Mostrando entradas con la etiqueta oita. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta oita. Mostrar todas las entradas

miércoles, 4 de diciembre de 2013

PASEO POLA POESÍA QUE GARDA A NATUREZA





Oita, xunto a un indicador dos miradoiros dos poetas Aleixandre e Rosales.
A poesía, que se vén facendo dende sempre, está enchoupada de natureza.

Todos os poetas, mulleres e homes, escribiron, nalgún momento da súa vida, poemas que teñen que ver coas paraxes naturais que os impresionaron ou, simplemente, aquelas que  os acolleu ao longo da súa existencia.

Por moi urbanitas que foxen, a natureza está presente en moitos dos seus versos.

E isto ten quen ver, estou seguro, coa enorme carga poética que a natureza posúe. Si, hai poesía nas árbores, na caída das follas, nos congostras que aparecen cando penetras nas terras, nas flores, nas herbas que non respectan casas nin muros e tecen curiosos cadros sobre eles, nos ríos coas súas formas de serpes xigantes, no ruído das augas, nas pedras que están presentes nos camiños,as formas que toma a auga formando máxicas fervenzas, as argalladas do sol para demostrar a súa poderosa presenza… Para que seguir! Todo isto sábeno os poetas e resultaría estraño que non influíse na súa creación lírica.
 
Vicente Aleixandre
Pero cando camiñas pola natureza poética e dás con mostras escritas, con versos, con miradores que levan o nome dalgún poeta; cando camiñas a través de sendas descoñecidas e descobres a palabra nunha pequena estrofa, sobre unha pedra agochada ou formando parte dun muro, uns versos nunha placa de metal ou mármore, a emoción de sentir a ligazón entre a poesía e mais a natureza multiplícase por mil.

Este marabilloso milagre ocorreulles a Oita, artista plástico notable e melómano profundo, a Carmen, a súa entrañable compañeira, e aos seus amigos, amantes da natureza, camiñantes convencidos da riqueza que gardan as paisaxes percorridas con ilusión e cos ollos ben abertos
As Batuecas, o Guadarrama, Hervás, Salamanca etc. tiñan nas súas entrañas sorprendentes feitos poéticos que descoñecían. E gozaron deles coma persoas intelixentes e sensibles que son.

Cando Oita me contou o vivido, non dubidei en animalo a que puxese por escrito a experiencia dese paseo pola poesía que, a min, con só oílo me emocionou.E cun amigo, Jaume, déronlle forma a esta vivencia para que poidamos gozala.

Hoxe, en Versos e aloumiños, temos os testemuño, fotográfico e escrito, dunha descuberta tan inesperada como emotiva.
Grazas a todos pola vosa sensibilidade, unha característica humana que cada vez un bota máis en falta.




Aínda que non se pode ler ben, sobre esta rocha hai uns versos tallados de Vicente Aleixandre.



Por el Guadarrama y las Batuecas.



Antonio Machado
¿Eres tú,. Guadarrama, viejo amigo,
la sierra gris y blanca,
la sierra de mis tardes madrileñas
que yo veía en el azul pintada?

Por tus barrancos hondos
y por tus cumbres agrias,
mil Guadarramas y mil sones vienen
cabalgando conmigo, a tus entrañas.

                                     Antonio Machado.


Verano del 2013.

Cuatro amigos a los que nos gusta caminar, nos disponemos a pasear por el monte, en este caso por la maravillosa Sierra del Guadarrama. Sierra a la que siempre la asocio a Vainica doble. Vainica Doble ‎– El Tigre Del Guadarrama

El día era fantástico y las ganas de compartir caminata, charla, almuerzo etc., hacía que nuestros pies fueran ligeros.
Intentamos seguir el camino para no desorientarnos porque no dejamos de ser unos urbanitas superlativos.
 
Tempo para o humor
Objetivo no logrado, porque no seguimos el camino inicialmente trazado y nos pasamos a diferentes sendas varias veces.
Al llegar al Raso de Pedro Morales comenzamos una ascensión por un sendero bastante empinado.
La verdad es que no sabíamos dónde nos llevaría, pero un poco de incertidumbre le da salsa al asunto.

La senda era hermosa. No sabría decir el nombre de los árboles y plantas que nos arropaban pero sí puedo afirmar que nos hacían sentir muy bien.
A mitad del camino nos llamó la atención ver en el tocón de un árbol un poema grabado en madera.
Poema de Mical

Y ya sabemos, la poesía infunde respeto: inicialmente nos quedamos serios leyendo unos versos en medio del monte y sin que supiéramos nada de su existencia.

El poema está firmado por un  tal Mical. La verdad es que nos sorprendió y comentamos lo curioso del caso y del gesto del poeta.

Poco después nos encontramos con otros versos, esta vez esculpidos en la roca.
Uno, de Luis Rosales y otro, de Vicente Aleixandre.
Además de lo que nos dicen los propios poemas está lo que nos sugiere Rosales. Su oscuro recorrido político, quizá suavizado por la defensa que hizo de Federico García Lorca para evitar su muerte.
Alguien comenta que también Miguel Hernández y Leopoldo Panero hicieron poesía con el Guadarrama.
 
Poema de Luis Rosales
La verdad, fue un bonito regalo.

Nos gustó y más cuando Carmen nos dijo que se estaba acordando de nuestro amigo Antonio: me decía que estaba segura de que la idea de poner nombre de poetas a unos miradores de montaña le gustaría.
Nos llamó la atención que había una carretera que nos habría evitado el esfuerzo. Nos reímos y pensamos que en coche el placer habría sido menor. Quizá ni hubiéramos visto los poemas.


Días después trasladamos nuestros maltrechos cuerpos a las Batuecas.
Nos apetecía recorrerla e incluso comentamos la posibilidad de visitar el pueblo donde Luis Buñuel filmó “Las Hurdes tierra sin pan”. Aunque finalmente desistimos.
 
Texto de Dostoievski
Una de nuestras caminatas partía del Santuario de San José, un monasterio carmelita.
Ahí nos topamos que en la entrada había una cita de Dostoievski y unos poemas de San Juan de la Cruz, uno  de ellos situada frente a un tejo centenario.
 
Versos de San Juan de la Cruz
Estas poesías en un espacio natural, enlazaban con las del Guadarrama.
Pensábamos que nos podía salir al paso el fendetestas en medio de la fragua.
Las risas volvieron a acompañarnos.

Pasaron los días y llegamos a Hervás, en Cáceres, con la intención de conocer la Judería.



El paseo fue muy gratificante y al iniciar el recorrido por el barrio judío nos asaltó Unamuno con otra cita poética.

"Hervás con sus castañares recoletos en la falda de la sierra, que hace espalda de Castilla, tus telares reliquias de economía medieval que el siglo abroga, y en un rincón la sinagoga en que la grey se reunía, que hoy añora la verdura de España, la que regara con su lloro, -de él no avara- el Zaguán de Extremadura"

                                                                                                                    Unamuno.
 
Miguel de Unamuno

Nos dimos cuenta que este viaje estaba marcado por la poesía.
El amigo Antonio volvió a aparecer en nuestras conversaciones y nos dio tiempo para brindar por la poesía y por sus inesperadas apariciones.

                                                                                                                                                                                                                                                        




                                                                                            Alp, Gerona, 25 de Octubre de 2013                                                                                                                                                       Oita y Jaume Galta

miércoles, 31 de julio de 2013

SURCOS EN EL CAMINO

Por fin, Oita decidiuse a escribir un novo texto para Versos e aloumiños.

Seguen a vencellarnos moitas cousas, das que cabe destacar todo o relacionado coa música.

O texto que se pode ler a continuación ten un sabor especial para os melómanos. Para todos aqueles que aínda mercamos discos.

Estou en Martin (Tennessee) e acabo de vir de Memphis co meu fillo Antón, cargados ambos os dous con CDs de jazz, de pop, de country, de folk. Un verdadeiro pracer andar a rebuscar polos andeis de dúas tendas discos que nos puidesen interesar.

Pero se volvemos a vista cara atrás, é fermoso descubrir cal foi o primeiro disco, ese que abriu a porta da felicidade musical. De aí que o texto que escribiu Oita teña un valor, non só sentimental, senón tamén histórico dentro desa banda sonora das nosas vidas. É un texto interesante e evocador. Paga a pena lelo, sobre todo tendo en conta como baixou a venda de discos, como foron pechando moitas tendas e como se trivializou o valor da música nestes tempos tan confusos.

Engadir, finalmente, esas preguntas que Oita se fai en relación cos primeiros discos de Antón e Noa. O primeiro disco que Antón lembra ter recibido do seu pai foi o elepé vermello dos Beatles, unha magnífica recompilación dos catro de Liverpool. Isto serviu para que Antón amosase, ao longo do tempo, un coñecemento e unha paixón intensos polos fab four. Mais tamén recorda Antón o primeiro CD que mercou cos seus cartos: un "grandes éxitos" de Chuck Berry aparecido na serie Esto es... Rock'n'Roll. Antón é hoxe un melómano e un especialista en boa parte dos diversos estilos musicais (rock, r&b, country, jazz, blues, fado, crooners...), co acerto de ir cara á raíz destes movementos para unha mellor comprensión dos mesmos.

Pola súa banda, Noa lembra o seu primeiro CD. Trátase do renacido grupo Bon Jovi, que viu en Madrid hai unhas datas. Ese primeiro disco tiña por título Cross Road. Hoxe segue a escoitar música de maneira regular e é unha seguidora dos mellores grupos españois. Gústanlle tamén, como non podía ser doutro xeito, os Beatles.

Eu procurei que os dous fillos tivesen en CD o primeiro elepé que eu tiven do meu admirado Bob Dylan. En efecto, agasalleilles o Greatest Hits do bardo de Minnesota, que tantas veces escoitei eu nas soidade do meu cuarto cando era novo.

Remato cun recordo especial para Avelino, quen, tras traballar durante certo tempo en Giráldez, abriu unha pequena tenda de discos chamada Área Musical, onde nos xuntabamos amigos e clientes para comentar as diversas novidades que ía recibindo. Foron eses tempos decisivos para que eu chegase a amar tan fondamente a música.

Grazas, meu amigo, por facernos volver a eses tempos de ouro, con emoción e sen nostalxias que non levan a ningures. Sempre seguimos mirando cara adiante sen esquecer a base dos nosos gustos.



SURCOS EN EL CAMINO

En cierta ocasión, Antonio me sugirió que le escribiera un artículo relacionado con la música para su blog.

Yo, que no suelo escribir, pensé que era una tarea complicada, pero disfruté con el envite.

Un día, ante el gin tonic de media tarde, como diría el amigo Millás, se me ocurrió que sería interesante hablar de la importancia del primer disco en nuestras vidas.

Ese que nos introdujo en un mundo maravilloso del que muchos años después todavía nos resistimos a salir.

Hablé con dos o tres amigos acerca de ese primer disco. Inmediatamente y sin que se les pidiera, comentaron también el segundo. El tercero y el cuarto parece que pierdan importancia, nadie los menciona. Pero ¡ah!, de los dos primeros. Esos sueltan nuestra imaginación y nuestra lengua, surgen grupos, estilos, temas, revistas, películas,  etc.
 
Esos dos truhanes son el comienzo de una eterna colección que nos gustaría que no tuviera fin.

Recordamos muy bien donde los compramos, esas fantásticas tiendas por las que mostramos un enorme cariño como Giráldez, Cividanes, Lago y Lago, Elepé, etc., etc. Afortunadamente, esta última todavía en pie de guerra.

También aparecen en el recuerdo esos grandes almacenes a los que íbamos a escuchar las novedades y donde no éramos bien recibidos. Escuchas incómodas con auriculares de mano, lo que nos obligaba a no poder hacer nada más que sostener dichos auriculares pegados a las orejas. A menudo en pleno éxtasis melómano surgía de entre las tinieblas el inevitable vendedor invitándonos a comprar el disco o a abandonar el establecimiento haciendo que perdiéramos el hilo del riff y/o del solo y despertando a la postre nuestro instinto asesino. ¡Voto a brios, qué tortura!

Caminar con discos debajo del brazo por la ciudad nos llenaba de satisfacción y hacía que el encuentro con un amigo nos hiciese miembros de un selecto club. Veíamos reflejado en su rostro la envidia. Pero si el disco que llevábamos era de importación, el momento era pura magia. Ya se sabe, carátulas prohibidas o tergiversadas, temas mutilados u omitidos, simplemente censurados o ni siquiera editados.

No pocos son hoy objetos de codicia entre coleccionistas.

A algunos de los amigos con los que hemos comentado cómo empezó su colección nos han dicho lo que sigue:  Antonio, alma de este blog, dijo que su primer disco fue Simon And Garfunkel - Bridge Over Troubled Water  y Led Zeppelin II. Santi C. inició su tesoro musical con On The Boards de Rory Gallagher y Cream (2) - Lo Mejor De Los Cream . Chechu se agenció The Court Of The Crimson King de King Crimson y Electric Warrior de T. Rex. El atrabiliario Pedro me cuenta una sabrosa anécdota de Belter, donde la piratería de la época superaba con creces la piratería de hoy en día, incluso desde el mundo de la industria. Para Pedro sus primeros discos fueron Ray Charles - Tell All The World
y TNP 1966 de George Brassens, comprado en Francia donde él vivía en esos años. Maxi me habla de Liquid Acrobat as Regards the Air de The Incredible String Band y Master of Reality de Black Sabbath. Juan Ma se estrenó con la maravilla de Miles Davis - A Tribute To Jack Johnson y Where Fortune Smile de John McLaughlin, comprados en Dinamarca. Nesty nos dice que sus primeras adquisiciones fueron: Exile on Main St. de los Rolling Stones y The Beatles - Beatles Again .  Para mis amigos Quique y Pauliño fueron respectivamente The Beatles - Let It Be, John Lennon ‎– Imagine y Jethro Tull – Benefit.

A estos dos amigos, Quique y Pauliño los conocí, por cierto, por llevar yo debajo del brazo un ejemplar del volumen 2 de Cream y ser abordado para preguntarme dónde lo había comprado. ¡Ilusos!, era de IMPORTACIÓN. Bueno, a decir verdad, tampoco era mío. Me lo había dejado otro buen colega: Lalo .


Susi, parca en palabras, inició su andadura con Serrat - Mediterráneo, pero no suelta su segundo vinilo. El que esto escribe se compró Lo mejor de Crosby, Stills, Nash & Young y el John Mayall - Blues From Laurel Canyon & Barewires.

La lista, como se puede suponer, es interminable.

Me gustaría saber cuáles fueron los primeros discos de Antón, para dar continuidad a modo epistolar a nuestras aficiones musicales siguiendo con otra generación y, posiblemente, otros gustos y, cómo no, a la amiga Noa.

 A ver si nos lo cuentan.

Me niego a terminar este artículo sin comentar cuántas amistades se han cimentado a partir de Frank Zappa, Paco Ibáñez, Soft Machine, Bob Dylan...

Bueno, Antonio como puedes ver ninguno mencionó al amigo Dylan como su primera adquisición.

Investiga, ese pirata tiene que aparecer.

OITA Y SANTI. Cenicientos, Madrid, finales de junio de 2013