Mostrando entradas con la etiqueta discos memorables. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta discos memorables. Mostrar todas las entradas

viernes, 7 de junio de 2019

PODCAST DISCOS MEMORABLES: PACO IBÁÑEZ NO OLYMPIA

Este ano cúmprese o quincuaxésimo aniversario do lexendario recital de Paco Ibáñez no mítico teatro Olympia de París (polo que pasaron tantas grandes estrelas de tantos estilos musicais diferentes) que tivo lugar no ano 1969. Por fortuna, ese concerto ficou rexistrado para a posteridade e pode atoparse nun dobre disco que nalgún intre volverá ser reeditado pero que polo de agora non é sempre doado de localizar. O álbum é unha clase maxistral de poesía en lingua castelá, de tódas as épocas e de varias procedencias xeográficas, pasada sempre polo tamiz musical e pola sensibilidade rítmica e poética de Paco. É, ademais, un acto con contido político, nunha época marcada en España polos derradeiros anos da ditadura franquista, coa poesía cantada coma esa "arma cargada de futuro" da que falaba Gabriel Celaya e que tan ben soa na voz do trobador valenciano.


Para Antonio, o seu amigo Paco foi dende sempre o seu mellor profesor de literatura, un home cunha voz persoal e atemporal que non pode desprenderse xa de composicións poéticas coma o "A galopar" de Rafael Alberti, as "Palabras para Julia" de José Agustín Goytisolo ou as "Coplas a la muerte de su padre" de Jorge Manrique. Por iso, a Antonio pareceulle preciso homenaxear a Paco nun recente episodio do podcast Discos Memorables, no que se repasa polo miúdo a historia do concerto no Olympia e cada unha das cancións que nel interpretou Paco, con comentarios sobre o contido dos poemas musicados e mesmo anacos dos mesmos cantados a cappella polo propio Antonio. O episodio completo aparece ao remate desta entrada na súa totalidade para quen estea interesado en escoitalo.




                                                  ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

jueves, 28 de febrero de 2019

UNHA CONVERSA EN PROFUNDIDADE CON IVÁN FERREIRO

Que Iván Ferreiro é unha referencia da música española a partir dos anos 90 é algo que non dubida ninguén. Ao longo dos trece anos que formou parte da banda Los Piratas, conxunto esencial dentro diso que os críticos dan en chamar indie, e despois a través dos varios discos que leva publicados en solitario dende 2005, o cantante e compositor vigués foi atopando unha voz de seu e dando vida a un universo musical sólido e de innegable calidade. Ferreiro vén de gravar hai ben pouco un novo disco, Cena recalentada, un tributo moi persoal á música de Golpes Bajos, unha banda moi adiantada ao seu tempo que tivo un papel moi salientable durante esa "movida" musical e cultural que nos anos oitenta xurdiu na cidade de Vigo.


Coa axuda do seu amigo Pablo Novoa e outros membros da formación orixinal do grupo, Ferreiro pasa as composicións de Golpes Bajos polo seu propio tamiz musical, reactualizándoas e presentándoas a toda unha nova xeración de fans. Coa excusa da publicación deste novo disco, propuxen a Iván gravar unha conversa en profundidade para un episodio do meu podcast Discos Memorables, na que tocariamos unha chea de temas diferentes, dende os seus comezos na música ata a xénese deste novo proxecto, pasando pola súa etapa en Los Piratas e comentando a súa concepción da música e da composición e mesmo evocando algunhas das lembranzas que lle suxiren todos os seus discos en solitario. O pasado 4 de xaneiro, coa xenerosidade que o caracteriza, Iván acolleume na súa casa e alí, no mesmo estudio no que el traballa diariamente na súa música, gravamos unha conversa dunha hora e media á que asistiu tamén o director deste blog-revista e que ofrecemos agora no vídeo que aparece aquí abaixo a quen estea interesado. Foi un pracer conversar con Iván e estou moi agradecido polo seu tempo e a súa participación.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

lunes, 21 de enero de 2019

DISCOS MEMORABLES: LA FIGURA DE RINGO STARR

En 1973, tan solo tres años después de la agria ruptura de los Beatles, Ringo Starr había hecho sus pinitos en el cine con más pena que gloria y había grabado dos discos muy meritorios: Sentimental Journey y Beaucoups of Blues. Pero éstos eran álbumes que se adentraban, respectivamente, en el mundo de Tin Pan Alley y en el country que a Ringo tanto le gustaba. Es cierto que había sacado un par de buenos singles ("It Don't Come Easy" y "Back Off Boogaloo"), pero llegaba ya el momento de volver al pop y al rock, y Ringo decidió hacerlo a lo grande, reclutando a una serie de amigos que eran músicos de gran calidad y renombre (Marc Bolan, Nicky Hopkins, Harry Nilsson, Billy Preston y varios de los componentes de The Band) y solicitando la ayuda de los otros tres Beatles, que participarían por separado en la grabación y compondrían algunos de los temas.


Ringo, George Harrison y Bob Dylan en el concierto para Bangladesh

El resultado fue un disco verdaderamente redondo titulado simplemente Ringo, con una portada que en cierto modo recordaba al Sgt. Pepper's y con una serie de canciones que se han convertido en clásicos del repertorio del batería de los Fab Four: "I'm the Greatest", "Photograph" y su versión del "You're Sixteen" de Johnny Burnette. Escuchado más de cuatro décadas después de su edición original, el elepé se revela ya no solo como uno de los mejores de la discografía de Ringo, sino como uno de los discos más valiosos del rock y el pop de los años setenta, algo que suele olvidarse debido a la condescendencia con la que parte de la crítica se ha acercado siempre a la producción discográfica de Ringo en solitario.


Hace solamente unos días, tuve la oportunidad de sentarme y, con la ayuda inestimable del Skype, charlar largamente con Antonio, el director y la razón de ser de este blog, en un nuevo episodio de mi podcast Discos Memorables, que publico en mi canal de YouTube. A lo largo de más de 80 minutos, Antonio y yo nos acercamos a la figura de Ringo como músico y como personaje tanto dentro como fuera de los Beatles, y reivindicamos la necesidad de valorarlo en su justa medida. Acto seguido, vamos desgranando el elepé Ringo canción a canción, intercambiando impresiones sobre la música que esconden sus surcos y poniendo de manifiesto la gran calidad que atesora. Si os interesa y tenéis una hora y cuarto disponible para dedicarla a escuchar nuestra conversación, os dejamos el podcast en formato de vídeo aquí abajo. Y si no, os animamos a que (re)descubráis un disco que a veces se minusvalora injustamente pero que merece mayor atención tanto de la crítica como de todos aquellos melómanos y beatlémanos que se precien.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

jueves, 30 de noviembre de 2017

SINATRA E JOBIM: 50 ANOS DA SÚA LENDARIA COLABORACIÓN

Neste 2017 que paseniño se vai achegando á súa fin cúmprese o quincuaxésimo aniversario das sesións que, en xaneiro e febreiro de 1967, reuniron nun estudio a Frank Sinatra e a António Carlos Jobim para a creación dun disco xa lexendario dentro da música do século XX: aquel que deu en titularse simplemente Francis Albert Sinatra & António Carlos Jobim. Foi un disco importante porque supuxo a fusión por excelencia entre a bossa nova brasileira e o pop estadounidense da man dunha das voces máis recoñecibles do mundo e da voz máis sobranceira do novo estilo chegado de Brasil.


Ben é certo que a bossa entrara xa nos Estados Unidos nos últimos anos 50 e primeiros 60 pola porta do jazz: nun principio coa colaboración entre o saxofonista da Costa Oeste Bud Shank e o guitarrista brasileiro Laurindo Almeida (xa escribín en Versos e aloumiños sobre estas sesións aquí) e despois, e sobre todo, co magnífico disco Jazz Samba, de Stan Getz, editado en 1962. Tralo éxito da bossa nova entre os jazzmen (non houbo case que ningún músico importante de jazz que non fixese algún disco de sabor brasileiro na década dos 60) pasou a impregnar gravacións de artistas moi diversos, o que ten levado a críticos como Will Friedwald ou Donald Clarke a afirmar que a bossa foi unha das mellores cousas que lle ocorreron ao pop nesta época dominada polos Beatles e a Invasión Británica.





Claus Ogerman
Non foi Sinatra o primeiro cantante en sentirse influído polos sons do Brasil, pois por exemplo Tony Bennett gravara xa unha manchea de bos temas neste estilo antes de 1967, pero A Voz quixo crear o disco definitivo que fusionase o pop coa bossa. Para iso convidou a Jobim, un cantautor que gozaba xa de renome por ter composto un bo conxunto de éxitos coma "Corcovado" ou "Garota de Ipanema", a compartir un disco completo con el, o máis achegado a un songbook xamais gravado polo de Hoboken. Sete das cancións serían de Jobim e tres serían recreacións no novo estilo de standards escritos por Irving Berlin ou Cole Porter. Para os arranxos ninguén mellor ca o alemán Claus Ogerman, que xa traballara anteriormente con Jobim e coñecía a súa música mellor ca ninguén.




O resultado é un dos mellores álbumes da carreira de Sinatra, quizais o seu derradeiro gran disco conceptual, cun son suave e envolvente no que se atopaba moi a gusto, interpretando clásicos da bossa coma os dous xa mencionados e outros coma "How Insensitive (Insensatez)", "Once I Loved (O Amor em Paz)", "If You Never Come to Me (Inútil Paisagem)" "Meditation (Meditação)" ou a marabillosa "Dindi". Sinatra ficou satisfeito co resultado do disco, e dous anos despois comezaría outro proxecto con Jobim, mais sen Ogerman e co músico brasileiro Eumir Deodato a cargo dos arranxos. O son deste segundo disco, que nunca chegou a publicarse do xeito que Sinatra pensara orixinalmente, é moi diferente do primeiro, máis contundente e menos suave. Todas as gravacións realizadas nestes anos por Sinatra e Jobim están disponibles na compilación Sinatra / Jobim: The Complete Reprise Recordings, publicado en 2010).





Pablo Martínez
Para conmemorar tan importante cabodano, o meu amigo Pablo Martínez Diente, profesor de español na Kansas State University, e mais eu fixemos unha edición especial do podcast Discos Memorables, na que falamos longamente sobre unha das colaboracións máis interesantes das carreiras de Sinatra e Jobim. Déixovolo aquí para rematar o artigo por se queredes escoitalo.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

sábado, 8 de abril de 2017

CONVERSACIÓN CON JAVI RUIZ SOBRE EL DISCO "I'M YOUR MAN", DE LEONARD COHEN

Javi Ruiz
Hace unas semanas grabé un nuevo episodio del podcast Discos Memorables con mi amigo Javi Ruiz, mallorquín de nacimiento pero residente desde ya hace años en Madrid. Javi es una persona con grandes inquietudes culturales y, sobre todo, musicales. Es líder del grupo Trestrece, con el que ha grabado ya algunos discos que incluyen sus propias canciones, y sus influencias musicales son muy eclécticas y van desde el rock y el pop al country o el jazz. El disco que Javi ha escogido para esta edición del podcast es I'm Your Man, publicado en 1988 por el recientemente fallecido Leonard Cohen, y supone un punto de inflexión importante en la carrera discográfica del poeta y trovador canadiense. El álbum marca un cambio radical en el sonido de Cohen, que se convierte en una especie de crooner moderno, incorporando sonidos del llamado synthpop de los ochenta, y añadiendo a su repertorio varios títulos que llegarían a ser clásicos, como "I'm Your Man", "Everybody Knows", "First We Take Manhattan", "Ain't No Cure for Love" o "Tower of Song". Puede accederse al podcast completo en YouTube aquí mismo:




A lo largo de nuestra conversación, Javi va desgranando cada una de las canciones que conforman el disco y demuestra su gran conocimiento sobre la discografía de Cohen, además de explicar con coherencia y emoción las diversas razones por las que éste es un álbum memorable que ha marcado su vida y su propia producción musical. Para mí ha sido un verdadero placer poder compartir con Javi esta charla acerca de la música contenida en los surcos de I'm Your Man. Espero que el podcast interese a los lectores de Versos e aloumiños y si es así, puedo ya avanzar que Javi y yo estamos preparando un nuevo episodio sobre otro disco memorable.



                                                 ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

sábado, 14 de enero de 2017

"FREE AS A BIRD" Y "REAL LOVE": LOS BEATLES Y JEFF LYNNE

Cuando, a mediados de los años 90, los tres Beatles todavía vivos entonces—Paul McCartney, George Harrison y Ringo Starr—comenzaron a trabajar en el proyecto Anthology, que, como su propio título indica, era una antología de rarezas y temas inéditos del grupo, empezaron a hablar de la posibilidad de grabar unas cuantas piezas instrumentales para añadir al documental retrospectivo sobre la historia de los Fab Four. En cierto momento, esta idea acabó transformándose en algo un poco más complejo: añadir voces e instrumentos y realizar un nuevo arreglo de unas demos que John Lennon había dejado grabadas a finales de la década de los 70. De las cuatro canciones contenidas en la cinta que Yoko Ono entregó a Paul se seleccionaron dos, "Free as a Bird" y "Real Love". George Martin, el legendario productor que tan estrechamente colaboró con los Beatles a lo largo de los 60, decidió no participar en estas sesiones, y el productor elegido acabó siendo Jeff Lynne, líder de la Electric Light Orchestra, miembro de los Traveling Wilburys (junto a Bob Dylan, Harrison, Roy Orbison y Tom Petty) y productor de gran renombre que había trabajado bastante con George y, en menor medida, con Ringo y Paul. Los resultados de estas sesiones aparecerían en los dos primeros volúmenes de la monumental antología beatle.



Pablo Martínez Diente
En un nuevo episodio del podcast Discos Memorables, converso distendidamente con mi buen amigo Pablo Martínez Diente, profesor de español en la Kansas State University de Manhattan (Kansas), sobre estas sesiones y sobre la siempre interesante carrera de Jeff Lynne, especialmente en lo referente a su relación con los Beatles. Pablo es un verdadero amante de la buena música de todos los estilos, y siente una predilección especial por la figura de Lynne, cuya trayectoria vital y artística vamos desgranando a lo largo de nuestra conversación. Este episodio del podcast, que esperamos que resulte interesante a los lectores de Versos e aloumiños, puede escucharse en Podomatic (aquí) y también puede descargarse gratuitamente de iTunes. Además, está disponible en el vídeo de YouTube que incluimos a continuación.




                                                  ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

lunes, 26 de diciembre de 2016

DISCOS MEMORABLES: A HARD DAY'S NIGHT, DE LOS BEATLES

Ya he dicho en más de una ocasión que la primera música que recuerdo haber escuchado cuando no contaba más que unos pocos años de edad fue la de los Beatles. Y llegué a ellos, claro, a través de la ingente colección de discos de mi padre, y mediante dos recopilaciones dobles que ya son clásicas: las que se conocen popularmente como "la roja" (y no me refiero a cierta selección futbolística, obviamente) y "la azul". Estas dos excelentes compilaciones, preferibles al más reciente CD titulado 1, me ofrecieron un panorama amplio del legado musical que los cuatro de Liverpool crearon a lo largo de la década de los sesenta y me llevaron a interesarme por los discos oficiales europeos, pues en los Estados Unidos la discografía beatle es notablemente diferente, con muchos más álbumes que en el Viejo Continente. Y el primer disco original de los Beatles, que no fuese una recopilación, que tuve fue una edición española en vinilo del A Hard Day's Night de 1964, que tenía traducido al castellano el título como Qué noche la de aquel día, que era como se conocieron en España tanto la película como el elepé, y que años más tarde inspiraría a Miguel Ríos el título de aquel programa de Televisión Española de los años 80 Qué noche la de aquel año.





Y es que A Hard Day's Night fue la primera y, sin duda, la mejor película de los Beatles, dirigida por Richard Lester, que colaboraría posteriormente de nuevo con el cuarteto en Help! (1965) y con John Lennon en How I Won the War (1966). La idea era plasmar en un documental ficticio la locura en la que por entonces se había convertido la beatlemanía, y el resultado fue fresco y atractivo, y nos recuerda ligeramente a las comedias de Bing Crosby y Bob Hope por su aire improvisado y su humor sutil y a veces absurdo. De la banda sonora se encargaron, por supuesto, Lennon y McCartney, lo que marcó la primera ocasión en la que un disco de los Beatles estaba compuesto en su totalidad por la banda, pues los anteriores mezclaban temas propios y ajenos. El álbum ofrece buena prueba de la capacidad creativa de John y Paul en un momento de esplendor compositivo, con clásicos dentro del canon beatle como "A Hard Day's Night", "And I Love Her" o "Can't Buy Me Love", con ese excelente solo de guitarra rockero a cargo de George Harrison. Las canciones incluidas en la película aparecen en la cara A del disco, y entre ellas destacan también "I Should Have Known Better", que los Mustang versionaron admirablemente como "Conocerte mejor", y la delicada balada "If I Fell", que es una de las mejores piezas que los de Liverpool habían compuesto hasta el momento. En la cara B—como ocurre también en la banda sonora de Help!—tienen cabida temas que no suenan en el film, y aquí se esconden algunas pequeñas joyas, como "I'll Cry Instead" o las magníficas baladas "Things We Said Today" y "I'll Be Back". Además, hay dos canciones, "When I Get Home" y "You Can't Do That", que revelan la influencia que el sonido Motown tuvo sobre los Beatles en estos años iniciales. En definitiva, estamos ante un disco que marca un antes y un después en los primeros compases de la carrera de los Cuatro Fabulosos, un álbum en el que la magia del dúo Lennon-McCartney, como compositores de canciones pop de gran calidad, es ya una realidad evidente. Por si alguien tenía aún alguna duda, los Beatles habían llegado al panorama musical para quedarse y se habían convertido en un fenómeno global, creando una película y un disco que son absolutamente memorables.



                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

sábado, 15 de octubre de 2016

DISCOS MEMORABLES: FOR LP FANS ONLY, DE ELVIS PRESLEY


Sobre Elvis Presley está prácticamente todo dicho y escrito, y pueden encontrarse excelentes libros, tanto en inglés como en español, sobre su vida, su carrera y su figura, una de las más importantes dentro de la música popular del siglo XX. La suya es una personalidad que ha alcanzado el estatus icónico de la leyenda, y como tal, es celebrado por unos y vilipendiado por otros. Yo me encuentro—he de reconocerlo—entre los primeros. Me interesa más su música y el impacto que su aparición en la escena musical estadounidense y global a mediados de los años 50 que las críticas de quienes se centran en su supuesto comercialismo y en la decadencia física que sufrió en sus últimos años. Como suele ser el caso con la mayor parte de los artistas a los que admiro, me atrae mucho más su obra, el legado que han dejado tras de sí, que sus experiencias vitales, por mucho que éstas hayan podido influir en su arte en mayor o menor medida. Más allá de lo que piense sobre Elvis en la esfera privada (su vida, sus excentricidades, su ideología), me interesa profundamente la música que creó.





Y buena parte de la culpa de ello la tiene este disco, For LP Fans Only, editado por RCA en 1959, el primer álbum de Elvis que tuve. Para mí, escuchar los doce temas que contiene tuvo el efecto de una bomba que estalla en un momento inesperado. Compuesto por temas grabados en Memphis al principio de su carrera para el pequeño sello Sun Records, del gran Sam Phillips, junto con otros registrados tras firmar su contrato con RCA en 1956, este elepé es un álbum en sentido estricto, pues se trata simplemente de una colección de canciones publicadas en formato de long play. ¡Pero qué canciones! El disco encierra en sus surcos toda la potencia de la mezcla explosiva de gospel, R&B y country que caracterizó a la música del primer Presley, un verdadero crisol de estilos que era, además, atractivo y comercial. En "That's All Right" y "My Baby Left Me", de Arthur "Big Boy" Crudup, en "Lawdy Miss Clawdy" de Lloyd Price, en "Mystery Train", de Little Junior Parker, o en "Shake, Rattle, and Roll", de Big Joe Turner, encontramos toda la fuerza de la influencia afroamericana. En "I'm Left, You're Right, She's Gone", en "You're a Heartbreaker" o en "I Don't Care If the Sun Don't Shine" escuchamos los ritmos country que eran también parte importante del ADN musical de Elvis. Y en "I Was the One" (cara B de su éxito "Heartbreak Hotel") o "Playing for Keeps" descubrimos al Presley baladista, un hombre que secretamente quiso ser siempre un cantante pop al estilo de su admirado Dean Martin. Todo ello tamizado por la visión personal de un Elvis todavía muy joven pero con una idea clara de adónde quería llegar con su música, rodeado de magníficos instrumentistas como el guitarrista Scotty Moore, el contrabajista Bill Black, el batería D.J. Fontana y el pianista Floyd Cramer. El resultado de esta descarga eléctrica fue que, durante bastante tiempo, lo único que me interesó fue el Elvis de los 50, la etapa de su carrera en la que se coronó como Rey del Rock, sea espurio o no el título. Con el paso de los años, por supuesto, he ido comprendiendo que todos los períodos de su legado discográfico son valiosos y que conviene descubrirlos absolutamente todos. Pero este For LP Fans Only no es mal lugar para comenzar.



                                                   
                                                  ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

miércoles, 5 de octubre de 2016

DISCOS MEMORABLES: FIVE LIVE YARDBIRDS, DE LOS YARDBIRDS


Éste es el primero en una serie de artículos breves que periódicamente contribuiré a Versos e aloumiños y en los que hablaré sucintamente de un disco que, por una u otra razón, es importante para mí porque me impactó especialmente la primera vez que lo escuché—generalmente ya hace un tiempo—y me ha acompañado fielmente a lo largo de los años. No se tratará, en ningún caso, de un ejercicio de pura nostalgia, pues todos estos álbumes, sea por lo que fuere, tienen hoy la misma influencia en mi discurrir vital que la primera vez que los puse en un tocadiscos o en un lector de CD. El primero de ellos es, para mí, uno de los mejores discos en directo del siglo XX. Me refiero al Five Live Yardbirds, el primer álbum de los Yardbirds, que data de 1964.



La primera música que recuerdo vivamente haber escuchado—la de los Beatles o los Rolling Stones—tenía acento británico. Por ello, para mí fue todo un descubrimiento el toparme con este disco de los Yardbirds, pues me sirvió como puente a toda la tradición del blues y el R&B estadounidense, que escuché por primera vez en las voces inglesas de Eric Clapton, Keith Relf y compañía, interesándome inmediatamente por encontrar las originales de Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson o Bo Diddley. Yo no lo sabía entonces, cuando tenía en mis manos una edición barata y de legalidad dudosa de Five Live Yardbirds, pero éste fue el primer disco de este excelente grupo de R&B británico, y se grabó en directo en el Marquee londinense el 20 de marzo de 1964. Un año antes, los Yardbirds habían reemplazado a los Stones en otro club legendario de Londres, el Crawdaddy, y habían grabado algún que otro single. Pero este disco, que sorprendentemente no llegó a entrar en las listas de ventas en su momento, supuso su verdadero debut, y una oportunidad inmejorable para demostrar el talento interpretativo del quinteto, formado entonces por Eric Clapton a la guitarra solista, Chris Dreja a la guitarra rítmica, el cantante Keith Relf, Paul Samwell-Smith al bajo y Jim McCarty a la batería. Era la primera y gloriosa formación de un grupo que se distinguió siempre por la calidad de sus integrantes y que, con el paso de los años, acogería en sus filas a grandes como Jeff Beck o Jimmy Page.





Primera formación de los Yardbirds
La energía y la electricidad que llenaron el Marquee aquella noche de 1964 es evidente desde el momento mismo en que los Yardbirds se suben al escenario y abren su actuación con una versión acelerada del "Too Much Monkey Business" de Chuck Berry, otro músico al que conocí gracias a escuchar este disco. El resto del repertorio demuestra la devoción de "Mano Lenta" y sus compinches por el blues y el R&B americanos de pura cepa, desde "Good Morning Little Schoolgirl" de Sonny Boy Williamson hasta "Got Love If You Want It" de Slim Harpo, pasando por "(She's So) Respectable" de los Isley Brothers, "Louise" de John Lee Hooker o tres magníficos temas de Bo Diddley ("Pretty Girl", "I'm a Man" y "Here 'Tis"). Dos puntos álgidos de la actuación son las extensas interpretaciones de "Five Long Years" de Eddie Boyd y, sobre todo, el "Smokestack Lightnin'" de Howlin' Wolf, por aquella época la canción más requerida por el público de la banda. Muchas de estas canciones están utilizadas como vehículos para largas improvisaciones instrumentales en las que brillan las guitarras y la armónica tocada por Relf, y que van aumentando progresivamente en intensidad hasta alcanzar un clímax que se convirtió en marca de la casa de la banda. En definitiva, Five Live Yardbirds es un disco sin desperdicio, absolutamente memorable, que escuché casi obsesivamente durante mucho tiempo y que me sirvió de carta de presentación no sólo de los Yardbirds, sino de toda una tradición musical estadounidense (la del blues y el R&B) que me fascina. Lo recomiendo sin reservas de ningún tipo.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ