Mostrando entradas con la etiqueta musica. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta musica. Mostrar todas las entradas

miércoles, 26 de febrero de 2025

ANTÓN GARCÍA FERNÁNDEZ CONVERSA SOBRE ROCK E LEMBRANZAS CON JORDI SIERRA I FABRA

Entre as miñas mellores lembranzas de cativo e adolescente atópanse as moitas ocasións nas que o escritor Jordi Sierra i Fabra, amigo de meus pais dende hai décadas, viña a Vigo por calquera razón e pasaba sempre pola nosa casa. O propio Jordi sabía que entón eu ía aproveitar eses momentos para facerlle todo tipo de preguntas en especial sobre os meus adorados Beatles. Porque, claro, eu xa tiña lido moitas das novelas de Jordi (clásicos como El último verano miwok, Campos de fresas ou Malas tierras), pero coñecía tamén a súa faceta como crítico e historiador do rock. E para min naqueles intres esa faceta tiña aínda máis interese ca  a súa literatura, pois xa lera con devoción El joven Lennon (unha novela de temática beatlemana que me causaba tal fascinación que eu mesmo quería ser ese xove Lennon), o Diccionario de los Beatles (o primeiro libro deste estilo xamais publicado, e con moito material gráfico da colección persoal de Jordi) ou o Diario de los Beatles (obra magna para min importantísima neses anos previos a internet). Pola casa de meus pais andaban tamén as enciclopedias do rock e o pop de milleiros de páxinas escritas sen axuda de ningún tipo polo propio Jordi, así que para min era tan novelista como historiador rockeiro.




E todas esas lembranzas xurdiron de novo cando escoitei que Jordi viña de publicar, a finais de 2024, Mis años rockeros (Ed. Sílex), un volume de memorias no que fala en primeira persoa de todo o que viviu ao longo dos anos nos que dirixiu revistas musicais da importancia de Disco Exprés ou Popular 1, algunhas das cales mesmo fundou ou cofundou. O libro trata en profundidade a relación de Jordi co mundo do rock, en especial nos anos setenta, antes de que diminuíse o seu labor musical cando decidiu converterse en escritor de novelas. As súas páxinas están cheas de anécdotas (mentres lía o libro lembrei ao propio Jordi contando moitas delas de viva voz durante esas visitas a Vigo cando eu era neno) e o libro é moi recomendable non só por relatar as vivencias de Jordi, senón tamén por reflexionar sobre a historia do rock en España e a súa relación moitas veces tensa coa prensa escrita.


Hai unhas semanas tiven a oportunidade de gravar unha longa conversa con Jordi sobre Mis años rockeros para un novo episodio do podcast literario que presento na miña canle de YouTube, El Envés de la Página, e supuxo para min un indescritible pracer poder parolar con el sen límites de tempo. O resultado déixovolo nesta ligazón agardando que vos interese, pero por riba de todo, recomendando que procuredes e leades este magnífico libro de Jordi.


ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ




martes, 14 de julio de 2020

CONVERSACIONES CON JOHN COLTRANE, de Michel Delorme

Recordado como uno de los más grandes e innovadores nombres en la historia del jazz pese a su prematuro fallecimiento en 1967, el saxofonista estadounidense John Coltrane viajó a Europa en varias ocasiones para ofrecer conciertos en diversos países. En tres de las ocasiones en que visitó Francia, los críticos musicales Michel Delorme, Jean Clouzet y Claude Lenissois tuvieron la oportunidad de entrevistar a Trane para la prestigiosa revista francesa Jazz Hot. De las tres entrevistas, realizadas en 1962, 1963 y 1965, la más extensa e interesante es la primera, que tuvo lugar con ocasión de unos conciertos que Coltrane dio en el legendario Olympia parisino. En la misma, el jazzman reflexiona sobre su proceso creativo, sobre la idea de improvisación, sobre el componente racial del jazz e incluso sobre la dirección que en aquellos momentos pensaba que iba a tomar su música.


Michel Delorme
En la segunda de las entrevistas, tan solo un año después, nos encontramos con un Coltrane más centrado en la composición como manera de expresión personal y también como vía para ofrecer nuevos temas sobre los que improvisar a su cuarteto. La última de las conversaciones, más breve que las dos anteriores, ocurrió unos dos años antes de la muerte de Trane, cuando el saxofonista empezaba ya a derivar por territorios cercanos a la música modal y atonal, pero siempre tratando de ir más allá de los parámetros establecidos e intentando, como decía Ezra Pound, "make it new", es decir, hacer algo nuevo y diferente.


Por fortuna para los amantes del jazz, Michel Delorme se ocupó en 2011 de publicar estas tres entrevistas con Coltrane, todas ellas realizadas en momentos críticos de la carrera del músico, en forma de libro. Y un año después, la editorial Alpha Decay publicó el volumen en español, bajo el título de My Favorite Things: Conversaciones con John Coltrane, en una cuidada traducción de Isabel Núñez. En un reciente vídeo en su canal de YouTube, Antón García-Fernández ofrece un comentario crítico sobre este libro imprescindible para quienes tengan interés en la música de Coltrane o en el jazz en general. Dejamos aquí abajo el vídeo completo por si resultase interesante a la audiencia de Versos e aloumiños.



lunes, 2 de marzo de 2020

NA COMPAÑA DE... PACO IBÁÑEZ. Sección de Antonio G. Teijeiro no CÍES Podcast

Antonio García Teijeiro ten nomeado en máis dunha ocasión a Paco Ibáñez como un dos seus mellores profesores de literatura e quen lle abriu as portas da poesía. Pode comprenderse con facilidade, entón, o moito que para el supón a amizade que, dende xa hai ben tempo, o vencella ao gran trovador, Desta amizade, precisamente, falou Antonio hai unhas semanas na súa colaboración mensual no CÍES Podcast de Rafa Valero e Guada Guerra. Esta nova entrega da sección Na compaña de... é unha homenaxe á figura de Paco Ibáñez dende a emoción e o amor pola música e a poesía, inseparables na obra de Paco. Se vos interesa, podedes escoitar a Antonio nesta ligazón, a partir do minuto 22.



jueves, 28 de febrero de 2019

UNHA CONVERSA EN PROFUNDIDADE CON IVÁN FERREIRO

Que Iván Ferreiro é unha referencia da música española a partir dos anos 90 é algo que non dubida ninguén. Ao longo dos trece anos que formou parte da banda Los Piratas, conxunto esencial dentro diso que os críticos dan en chamar indie, e despois a través dos varios discos que leva publicados en solitario dende 2005, o cantante e compositor vigués foi atopando unha voz de seu e dando vida a un universo musical sólido e de innegable calidade. Ferreiro vén de gravar hai ben pouco un novo disco, Cena recalentada, un tributo moi persoal á música de Golpes Bajos, unha banda moi adiantada ao seu tempo que tivo un papel moi salientable durante esa "movida" musical e cultural que nos anos oitenta xurdiu na cidade de Vigo.


Coa axuda do seu amigo Pablo Novoa e outros membros da formación orixinal do grupo, Ferreiro pasa as composicións de Golpes Bajos polo seu propio tamiz musical, reactualizándoas e presentándoas a toda unha nova xeración de fans. Coa excusa da publicación deste novo disco, propuxen a Iván gravar unha conversa en profundidade para un episodio do meu podcast Discos Memorables, na que tocariamos unha chea de temas diferentes, dende os seus comezos na música ata a xénese deste novo proxecto, pasando pola súa etapa en Los Piratas e comentando a súa concepción da música e da composición e mesmo evocando algunhas das lembranzas que lle suxiren todos os seus discos en solitario. O pasado 4 de xaneiro, coa xenerosidade que o caracteriza, Iván acolleume na súa casa e alí, no mesmo estudio no que el traballa diariamente na súa música, gravamos unha conversa dunha hora e media á que asistiu tamén o director deste blog-revista e que ofrecemos agora no vídeo que aparece aquí abaixo a quen estea interesado. Foi un pracer conversar con Iván e estou moi agradecido polo seu tempo e a súa participación.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

lunes, 21 de enero de 2019

DISCOS MEMORABLES: LA FIGURA DE RINGO STARR

En 1973, tan solo tres años después de la agria ruptura de los Beatles, Ringo Starr había hecho sus pinitos en el cine con más pena que gloria y había grabado dos discos muy meritorios: Sentimental Journey y Beaucoups of Blues. Pero éstos eran álbumes que se adentraban, respectivamente, en el mundo de Tin Pan Alley y en el country que a Ringo tanto le gustaba. Es cierto que había sacado un par de buenos singles ("It Don't Come Easy" y "Back Off Boogaloo"), pero llegaba ya el momento de volver al pop y al rock, y Ringo decidió hacerlo a lo grande, reclutando a una serie de amigos que eran músicos de gran calidad y renombre (Marc Bolan, Nicky Hopkins, Harry Nilsson, Billy Preston y varios de los componentes de The Band) y solicitando la ayuda de los otros tres Beatles, que participarían por separado en la grabación y compondrían algunos de los temas.


Ringo, George Harrison y Bob Dylan en el concierto para Bangladesh

El resultado fue un disco verdaderamente redondo titulado simplemente Ringo, con una portada que en cierto modo recordaba al Sgt. Pepper's y con una serie de canciones que se han convertido en clásicos del repertorio del batería de los Fab Four: "I'm the Greatest", "Photograph" y su versión del "You're Sixteen" de Johnny Burnette. Escuchado más de cuatro décadas después de su edición original, el elepé se revela ya no solo como uno de los mejores de la discografía de Ringo, sino como uno de los discos más valiosos del rock y el pop de los años setenta, algo que suele olvidarse debido a la condescendencia con la que parte de la crítica se ha acercado siempre a la producción discográfica de Ringo en solitario.


Hace solamente unos días, tuve la oportunidad de sentarme y, con la ayuda inestimable del Skype, charlar largamente con Antonio, el director y la razón de ser de este blog, en un nuevo episodio de mi podcast Discos Memorables, que publico en mi canal de YouTube. A lo largo de más de 80 minutos, Antonio y yo nos acercamos a la figura de Ringo como músico y como personaje tanto dentro como fuera de los Beatles, y reivindicamos la necesidad de valorarlo en su justa medida. Acto seguido, vamos desgranando el elepé Ringo canción a canción, intercambiando impresiones sobre la música que esconden sus surcos y poniendo de manifiesto la gran calidad que atesora. Si os interesa y tenéis una hora y cuarto disponible para dedicarla a escuchar nuestra conversación, os dejamos el podcast en formato de vídeo aquí abajo. Y si no, os animamos a que (re)descubráis un disco que a veces se minusvalora injustamente pero que merece mayor atención tanto de la crítica como de todos aquellos melómanos y beatlémanos que se precien.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

jueves, 27 de diciembre de 2018

UNHA CONVERSA SOBRE JACQUES BREL CON LUIS GARCÍA GIL

Luis García Gil
Sobre Jacques Brel, o xenial cantautor belga que me levou a querer aprender francés cando eu non contaba máis ca once ou doce anos, xa falei nestas mesmas páxinas hai uns anos. Pero hai só unhas semanas tiven a oportunidade de gravar para un episodio do meu podcast El Envés de la Página (título cunqueiriano onde os haxa, por certo, que fai referencia a unha columna que don Álvaro escribía no Faro de Vigo nos anos sesenta) unha conversa co escritor gaditano Luis García Gil precisamente sobre Brel. Como poderedes comprobar na súa páxina web, Luis é un especialista no legado musical dos cantautores e leva xa escritos unha chea de volumes adicados a importantes nomes do xénero, coma Joan Manuel Serrat, Luis Eduardo Aute, Javier Ruibal ou Patxi Andión. Nestes últimos tempos vén de publicar unha biografía da cantante Marisol (Marisol, Pepa Flores, corazón rebelde, en Ed. Milenio) e está a traballar en estudos sobre Carlos Saura e Jean Cocteau, pois o cinema é outra das súas grandes paixóns.


Jacques Brel


Luis é tamén autor dun dos poucos libros escritos orixinalmente en español sobre Brel. Titulado Jacques Brel, una canción desesperada (Ed. Milenio, 2009), é un traballo excelente no que se repasan tanto a traxectoria vital do chansonnier belga como a súa obra musical e poética. A min sempre me interesaron esas biografías que teñen moi en conta a produción artística do personaxe de quen se ocupan, xa que adoita ser a razón principal pola que me achego a este tipo de libros. E, sen dúbida, isto ocorre nesta biografía de Brel, na que Luis traballa baixo a idea de que a vida do cantautor belga é indisociable da súa concepción poética e musical. Calquera que desexe coñecer a Brel máis en profundidade ten unha cita inexcusable con esta obra, que na nosa conversación tomamos coma excusa para falar de Brel, de música, de literatura, de poesía e de moitas outras cousas que agardo que vos resulten interesantes. Déixovos aquí abaixo o podcast completo, desexando que a súa escoita vos leve a coñecer un chisco mellor a figura de Jacques Brel e, se cadra, a desempoar e voltar a gozar cos seus discos.



                                                                             ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

jueves, 19 de mayo de 2016

BREVE HISTORIA DE LAS RADIOS FRONTERIZAS

Recupero hoy para Versos e aloumiños un artículo que hace ya varios años publiqué en otro lugar y que se basa en mi lectura de Border Radio, un libro escrito por Gene Fowler y Bill Crawford que repasa la rocambolesca historia de las radios fronterizas que en los años 30 del siglo pasado operaron en los límites territoriales entre Estados Unidos y México, unas emisoras pintorescas que, al tiempo que ofrecían entretenimiento a millones de personas debido a su elevado número de vatios, eran también refugio de charlatanes que buscaban aprovecharse de su enorme audiencia de las maneras más audaces.

Hubo un tiempo, en los albores de la radio comercial, allá por finales de los años veinte y principios de los años treinta, en el que la legislación sobre la radiodifusión en Estados Unidos, México y Canadá no estaba tan definida como en nuestros días. Si bien el gobierno estadounidense estaba realizando intentos de controlar el caos de frecuencias radiofónicas, entonces imperante, a través de diversas leyes y propuestas de ley, el vacío legal era enorme al sur de la frontera. De ahí que varios empresarios estadounidenses, cansados del control gubernamental en su país, decidiesen establecerse al sur del Río Grande, creando emisoras de gran potencia que pudiesen escucharse a lo largo y ancho de los Estados Unidos.


El doctor Brinkley
Como se puede leer en Border Radio, estos empresarios pioneros eran mayoritariamente “charlatanes, cantantes de yodel, vendedores y futurólogos” que utilizaban las ondas hertzianas para anunciar todo tipo de tónicos, promociones y servicios médicos que hoy en día se encontrarían dentro de la más absoluta ilegalidad pero que por aquel entonces enriquecieron enormemente a sus artífices. Tal es el caso del Dr. John R. Brinkley, director de un hospital especializado en transplantes de testículos de cabra, operación que supuestamente proporcionaba mayor energía sexual al paciente. O el de Norman Baker, quien aseguraba haber encontrado una cura para el cáncer y que por un módico precio trataba en su hospital a cualquier paciente que se lo solicitase, incluso a varios que no sufrían la enfermedad. Todos ellos aprovechaban la descomunal potencia de estas emisoras fronterizas, que utilizaban frecuencias de hasta 500.000 vatios en un momento en el que las radios más potentes de Estados Unidos emitían a un máximo de diez mil o cincuenta mil. Así, estas emisoras situadas al sur de la frontera llegaban a escucharse no sólo en Estados Unidos y Canadá, sino también en partes de Europa y Asia. Como se puede ver, radios como XERA o XET constituyen lo más cercano a nuestra actual internet que existía en la época.


"Pappy" O'Daniel
El fenómeno de las emisoras fronterizas resulta de enorme interés para el desarrollo de varios estilos musicales, y especialmente de la música country, por cuanto algunos de los mejores cantantes del género en los años treinta, desde la Carter Family a Cowboy Slim Rinehart, llegaron a tener sus propios programas en la frontera, aprovechando las grandes posibilidades que estas radios ofrecían. Una de las personalidades country que más rentabilizaron la capacidad comunicativa de estos gigantes de las ondas fue W. Lee “Pappy” O’Daniel, un empresario dedicado a la harina que pronto descubrió sus dotes para hablar a través de un micrófono. Además de cruzarse con Bob Wills y Milton Brown en los inicios de las carreras de estos dos grandes del western swing (una muy atractiva mezcla de country y jazz que causó furor en los años 30 y 40), Pappy fundó un grupo country llamado los Hillbilly Boys, y gracias a la popularidad de sus emisiones accedió al puesto de gobernador del estado de Tejas y no tardó mucho en ocupar un escaño en el Senado de los Estados Unidos.


El "buen vecino" Paul Kallinger
Otro de estos pintorescos empresarios que utilizaron la potencia de las emisoras fronterizas fue Paul Kallinger. Se presentaba ante su audiencia como “your good neighbor along the way”, el buen vecino que todo el mundo quisiera tener, pero sin duda no demostró sus dotes de buen vecino (ni su olfato para el talento musical), pues en cierta ocasión denegó al mismísimo Elvis Presley una entrevista en uno de sus programas por considerar que su música no era lo suficientemente country. Sin duda, en un momento en el que la radio comercial abrazaba con reservas el country, el papel desempeñado por estas emisoras fronterizas en la popularización del género no debe ser obviado. No en vano, Webb Pierce, uno de los artistas country más importantes y populares en los años 50, dijo en una ocasión que la historia de esta música no habría sido igual sin la presencia de estas border stations. Tras la Segunda Guerra Mundial, y a pesar de los intentos de los Gobiernos mexicano y estadounidense por legislar de manera más severa para acabar con este tipo de emisoras, las radios fronterizas no desaparecieron, y a principios de los sesenta, figuras legendarias como Wolfman Jack las mantuvieron en el aire.


Wolfman Jack, pirata de las ondas en los sesenta

En suma, Border Radio es un libro verdaderamente recomendable, fruto de un ingente trabajo de investigación muy serio y bien realizado. Pero además, es también un libro de agradable lectura que nos introduce en un mundo pintoresco y muy interesante que sería impensable en estos años de cable y televisión digital. Por la especificidad de su tema, dudo que llegue a publicarse en castellano, pero quien tenga la oportunidad de encontrarlo en internet o en alguna librería española que venda libros en inglés, no debe dejar de leerlo.

                                                     ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ


La emisora XERA, en Del Rio, Tejas, con sus descomunales antenas de 500.000 vatios

miércoles, 31 de julio de 2013

SURCOS EN EL CAMINO

Por fin, Oita decidiuse a escribir un novo texto para Versos e aloumiños.

Seguen a vencellarnos moitas cousas, das que cabe destacar todo o relacionado coa música.

O texto que se pode ler a continuación ten un sabor especial para os melómanos. Para todos aqueles que aínda mercamos discos.

Estou en Martin (Tennessee) e acabo de vir de Memphis co meu fillo Antón, cargados ambos os dous con CDs de jazz, de pop, de country, de folk. Un verdadeiro pracer andar a rebuscar polos andeis de dúas tendas discos que nos puidesen interesar.

Pero se volvemos a vista cara atrás, é fermoso descubrir cal foi o primeiro disco, ese que abriu a porta da felicidade musical. De aí que o texto que escribiu Oita teña un valor, non só sentimental, senón tamén histórico dentro desa banda sonora das nosas vidas. É un texto interesante e evocador. Paga a pena lelo, sobre todo tendo en conta como baixou a venda de discos, como foron pechando moitas tendas e como se trivializou o valor da música nestes tempos tan confusos.

Engadir, finalmente, esas preguntas que Oita se fai en relación cos primeiros discos de Antón e Noa. O primeiro disco que Antón lembra ter recibido do seu pai foi o elepé vermello dos Beatles, unha magnífica recompilación dos catro de Liverpool. Isto serviu para que Antón amosase, ao longo do tempo, un coñecemento e unha paixón intensos polos fab four. Mais tamén recorda Antón o primeiro CD que mercou cos seus cartos: un "grandes éxitos" de Chuck Berry aparecido na serie Esto es... Rock'n'Roll. Antón é hoxe un melómano e un especialista en boa parte dos diversos estilos musicais (rock, r&b, country, jazz, blues, fado, crooners...), co acerto de ir cara á raíz destes movementos para unha mellor comprensión dos mesmos.

Pola súa banda, Noa lembra o seu primeiro CD. Trátase do renacido grupo Bon Jovi, que viu en Madrid hai unhas datas. Ese primeiro disco tiña por título Cross Road. Hoxe segue a escoitar música de maneira regular e é unha seguidora dos mellores grupos españois. Gústanlle tamén, como non podía ser doutro xeito, os Beatles.

Eu procurei que os dous fillos tivesen en CD o primeiro elepé que eu tiven do meu admirado Bob Dylan. En efecto, agasalleilles o Greatest Hits do bardo de Minnesota, que tantas veces escoitei eu nas soidade do meu cuarto cando era novo.

Remato cun recordo especial para Avelino, quen, tras traballar durante certo tempo en Giráldez, abriu unha pequena tenda de discos chamada Área Musical, onde nos xuntabamos amigos e clientes para comentar as diversas novidades que ía recibindo. Foron eses tempos decisivos para que eu chegase a amar tan fondamente a música.

Grazas, meu amigo, por facernos volver a eses tempos de ouro, con emoción e sen nostalxias que non levan a ningures. Sempre seguimos mirando cara adiante sen esquecer a base dos nosos gustos.



SURCOS EN EL CAMINO

En cierta ocasión, Antonio me sugirió que le escribiera un artículo relacionado con la música para su blog.

Yo, que no suelo escribir, pensé que era una tarea complicada, pero disfruté con el envite.

Un día, ante el gin tonic de media tarde, como diría el amigo Millás, se me ocurrió que sería interesante hablar de la importancia del primer disco en nuestras vidas.

Ese que nos introdujo en un mundo maravilloso del que muchos años después todavía nos resistimos a salir.

Hablé con dos o tres amigos acerca de ese primer disco. Inmediatamente y sin que se les pidiera, comentaron también el segundo. El tercero y el cuarto parece que pierdan importancia, nadie los menciona. Pero ¡ah!, de los dos primeros. Esos sueltan nuestra imaginación y nuestra lengua, surgen grupos, estilos, temas, revistas, películas,  etc.
 
Esos dos truhanes son el comienzo de una eterna colección que nos gustaría que no tuviera fin.

Recordamos muy bien donde los compramos, esas fantásticas tiendas por las que mostramos un enorme cariño como Giráldez, Cividanes, Lago y Lago, Elepé, etc., etc. Afortunadamente, esta última todavía en pie de guerra.

También aparecen en el recuerdo esos grandes almacenes a los que íbamos a escuchar las novedades y donde no éramos bien recibidos. Escuchas incómodas con auriculares de mano, lo que nos obligaba a no poder hacer nada más que sostener dichos auriculares pegados a las orejas. A menudo en pleno éxtasis melómano surgía de entre las tinieblas el inevitable vendedor invitándonos a comprar el disco o a abandonar el establecimiento haciendo que perdiéramos el hilo del riff y/o del solo y despertando a la postre nuestro instinto asesino. ¡Voto a brios, qué tortura!

Caminar con discos debajo del brazo por la ciudad nos llenaba de satisfacción y hacía que el encuentro con un amigo nos hiciese miembros de un selecto club. Veíamos reflejado en su rostro la envidia. Pero si el disco que llevábamos era de importación, el momento era pura magia. Ya se sabe, carátulas prohibidas o tergiversadas, temas mutilados u omitidos, simplemente censurados o ni siquiera editados.

No pocos son hoy objetos de codicia entre coleccionistas.

A algunos de los amigos con los que hemos comentado cómo empezó su colección nos han dicho lo que sigue:  Antonio, alma de este blog, dijo que su primer disco fue Simon And Garfunkel - Bridge Over Troubled Water  y Led Zeppelin II. Santi C. inició su tesoro musical con On The Boards de Rory Gallagher y Cream (2) - Lo Mejor De Los Cream . Chechu se agenció The Court Of The Crimson King de King Crimson y Electric Warrior de T. Rex. El atrabiliario Pedro me cuenta una sabrosa anécdota de Belter, donde la piratería de la época superaba con creces la piratería de hoy en día, incluso desde el mundo de la industria. Para Pedro sus primeros discos fueron Ray Charles - Tell All The World
y TNP 1966 de George Brassens, comprado en Francia donde él vivía en esos años. Maxi me habla de Liquid Acrobat as Regards the Air de The Incredible String Band y Master of Reality de Black Sabbath. Juan Ma se estrenó con la maravilla de Miles Davis - A Tribute To Jack Johnson y Where Fortune Smile de John McLaughlin, comprados en Dinamarca. Nesty nos dice que sus primeras adquisiciones fueron: Exile on Main St. de los Rolling Stones y The Beatles - Beatles Again .  Para mis amigos Quique y Pauliño fueron respectivamente The Beatles - Let It Be, John Lennon ‎– Imagine y Jethro Tull – Benefit.

A estos dos amigos, Quique y Pauliño los conocí, por cierto, por llevar yo debajo del brazo un ejemplar del volumen 2 de Cream y ser abordado para preguntarme dónde lo había comprado. ¡Ilusos!, era de IMPORTACIÓN. Bueno, a decir verdad, tampoco era mío. Me lo había dejado otro buen colega: Lalo .


Susi, parca en palabras, inició su andadura con Serrat - Mediterráneo, pero no suelta su segundo vinilo. El que esto escribe se compró Lo mejor de Crosby, Stills, Nash & Young y el John Mayall - Blues From Laurel Canyon & Barewires.

La lista, como se puede suponer, es interminable.

Me gustaría saber cuáles fueron los primeros discos de Antón, para dar continuidad a modo epistolar a nuestras aficiones musicales siguiendo con otra generación y, posiblemente, otros gustos y, cómo no, a la amiga Noa.

 A ver si nos lo cuentan.

Me niego a terminar este artículo sin comentar cuántas amistades se han cimentado a partir de Frank Zappa, Paco Ibáñez, Soft Machine, Bob Dylan...

Bueno, Antonio como puedes ver ninguno mencionó al amigo Dylan como su primera adquisición.

Investiga, ese pirata tiene que aparecer.

OITA Y SANTI. Cenicientos, Madrid, finales de junio de 2013


miércoles, 23 de enero de 2013

A luz das palabras (7): Javier Ruiz y Trestrece

Javi y Antonio
Cuando era adolescente sentía una enorme envidia por los grupos que tocaban en Vigo. Como, supongo, en toda aquella España gris y putrefacta, había una sana enfermedad de crear grupos entre amigos y demás y tocar en colegios, institutos, guateques etc. Yo conocía a un amigo que era amigo, a su vez, de los componentes del grupo Stags. ¡Cuánto disfruté en los ensayos en un bajo que los padres de uno de ellos les dejaba! La influencia de los Beatles y los Rolling Stones era patente. Yo, al principio, escuchaba las canciones de ambos grupos en las interpretaciones de los Mustang y de los Salvajes. Aquellos chicos tocaban por el placer de tocar únicamente. Grabar era una utopía. Y así muchos otros como Los Santos, Los Diávolos, los SN y algunos más que se pierden en la memoria.

Conocer a Javi Ruiz fue maravilloso. Primero, porque es una persona honesta, abierta, inquieta, generosa, en la que puedes confiar. Después, por su enorme pasión por la música.Y eso es algo que une. Javi Ruiz es el líder indiscutible de un grupo que busca su sitio en el panorama musical de este país: TRESTRECE. Y él es el máximo responsable de que el grupo tenga vida, busque caminos y pueda subsistir. Javi Ruiz toca la guitarra, canta y compone las canciones. Lleva años luchando contra la incomprensión, teñida de incultura, de una sociedad que no valora suficientemente la buena música. Javi Ruiz sabe de música, sí, y mucho, y ha bebido de las fuentes de las grandes estrellas del pop y del rock. Leo en el libro de Jordi Sierra i Fabra, Los sonidos del corazón, el siguiente párrafo: " - Dice que los nuevos no conocemos la historia (de la música) y que sin saber de dónde venimos o sin haber conocido el pasado no podremos entender el presente ni hacer la música de hoy. Más o menos (...)". Javi Ruiz sí que conoce buena parte de esa historia, hace música de hoy y respeta y le gustan todos aquellos músicos que fueron aportando su grano de arena para que la transformación musical llegase al momento actual. Javi Ruiz los conoce, ha tenido influencias y los admira. En el mismo libro podemos leer esto: "- Aprender y absorber. Hay que sentir la música, pero también dominarla (...)". Pues Javi Ruiz y los demás componentes de TRESTRECE absorben, aprenden de todo, sienten la música en lo más profundo e intentan, con todas sus fuerzas, dominarla. Por eso Bajo un nuevo sol es un disco estupendo. Yo se lo envié de regalo a Jordi Sierra i Fabra, uno de los pioneros de la crítica musical, y me dijo tajantemente: "Tienen temas muy buenos". Y no lo dice cualquiera y menos por compromiso porque yo no le había preguntado nada. A mí, el disco, cuanto más lo oigo, más me gusta. No me aburren sus audiciones y afirmo que es una muy buena muestra de lo que estos jóvenes hacen y van a seguir haciendo si no los ahoga la tiniebla de la injusticia. Espero que no. Yo confío mucho en Javier Ruiz y en sus compañeros.



Trestrece en concierto
Termino con unas líneas de la crítica que Alonso Rull escribió para la revista Popular 1"TRESTRECE hace del pop rock de calidad su bandera. Calidad y estilo, basado en una instrumentación pulida, mesurada, rica en matices y, sobre todo, en la voz de Javier Ruiz, un prodigio de recursos y sabiduría en su inagotable labor de la búsqueda de la melodía adecuada" y añade más adelante: " (...) tan solo hace falta que el viento les lleve a terrenos venturosos, pues han hecho los deberes con mimo y dedicación y solo les falta un pequeño impulso para ocupar el lugar que se merecen (...)". Totalmente de acuerdo con estas afirmaciones. Yo pienso lo mismo y, sobre todo, después de haber escuchado, no hace mucho, su "directo" en La Fábrica de Chocolate, aquí en Vigo. Fue un auténtico placer.

Y ahora voy a poner tres canciones que Javier Ruiz os recomienda para que escuchéis. No son del grupo, sino de maestros de la música. Tres canciones destacadas por él y para disfrutar.



Bohemian Rhapsody de Queen, del álbum "A night at the Opera".
The Wall, pt. 3 de Pink Floyd, del álbum "The Wall".
Cualquiera del Abbey Road, de The Beatles.

Y como seguro que se olvidó de poner algún tema de Bob Dylan, soy yo quien os aconseja Positively 4th Street, porque aconsejaros la mejor canción de todos los tiempos, Like a rolling stone, sería, sin duda, una obviedad imperdonable.



LA MÚSICA, ESA HERMOSA ENFERMEDAD
La música ha sido una fiel compañera y amiga desde mi adolescencia.

Aunque recuerdo, siendo un crío, ir en la parte trasera del coche de mis padres y sentir fascinación por algunos temas que sonaban en la radio (recuerdo especialmente cuando lo hacían "Bohemian Rhapsody" de Queen y "Stairway to Heaven" en M80), despertando en mí una extraña sensación, mezcla de curiosidad, mezcla de envidia, por lo que sentirían esas bandas cuando interpretaban sus canciones electrizantes ante sus legiones de fans.


Ya con 13 años, fueron unos primos míos los encargados de iniciarme en el rock, de la mano de grupos como AC/DC o Iron Maiden, decantándome desde una temprana edad por el sonido más eléctrico y duro. Recuerdo con cariño mis primeras cintas de cassette, con temas grabados de Bon Jovi, Whitesnake o los propios Queen, de los que tenía un recopilatorio que llegué prácticamente a quemar. Otro de mis primeros recuerdos musicales es estar en casa de otros familiares, siendo yo muy pequeño, y que estuvieran escuchando el vinilo de The Wall el cual también me llamaba poderosamente la atención.



Javi, a media luz en el escenario
No fue hasta llegar a los 17 años que un compañero de clase de idiomas, de mayor edad, viendo las pegatinas que llevaba en mi carpeta de los grupos que idolatraba, me preguntó si ese amor por el rock se traducía también en vocación por algún instrumento. Le respondí que eso estaba muy lejos de mi alcance económico, a lo que él respondió que estaba bien equivocado, pudiendo comprar una guitarra por menos de 20.000 pesetas. Lo cierto es que hasta entonces, aun a pesar de tener la guitarra española de mi padre por casa, nunca me había molestado en averiguar cuánto costaría una guitarra eléctrica como la de mis ídolos, antojándoseme como algo muy lejano e inaccesible. Al enterarme de que no era algo al alcance de unos pocos privilegiados, moví cielo y tierra para que, entre mis padres y abuelos, me comprasen mi primera guitarra, una Talmus que costó (si no recuerdo mal) unas 17.000 pesetas con una funda de lo más sencilla y un amplificador a pilas. No tardé mucho en apuntarme a clase y, junto a compañeros de mi Instituto y amigos del barrio, montamos nuestra primera banda, Leyenda Negra, en honor a un tema de Tots Sants, un grupo mallorquín que nos gustaba especialmente a todos. Como dato anecdótico, dimos nuestro primer concierto en un 12 de octubre, aniversario de esa leyenda sobre las brutales prácticas de los colonos con la población indígena, curiosa coincidencia.

Tocábamos lo que podíamos, literalmente, si alguien se sabía una canción de los Ramones, la tocábamos. Si luego se terciaba una versión de Van Halen o de Pearl Jam, allí nos tenías, destrozándola con todo el cariño del mundo. Fueron años maravillosos en los que descubrí lo que era subir a un escenario y, para qué negarlo, lo mucho que costaba, en todos los sentidos. Nuestro primer concierto, nos costó 25.000 pesetas. Sí, he dicho nos costó porque tuvimos que alquilar equipo para poder tocar en la fiesta de mi Instituto, así se las gastaban por aquel entonces.


Los años pasaron y se sucedieron las bandas, Plan 9, más heavy aún y con muy buena aceptación en la Isla, The Nash, un indie-rock trepidante que me permitió explorar más mi lado melódico y como guitarra solista y, finalmente, Trestrece, el proyecto que desde mediados de los 2000 ando desarrollando, con la inestimable ayuda de todos los que me han acompañado desde el principio, el gran Pablo Di Salvo, Biel Amengual, Angel Ríos, Victor Granados... tanta gente que a veces me olvido, pero a los que guardo en mi corazón y vamos recordando nota a nota en cada concierto que damos.


La familia actual se completó hace ya casi 3 años con Mey al bajo y Toni a la guitarra, siendo Julián el "novato" a la batería, a punto de cumplir su primer año, y ahí seguimos, luchando, pagando casi la mayor parte de veces por subir al escenario, pero disfrutando de la enorme suerte que es poder crear y compartir algo que amas tanto como la música. Saber que alguien, a cientos o miles de kilómetros de ti ha disfrutado con tus canciones, es motivo suficiente para que recorramos otros 1000 km para estar en la siguiente ciudad y demos todo durante esa hora y poco de gloria que nos da cada actuación. Ahí es donde espero veros pronto, compartiendo unas palabras antes o después de cualquiera de nuestros conciertos... Hasta entonces, hasta pronto.


JAVIER RUIZ


Canción

Podéis escuchar la canción “Crisálida”, segundo single del disco Bajo un nuevo sol, en el reproductor que aparece debajo de estas lineas.



Letras

Para acceder a todas las letras del disco Bajo un nuevo sol, haced click aquí.