O pasado domingo, día 7 de
setembro, foron presentados na Feira do Libro de Porto os libros Máis aló do
horizonte e Honorata e a casa das palabras gardadas, de Antonio
García Teijeiro e Ánxela Gracián respectivamente.
Antonio García Teijeiro falando
O acto, moi entrañable,
consistiu nunha conversa dos autores co editor de Trinta uma linha, João
Manuel Ribeiro.
Un dos momentos en que fala Ánxela Gracián
Ambos libros, escritos en
galego, están editados por esta editorial e o diálogo resultou moi atractivo,
ademais de entrañable.
Nas próximas datas verán a
luz en portugués.
Versos e aloumiños
gravou en audio o acto e preséntao aquí en baixo para todos aqueles e aquelas
que seguen este blog-revista.
Tsukiko ten 38 anos e leva unha vida solitaria. Considera
que non está dotada para o amor.
Ata que un día encontra nunha taberna o seu vello mestre
de xaponés.
Entre ambos estabelécese un pacto tácito para compartir a
soidade.
Escollen a mesma comida, procuran a compaña do outro e
cústalles separarse, aínda que ás veces intenten escapar o un do outro.
A partir dese encontro casual na taberna a relación entre estes dous personaxes vai evolucionando
dende a amizade ata o romántico e sensual co paso do tempo e desas citas que
non sempre son tal nas que ámbolos dous se comunican tanto a través da linguaxe
verbal coma do silencio ou da comida e a bebida que a cotío comparten en bares
e restaurantes.
"A de Kawakami é alta
literatura", díxome Antonio cando soubo que eu lera esta novela que el xa
coñecía e xa tiña lido. E ten razón: alta literatura na súa aparente
simplicidade e na mestría que Kawakami amosa á hora de debuxar o mundo interior
e a psicoloxía dos seus personaxes.
Na miña canle de YouTube
hai pouco publiquei este vídeo en castelán no que comento un chisco máis en
profundidade esta novela, que dende aquí recomendo a toda a comunidade de Versos
e aloumiños.
Dende hai xa varios anos, levo publicando na miña canle de YouTube
un podcast (ou videocast, como tamén se lle podería chamar) dedicado aos libros
e á literatura titulado, nun requebro cunqueiriano, El Envés de la Página.
Recentemente convencín
ao dono deste blogue de que participase nel comigo, unha vez ao mes, nunha
serie de episodios centrados arredor da poesía de diferentes autores e autoras
que para el fosen de referencia.
Nun principio, como
adoita ser o caso, el non estaba seguro: "Que o programa é en castelán
e eu síntome máis cómodo falando en galego", foi o primeiro dos
obstáculos que puxo. Compréndoo, abofé, pero o programa é en castelán porque,
no contexto dunha canle que ten suscritores en diversos países
castelanfalantes, a idea é facilitar que os contidos cheguen o máis lonxe
posible e ao meirande número de oíntes posible.
Amais, a idea é que
unha grande parte dos escritores e escritoras tratados nestes episodios sexan
galegos. Con ese argumento irrefutábel finalmente convencino e o resultado é
este primeiro episodio, gravado o pasado mes de outubro, no que parolamos en profundidade
sobre a poesía de Álvaro Cunqueiro, sen dúbida un dos aspectos menos
coñecidos e menos celebrados do gran autor mindoniense.
Por se vos interesa,
deixamos o programa aquí abaixo, agardando que, se tedes a oportunidade de
velo, o disfrutedes. E podemos asegurarvos que non é máis ca o primeiro de
moitos episodios semellantes que virán no futuro.
Un
dos primeiros libros de Xosé Luís Méndez Ferrín que Antonio
García Teijeiro tivo ocasión de ler foi a colección de relatos O
crepúsculo e as formigas, e iso é algo que ambos os dous temos en común,
pois eu tamén entrei na literatura ferriniana a través deste mesmo libro.
Cando saíu á venda a comezos da década dos sesenta, cun limiar a
cargo de Ramón Piñeiro, esta obra trouxo novos aires á narrativa
galega, achegándoa a expresións literarias por entón de moda noutros lugares de
Europa. Porque os contos que compoñen este volume beben do existencialismo,
pero tamén dunha concepción narrativa que é propia de Ferrín: ese gusto polo
estilo directo, lacónico, espido, ás veces mesmo coloquial; eses personaxes que
son case sempre vítimas dunha realidade coa que non son quen de se
compatibilizaren, caendo irremediablemente nas gadoupas duns acontecementos que
non poden controlar.
Neste vídeo que veño de publicar na miña canle
de YouTube
comento polo miúdo O crepúsculo e
as formigas, tentando poñelo
dentro do contexto
histórico e literario que fixo posible a súa creación.
Por se interesa á audiencia de Versos e aloumiños,
déixovolo aquí abaixo, agardando que sexa do voso agrado.
Paco Ibáñez e Mario Mas durante a actuación no Festival Terraceo en Vigo
Si, a lenda, Paco Ibáñez
volveu a Vigo para, nun marco fermosísimo, volver engaiolar ese público fiel e intelixente que aínda cre
nas boas cancións e na necesidade da poesía. Foi un concerto memorable, coa ría
de Vigo ás súas costas, as Cíes escoitando a súa voz e as gaivotas interesadas
en non perderse unha nota da interpretación.
Acompañado do gran guitarrista, Mario
Mas, Paco Ibáñez interpretou dezaseis cancións (catro delas, en galego)
coas que estabeleceu unha comunicación máxica cuns asistentes que se
emocionaron coa súa voz.
Paco Ibáñez é unha lenda que atrapa pola
arte que posúe en musicalizar os poemas de sempre. E , ademais de pola súa
arte, pola proximidade ao público e a ética que guía todo o seu comportamento
ao longo de toda a súa extensa traxectoria.
Con Paco no escenario
Eu teño a fortuna de que varios poemas
meus estean na súa voz e na súa música. Deles, tres foron interpretados polo
trobador na cidade olívica. Mesmo, como en Paco é habitual, “obrigoume” a
cantar con el a canción “Pomba de menta”. E, se xa todo era emocionante, a
estrea de “Se falases de min” foi a guinda no pastel.
Tedes aquí os tres poemas cantados por
Paco Ibáñez.
Co gallo do décimo aniversario da BIBLIOTECA DE GALICIA, os seus responsables decidiron, con moi bo tino, realizar unha serie de ciclos sobre literatura e artes plásticas.
O primeiro deles ten á poesía como protagonista e co nome de Na Biblioteca de Galicialese poesía hai cinco actos programados nos que a poesía é tratada dende diversos puntos de vista.
Comezaron Yolanda Castaño xunto ao músico Isaac Garabatos o venres día 12 de marzo.
Ao día seguinte, sábado día 13, Chus Fernández e mais eu compartimos escenario nunha lectura da miña poesía que introduciu a crítica de LIX e tradutora ao castelán da miña obra poética.
Seguirán en semanas sucesivas as poetas Alba Cid, Lucía Aldao/María Lado e Rosalía Fernández Rial.
Unha actividade moi necesaria á que seguirán outras con narradores e narradoras e a ilustración tamén será o eixe doutraaposterior.
Parabéns a todas as persoas que traballan nesta institución imprescindible e fermosísima e que siga medrando durante moitísimos.
Deseguido, pódese ver o vídeo completo da nosa conversa arredor da miña poesía.
Con discos dunha
beleza extraordinaria, con cancións brillantes e letras moi coidadas, John Hiatt foi conquistando os gustos (e os corazóns) dos
amantes da boa música entre os que me atopo.
John Hiatt
É un magnífico guitarrista, toca os teclados con
soltura e o encontro co gran Ry Cooder
permitiulle no seu momento dar un salto cualitativo a través da súa participación
como guitarrista nos ensaios do disco Bordeline
de Cooder. Tras nacer entre eles unha
grande amizade, compón tres temas (canta en dous) para a banda sonora de “The
Border” (1980). Ry sabía moi ben as cualidades do músico de Indiana.
Cambios de estratexias para centrar a súa carreira,
este enorme músico nacido en Indianápolis en 1952 abordará diversos estilos que
lle permitirán facerse un oco importante no terreo do folk-rock ou do country ,
dotando as súas composicións con gotas de blues.
Cancións que
namoran, que seducen axiña. Cancións elegantes.
Na actualidade, John Hiatt, é un dos
compositores máis recoñecidos da música americana.
Descubrilo foi un pracer. Teño boa parte
da súa discografía e desfruto dela de cando en vez.
No libro xa comentado aquí, Antología
poética del rock, ao coidado de Alberto
Manzano (Hiperión), recóllese
esta canción que vos achego deseguido co fondo desexo de que vos guste.
LOS
AMANTES (Lovers will)
¿Quién
podría coger su único corazón
Y
tirarlo al fuego?
¿Quién
pondría en peligro su amor propio
En
nombre del deseo?
¿Quién
se arrepentirá de todo lo que ha hecho
Y
pagará la cuenta?
Los
amantes.
¿Quié
hará daño al otro
Sin
pensar en ello?
¿Quién
mentirá sobre su paradero
Con
la esperanza de que no lo cojan?
¿Quién
dirá que los besos del otro
Ya
no le hacen sentir nada?
Los
amantes.
Los
amantes harán cualquier cosa
Para
sentir amor
Si
el amor cura, ¿quién será el primero en ponerse enfermo?
Los
amantes.
¿Quién
no sabrá nunca lo que tenía
Hasta
que lo haya perdido?
¿Qué
brazos recogerán los restos
Para
seguir adelante?
¿Quién
acechará a la caza de ese poco amor
Que
aún está vivo?
Los
amantes.
(Tradución
de Alberto Manzano)
E agora podedes
escoitar a John Hiatt en vivo cantando ao teclado a canción
Gústame moito Dave Alvin. É un guitarrista, cantante,
compositor, produtor e escritor dunha altura incrible. Desfruto os seus discos
na casa dende hai ben anos. Son auténticas alfaias.
Dave Alvin formou parte de bandas tan
prestixiosas como The Blasters, X ou The Knitters. Músico ben inquedo que nos oitenta ulía a punk e que o seu achegamento ao folk deu uns resultados
espectaculares.
Hoxe en día é un dos máis interesantes
expoñentes desa sorte de música que me encanta e que chaman americana.
Música, a de Alvin,
chea dunha expresividade que envolve. Música que foi levada ao cine por prestixiosos
directores de cine e que posúe un selo persoal que nos emociona.
Dave Alvin
Ediciones
Gamuza Azul
publicou en 2001 o libro Los malos tiempos ya han quedado atrás,
un conxunto de textos descritivos (traducidos por Carlos Bastero Rey), cheos de
forza, medidamente narrativos, nos que nos transporta ás estrelas do deserto, a
unha California que se move detrás dos cristais dun automóbil. Cancións que nos
falan devidas estancadas, de imposturas, de soños e de promesas. Versos con
humor, amor e desamor. Estes temas e moitos máis contén a súa maneira de
escribir textos e letras de cancións que nos permiten ver o mundo a través das
súas imaxes.
Escoitemos a Dave Alvin (co seu irmán Phil forma un dúo excepcional) e
aproveitemos para ler algún dos seus poemas.
Versos e aloumiños presenta algún
exemplo de cómo este músico ve e concibe a vida.
Co seu irmán Phil (á esquerda)
BLUES
DEL ATARDECER
De pie en el
umbral de la puerta de tu cocina,
fumando otro
cigarrillo,
te miro mientras
preparas una taza de café.
Tu pelo hacia
atrás,
aún húmedo de la
ducha
y tu cara limpia
sin el maquillaje
de anoche.
Los dos
descalzos.
Los dos callados.
Los dos con
resaca
de la noche
anterior
y agotados de
hablar y discutir
y hablar y
discutir
todo el día.
Anoche todo era
fácil,
cuando estábamos
borrachos
y calientes
y todo en el
mundo tenía sentido.
Mañana por la
mañana
tengo que volver
a casa
y no sé si
quieres que me quede
o me vaya
y, quizás, tú
tampoco lo sepas.
Veo a lo lejos
una tormenta de relámpagos
en el cielo
púrpura del atardecer
y escucho la
lluvia suave
contra el tejado.
Nos miramos el
uno al otro
desde los
extremos de la cocina,
sin decir nada
y apartamos la
vista.
Pienso en un
antiguo blues
y lo canto para
mí.
Quiero abrazarte, nena,
pero no sé qué decir.
Quiero besarte, nena,
pero
temo que me rechaces.
y quisiera que
pudieras oírme
y quisiera poder
oír el blues
que cantas para
ti.
Vexamos e escoitemos un vídeo que nos presenta a Dave Alvin en plena actuación.
Con The Guilty Men interpretan "Out of control". Dez minutos de boísima música.
