TOMAR UN CAFÉ (EU, UN BATIDO) E FALAR DE METÁFORAS SOBRE UN COELLO QUE QUIXO SOÑAR.

    

Miguel Ángel Alonso Diz

   

     

     Estaba triste o día. Quedamos para tomar un café (eu, un batido) nunha cafetaría da Porta do Sol fronte ao Sireno.

      Falar con Miguel Ángel Alonso Diz é un pracer. Narrador, mestre, contacontos, poeta, Miguel Ángel dálles luz ás nubes grisallas co seu entusiasmo, coa súa conversa ilusionante, co seu afecto que lle sae polos poros da pel.

      

     Miguel Ángel escribe francamente ben. Ten claros os obxectivos cando o fai. Quere que os seus libros dean xogo nas aulas, convencido da necesidade de que os rapaces e rapazas lean e gocen dos poemas, das historias, rimadas ou non, e das ilustracións suxestivas. Vaia equipo que forma con Luz Beloso! Entenden á perfección o que queren crear e fano como un todo inseparable. Imaxes e palabras camiñan xuntos por espazos abertos e chegan a confundirse.

      

     Para ben, xaora.

     

      E tróuxome o último libro que Luz e mais el acaban de tirar do prelo. O seu título: O valente coello que quixo soñar. Un álbum a toda cor que conta unha historia sinxela en aparencia, pero que vén sendo unha metáfora sobre quen somos…sobre quen podemos ser.

      

     Un texto rimado con ventás abertas á sorpresa e á interacción con pequenos. Un texto que se funde perfectamente coas imaxes que Luz crea dun xeito maxistral.

      

     Unha fábula real que conta unha fermosa serea ao peixiño Breogán. Unha narración que comeza cunha adiviña que di así:

Esta é a bela historia

dun pequeño animal

que é branco coma a neve

e sabe ben saltar.

Ten longas as orellas

as pernas dun campión,

ten dous dentes enormes

e un grande corazón (…)

      

     Un libro editado por Nova Galicia Edicións e que leva un limiar, un entrañable poema, de Helena Villar Janeiro, a quen quero e admiro.

 

Helena Villar Janeiro

     Reproducímolo a continuación.

Coello branco e doce,

atrévete a soñar.

Deixa o tobo do monte

e vai buscando o mar.

Fala co sol e a lúa

que che van axudar

e sen cansares nada

pousarás no areal.

Ti serás un miragre

das augas de cristal:

Ilustracións de Luz Beloso

volveraste serea

ou serás capitán

dunha nave e moi ledo

irás sempre a cantar.

Gustarache esta fábula

do peixe Breogán,

o único que sabe

o que pasou alá.

      

     

Falamos e falamos. Como nos acontece a miúdo, perdemos o control do tempo. Un pracer.

      

     Dedicoume o libro, ensinoume as fotos das súas dúas fermosas filliñas e quedamos emprazados para máis adiante.

      

     Conversar, un verbo fermoso, que cada vez se conxuga menos. Eu, pola miña banda, intento conxugalo todo o máis que podo.

     Non debe ser así? Ou será que me estou a facer maior?

     Preguntas que quedan no aire, mentres leo esta fermosa historia que Miguel Ángel deixou nas miñas mans.

 

Ilustración de Luz Beloso

              
                                                                                                 ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

"O SOÑO DE ESTHER", UN NOVO PROXECTO DE MIGUEL A. ALONSO DIZ E LUZ BELOSO.

Miguel Ángel Alonso Diz

   Cada certo tempo vén á miña casa. Encántame. Estamos moi a gusto.

     É un ser incrible.

     O seu entusiasmo pola literatura, por dar pasos cara adiante no eido da lectura e a súa paixón por escribir son dignos de gabanza.

       

Todo o que fai está moi pensado, moi traballado. Así que os seus proxectos sexan máis que interesantes non debe estrañar a ninguén.

     Conversar con Miguel A. Alonso Diz é un pracer. Sentamos na sala de estar e o tempo pasa voando. Acéndenselle os ollos de ilusión cando fala do que ten entre mans. Ama fondamente a literatura. Ama fondamente os nenos e nenas.  Pero é moi crítico coas cousas mal levadas.

     Amólano os docentes que non amosan interese pola lectura.

     Amólano as planificacións escolares mal feitas.

     É un loitador por todo aquilo que considera necesario para unha maior formación do alumnado.

     E Miguel Ángel escribe libros na procura da felicidade dos seus lectores e lectoras. Mais os seus proxectos non os fai en solitario. Non. Miguel Ángel ten en Luz Beloso, a parte que precisa para que todo saia como desexa. Como desexan, afirmo.

     Luz é a ilustradora. Os seus personaxes son tenros, vivos e moi expresivos. E Luz comparte a visión do escritor para, xuntos, dar vida aos seus soños.

     Os resultados que acadan son excelentes. Unha mostra foi, por exemplo, un libro do que xa falamos aquí: O Cullarapo Croque.

     Miguel Ángel estivo hai unhas semanas conversando comigo na casa.

     Faloume dun novo libro que estaba a artellar con Luz. Intereseime por el, como sempre me ocorre co que fan. Gustoume a idea e animeino a que explicase en Versos e aloumiños os obxectivos do libro, a xénese, as sensacións… o que lle apetecese comentar. Dixo que o faría.

    

     Cumpriu a promesa. Acabo de recibir o seu texto.

     E quero compartilo cos lectores e lectoras deste blog-revista, porque paga a pena.

     Só me queda felicitar a Miguel Ángel Alonso Diz e a Luz Beloso, porque senten moi dentro deles a necesidade de aportar elementos positivos para unha normalización necesaria da nosa literatura e do noso idioma.

   Xa estou desexando ver o libro na rúa.

  Grazas, amigo, por seres como es.

Miguel Ángel e Luz Beloso.

 ISTO É O QUE NOS CONTA  MIGUEL  ÁNGEL SOBRE "O SOÑO DE ESTHER".

  

A conversa lévanos a falar dos nosos proxectos. Entre eles,  “O soño de Esther”.

O amable mestre amigo dime: escríbeme sobre el. 

“O soño de Esther” será o nome do novo libro que en abril deste ano nacerá, para ledicia dos seus pais: Luz Beloso mais eu; e agardamos que de tod@s vós.

Este libro responde á necesidade que existe de crear material en galego, que sendo divertido e visualmente fermoso, sirva para achegar a @s nen@s as vogais, os números, os puntos cardinais a través dunha fermosa e entretida historia.

O proceso de creación foi unha experiencia moi interesante  xa que, todo o escrito até a data: “O cullarapo Croque”, “A nena á que non deixaban ser feliz” e un terceiro en proceso de ilustración, son textos que sempre agochan na súa alma varias lecturas e significados.  Neste caso quixemos centrarnos no aspecto didáctico. Aínda que debaixo do libro latexe a idea resumida nesta frase: “O coñecemento é o contrario do medo”

 A protagonista do libro atopa nas vogais o fogar, o entretemento, a beleza, o camiño e a seguridade no descanso. Grazas a elas consegue escapar dunha temible treboada, que é unha metáfora da ignorancia que todo o quere destruír ao seu paso.  

Complementaremos o libro con diverso material na rede que agardamos fomente a creatividade entre @s cativ@s e @s mestr@s.  Ademais dun contacontos sobre o libro que xa foi pensado mentres este era escrito.

Percibín por parte dos docentes unha boa acollida aos nosos traballos, pero nas conversas mantidas con algunh@s del@s adoitaba a escoitar a mesma mensaxe: falta material en galego para traballar certos aspectos.

Pode que non exista pola baixa demanda do mesmo por parte d@s profesionais; pode que exista e se descoñeza a súa existencia, (eu tamen descoñezo);  ou por falta de vontade real por parte de todas as partes. 

Non renunciamos a facer literatura, pero é certo que o noso compromiso lévanos a buscar camiños que nos permitan incidir na realidade.

Cal é a realidade?

“O noso idioma morre”. Esta frase é un resumo do que está a acontecer en Galicia.

Seguimos creando, sementando e facendo camiño.  Camiño que persoas coma ti, meu benquerido amigo, levas anos  traballando con arado de amor e verso.

Alí onde estamos atopo as túas pegadas.  

Seguimos a cabalgar... a cabalgar...como dicían os versos de Rafael Albertí.

Seguimos... Xuntos!