TOMAR UN CAFÉ (EU, UN BATIDO) E FALAR DE METÁFORAS SOBRE UN COELLO QUE QUIXO SOÑAR.

    

Miguel Ángel Alonso Diz

   

     

     Estaba triste o día. Quedamos para tomar un café (eu, un batido) nunha cafetaría da Porta do Sol fronte ao Sireno.

      Falar con Miguel Ángel Alonso Diz é un pracer. Narrador, mestre, contacontos, poeta, Miguel Ángel dálles luz ás nubes grisallas co seu entusiasmo, coa súa conversa ilusionante, co seu afecto que lle sae polos poros da pel.

      

     Miguel Ángel escribe francamente ben. Ten claros os obxectivos cando o fai. Quere que os seus libros dean xogo nas aulas, convencido da necesidade de que os rapaces e rapazas lean e gocen dos poemas, das historias, rimadas ou non, e das ilustracións suxestivas. Vaia equipo que forma con Luz Beloso! Entenden á perfección o que queren crear e fano como un todo inseparable. Imaxes e palabras camiñan xuntos por espazos abertos e chegan a confundirse.

      

     Para ben, xaora.

     

      E tróuxome o último libro que Luz e mais el acaban de tirar do prelo. O seu título: O valente coello que quixo soñar. Un álbum a toda cor que conta unha historia sinxela en aparencia, pero que vén sendo unha metáfora sobre quen somos…sobre quen podemos ser.

      

     Un texto rimado con ventás abertas á sorpresa e á interacción con pequenos. Un texto que se funde perfectamente coas imaxes que Luz crea dun xeito maxistral.

      

     Unha fábula real que conta unha fermosa serea ao peixiño Breogán. Unha narración que comeza cunha adiviña que di así:

Esta é a bela historia

dun pequeño animal

que é branco coma a neve

e sabe ben saltar.

Ten longas as orellas

as pernas dun campión,

ten dous dentes enormes

e un grande corazón (…)

      

     Un libro editado por Nova Galicia Edicións e que leva un limiar, un entrañable poema, de Helena Villar Janeiro, a quen quero e admiro.

 

Helena Villar Janeiro

     Reproducímolo a continuación.

Coello branco e doce,

atrévete a soñar.

Deixa o tobo do monte

e vai buscando o mar.

Fala co sol e a lúa

que che van axudar

e sen cansares nada

pousarás no areal.

Ti serás un miragre

das augas de cristal:

Ilustracións de Luz Beloso

volveraste serea

ou serás capitán

dunha nave e moi ledo

irás sempre a cantar.

Gustarache esta fábula

do peixe Breogán,

o único que sabe

o que pasou alá.

      

     

Falamos e falamos. Como nos acontece a miúdo, perdemos o control do tempo. Un pracer.

      

     Dedicoume o libro, ensinoume as fotos das súas dúas fermosas filliñas e quedamos emprazados para máis adiante.

      

     Conversar, un verbo fermoso, que cada vez se conxuga menos. Eu, pola miña banda, intento conxugalo todo o máis que podo.

     Non debe ser así? Ou será que me estou a facer maior?

     Preguntas que quedan no aire, mentres leo esta fermosa historia que Miguel Ángel deixou nas miñas mans.

 

Ilustración de Luz Beloso

              
                                                                                                 ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

TRES LIBROS PARA OS PEQUENOS LECTORES PUBLICA EDICIÓNS XERAIS: DE MEDOS, ANIMAIS EN VERSO E CANS TRISTEIROS.

    Novo ano, novos libros. Novidades ben interesantes.

     

     Edicións Xerais de Galicia acaba de publicar tres novidades de LIX que amosan o gusto con que esta editorial coida as súas edicións.

     

      Son tres libros para pequenos lectores. E un, ben que se alegra cando aparecen títulos para idades nas que é preciso achegar aos cativos poemas ou historias próximas que os axuden a medrar por dentro. Que os fagan cómplices da palabra literaria. Que os empurren cara á satisfacción de ter un libro preto, a través  do hábito lector e da calidade dos textos e ilustracións.

      

Así, así, os libros preto deles dende ben pequenos.

     Unha tarefa necesaria, chea de atrancos e máis, se cadra, se falamos de que están editados en galego. Os mediadores e mediadoras agradecerán estes volumes, porque con demasiada frecuencia se esquecen as editoriais destes tramos de idades.

     Os libros que nos ocupan aparecen na colección Merliño dous deles e o terceiro, un álbum en Pequeno Merlín.

     

      A alegría é dobre, para min, ao ver que a poesía é a protagonista de Coller as rendas e que O can Gastón anda tristeiro évos un conto rimado.

     

Yolanda Castaño. Oxalá nunca deixe de escribir poesía para os nenos e nenas.

     

     En efecto, dende aquí volvo a alegrarme de que a gran poeta Yolanda Castaño, unha das mellores voces líricas do noso panorama literario, siga a escribir poemarios para os pequechos. Un luxo e un recoñecemento de que a poesía, se é boa (e a dela é magnífica), non ten idades nin prestixios diferentes.

      

     Coller as rendas (col. Merliño) é un poemario fresco, cheo de humor, moi ben artellado, arredor de animaliños que teñen camiños por trazar. Hai animais de moitas especies: unha berberecha, unha escaravella, unha carracha, un can, un percebe etc. Bechos mariños, insectos, animais que teñen amigos e veciños, que comparten, que se dan ánimos para que ao emprender os seus camiños se sintan libres para facelo sen que ninguén os dirixa.

    

     Velaquí un dos poemas:

Ilustración de Xosé Tomás.

Un cullarapo

topou cun sapo

que inchaba o papo

por ser maior.

“Ti vas de guapo

e es un cazapo.

Quen salta logo,

salta mellor”.

    

      

     Un libro de poemas imprescindible para os máis novos. Un libro delicioso, irónico, festivo, magnificamente ilustrado por Xosé Tomás, un ilustrador con máis de vinte títulos de LIX que realza os poemas cos seus debuxos plenos de orixinalidade e dunha expresividade que fascina. Crea un ambiente moi propicio para que plástica e verso fagan un todo suxestivo.

      

     O segundo, tamén en Merliño, chámase O can Gastón anda tristeiro. Un conto rimado traducido ao galego por Carmen Torres París, cuxo autor e ilustrador é Pablo Rosendo (vigo, 1984), director artístico da serie de animación Berto´s diary, colaborador de diversas revistas e que publica semanalmente unha viñeta no xornal “La Voz de Galicia”.

       

Pois si que está deprimido. Que lle ocorre? Il. de Pablo Rosendo.

     Un conto sinxelo, simpático, sen pretensións, escrito na súa maior parte en pareados, que trata dun can tristeiro, que nada, nada o fai feliz. O seu dono, Antón, pensa o indicible para que cambie, para velo sorrir, ata que un día…

     Nótase moi ben que o autor traballou na animación pois os seus debuxos, planos, con moita viveza e cor, así o confirman.

      

     E o terceiro, está asinado por Sabela Fernández Torres, mestra especializada en Audición e Linguaxe, licenciada en Psicopedagoxía e autora de materiais e artigos no ámbito pedagóxico.

      

     Dentro de Pequeno Merlín, Augusta e os seus medos cóntanos a historia dunha nena, que está chea de soños, pero que é tan medrosa que non consegue que ningún se lle cumpra. Isto o que lle di a miúdo o seu avó. Tiña tantos medos que a Augusta non a deixan nin ulir, nin viaxar, nin falar, nin sorrir. Un día decidiu comentar aos seus pais que quería ser valente. Daquela comezou a atopar notas e caixas e tras lelas ou abrilas… “Sorprendida quedou co que dentro encontrou”. Un conto que, dun xeito sinxelo, nos fala da necesidade de enfrontarse aos medos para superalos.

      

     Ilustrado, con trazos lineais en cor, cheos de tenrura e humor por Alicia Suárez, este libro fará gozar aos lectores e lectoras pola súa sinxeleza e o seu optimismo.    

 

Ilustración de Alicia Suárez.

      

     Demos, pois, a benvida a estes tres títulos que aparecen nas librarías para faceren que a xente miúda poida sentirse moi ben lendo.        

                                                                                     

 

E rematarán lendo e consultando libros coma este...

                                                                                            ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO