Mostrando entradas con la etiqueta música.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta música.. Mostrar todas las entradas

lunes, 12 de diciembre de 2022

"VI Jornades de Poesia i Il-lustració", en Alacante. Audio do acto e texto de Nieves García García.

Cesáreo Martín de Vega presenta o acto


Foi un acto fermoso, moi fermoso. Estaba encadrado dentro das “VI Jornades de Poesia i Il-lustració” que se celebraron ao longo do mes de novembro na Biblioteca Azorín, de Alacante.

 

     Cun gran traballo de Cesáreo Martín de Vega, estas xornadas acadaron unha brillantez extraordinaria.

     Un xoves de novembro tivo lugar un acto ao que fomos convidados Juan Carlos Martín Ramos e mais eu para falar de poesía, de Versos e viceversos e do que se referise á lírica nas escolas e fóra delas.

 

      O acto, presentado por Cesáreo, foi maxistralmente conducido pola prestixiosa poeta, nacida en Aspe, Nieves García García. Unha delicia.

 

Nieves García García conduce o acto

      Todo fluíu dun xeito case máxico. Conversa animada e chea de paixón pola palabra poética. Conversa trufada de poemas e de anécdotas que alegraron aos asistentes.

Non podía faltar para pechar, dende logo, a voz preciosa de Lurdes López que engaiolou o público, pola fermosura das cancións e a expresividade da interpretación. Juan Carlos coa guitarra e eu lendo algúns versos dos temas completamos unha actuación marabillosa desta muller que converte en arte todo o que toca.

 

Lurdes López en plena actuación

O acto foi gravado coas cancións incluídas, que podedes escoitar. Mais Versos e aloumiños non quixo perder a oportunidade de pedirlle á condutora do acto un texto sobre o acontecido.

Nieves García García, xenerosa como poucas, escribiu estas liñas que ides ler deseguido. Como todo o que fai, unha alfaia literaria.

Grazas a todos e a todas por participaren nunha xornada emotiva arredor da poesía nestes tempos de inmundicia.


Intervén Juan Carlos Martín Ramos



                  Diálogos de un triángulo poético casi equilátero

 

¿Se puede conocer a una persona sin llegar a conocerla en persona?     

Nieves García García
            Pues, ciertamente, sí, y esto sucede cuando las palabras vuelan por el aire y nos llegan en forma de poemas. Al menos, algo  así me ocurrió en los primeros tiempos de la pandemia cuando pararon todas las actividades culturales, tanto  en las escuelas, como en los cines, los teatros… Incluso las bibliotecas cerraron. Pero nos quedaban los clubs de literatura a través de las redes sociales y ellos cumplieron las funciones que no se podía desempeñar con otros medios. Y así fue como comenzó a forjarse una entrañable amistad, gracias a una guarida muy lobuna,  entre gentes de distintas procedencias que tenían en común el amor a esas  palabras que alzan el vuelo para buscar un hueco en el corazón de los más pequeños. Y de los no tan pequeños, también.             

Gracias a la intervención  del  colectivo de literatura infantil y juvenil “¡Qué viene el lobo!”, junto con el apoyo de la biblioteca Azorín de Alicante y la editorial IGLÚ, se ha podido conseguir un sueño hecho realidad, que  converjan  un poeta del norte, otro del sur junto a una poeta del este, y se reunieran delante de una ventana junto al mar, tan solo pronunciando estas tres palabas mágicas: Versos y viceversos, un bellísimo poemario a dos voces que tiene como protagonistas a Antonio García Teijeiro y a Juan Carlos Martín Ramos.


            Y comenzamos este viaje poético haciendo una parada por estos dos poemas que, en mi opinión, dicen mucho de sus autores. Se trata de “El Vendedor de versos”,  de Antonio García Teijeiro,  y “El titiritero”, de Juan Carlos Martín Ramos. Dicen así:

            Con mil nubes de canela                           El titiritero tiene

            y tormentas de algodón                             dos manos pero mil voces

            pienso un verso                                          una vida pero mil

            escribo cuatro                                              cuentos que sólo él conoce….

            tacho mil y vendo dos…

                                                                                                                                             

            Alrededor de los mismos iniciamos una conversación a tres sobre la dificultad  de saber cuando un poema está completo y listo para volar  o se ha de quedar en la maleta hasta que al fin consiga sus alas, si es que las consigue. Se habló largo y tendido sobre la búsqueda de la sencillez, de las palabras justas con que expresarlo, pero sin confundirla con la simpleza. Y que los poemas dirigidos a la infancia han de acercarse a sus receptores desde el afecto, pero también desde la reflexión y la honestidad.

            Los tres coincidimos en que  nuestros poemas persiguen con cierto afán una melodía, una cadencia, que nos dirige hacia la musicalidad interna de las palabras. Y,  también, que somos hijos de la tradición oral, y haber  bebido de ella  les aporta a nuestros versos esa frescura tan necesaria en la poesía para niños. Aunque, más tarde o más temprano, cada uno debe de seguir ese camino que le lleve a encontrar su voz propia.  

            Sabemos que a veces cuesta abrir las puertas a la poesía en las escuelas porque se piensa  que  a los niños no les gusta. Pero nuestra experiencia como trasmisores de la palabra nos indica que no hay nada más erróneo, según nuestra unánime opinión. Si se trata de un poema tal y como hemos expresado con anterioridad, de seguro que les gustará, siempre que  venga acompañado de la emoción del adulto que lo trasmite. Por eso la importancia del mediador o mediadora en este proceso, comentaba Antonio (¿o era Juan Carlos?). Contar y cantar, leer en voz alta, jugar con los ritmos y las rimas, es un buen inicio para apropiarse del hecho poético, nos decía Juan Carlos (¿ o era Antonio?), en un dialogo mutuo difícil de separar los mensajes de estos dos poetas con un pensamiento tan claro y común sobre la importancia de la poesía en las primeras edades.

            A continuación, Juan Carlos nos invitó a jugar con un hermoso poema donde nos explica que la  poesía no es algo alejado de la vida sino que se suele dar  en la cotidianidad de nuestros quehaceres diarios. Solo se necesita poner la mirada en otra dirección. Antonio se dirigió a las maestras con una emotiva carta donde las animaba a recuperar las palabras en voz alta para conseguir que volvamos al disfrute de compartir emociones e imágenes a partir de las mismas, comenzando por las canciones de tradición oral para seguir de la mano de la poesía de autor.

            Y poco a poco llegamos hasta ese mundo poético compartido a dos voces como son  Versos y viceversos, donde el gran poeta Antonio Rubio les nombra malabaristas de versos y artesanos de la palabra. Un poemario que comienza, como no puede ser de otra manera, con un mar que   une todas las orillas, un mar de versos que une sus manos para un proyecto común .Un mar que acaricia, pintado en unos ojos,  y un mar cercano que se pasea por la casa del poeta. ¿Será la casa de Antonio? No me extrañaría, porque dialoga con él día sí y día también. Y me hablaron largo y tendido de ese mar, donde se asomaba otro poeta andaluz conocido y admirado por ambos, para después seguir  con esos sueños que se abren y otros mundos que se despiertan.

            Versos y viceversos de una misma maleta, donde Antonio escribe agujas y dedales para coser versos y recoger manantiales, mientras Juan Carlos escucha una caracola, que, cómo no, guarda todas las historias habidas y por haber. Y las suyas, también, contadas en muchas ocasiones a través de sus personajes con forma de muñecos de trapo y de cartón.

            Así, puntada a puntada, se va tejiendo ese constante intercambio de voz, donde también hablamos de ausencias, de los que se van y de aquellos que nos obligan a marcharnos. Y el dolor que nos acompaña. Cuánto dolor hay también en ese mar que tenemos frente a nosotros. Cuánto dolor en sus orillas. Y de eso también conversan los poetas. La poesía como compromiso social.

            Y llegó por fin la gran sorpresa de la noche: poder escuchar esos Versos y viceversos en la cálida voz de Lurdes, acompañada a la guitarra por Juan Carlos y el verso en galego de Antonio. Así que corté mi cuerda titiritera para disfrutar de este  gran regalo, sintiendo ese mar todavía más cercano, a uno y otro lado del ventanal. Y es que, como dice Juan Carlos (¿o será Antonio?), en casa del poeta, el mar  pasa por debajo de su puerta.

            Y cuando no está en casa el poeta…  canta un pájaro su ausencia.

                                                                                               Nieves García García









Antonio García Teijeiro diríxese ao público




E deseguido  pódese escoitar o acto completo neste vídeo.






lunes, 10 de diciembre de 2018

REMUÍÑO DE LIBROS (55) "Eu ben vin, virivín", de Manuel Rico Verea








TÍTULO:  Eu ben vin, virivín. Cancioneiro infantil para dicir, contar e cantar.




AUTOR: Manuel Rico Verea. Obradoiro Experimental de Música Tradicional.  (con Nani García).




ILUSTRACIÓNS:  David Rodríguez



EDICIÓNS  XERAIS DE GALICIA. 2018




Manuel Rico Verea (Foto, Edicións Xerais)

Cando vexo que sae do prelo un novo libro de literatura tradicional, síntome moi feliz. E se ese libro é un cancioneiro infantil para dicir, contar e cantar, a satisfacción multiplícase por mil.
     

     Levo ben anos proclamando a quen me queira oír que a poesía debe entrar en voz alta nas aulas e nos fogares, que a literatura de tradición oral ten que ser o primeiro paso do alumnado á hora de tomar contacto coa poesía e que cantar con eles nas aulas (e nas casas) é unha actividade gozosa de incalculables beneficios.
    
Ilustración de David Rodríguez
     
     Por iso saúdo con ledicia o libro Eu ben vin, virivín, dun home, Manuel Rico Verea, que leva moitísimo tempo – e con acerto- traballando neste eido fundamental para a formación da rapazada e de Nani García, un músico de moi alto nivel a quen non fai falta presentar. Entre ambos crean un documento sonoro (o libro contén un CD) que aproxima aos lectores e lectoras a novas referencias musicais coas melodías do cancioneiro infantil galego. Pero o conxunto de poemas sinxelos permiten, ademais de seren cantados, seren ditos en voz alta e gozar da palabra como elemento rítmico e engaiolante.
    
Nani García
     Achegarse ao cancioneiro, como din os autores, produce “unha sorpresa polo poder evocador das pequeñas composicións rítmico-literarias, polo seu valor pedagóxico e, sobre todo, polo proceso recreador ao que se ve sometido a través do tempo”.

     O libro está ateigado de rimas, de recitados, de fórmulas máxicas, de encadeados e de cancións máis representativas do cancioneiro de tradición que nos falan do mundo dos animais:

Xoaniña voa, voa
que che hei dar
pan de broa.

Xoaniña voa, voa
vai e tráeme
alguna nova.

Xoaniña voa, voa
que teu pai
vai en Lisboa.

     Neste libro temos tamén un apartado de actividades didácticas das cancións, que permiten ao educador/a tirarlle moito proveito a cada tema. Actividades para coñecer curiosidades dos animais protagonistas, denominacións varias deses animais e nas súas páxinas  anímase a memorizar, a contar e a cantar temas fermosos e alegres. Posúe, ademais, una sinxela e marabillosa partitura e no disco hai posibilidades de interpretar en play back que o fan máis lúdico aínda.
    
Ilustración de David Rodríguez
     
     
Un libro para traballar a lingua, o ritmo das sílabas, a psicomotricidade e algo que eu defendo dende sempre: a unión e interacción de música e verso.
     
     Unha alfaia, sen dúbida, o CD que trae o volume: un documento sonoro creado polo Obradoiro Experimental de Música Tradicional, formado por Manuel Rico e Nani García, que fan deste proxecto un luxo para a nosa literatura e a nosa lingua.
     
      Conta ademais, cunhas vivas ilustracións de David Rodríguez, en cor, atraentes e suxestivas que envolven os textos de calor pictórica.
     

     Imprescindible.




                                                                                                                                        ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

viernes, 24 de febrero de 2017

NO DÍA NO QUE ROSALÍA DE CASTRO CUMPRIRÍA 180 ANOS




                                                                                                                                     
                                                                                                                                           ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO



Tal día coma hoxe, hai 180 anos, naceu Rosalía.
     E dicir Rosalía é dicir poesía, denuncia, reivindicación, amor, dor, esperanza.
     Dicir Rosalía significa sentir a calor das palabras dunha muller en continua loita co que a rodeaba, co sentimento tráxico de ser galego e, tamén, de ser muller. Unha man tendida ás sensibilidades limpas ou escuras que poboan esta nosa sociedade que precisa de moita poesía para clarexar os seus comportamentos.

     Dicir Rosalía é percibir a luz dos versos tecidos pensando no ser humano. Notar a brillantez que posúen. Facer deles apoios imprescindibles para que a nosa vida sexa máis rica.
     
     Rosalía sempre estivo presente na miña obra. Dende que certas tebras foron caendo, acompañei os meus pasos de poetas. Eles e elas sinaláronme horizontes. Que fermoso acompañamento! E Rosalía de Castro (con Lorca, Otero, Hernández, Celso Emilio, Alberti, Pimentel…) faloume decote no oído para que medise os pasos, para que non desertase, para darme folgos e acadar unha existencia minimamente valiosa.
    

     Coma homenaxe fondo a unha muller excepcional sen a que non poderiamos comprender a situación  social do seu tempo. Coma homenaxe sincero a quen axudou a erguer a dignidade poética sempre ben próxima ao pobo, podedes ler un poema de Rosalía de Castro, cunha fermosa ilustración de Fausto para o libro-disco de Narf “Nas tardes escuras” (El Patito Editorial) e tres poemas escritos por min, dedicados á nosa poeta en tres dos meus libros, dous deles esgotados, pero que volverán a ter vida dentro dalgún tempo.


     E a música de Uxía, nese marabilloso libro-disco “Rosalía pequeniña” (Ed. Galaxia), poñerá o broche a esta homenaxe de Versos e aloumiños  á “nai e señora de todos/as nós”.



Rosalía de Castro. Ilustración de Fausto




Antonio García Teijeiro. (De "Na fogueira dos versos")


               Os dous poemas que veñen a continuación están contidos en " Caderno de fume" e en "Paseniño, paseniño" respectivamente.




 Son estes, dous poemarios que nos próximos meses verán a luz en novas editoriais. Rosalía, sempre viva e lembrada nos meu poemas.




  E esta fermosa flor de Xosé Cobas, unha ofrenda á nosa excelsa poeta, principio e fin de camiños poéticos polos que transitamos acotío.
Xosé Cobas. ("Paseniño, paseniño") Posición correcta.


   E a voz de Uxía que pon música aos poemas de Rosalía nun libro-disco fermoso, "Rosalía Pequeniña". Aquí escoitamos a canción, escrita pola cantante e que dá nome a esta obra editada por Ed. Galaxia.




 As ilustracións, tenras, fermosas, vivas son de Marina Seoane.








jueves, 3 de diciembre de 2015

UN ACHEGAMENTO IMPRESCINDIBLE A UN XENIO DESCOÑECIDO: FRANK ZAPPA

Frank  Zappa


Dicir, queridos seguidores de Versos e aloumiños, que Jesús Oitabén, Oita, e Jaume Galta son dous auténticos forofos da música. E, ademais, dicir que de toda a música boa son referentes para compartir con eles conversas moi atraentes. O seu gusto é exquisito.

     Aquí neste blog-revista concordamos cos seus gustos musicais. E a figura de Frank Zappa, un descoñecido para as novas xeracións, merece ser salientada, sobre todo se temos en conta unha certa pobreza musical nestes momentos.

     Ninguén mellor que estas dúas persoas, que senten a música no máis fondo deles, para achegarnos as venturas e desventuras dun home xenial, capaz de tomar as decisión máis inesperadas e componer unha música dun alto nivel de calidade.


     Gozade, pois, coa personalidade dun xenio musical que non pode caer endexamais no esquecemento.


Oita e Jaume



Hablar de música es algo así como pescar sobre arquitectura.
Frank Zappa dixit.



Si bien hace años ya había caído en nuestras manos “Introducción a Frank Zappa” de Juan Gómez, el sobrino del diablo y de Nando Caballero, prologado por el Gran Wyoming de la editorial Milenio, libro claramente inspirado en la biografía autorizada de Frank Zappa, por fin hemos podido leer el libro original “La verdadera historia de Frank Zappa” de la editorial Malpaso.

     Asimismo hemos consultado repetidamente la página de internet “El tercer poder” donde cualquier zappiano podrá satisfacer algunas curiosidades.
Porque, a decir verdad, no tan solo los dylanitas dominan las esferas musicales, sino que también formamos legión los freakys zappianos, que no somos precisamente silenciosos o tímidos.

     En la mencionada página “El tercer poder”, nos regalan la traducción de las letras de F. Z. cosa que no ocurre en ninguno de los libros citados, con lo que esta página completa la lectura de las memorias de F. Z.

     Frank Zappa poseyó una capacidad innata para la música, acercándose a la batería a la temprana edad de 12 años. Poco después se interesaba por el Rock and Roll y a los 16 años entra a saco en la música contemporánea, donde estudia a Stravinski, Boulez y Varesse y la música dodecafónica, empezando a escribir partituras de este estilo a los 17 años. Pronto perdió interés en la dodecafónica pero conservó el gusto por las disonancias.
Pierre Boulez

     Fue un músico inclasificable donde trató al rock con la seriedad con la que los clásicos trataron a la música de cámara y a la música clásica con la ironía con la que los clásicos trataron al rock.
Zappa

     Hay que resaltar que él, ante todo, se consideraba un compositor. Llega a decir que podía estar días escribiendo música e imaginándosela en la cabeza, sin atender a compromisos sociales, necesidades   familiares y convencionalismos varios. Pero a pesar de ese amor a la música sus disgustos con las orquestas clásicas le hicieron exclamar que nunca volvería a escribir música, al haberle destrozado varias partituras músicos de formación clásica.
En sus directos utilizaba latiguillos de Ravel, Stravinski, Bartok, Verdi, etc.
Maurice Ravel

     El amigo Frank tenía oído y apetencias para todo tipo de música. Un amigo sardo me contó hace años que estando F.Z de gira por Italia se desplazó unos centenares de km para oír en directo un grupo de polifonía vocal. Nunca he podido comprobar si el dato es cierto, pero como se sabe, a los mitos se les engrandece   con este tipo de datos.
En el caso de Ravel, ver concierto de F.Z. en Barcelona 1988.


     
     En el primer disco de F. Z. Freak Out, considerado el primer disco doble de la música rock y para muchos el primer disco conceptual, ya se adelanta a los Beatles y a otros músicos ingleses.


     Otra característica de Frank Zappa fue la crítica hacia la sociedad norteamericana, lo que es perfectamente comprensible pensando que entró en la cárcel por una encerrona policial. Opinaba que con un poco de mala suerte podías ganarte unos días ente rejas por cruzar mal un semáforo y acto seguido se preguntaba que quién en su sano juicio estaba dispuesto a vivir en California con esas perspectivas.

     

     Son muchos los críticos que creen que el fenómeno F.Z. hoy sería imposible: hacer giras con la cantidad de músicos que él llevaba era ruinoso, contratar orquestas clásicas con sus interminables ensayos era más ruinoso aún y pasar por los caprichos burocráticos de los sindicatos de los músicos, era el colofón de la bancarrota.

     Y para seguir con el tema de los desastres económicos Zappa se embarcó en la creación de su propio sello discográfico por desavenencias con su primer productor.

     A pesar de sus dotes para la música decía que no era lo único en la vida y lo demostró haciendo incursiones en películas, libros, grabaciones no musicales, teatro, etc. Quizá una característica de su obra es que nos hace reír continuamente.
Tuvo un sentido del humor muy peculiar razón por la que potenció un parecido con el bueno de Groucho Marx, o que, por ejemplo, al principio de su carrera hiciera subir al escenario a un sujeto, Louis Cuneo, para que se riera y contagiara al público su risa, o que en actuaciones con poco público convenciera a los pocos asistentes para que actuaran y la banda fuera el público o incluso en ocasiones con un auditorio casi vacío la actuación se limitara a que F.Z. y sus músicos sirvieran bebidas al respetable y acabaran conversando animadamente en alegre comandita.

     Al clan Zappa le encantaba el humor absurdo, pero también las críticas irreverentes. Se consideraba dadaísta, incluía en esa consideración a su familia. Su hija Diva, llamada así por lo vociferante que era el angelito cuando nació, quemó el pelo de una muñeca, deformó la nariz con pegamento y le puso un nombre absurdo, para deleite del padre.

     Otra buena zappada era negarse a que sus hijos fueran a la universidad, “si quieren ir que se lo paguen ellos”.
 Sus dardos apuntaron en todo momento a: la iglesia, la política, el sexo, suicidio, la ley y el orden, la industria musical, etc., lo que hace que no le veamos sólo como a un músico al uso sino como alguien que disfruta viendo el mundo y sus contradicciones con auténtico placer.
Recuerdo haber leído hace bastantes años una crítica que le hacía Jean Luc Ponty porque consideraba que Frank tenía un sentido del humor un tanto pornográfico.
Jean Luc Ponty

     Hay que añadir la poca simpatía que profesaba hacia las groupies, las poses musicales, los divos rockeros.

     Hay que destacar que siempre tuvo auténtico odio hacia las drogas aunque siempre fue un fumador compulsivo y un consumidor de café conspicuo.
Experimentó con el blues, Jazz, Rock, Country llegando al punk, siendo siempre él mismo a pesar de los cambios.
Fue un auténtico precursor en el uso de la tecnología: el uso de ordenadores. El Synclavier fue su amigo, encontrando buenas salidas donde otros músicos no supieron sacar absolutamente nada y que le permitieron grabar sin contar con músico alguno. Llegó a exclamar que “aunque parezca mentira en algunos ocasiones he preferido actuar con músicos”.
Hoy podemos oír los temas de F.Z., interpretado por un cuarteto de jazz, por una orquesta sinfónica y/o como un grupo a capella, dejándonos un buen sabor.
En sus últimos años llegó a escribir música tan interesante como The Yellow Shark, hecha para cuartetos de clásica.
John Lennon

     Merece la pena señalarse que un gran número de buenos músicos colaboró con Zappa bajando sus cachés como en el cine se hacía con Woody Allen, Robert Altman u otros de los grandes.
     Por ejemplo han colaborado de diferentes formas con él: Simon and Garfunkel, Lennon, Johnny Guitar Watson, Adrian Below, Jimmy Hendrix, Joni Mitchel, Stephen Stills, Tom Waits y un interminable etc., y que huella la podamos percibir incluso en otro gran zappiano como es Matt Groening creador de los Simpsons.
Matt Groening

     Destacar que existen festivales, en Alemania “la Zappanale” que va a cumplir su vigesimoquinto aniversario y en Portugal “el Zappamundo” donde el único tema a tratar es Frank Zappa y su música.
Además fue un músico prolífico llegando a grabar más de 70 discos entre los años 1966 y 1993. Y algo que siempre nos ha alegrado a los zappianos es que no respetaba ni sus propias obras y que no las interpretara nunca dos veces de la misma forma.



     Por último citar algunos discos que siempre han estado con nosotros: Hot Rats, Chunga's Revenge, Waka Jawaka, Over-Nite Sensation, Apostrophe, One Size Fits All, Zoot Allures, Sheik Yerbouti, Joe's Garage, Jazz from Hell.
A modo de despedida se ha de decir que aunque seamos zappianos superlativos también disfrutamos al oír a Dylan.
Asimismo es de rigor recordar los cientos de veces que sin venir a cuento hemos brindado por él utilizando su segundo nombre:  ¡Por Vincent!
Pues bien, una vez más ¡Por Vincent!



                                                                         Jesús Oitaben Fernández (Oita) y Jaume Galta

domingo, 15 de noviembre de 2015

"ALEGRÍA", UNHA MOSTRA DE AMOR POLA PALABRA ESCRITA E POLA POESÍA FEITA CANCIÓN.




Alegría é unha festa. Unha festa de cor, de música, de palabras.

     Alegría é un libro-disco cheo de luz, envolto en ilusión e dunha felicidade que contaxia.

     O seu autor, o brasilego Sérgio Tannus, é dende hai algún tempo un nome imprescindible dentro da música de calidade pensada para os pequenos.
Este multi-instrumentista, autodidacta, virtuoso cantautor presenta en Sonárbore (Que extraordinaria colección da Editorial Galaxia!) unha historia optimista escrita por el, na que Alegra, unha eiruga pequerrecha que, malia o seu nome, non é divertida, emprende unha viaxe chea de fascinantes aventuras e novas amizades, grazas ás que descubrirá que outra realidade é posible.


     Música e literatura camiñan da man na procura da felicidade e, a través de trece composicións musicais relacionadas con pasaxes e personaxes da historia, farán comprender ao lector que as pequenas cousas lle permiten gozar máis do que parece e que un se debe aceptar como é.

     A música ten unha calidade excepcional.

     As cancións chegan a quen as escoita como frechas optimistas que convidan a cantar, a repetir versos, a moverse, a bailar. E os nenos e nenas serán acariñados polas nubes, polas sandaliñas que lle permitirán andar na liña do horizonte. Comprenderán o mosquito inaudito, coñecerán a Menta polenta, dubidarán cantando o que queren ser, axudarán a facer unha máquina do amor (fermosa chiscadela a Ruí) e sumaranse ao coro de cantores de personaxes do conto cos versos de Final:
        
           
            O amor é calor,
         bolboreta que visita a flor,
         fai mudar, transformar,
         a eiruga libre para voar.

    
     Un libro para sentir o pracer da palabra en música. Da palabra utilizada para chegar dentro, case sen se decatar, de quen a escoita ou le. Unha música que peta na porta das persoas para entrar e permanecer dentro delas. Historia e cancións, convertidas nun todo, para demostrar que cando alguén se dirixe ao mundo infantil ten que facelo con respecto e dando o mellor de si mesmo.


     E Sérgio Tannus faino. O seu traballo é un exemplo de amor pola música e pola palabra escrita ou contada.

     Isto é Alegría. Porque á intelixencia con que escribe texto e cancións,  se suman grandes personaxes do noso panorama musical como Uxía, Isaac Palacín, Magín Blanco, Xoán Curiel, Quim Farinha, Jara Ortiz ou Santi Cribeiro, entre outros.

     As ilustracións, moi suxestivas, cheas de colorido, complementan un todo verdadeiramente atraente para quen se achega á obra. Luís Borbolla fai un traballo que lle acae perfectamente ao espírito do libro.


     Debemos salientar as palabras de Sérgio Tannus nunha das primeiras follas do libro-disco. Son unha declaración de principios:
           
        ...doulle grazas á vida e ao universo pola oportunidade de levar eses conceptos de esperanza, optimismo, amizade e alegría aos cativos de Galicia e do mundo. Conceptos tan esquecidos e pouco valorados nos turbulentos días de hoxe...

     Así é. Todo isto e moito máis podemos atopar en Alegría, un paso adiante no marabilloso proxecto que é Sonárbore, unha colección da que todos nos sentimos orgullosos.

      Deseguido podedes ver o booktráiler do libro-disco. Así podedes facervos mellor a idea do que acabades de ler.




                                                                                                                         ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO.