CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXIV) "Amiga lúa, amigo mar (Moon, me & the sea)" de Claudia Castro

 

                                      CLAUDIA CASTRO (Compostela, 1972)

 

                           

                                  PLAN DE VIAXE                             

 

 

                                                                                       There is no Frigate like a Book

                                                                                                     To take us Lands away

                                                                                                Nor any Courses like a page

                                                                                                           Or prancing Poetry.

 

                                                                

                                                                                              ´Non hai fragata coma un libro

                                                                                                 para levarnos a terras remotas

                                                                                                  nin curso coma unha páxina

                                                                                                                 de enérxica poesía´.

 

 

Eu marcho de vacacións

cada ano

Claudia Castro

en cada estación.

 

En inverno collo un libro

branco e frío coima a neve.

Vou esquiar canda el

onde as folerpas me leven.

 

Na primavera

elixo novela.

Ler en días solleiros

e pasar a noite en vela.

 

En outono

viaxo ao Courel.

Escorrento frío con lume

e invento historias con el.

 

Para o verán

deixo a poesía.

O meu corazón torna peixe azul

e sobe e baixa a ritmo de blues.

 

 

 

 

                              CUESTIÓN DE BELEZA

 

                                                                     A diamond is a brilliant stone,

                                                                                              To catch the world´s desire;

                                                                                        An opal holds a fiery spark;

                                                                                                  But a flint holds fire.

 

                                                                                         

                                                                                           ´O diamante é unha pedra brillante,

                                                                                                   que atrae o desexo do mundo;

                                                                                                o ópalo ten unha chispa ardente:

                                                                                        mais unha simple pedra prende lume´

 

 

Teño pencas,

teño lentes

teño

corazón e mente.

 

Son unha casa xigante

con moitas portas que abrir

e un xardín cheo de flores

que pelexan entre si.

 

Son encrucillado

e son anagrama.

 

Son un gran misterio

e sempre ando descalza.

 

O silencio

pode ter forma de poema.

O poema

pode ter forma de agasallo.

O agasallo

pode ter forma de cativa.

 

O presente son eu!

 

 

 

                                         PEQUENA

 

 

                                                                         You may write me down in history

                                                                                                      With your bitter, twisted lies,

                                                                                                 You may trod me in the very dirt

                                                                                                        But still, like dust, I´ll rise.

 

                                                                                          

                                                                                                 ´ Podes reescribirme na historia

                                                                                       coas túas mentiras amargas e reviradas.

                                                                                           Podes pisarme no máis fondo da lama,

                                                                                                aínda así, coma poeira, erguereime´.

 

 

 

Escalei a montaña,

sentinme pequena.

Conquistei a serra,

Ilustración de Luz Beloso

sentinme pequena.

 

Naveguei o río,

sentinme pequena.

Vencín a corrente,

sentinme pequena.

 

Sachei unha horta,

sentinme pequena.

Apañei patacas,

sentinme pequena.

 

Escribín un verso,

sentinme pequena.

Recitei un poema

e sentinme pequena.

 

Sabéndote grande,

sigo a sentirme pequena.

 

 

 

(Do libro Amiga lúa, amigo mar. Moon, me & the sea, editado por Galaxia. Col. Árbore e ilustrado por Luz Beloso. 2022)

 

 

DARDO POÉTICO (LX) "UN FERMOSO CANTO ÁS MULLERES DO MAR, de ISABEL BLANCO E LUZ BELOSO".

Xa vai sendo hora de que se valore o enorme esforzo das pequenas editoriais. Persoas que aman o mundo do libro nas diferentes vertentes apostan por libros, nos que non reparan outras, e cobren un enorme baleiro no mundo da edición que convén valorar.

    

Unha destas editorias é Belagua Ediciones e Comunicación, que, da man da marabillosa Edurne Baines, vai abrindo o seu abano a distintos xéneros como son a narrativa, a poesía ou a literatura infantil. Editora dos espectaculares libros de fotografías do gran Ricardo Grobas, Belagua Ediciones y Comunicación vai medrando paseniño –pero con consistencia- da man de libros ben coidados, que aportan brillo ao panorama da literatura galega. Libros feitos con agarimo, que resultan agradables de ter nas mans e de ler con ganas.

     É o caso da serie Rosaura, escrita por Isabel Blanco e ilustrada por Luz Beloso.  As receitas  de Rosaura e Rosaura, cesteira de Mondariz forman, xunto a Rosaura e o mar, unha colección atraente que é bo coñecer.

 A esta última, precisamente, quero referirme porque paga a pena deterse nela.

     

     Rosaura e o mar é unha homenaxe ás mulleres do mar, dese mar galego que tanto dá e que tanto quita, por desgraza, algunhas veces. Mulleres esforzadas que traballan, superan atrancos e viven pendentes desas mareas tan complicadas. Mulleres non valoradas de abondo, sen as que sería imposible entender o mundo do mar en toda a súa amplitude.

     

     Comeza así o libro:

Esta é a parrandeira historia

de Rosaura mariñeira,

que ao mencer de cada día,

namentres o sol esperta,

Ilustración de Luz Beloso

baixa ata a ourela da praia

para rabuñar na area

na procura dos tesouros

que deixaron as sereas,

todos cubertos de cunchas

coma caixiñas de perlas.

     E así, en versos octosílabos, a xeito de pequenos romances, Isabel Blanco vai tecendo a vida das mulleres do mar, personificadas en Rosaura, cuns fermosos debuxos de Luz Beloso. Rosaura mariñeira. Rosaura mariscadora. Rosaura cos mexillóns nas bateas e vendo brincar os golfiños. Rosaura, polas rochas, percebeira e na fábrica, percebeira. E no peirao, redeira. E deste xeito, entre treboadas e días tristeiros do mar e noites de sufrimento Rosaura “baixa á praia e ao peirao, / ás rochas e acantilados,/ devecendo por albiscar / as proas dos barcos / e achegándose para escoitar / de catro baleas os cantos, / consolo que alonxa o seu pranto / e que ti (lectora ou lector) poderás ouvir / abrindo o teu corazón / coma se fose un gran manto”.

     

     Un libro fermoso dunha escritora, Isabel Blanco, firme defensora da vida e da literatura. E dunha ilustradora, Luz Beloso, que enche desa vida as ilustracións -esa vida que tanto ama a poeta-, a través das expresións das personaxes e a cor que adoza os ollos do lectorado.

Isabel Blanco (izq.) e Luz Beloso

     Un libro para ler en voz alta. Para recrear oficios. Para valorar o enorme sacrificio da muller nesta sociedade tan inxusta con elas e co seu labor.Literatura que dignifica o oficio, ademais, de escribir.

     Parabéns a todas!

Presentación en Vigo

                                                                                                                                ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

TOMAR UN CAFÉ (EU, UN BATIDO) E FALAR DE METÁFORAS SOBRE UN COELLO QUE QUIXO SOÑAR.

    

Miguel Ángel Alonso Diz

   

     

     Estaba triste o día. Quedamos para tomar un café (eu, un batido) nunha cafetaría da Porta do Sol fronte ao Sireno.

      Falar con Miguel Ángel Alonso Diz é un pracer. Narrador, mestre, contacontos, poeta, Miguel Ángel dálles luz ás nubes grisallas co seu entusiasmo, coa súa conversa ilusionante, co seu afecto que lle sae polos poros da pel.

      

     Miguel Ángel escribe francamente ben. Ten claros os obxectivos cando o fai. Quere que os seus libros dean xogo nas aulas, convencido da necesidade de que os rapaces e rapazas lean e gocen dos poemas, das historias, rimadas ou non, e das ilustracións suxestivas. Vaia equipo que forma con Luz Beloso! Entenden á perfección o que queren crear e fano como un todo inseparable. Imaxes e palabras camiñan xuntos por espazos abertos e chegan a confundirse.

      

     Para ben, xaora.

     

      E tróuxome o último libro que Luz e mais el acaban de tirar do prelo. O seu título: O valente coello que quixo soñar. Un álbum a toda cor que conta unha historia sinxela en aparencia, pero que vén sendo unha metáfora sobre quen somos…sobre quen podemos ser.

      

     Un texto rimado con ventás abertas á sorpresa e á interacción con pequenos. Un texto que se funde perfectamente coas imaxes que Luz crea dun xeito maxistral.

      

     Unha fábula real que conta unha fermosa serea ao peixiño Breogán. Unha narración que comeza cunha adiviña que di así:

Esta é a bela historia

dun pequeño animal

que é branco coma a neve

e sabe ben saltar.

Ten longas as orellas

as pernas dun campión,

ten dous dentes enormes

e un grande corazón (…)

      

     Un libro editado por Nova Galicia Edicións e que leva un limiar, un entrañable poema, de Helena Villar Janeiro, a quen quero e admiro.

 

Helena Villar Janeiro

     Reproducímolo a continuación.

Coello branco e doce,

atrévete a soñar.

Deixa o tobo do monte

e vai buscando o mar.

Fala co sol e a lúa

que che van axudar

e sen cansares nada

pousarás no areal.

Ti serás un miragre

das augas de cristal:

Ilustracións de Luz Beloso

volveraste serea

ou serás capitán

dunha nave e moi ledo

irás sempre a cantar.

Gustarache esta fábula

do peixe Breogán,

o único que sabe

o que pasou alá.

      

     

Falamos e falamos. Como nos acontece a miúdo, perdemos o control do tempo. Un pracer.

      

     Dedicoume o libro, ensinoume as fotos das súas dúas fermosas filliñas e quedamos emprazados para máis adiante.

      

     Conversar, un verbo fermoso, que cada vez se conxuga menos. Eu, pola miña banda, intento conxugalo todo o máis que podo.

     Non debe ser así? Ou será que me estou a facer maior?

     Preguntas que quedan no aire, mentres leo esta fermosa historia que Miguel Ángel deixou nas miñas mans.

 

Ilustración de Luz Beloso

              
                                                                                                 ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO