Mostrando entradas con la etiqueta ilustración. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ilustración. Mostrar todas las entradas

martes, 1 de octubre de 2024

NOEMÍ VILLAMUZA E ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO CONVERSAN SOBRE POESÍA E ILUSTRACIÓN EN "LIBROS PARA SOÑAR"

Noemí explica la génesis de la ilustración de "Os ecos do vento"




AFINIDADES ELECTIVAS. Encuentro con Noemí Villamuza en la librería Libros para soñar, en Vigo, viernes día 27 de septiembre de 2024.

 

Fue un encuentro maravilloso. Noemí Villamuza es una persona entrañable, inteligente y de un nivel plástico -siempre con su lápiz- muy alto.

No la conocía personalmente, pero que haya sido la ilustradora de mi libro Os ecos do vento/ Los ecos del viento supuso un honor para mí. Realzó, sin lugar a dudas, mi proyecto poético.


Muestras de los bocetos de la ilustración del poemario

Me encantó su trabajo en el libro con unas imágenes: infancia, adolescencia, madurez de las mujeres (y niñas) muy bien pensadas y ejecutadas y me sentí muy próximo a su visión de mis poemas,

Me encantó su trabajo (infancia, adolescencia, madurez) y me sentí muy próximo a su visión de mis poemas,

 

Noemí Villamuza

 
De Noemí Villamuza supe que disfrutaba dibujando, que se fue desde su Palencia natal a estudiar Bellas Artes a Salamanca (que era tal su pasión por dibujar que entró en la Facultad sin pasar por academias de dibujo), que vive en Barcelona desde 1998, que utiliza bicicleta y metro por la ciudad, que ilustra, que hace novela gráfica, que ha dado clases de ilustración en centros como la Escuela Massana, la Escola de la Dona o la Escuela Superior de Diseño de la BAU.

Que tiene libros publicados en diversos países, muchos reconocimientos y premios y que es habitual en talleres escolares y bibliotecas.


Otro momento del acto

Y coincido con ella en que “para ilustrar bien hay que leer (lo mismo digo yo para escribir). Cuanto más lees, más grande se hace tu imaginación”.

Me encantó su trabajo (infancia, adolescencia, madurez) y me sentí muy próximo a su visión de mis poemas,

“Y sí, Noemí, la poesía sí deber ser ilustrada, porque si quien lo hace en un/una poeta de la imagen, está haciendo poesía que emociona y comunica a través de lo que se dibuje”.

El público llenó la librería y salió muy satisfecho del acto


A continuación Versos e aloumiños recoge la totalidad del acto, presentado por Paz Castro, en un audio para nuestros lectores e lectoras.









Un agradecimiento muy especial a la Editorial Kalandraka y a las libreras Sandra y Carmela por todo el cariño que pusieron para que el acto tuviese toda la brillantez que tuvo.



De izq. a dcha. Carmela, Noemí, AGT y Sandra al finalizar el acto


martes, 19 de septiembre de 2023

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXVI): "De barquillos y cometas", de María Rosa Serdio

 




                                      MARÍA ROSA SERDIO (Langreo, 1953)

 

 

       

         

             TIERRA…

María Rosa Serdio

 

      Tomo esta voz,

el susurro de la fuente, el

 crujir de los senderos, la

      hoja que vive

           y muere.

         Tomo tu voz,

  tu regalo de sonidos,

la soledad de los grillos

      que cantan

    y me conmueven.

      Esa voz,

la que me acunó de niña,

       la que me llama

          y  me mueve.

 

 

 

LOS POETAS

 

Hablan y cuentan

 de sus adentros

  de sus afueras,

  de las galaxias

 y sus quimeras.

 Hablan y suben

 hasta los astros

en noches largas

    y días claros.

Hablan y alivian

  algunas penas

 con las palabras

     y los poemas.

Siempre nos dicen

  que nos esperan

  entre los cantos

  de las sirenas

y entre los libros

   que, siempre,

       sueñan.

 

 

 

 

LUNA LLENA DE FEBRERO

 

 

          Al final,

      se va febrero…

¡Y el ciprés ya pajarea!

   La orilla del río bulle

            de prímulas

            y sorpresas.

         Toda el agua baja

                   nieve

                 y sonríe

               satisfecha.

         Limpio el corazón

                 y el aire…

    ¡Se anuncia la primavera!

        Un caminante se para

                   y la luna

                        está

                   perfecta.

 

 

 

CANCIÓN DE OTOÑO

 

 

Nubarrones, nubes bellas,

   cielos altos de algodón.

   Ya preparo mi paraguas

    por sillega la ocasión.

 

Vientecillo, viento suave,

  dulce sur de mi ilusión.

   Ya tengo listo mi peine

por si cantas tu canción.

 

Otoño, estación dorada,

  paso en hojas de color.

Ya tengo a mano mi cesto

    para recoger tu don.

 

 

 

(Do libro De barquillos y cometas, editado por Pintar - Pintar, 2023 e ilustrado por Ester Sánchez)

 

 


                


jueves, 27 de octubre de 2022

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXIV) "Amiga lúa, amigo mar (Moon, me & the sea)" de Claudia Castro

 




                                      CLAUDIA CASTRO (Compostela, 1972)

 

                           

                                  PLAN DE VIAXE                             

 

 

                                                                                       There is no Frigate like a Book

                                                                                                     To take us Lands away

                                                                                                Nor any Courses like a page

                                                                                                           Or prancing Poetry.

 

                                                                

                                                                                              ´Non hai fragata coma un libro

                                                                                                 para levarnos a terras remotas

                                                                                                  nin curso coma unha páxina

                                                                                                                 de enérxica poesía´.

 

 

Eu marcho de vacacións

cada ano

Claudia Castro
en cada estación.

 

En inverno collo un libro

branco e frío coima a neve.

Vou esquiar canda el

onde as folerpas me leven.

 

Na primavera

elixo novela.

Ler en días solleiros

e pasar a noite en vela.

 

En outono

viaxo ao Courel.

Escorrento frío con lume


e invento historias con el.

 

Para o verán

deixo a poesía.

O meu corazón torna peixe azul

e sobe e baixa a ritmo de blues.

 

 

 

 

                              CUESTIÓN DE BELEZA

 

                                                                     A diamond is a brilliant stone,

                                                                                              To catch the world´s desire;

                                                                                        An opal holds a fiery spark;

                                                                                                  But a flint holds fire.

 

                                                                                         

                                                                                           ´O diamante é unha pedra brillante,

                                                                                                   que atrae o desexo do mundo;

                                                                                                o ópalo ten unha chispa ardente:

                                                                                        mais unha simple pedra prende lume´

 

 

Teño pencas,

teño lentes

teño

corazón e mente.

 

Son unha casa xigante

con moitas portas que abrir

e un xardín cheo de flores

que pelexan entre si.

 

Son encrucillado

e son anagrama.

 

Son un gran misterio

e sempre ando descalza.

 

O silencio

pode ter forma de poema.

O poema

pode ter forma de agasallo.

O agasallo

pode ter forma de cativa.

 

O presente son eu!

 

 

 

                                         PEQUENA

 

 

                                                                         You may write me down in history

                                                                                                      With your bitter, twisted lies,

                                                                                                 You may trod me in the very dirt

                                                                                                        But still, like dust, I´ll rise.

 

                                                                                          

                                                                                                 ´ Podes reescribirme na historia

                                                                                       coas túas mentiras amargas e reviradas.

                                                                                           Podes pisarme no máis fondo da lama,

                                                                                                aínda así, coma poeira, erguereime´.

 

 

 

Escalei a montaña,

sentinme pequena.

Conquistei a serra,

Ilustración de Luz Beloso

sentinme pequena.

 

Naveguei o río,

sentinme pequena.

Vencín a corrente,

sentinme pequena.

 

Sachei unha horta,

sentinme pequena.

Apañei patacas,

sentinme pequena.

 

Escribín un verso,

sentinme pequena.

Recitei un poema

e sentinme pequena.

 

Sabéndote grande,

sigo a sentirme pequena.

 

 

 

(Do libro Amiga lúa, amigo mar. Moon, me & the sea, editado por Galaxia. Col. Árbore e ilustrado por Luz Beloso. 2022)

 

 



viernes, 8 de abril de 2022

DARDO POÉTICO (LXXXII) "NO XARDÍN DO POETA, conversando cos SEIS POEMAS GALEGOS de Federico García Lorca" (Vídeo)

 




Cheguei a Librouro,  a miña libraría de referencia, e alí estaban moitos exemplares de No xardín do poeta, ilustrado maxistralmente por Víctor Rivas e editado por Edicións Xerais na súa colección Merlín.

 Sentei nunha cadeira onde a miúdo sento a follear libros e decidín ler uns poemas do libro.

 


Non adoito ler os meus versos unha vez están publicados, agás cando teño que facer unha lectura pública dos mesmos.

Pero, sen saber por que, algo me impulsou a lelos e, posteriormente, a gravalos en voz alta.

Decidín que lería os poemas que dialogan cos versos dese libro fermoso que é Seis poemas galegos de Federico García Lorca.



Pedinlle a María, unha persoa querida dende hai ben anos, e referencia para min neste lugar, que me gravase a lectura.


Ilustración de Víctor Rivas

Fíxoo encantada e este é o resultado.

Agardo de corazón que vos gusten estes poemas, nacidos do amor pola poesía e, neste caso particular, pola obra do escritor de Fuentevaqueros.

 





                                                                                                                                              ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

miércoles, 22 de diciembre de 2021

Fragmentos dun poema de "Poemar o mar", sobre unha ilustración de Xosé Cobas, para desexar o lectorado ve "Versos e aloumiños" o mellor para o ano 2022.

 



Agora que sobrepasamos as 500.000 visitas,Versos e aloumiños ten

unha vida moi esperanzadora e seguiremos abertos ás vosas 

propostas e aos vosos comentarios. 

Dende este blog-revista, queremos desexarvos un ano 2022 no que a 

saúde, o sentidiño e a cultura estean presentes e axuden a afastar 

eses malos ventos, infectados de involución e fascismo que están

a soprar ao noso redor.

Paz e poesía.


jueves, 29 de julio de 2021

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXX) "O libro das avoas", de Xosé Antonio Perozo

 





                      XOSÉ ANTONIO PEROZO (Llerena, 1951)

 

 

MIÑA  AVOA FOI…

 

Miña avoa foi á feira,

na feira mercou dous pans,

os pans gardounos na cesta,

a cesta pillouna un can,

Xosé Antonio Perozo (Foto Wikipedia)


o can escapou á rúa,

e na rúa un pillabán

rouboulle os seus pans ao can.

 

Miña avoa foi ao monte,

no monte cazou coellos,

os coellos ían nun saco,

o saco era ben vello,

por vello tiña un buraco,

polo buraco os coellos

liscaron ao monte ao cabo

e alí morrerán de vellos.

 

 

MESTRA

 

Para facer os deberes

eu teño un truco secreto.

Vou á casa da miña avoa,

porque ela sabe ser mestra

e as dúbidas voan soas.

 

 

SOIDADE

 

Hai unha avoa sen netos,

sen netas, nin cans, nin gatos,

a min dáme moita mágoa

pensar que a coman os ratos.

 

 

TEMOS

 

Temos avoas pintoras,

temos avoas que bailan,

temos avoas artistas,

temos avoas que cantan,

 

Ilustración de María Lires
hai avoas arquitectas,

temos avoas doutoras,

hai avoas xornalistas,

hainas que son profesoras,

 

temos avoas que venden,

temos avoas que mercan,

temos avoas que falan,

temos avoas que calan.

 

Cando temos unha avoa

temos un rico tesouro.

E se temos dúas avoas

temos un castelo de ouro.

 

 

 

(De O libro das avoas, publicado por Editorial Galaxia, 2021)