EDICIÓN MAGNÍFICA DO MANUSCRITO INÉDITO DO POEMARIO "DE CATRO A CATRO", DE MANUEL ANTONIO

Agasalloumo unha amiga moi querida que coñece a miña paixón poética. Ela sabe, tamén, que Manuel Antonio é un dos poetas polos que sinto verdadeira devoción.

    

     O manuscrito inédito de De catro a catro xa ocupa un lugar privilexiado entre os libros especiais na miña biblioteca.

     

     

     Editado por Alvarellos Editora e o Consorcio de Santiago e coa colaboración da Universidade de Compostela, este libro é unha xoia. Manuscrito inédito, edición facsimilar que respecta fielmente o formato orixinal no que foi creado un poemario que é un cumio da poesía vangardista , non só galega, senón tamén universal.

     

Anxo Tarrío Varela

Un traballo magnífico do profesor e catedrático Anxo Tarrío Varela (USC), que transcribe o texto coa identificación das súas variantes. reproduce fotografías e ilustracións dun dos libros relevantes da nosa poesía, escrito entre os anos 1926 e 1927. Este manuscrito é o documento polo que se guiou o seu editor Ánxel Casal –moi controlado polo propio poeta- para compoñer o libro De catro a catro. Follas dun diario d´abordo, que sairía do prelo de Nós. Pubricacións Galegas e Imprenta, na rúa Real, nº 36-1º d´A Coruña, en marzo de 1928.

     

     O manuscrito  presenta  moi bo estado de conservación polo que foi posible abordar esta edición facsimilar e a transcrición íntegra do texto nun traballo fondo do profesor Tarrío Varela. Manuscrito, peza única, propiedade dos herdeiros de Domingo García-Sabell, que o cederon xenerosamente para proceder á súa divulgación.

     

     

     Fisicamente, trátase dunha libreta común de asentos contables, como as que aínda se poden atopar nas papelarías. Nela atópanse os poemas dun poeta, Manuel Antonio, tan meticuloso, obsesivo, que non nos permite saber cantos borradores precederían a este que, con seguridade, é o que tivo diante o impresor para levar a cabo a primeira edición, datada, segundo lemos no colofón, en “vintesete de Marzal de MCMXXVIII”.

     

Manuel Antonio

     Un libro imprescindible para todos aqueles e aquelas que aman a poesía; que aman o libro ben feito e que saben da importancia  dos versos para consolidar aínda máis unha cultura necesitada de divulgacións imprescindibles.

                                                                                                                                           ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (22) "Agni e a chuvia", de Dora Sales

TÍTULO: Agni e a chuvia.

AUTORA: Dora Sales

ILUSTRACIÓNS: Enrique Flores.

TRADUCIÓN: Tamara Andrés.

EDITORIAL: Kalandraka. COLECCIÓN: Sete Leguas.

A editorial Kalandraka achégalles aos lectores máis novos e da man da profesora, escritora e tradutora Dora Sales esta historia emocionante, dura e tenra á vez sobre a explotación infantil.

     Agni é o protagonista da historia. É un neno de dez anos que  leva dende os seis traballando nun lavadoiro de Bombai para axudar na casa. Alí  todos os membros traballan, agás a irmá pequena porque aínda non ten seis anos.

     

Dora Sales

    Agni é un neno feliz, a pesar da situación de pobreza e explotación na que vive porque comparte sorrisos e tempo coa xente que quere e ten soños que o axudan a seguir cara adiante e aproveitar os bos momentos. Conta co agarimo dos seus pais, ademais do seu irmán maior,  que lle amosan que o importante da vida non se atopa nas grandes cousas senón nas pequenas. A Agni encántanlle as palabras, os seus sons e significados, por iso devece por aprender a ler para podelas dominar e con elas  descubrir todo un mundo de posibilidades.

     Ao longo dos oito capítulos nos que se estrutura o libro o lector descubrirá a través da inxenua, optimista e curiosa ollada infantil, unha situación real e inxusta de moitos nenos aos que lles roubaron non só a infancia senón o futuro.

     As ilustracións coloridas e delicadas de Enrique Flores están en sintonía co ton  vitalista do texto.

Ilustración de Enrique Flores

     O libro inclúe ao final unha  interesante relación de lecturas e documentais sobre o traballo infantil.

                                                                                                       ALBA PIÑEIRO

ESCAPARATE POÉTICO (CIV) Antom Laia

                                             ANTOM  LAIA  (Melide, 1956)

ÁGUA E VENTO

Ao primeiro foi o vento,

a agua, a agua na agua,

o silêncio do ar no vento,

…a sombra na sombra,

a oquidade, a fondura.

Antom Laia

Despois as janelas,

abertas,

lençois brancos,

brancos lençois de seda

na túa espera.

E a gamela a vogar libre

entre as tuas pernas…!

EXISTES EN MIN

Depois de ter-nos amado feramente

na folhagem das prantas perfumadas,

minha cerva namorada!, havemos de

amar-nos novamente na cova do refugio.

No refugio dos corpos apouvigados,

chuva de lume nos beiços que se tocam,

braços que se abrasam no lume cego,

amor enlouquecido que se queima na espera.

Minha cerva namorada!, enmergulhado no

teu celme que respiro, asulago-me da tua

fonte bravamente como lobo esfameado.

Bravamente asulago-me na túa fontela para

saciar a sede que eu tenho no teu mar de algas

e poder verter en mi tudo o meu polem fecundado.

BOCAS

As bocas na espera do fragor.

O romance incompleto do fôgo

en chamas. O lume arde na

fogueira dos labres excitados,

as linguas tocan-se na humidade

das bocas. As bocas na espera

do lume que quenta os corpos

que se devaneiam como as ervas

de namorar e deitan-se e apagan-se

e dan-se inteiramente. As bocas

a juntar-se na espera do fragor.

Incompleto romance en chamas.

OS CORPOS

Está hoje um dia para olhar-nos.

Batem nos cristais pingas grossas

e no leito as pernas se entrelaçam

na árvore dos desejos anelados.

O sol atravessa fugitivamente as janelas

o mesmo que as vírgulas se apoussam

no cimo das palabras que nos quentam.

Nosso amor em segredos furacanados!

No interior dos corpos o sangue

das veias deborcado no meu ventre.

enquanto as pingas batam nos cristais e no

leito as pernas se entrelacem ávidamente

(Do libro No balouçar do vento. 2013)

A LUZ DAS PALABRAS (68) Luis Eduardo Aute

Por desgraza,  Luis Eduardo Aute está pero non está. Leva ben tempo facéndonos sufrir aos que o queremos e admiramos fondamente.

     

      O azar foille esquivo a unha persoa grande en todos os aspectos: comprometido coa honestidade, coa sociedade; artista pleno, dun talante intelectual á altura de moi poucos músicos ou poetas que van ateigando de soños as nosas vidas.

     

      

Luis Eduardo Aute

     

     Home xeneroso, amigo dos seus amigos, polifacético, amable, difícil de afastar dos seus principios e dunha riqueza compositiva impresionante. Un artista, como dixen,  total, co inconformismo por diante e unha lucidez inmensa.

     

     A súa obra, tanto pictórica como poética ou musical, reborda intensidade. Aute sempre atento á relidade que nos envolve e, como reflicte, no seu último disco El niño que miraba el mar, na procura dos seus soños infantís, as súas lembranzas e a necesidade de saber quen é con respecto ao que foi.

     Este home, que dixo nalgún momento que “poñemos unha máscara para poder sobrevivir”, viviu sempre de emocións.

     

     

El niño que miraba el mar

     O mar, por exemplo (nisto coincido con el), unha delas. Como di Juan Cruz: “o mar é a ollada de Aute, e é tamén o seu xeito de muiñar; é parte da súa poesía e o máis fondo do seu pasado. El mesmo afirma, diante do seu último traballo (impresionante) o seguinte: “Coido que o paso do tempo deixa as súas pegadas no mar. Non é o mesmo mar o que ves cando es neno que o que ves cando tes uns cantos anos; non o ves cos mesmos ollos”.

     

     

     Afirma tamén que “como todos nestes tempos, dáme rabia a estupidez do ser humano, a incapacidade do ser humano de ser humano no canto dunha mala besta… Coido que ao longo da vida imos matando paseniño o neno que fomos por pura supervivencia; vivimos nunha xungla, e a xungla empúrrate a ser perverso, mala xente e cínico para poder sobrevivir. Somos verdugos de nós mesmos”.

     Así é Luis Eduardo Aute:  sempre atento para continuar a súa senda. Aínda cre un pouco no ser humano, porque nos conta que”mentres quede un ser humano que considere os demais coma seres humanos e non como material negociable, o mundo pode tomar outro rumbo”.

     

Na súa casa en Madrid con Susi

      Escribiría e escribiría moito máis sobre unha persoa que quero e admiro profundamente. Mais non o vou facer. Afúndome no silencio tenso que me provoca a situación persoal dun home que sempre creu que a vida é ser competente antes que competitivo e que nunca aceptou a tiranía das queimaduras; que sempre estivo disposto a coller a guitarra porque é o que dá sentido á súa vida.

      Hoxe Luis Eduardo entra con letras maiúsculas neste noso espazo de Versos e aloumiños.

     

     E de que maneira!!!

         Hai algún tempo pedinlle manuscritas dúas cancións que me emocionan especialmente. Trátase de Quiéreme, contida no disco Intemperie   e  O neno que miraba el mar no CD do mesmo título. Eu quería poñelas neste blog-revista como algo especial na sección A luz das palabras. Arelaba que esa fose a súa contribución a este espazo de liberdade, poesía e música. El, sempre tan xeneroso, cumpriu o meu desexo e envioume ambas as dúas cancións escritas pola súa man tan amable.

     

Luis Eduardo Aute

      Levo ben tempo pensando o intre máis preciso para poñelas. Levo agardando ben tempo para que vexan a luz. Non atopaba o momento oportuno. E xa non aguanto máis. Mergullado no triste silencio que nolo envolve, quero que fale a súa voz, a súa letra, o seu espírito aberto e cheo de humanidade. Non agardo máis.

     

En Betanzos

      Podemos escoitar as dúas cancións. Podemos penetrar unha vez máis no seu mundo tan rico. Podemos conxugar o verbo emocionar(nos). Podemos seguir transformando en  paixón o que o seu enxeño nos agasalla. Podemos, en definitiva, abrazar un home que sente e sentiu a miúdo a necesidade de ver o horizonte, de ver un máis alá na nosa vida.

     

     Quérote, prezado Luis Eduardo.

      

                                "Quiéreme" é o cuarto tema deste magnífico disco: Intemperie

   "Quiéreme" (canción)

       A súa última obra é El niño que miraba el mar. Podedes escoitar a canción, que leva o mesmo título, e lela manuscrita por el.

                                                                                                 "El niño que miraba el mar"  (Canción)

           E se queredes escoitar esta última canción "en directo", podedes facelo a continuación:

                                                                                                        ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

ESCAPARATE POÉTICO (CIII) Marta Dacosta

                                            MARTA DACOSTA (Vigo, 1966)

APRENDEU a coser

como todas as nenas da súa idade

ordenada e silenciosamente sentada

co seu pano branco

de panamá

Marta Dacosta

cosía sobre a man, esburacando os dedos

ou cravando con saña a agulla

na tensada tea do bastidor

pensaba que era absurdo

difernciar “vainicas”, festóns e cadenetas

tentar debuxar con punto de cruz

figuras que nada lle interesaban

apredeu a ganduxar

facer as dobras e coselas

con puntadas invisíbeis

días e anos de costura

fíos de cores que sempre sobraban

e amoreaba sen se atrever a tiralos

esa ansia de aproveitar todo, todo

horas e horas de fastío e desespero

tentando dominar o desexo

de lanzar o pano de costura lonxe, moi lonxe

tan lonxe que todas esquecesen

que había deberes para a casa

que debían someterse á mirada escrutadora

que atoparía a tea pregada

os puntos asimétricos

denunciando a falta de atención

e entrega

nunca imaxinou que un día

toda esa aprendizaxe serviría

para reparar unha memoria esfiañada

que ía desfacendo aos poucos

DESTEZO

e agardo

aquí

no centro deste músculo que bate

ritmicamente as horas

aquí

nas entrañas que devoran

ácidas o espazo

destezo

e agardo

porque non sei

se chegou o tempo do regreso

para min

que non fun convidada

a partir

TIRA a roupa

mostra o corpo

as cicatrices delatoras

ergue o brazo, deixa

que a axila mostre

que te roeu o veleno

até desfigurarte

non ocultes o ventre

a liña que o cruza e que nos conta

que o parto foi difícil

mostra o corpo

tira a roupa

e deixa que as cicatrices

nos conten esa historia

Marta con María Reimóndez e Ledicia Costas

a túa historia

que deixen claro

que venciches

PENSABAS

que Ofelia era unha imaxe

estática e distante

e como unha labazada

a humidade do río empapa as túas roupas

rodéate de flores que ocultan

a verdade

alteran a visión das testemuñas

que

non te salvarán, que

só contemplan

un cadro fermoso

sen preguntarse

por que estás morta

(Do libro Na casa da avoa, editado por Ed. Galaxia, 2017)