. Sonárbore).