A LUZ DAS PALABRAS (68) Luis Eduardo Aute

Por desgraza,  Luis Eduardo Aute está pero non está. Leva ben tempo facéndonos sufrir aos que o queremos e admiramos fondamente.

     

      O azar foille esquivo a unha persoa grande en todos os aspectos: comprometido coa honestidade, coa sociedade; artista pleno, dun talante intelectual á altura de moi poucos músicos ou poetas que van ateigando de soños as nosas vidas.

     

      

Luis Eduardo Aute

     

     Home xeneroso, amigo dos seus amigos, polifacético, amable, difícil de afastar dos seus principios e dunha riqueza compositiva impresionante. Un artista, como dixen,  total, co inconformismo por diante e unha lucidez inmensa.

     

     A súa obra, tanto pictórica como poética ou musical, reborda intensidade. Aute sempre atento á relidade que nos envolve e, como reflicte, no seu último disco El niño que miraba el mar, na procura dos seus soños infantís, as súas lembranzas e a necesidade de saber quen é con respecto ao que foi.

     Este home, que dixo nalgún momento que “poñemos unha máscara para poder sobrevivir”, viviu sempre de emocións.

     

     

El niño que miraba el mar

     O mar, por exemplo (nisto coincido con el), unha delas. Como di Juan Cruz: “o mar é a ollada de Aute, e é tamén o seu xeito de muiñar; é parte da súa poesía e o máis fondo do seu pasado. El mesmo afirma, diante do seu último traballo (impresionante) o seguinte: “Coido que o paso do tempo deixa as súas pegadas no mar. Non é o mesmo mar o que ves cando es neno que o que ves cando tes uns cantos anos; non o ves cos mesmos ollos”.

     

     

     Afirma tamén que “como todos nestes tempos, dáme rabia a estupidez do ser humano, a incapacidade do ser humano de ser humano no canto dunha mala besta… Coido que ao longo da vida imos matando paseniño o neno que fomos por pura supervivencia; vivimos nunha xungla, e a xungla empúrrate a ser perverso, mala xente e cínico para poder sobrevivir. Somos verdugos de nós mesmos”.

     Así é Luis Eduardo Aute:  sempre atento para continuar a súa senda. Aínda cre un pouco no ser humano, porque nos conta que”mentres quede un ser humano que considere os demais coma seres humanos e non como material negociable, o mundo pode tomar outro rumbo”.

     

Na súa casa en Madrid con Susi

      Escribiría e escribiría moito máis sobre unha persoa que quero e admiro profundamente. Mais non o vou facer. Afúndome no silencio tenso que me provoca a situación persoal dun home que sempre creu que a vida é ser competente antes que competitivo e que nunca aceptou a tiranía das queimaduras; que sempre estivo disposto a coller a guitarra porque é o que dá sentido á súa vida.

      Hoxe Luis Eduardo entra con letras maiúsculas neste noso espazo de Versos e aloumiños.

     

     E de que maneira!!!

         Hai algún tempo pedinlle manuscritas dúas cancións que me emocionan especialmente. Trátase de Quiéreme, contida no disco Intemperie   e  O neno que miraba el mar no CD do mesmo título. Eu quería poñelas neste blog-revista como algo especial na sección A luz das palabras. Arelaba que esa fose a súa contribución a este espazo de liberdade, poesía e música. El, sempre tan xeneroso, cumpriu o meu desexo e envioume ambas as dúas cancións escritas pola súa man tan amable.

     

Luis Eduardo Aute

      Levo ben tempo pensando o intre máis preciso para poñelas. Levo agardando ben tempo para que vexan a luz. Non atopaba o momento oportuno. E xa non aguanto máis. Mergullado no triste silencio que nolo envolve, quero que fale a súa voz, a súa letra, o seu espírito aberto e cheo de humanidade. Non agardo máis.

     

En Betanzos

      Podemos escoitar as dúas cancións. Podemos penetrar unha vez máis no seu mundo tan rico. Podemos conxugar o verbo emocionar(nos). Podemos seguir transformando en  paixón o que o seu enxeño nos agasalla. Podemos, en definitiva, abrazar un home que sente e sentiu a miúdo a necesidade de ver o horizonte, de ver un máis alá na nosa vida.

     

     Quérote, prezado Luis Eduardo.

      

                                "Quiéreme" é o cuarto tema deste magnífico disco: Intemperie

   "Quiéreme" (canción)

       A súa última obra é El niño que miraba el mar. Podedes escoitar a canción, que leva o mesmo título, e lela manuscrita por el.

                                                                                                 "El niño que miraba el mar"  (Canción)

           E se queredes escoitar esta última canción "en directo", podedes facelo a continuación:

                                                                                                        ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

NOVO LIBRO DE "poemigas" de LUIS EDUARDO AUTE: "EL SEXtO ANIMAL".

Non vou descubrir aquí a Luis Eduardo Aute (nin o intento, claro) porque de moitos é ben coñecido.

     

     E digo de moitos xa que a meirande parte da xente quedou ancorada na súa canción Al alba e pouco máis. Mais diso falaremos noutro momento.

     Porque Aute é moitas cousas: pintor, músico, poeta, cineasta, debuxante e un coñecedor da linguaxe excepcional.

     

     Di Fernando Beltrán que este tipo, topo incansable que baixo a súa propia marca, como se di agora, traballa dende hai décadas no seu diván de letras “socavando, excavando, recabando” na entraña máis agochada de cada sílaba o nólaba –o vaia vostede saber que última palabra inventada- (…)

     

     E di isto no limiar ao seu sexto volumen de poemigas, un xénero novo de lírica de garda. Tras aquel AnimaLhada que, se non estou trabucado, comezou unha serie de volumes de palabras rabuñadas, combinadas, guindadas contra o establecido cheas dun contido tan crítico coma enxeñoso.

     

     Aute, ben sabemos os que o coñecemos, non é unha persoa compracente. É un artista que amola, que arrisca e que mantén unha liña ben nidia nos mares treboentes dunha sociedade que o incomoda. E Aute acusa, axita e, a través da súa música ou da linguaxe, sinala desvaríos.

     Por iso, saudamos aquí con moita ledicia o seu libro EL SEXtO ANIMAL, editado por Espasa, para que desfruten todos aqueles e aquelas que admiran o artista nado en Manila, desta volta mediante ese sentido aguzado dos vocábulos que inventa. Palabras coma dardos que chegan ben fondo ao lector.

     

Velaquí algunhas das novas poemigas:

CUANDO EL TIEMPO SE TUMBA

El tiempo lo cura todo

y pone a todo en su sitio:

Fotos e debuxos en mármore do autor

la tumba.

NI MEDIO LLENO NI MEDIO VACÍO

Algunas veces me urge

una inaplazable necesidad de vaciarme

de contenido, cada vez que me lleno

de incontenido

vacío.

FINCIPIO

El único fin

del principio

del fin

es que el fin

tenga, finalmente,

principios.

LA NADA DEL TODO EXISTE

I.                   Como no le pasa un hilo por la cabeza

y es la mismísima Nada con piernas,

podría decirse que es

ni-hilista del Todo.

II.                Allí donde no existe la Poesía

sólo existe

la más prosaica

Nada.

MOVILIDAD

En vista de la masiva expansión

de móviles,

estaría bien acordar

(quienes todavía conservamos algún móvil

en la vida)

uno común:

movilizarnos todos en masa

Contra nuestro propio

inmovilismo.

POSTAIS DE MARTIN (6) : LA BELLEZA

Mi vida ha sido, entre muchas otras cosas, una búsqueda constante de la belleza. La belleza es para mí un concepto que une ética y estética. Si no es así, algo falla.

Algo que hace cosquillas suavemente.

Que te mantiene en un estado de bienestar, pero no de autocomplacencia. Que te permite ver las distintas caras de la existencia.

Ingmar Bergman

A mis hijos intenté educarlos en lo bello. Y nunca me he arrepentido.

A mis alumnos les enfoqué la palabra literaria hacia lo bello (que no quiere decir lo complaciente), con un resultado más que positivo.

En Lorca me agarré a la belleza de sus imágenes. Al color. A la luz.

Con Rosalía penetré en la belleza del dolor, de la impotencia, de la palabra honda y sincera.

Con Alberti saboreé la belleza del mar, del azul y de la sal.

Beethoven me enredó en la belleza de lo pasional, de los sentimientos más profundos del ser humano. Picasso, en la belleza de la ruptura. Bergman, en la belleza de la expresión atormentada.

Y así tantos personajes que llenan mi vida de hermosura y le dan sentido.

Foto: Susi F.D.

Creo en la belleza de las notas, de los gestos, de los besos.

Creo en la belleza del mar, de una mirada, de un saxo, de una flor.

Y en la belleza de una estela, de un verso, de la noche, de una puesta de sol, de las formas de las nubes.

Pero además, y sobre todo, en la belleza de las actitudes del ser humano cuando son auténticas.

Recuerdo una canción de mi querido y admirado Luis Eduardo Aute, La belleza, en la que hay unos versos que dicen:

(...) Antes iban de profetas
y ahora el éxito es su meta;
mercaderes, traficantes,
más que náusea dan tristeza,
no rozaron ni un instante
la belleza.

(...) Reivindico el espejismo
de intentar ser uno mismo,
ese viaje hacia la nada
que consiste en la certeza
de encontrar en tu mirada
la belleza.

Hoy, leyendo ese libro del que hablé en otra postal, El canon abierto. Última poesía en español, me he topado con un hermoso poema del escritor boliviano Gabriel Chávez Casazuela. Su título es "No". Me lleva de nuevo a una reflexión sobre el concepto de belleza en un mundo que parece ensalzar lo feo.

Así que escribo unos versos de este poema y espero que disfrutéis con ellos.

(...) La belleza está en los ojos del que mira,
en el preciso y precioso jaspeado del iris de sus ojos,
en el corazón de su pupila,
en las líneas nerviosas diminutas que conectan el ojo
con la mente.

La belleza no está en el mundo por sí misma y para sí. (...)

Y mientras, una música muy bella ocupa el aire de la habitación en la que escribo. Se trata de jazz del bueno. El trompetista Billy Butterfield y el pianista Dick Wellstood tejen unos hermosos duetos en su álbum titulado precisamente Duet.

¡Pura belleza!

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

TRES POEMAS EN CANCIÓNS de "QUEDA LA MÚSICA" (Juan C. Martín Ramos e Lurdes López) E PALABRAS DE LUIS EDUARDO AUTE

Lurdes e Juan Carlos, en plena actuación.

Non é a miña intención falar de novo do acto da presentación do poemario “Queda la música” que tivo lugar en Vigo o mes pasado na Libraría Librouro.

Xa se falou abondo dela e sería reincidir ata facerse un pesado. Si comentar que, para min, coma autor do libro, o acto non puido ser máis entrañable e emocionante.

E boa culpa diso tivérona Lurdes López e Juan Carlos Martín Ramos, que namoraron o público asistente (e, xa que logo, a min) coas súas intervencións.

Foi cando actuaron xuntos, o momento álxido do acto.

Juan e Lurdes, coa bruxa e os seus monicreques, deleitaron aos asistentes con tres cancións fermosísimas, poñéndolles música a tres poemas do libro. Esa é a primeira razón destas liñas.

Seguro que John Lennon, Libby, a miña andoriña, e demais elementos poéticos destes versos foron felices ao escoitaren a preciosa voz de Lurdes e a guitarra de Juan Carlos. Eles escribiron, entre os dous, as melodías dos versos. Tres xoias, sen ningunha dúbida.

Non poden ser máis axeitadas, as tres, ao espírito dos poemas.

Unha sorpresa de difícil definición. Vaia se a literatura une!

E a outra razón, a segunda, foron as palabras que recibín hai uns días de Luis Eduardo Aute sobre “Queda la música”. Non as agardaba. Sorprendéronme. Aute é un músico  de primeira orde, pero é, dende logo, unha mellor persoa, que xa é difícil. A súa amizade éncheme de orgullo polo que significa. Atento, preocupado polo que fas e polas situacións persoais (quixo saber se tanta tormenta en Galicia afectara a alguén da miña familia), xeneroso, cunha enorme dignidade, Luis Eduardo Aute é, para min, un dos músicos de maior entidade deste país. E todo isto, pese a quen pese.

Así que tres amigos, tres artistas marabillosos, tres persoas excepcionais son a verdadeira razón de que escriba estas liñas.

Podedes escoitar, utilizar nas aulas, cantar estas tres alfaias ao voso gusto. Son para compartir. E, ademais, quero que gocedes á miña beira das palabras dun músico, poeta, pintor, letrista, encantador depalabras e cineasta extraordinarios.

Que vos preste o que vén deseguido.

Coas fermosas ilustracións de Tesa González, reproducimos os poemas, que canta Lurdes con grande agarimo e unha evidente mestría.

Este terceiro tema leva por nome  Canción para Libby, e está dedicada á miña andoriña que cada vez voa máis alto. A voz de Lurdes brilla con luz propia.

    

 Velaquí as liñas de Luis Eduardo Aute. Penso que esaxera, pero, non o podo negar, emocionáronme.

Con Aute, na súa casa en Madrid

“Queda la música” es una joyita poética con la música como protagonista absoluta. Es un hermoso concierto de palabras que interpretan el papel de instrumentos musicales, como partituras para todos los sonidos de una orquesta hecha de versos. Son versos melódicos, escritos y compuestos sobre armonías que proyectan imágenes fabulosas, llenas de magia e imaginación. Antonio García Teixeiro, acompañado por el instrumento gráfico de Tesa González, compone una pieza orquestal dirigida al oído y visión del universo de la infancia.

No podía faltar, cómo no, un homenaje a los Beatles, unos magistrales creadores de canciones que ya están fuera del tiempo y el espacio... allí donde sólo “queda la música”.

Gracias, Antonio, por regalarme el título de tu bellísimo poemario, de esa cajita de música y poesía.

Luis Eduardo Aute