Mostrando entradas con la etiqueta frank sinatra. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta frank sinatra. Mostrar todas las entradas

jueves, 30 de noviembre de 2017

SINATRA E JOBIM: 50 ANOS DA SÚA LENDARIA COLABORACIÓN

Neste 2017 que paseniño se vai achegando á súa fin cúmprese o quincuaxésimo aniversario das sesións que, en xaneiro e febreiro de 1967, reuniron nun estudio a Frank Sinatra e a António Carlos Jobim para a creación dun disco xa lexendario dentro da música do século XX: aquel que deu en titularse simplemente Francis Albert Sinatra & António Carlos Jobim. Foi un disco importante porque supuxo a fusión por excelencia entre a bossa nova brasileira e o pop estadounidense da man dunha das voces máis recoñecibles do mundo e da voz máis sobranceira do novo estilo chegado de Brasil.


Ben é certo que a bossa entrara xa nos Estados Unidos nos últimos anos 50 e primeiros 60 pola porta do jazz: nun principio coa colaboración entre o saxofonista da Costa Oeste Bud Shank e o guitarrista brasileiro Laurindo Almeida (xa escribín en Versos e aloumiños sobre estas sesións aquí) e despois, e sobre todo, co magnífico disco Jazz Samba, de Stan Getz, editado en 1962. Tralo éxito da bossa nova entre os jazzmen (non houbo case que ningún músico importante de jazz que non fixese algún disco de sabor brasileiro na década dos 60) pasou a impregnar gravacións de artistas moi diversos, o que ten levado a críticos como Will Friedwald ou Donald Clarke a afirmar que a bossa foi unha das mellores cousas que lle ocorreron ao pop nesta época dominada polos Beatles e a Invasión Británica.





Claus Ogerman
Non foi Sinatra o primeiro cantante en sentirse influído polos sons do Brasil, pois por exemplo Tony Bennett gravara xa unha manchea de bos temas neste estilo antes de 1967, pero A Voz quixo crear o disco definitivo que fusionase o pop coa bossa. Para iso convidou a Jobim, un cantautor que gozaba xa de renome por ter composto un bo conxunto de éxitos coma "Corcovado" ou "Garota de Ipanema", a compartir un disco completo con el, o máis achegado a un songbook xamais gravado polo de Hoboken. Sete das cancións serían de Jobim e tres serían recreacións no novo estilo de standards escritos por Irving Berlin ou Cole Porter. Para os arranxos ninguén mellor ca o alemán Claus Ogerman, que xa traballara anteriormente con Jobim e coñecía a súa música mellor ca ninguén.




O resultado é un dos mellores álbumes da carreira de Sinatra, quizais o seu derradeiro gran disco conceptual, cun son suave e envolvente no que se atopaba moi a gusto, interpretando clásicos da bossa coma os dous xa mencionados e outros coma "How Insensitive (Insensatez)", "Once I Loved (O Amor em Paz)", "If You Never Come to Me (Inútil Paisagem)" "Meditation (Meditação)" ou a marabillosa "Dindi". Sinatra ficou satisfeito co resultado do disco, e dous anos despois comezaría outro proxecto con Jobim, mais sen Ogerman e co músico brasileiro Eumir Deodato a cargo dos arranxos. O son deste segundo disco, que nunca chegou a publicarse do xeito que Sinatra pensara orixinalmente, é moi diferente do primeiro, máis contundente e menos suave. Todas as gravacións realizadas nestes anos por Sinatra e Jobim están disponibles na compilación Sinatra / Jobim: The Complete Reprise Recordings, publicado en 2010).





Pablo Martínez
Para conmemorar tan importante cabodano, o meu amigo Pablo Martínez Diente, profesor de español na Kansas State University, e mais eu fixemos unha edición especial do podcast Discos Memorables, na que falamos longamente sobre unha das colaboracións máis interesantes das carreiras de Sinatra e Jobim. Déixovolo aquí para rematar o artigo por se queredes escoitalo.




                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

jueves, 29 de enero de 2015

BOB DYLAN CANTA A FRANK SINATRA EN "SHADOWS IN THE NIGHT".



BOB DYLAN

      Sei que lle van caer paus por todos os lados.
      
     Que lle van recordar o Self portrait.
     Que van dicir que, despois de Love and theft  e Tempest, a Dylan se lle foi a cabeza de novo.
     Que se xa secou. Que lle faltan ideas para compoñer. Que se plaxios,  metaliteratura, vaivéns musicais e demais.
      
     Seino moi ben. Ao tempo.
      

     Non me cabe ningunha dúbida de que vai ser así, pero eu alégrome de que apareza Shadows in the night, un disco sobre cancións cantadas por Frank Sinatra (non as coñecidas, xaora) cun grupo de cinco músicos e non cunha orquestra de corenta instrumentistas.
     

      Bob Dylan, despois de toda unha traxectoria envexable, pode facer o que lle veña en gana. Non ten nada que demostrar. Os seus millóns de admiradores e detractores opinarán del libremente, faltaría máis.
      
     Dylan é imprevisible. Dylan é algo revirado. Dylan enfeitiza. Dylan irrita.
      
     A Dylan encántalle rachar moldes. Aparecer onde non se o espera e non acudir cando a súa presenza, física ou artística, semella fixa.
      
Malia todo, odio esta imaxe.


     Escandaliza cando cede a súa imaxe e as cancións para anuncios de roupa interior ou automóbiles de alta gama. Cando canta diante do Papa, cando asume múltiples conversións relixiosas, cando actúa nunha película ou cando pasea por cidades nas que actúa e vai agochado cunha sueira, carapucha incluída.E, mesmo, cando Benedicto XVI renegou del.
      
     Dylan creou un personaxe para defenderse das convencións. Para agochar a súa verdadeira personalidade nunha máscara. Para protexerse das innumerables espreitas padecidas. E fixo ben.


     A Dylan hai que tomalo como o que é: a figura máis grande da música en exercicio. O máis influente. E iso leva a comprender certas canles polas que transita. Non tes que estar de acordo co que fai. Non tes que aplaudir as súas decisións. Unicamente tes que respectalas, criticalas, dende logo, e aceptalas por viren de quen veñen.Non son caprichos, diso estou seguro, pero alguén cunha bagaxe tan impresionante nas súas costas, ten dereito a vivir experiencias musicais e persoais diferentes.
      
     Son máis de cincuenta anos de carreira artística (e literaria) marcando liñas. Un espello para unha chea de artistas de primeiro nivel, que non dubidan en recoñecer a súa pegada músico-literaria neles e a influencia do xenio de Duluth nas súas respectivas obras. Iso non está ao alcance de todos.

      
Frank Sinatra

     Alégrame que apareza Shadows in the night (3 de febreiro). Deste disco afirma Bob Dylan, nun comunicado, que “ foi un privilexio facer este álbum. Durante ben tempo quixen facer algo coma isto pero non tiven valor de achegarme a uns arranxos complicados para trinta instrumentos e adaptalos para unha banda de cinco instrumentistas. Esa é a clave de todas estas interpretacións. Coñecía moi ben todas as cancións. Fixemos a gravación en directo. Quizais unha ou dúas tomas. Sen ´overdubs´. Sen cabinas onde gravar a voz. Sen auriculares. Sen separación de pìstas. Fíxose a mestura mentres gravabamos”.

     Ao se referir ás cancións o propio Dylan aclara que non se ve versionándoas porque xa foron moi versionadas, soterradas practicamente, e explica que “o que a miña banda e mais eu facemos é descubrilas, sacalas da tumba e traelas á luz do día”.


     Paréceme un proxecto interesante. Frank Sinatra é un dos artistas máis significativos do século XX. Un descoñecido para a maioría, que só queda nas súas posibles relacións coa mafia, coa súa fermosa voz e coas interpretacións de “My way” ou “Strangers in the night”. Moitos descoñecen os seus magníficos discos de jazz, nos que cantou cos máis grandes instrumentistas do xénero. E, agora, Bob Dylan descobre algúns temas interpretados polo crooner por excelencia e dá unha volta máis no seu repertorio musical incluíndoos nun disco.  Para min, un verdadeiro pracer. Escoitei xa dúas das dez cancións: “Full Moon & Empty Arms” e “Stay With Me”. Gustáronme. É outro Dylan. Aplaudo a iniciativa dylaniana. Un xiro puntual, un descanso no seu labor compositivo, un reto encantador.

    
Bruce, Frank e Bob.
       Unha vez máis, dispóñome a gozar das “loucuras” marabillosas dun home libre e valente no artístico e a quen lle gusta confundir no persoal. Se non fose dese xeito non sería Bob Dylan.
      
      Un xenio, vaia.

                                                                                                       ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO



lunes, 6 de octubre de 2014

AS FOLLAS MORTAS DO OUTONO

Non hai moito, o director e principal contribuínte deste blog publicou un dos seus dardos poéticos que tiña como tema a poesía sobre o outono. Iso fíxome pensar, non sei por que (supoño que porque case sempre estou a pensar en jazz e en vellas melodías), no famoso tema "Autumn Leaves", un dos moitos casos de standards orixinalmente compostos en Francia e despois adaptados ao inglés. Neste caso, trátase mesmo dunha canción que posiblemente acadase máis éxito na versión inglesa ca na orixinal en francés, sendo, iso si, as dúas excelentes, pero dende o punto de vista literario, a letra primixenia francesa resulta máis interesante ca a adaptación ao inglés.

As dúas letras, convén dicilo, son da autoría de dous homes cuxo traballo é dunha indiscutible calidade poética. O poeta francés Jacques Prévert creou o poema en 1945 para acompañar unha melodía composta por Joseph Kosma, e púxolle o título de "Les feuilles mortes" ("As follas mortas"). Os versos de Prévert, melancólicos e evocadores, fúndense perfectamente coa música de Kosma, e cando o vocalista e actor Yves Montand cantou o tema na película Les portes de la nuit, dirixida por Marcel Carné, converteuno nun clásico case instantaneamente. Velaquí a letra orixinal de Prévert, traducida ao galego:

AS FOLLAS MORTAS (LES FEUILLES MORTES)
Letra de Jacques Prévert (1945)
Jacques Prévert

Oh, gustaríame tanto que lembrases
eses días ledos cando eramos amigos.
Naquel tempo a vida era máis bela,
e o sol brillaba máis ca hoxe.
As follas mortas xúntanse no angazo;
xa ves, eu non me esquecín.
As follas mortas xúntanse no angazo,
as lembranzas e os remorsos tamén.
E o vento do norte lévaas
cara á noite fría do esquecemento.
Xa ves, eu non esquecín
a canción que ti me cantabas.

É unha canción que se parece a nós,
ti queríasme e eu queríate.
Viviamos os dous xuntos,
ti queríasme e eu queríate.
Mais a vida separa os que se queren,
docemente, sen facer ruído.
E o mar borra na area
as pegadas dos amantes separados.

As follas mortas xúntanse no angazo,
as lembranzas e os remorsos tamén.
Mais o meu amor silencioso e fiel
sorrí sempre e dá grazas á vida.
Eu queríate tanto, ti eras tan fermosa,
como queres que te esqueza?
Naquel tempo a vida era máis bela.
e o sol brillaba máis ca hoxe.
Ti eras a miña amiga máis doce
mais eu non acadei máis ca remorsos.
E a canción que ti cantabas
Sempre, sempre hei escoitala.


Johnny Mercer
Cinco anos despois da composición de "Les feuilles mortes", o magnífico letrista e cantante estadounidense Johnny Mercer (autor das letras de innumerables standards coma "One for My Baby", "Skylark" e "Moon River") decidiu adaptar o poema de Prévert ao inglés, mais só traduciu o estribillo da canción, facendo a un lado a introdución, é dicir, a parte que comeza "Oh, je voudrais bien que tu te souviennes". En certo sentido, non era esta unha práctica estraña, pois a meirande parte das introducións dos standards americanos non adoitaban ser cantadas polos vocalistas da época, que preferían ir directamente ao estribillo, a parte da canción que sería máis fácil de lembrar polos oíntes. Aínda que ninguén pode dubidar da calidade poética da meirande parte da produción de Mercer, o certo é que nesta ocasión simplificou o contido do poema orixinal francés, creando unha letra que sitúa acertadamente o tema no outono pero que quizais non teña o poder evocador dos versos de Prévert. A continuación, presentamos a versión de Mercer na súa tradución ao galego:

AS FOLLAS DO OUTONO (AUTUMN LEAVES)
Letra de Johnny Mercer (1950)

As follas ao caeren
pasan diante da miña fiestra,
as follas que caen
vermellas e douradas.

Vexo os teus beizos,
os bicos do verán,
as mans bronceadas
que eu collía nas miñas.

Dende que te fuches
os días tórnanse longos,
e axiña hei escoitar
a vella canción do inverno.

Mais bótote de menos sobre todo,
meu amor,
cando as follas do outono
comezan a caer.

Como podemos ver, a letra de Johnny Mercer resulta máis telegráfica, case coma se tentase escribir unha serie de haikus, e as lembranzas do amor perdido reflíctense nesas follas do outono que caen diante da fiestra da voz poética. Pero a voz poética de Prévert, en parte porque a súa é unha letra máis longa, dispón de máis tempo para lembrar o pasado feliz previo á perda do amor e para interpelar a súa amada, de tal xeito que case todo o poema, dende o inicio, está dirixido melancolicamente a esa amada que xa non ha voltar.

Sería practicamente imposible enumerar todas as versións deste tema que se teñen gravado ao longo dos anos, e en varias linguas diferentes, pero salientaremos tres en especial. A primeira delas é unha interpretación de Yves Montand ao vivo no Olympia de París, que comeza cun recitado antes de principiar a cantar a peza. Sen dúbida, unha pequena marabilla que nos dá unha idea de como ten que soar o orixinal francés de Prévert.



Para facérmonos unha idea do son da adaptación inglesa con letra de Johnny Mercer, incluímos unha interpretación case minimalista de Frank Sinatra, gravada tamén ao vivo, probablemente nos anos sesenta, na que A Voz explora todas as sutís posibilidades dramáticas que a letra e a melodía poñen á súa disposición.



Moitas foron tamén as versións instrumentais que ducias de jazzmen fixeron de "Autumn Leaves", pero sen dúbida, unha das mellores é a de Miles Davis, longa e suxestiva, rexistrada en 1958 e incluída no seu disco Ballads & Blues, e que influíu poderosamente en revisións posteriores da melodía como a de John Coltrane, por exemplo.




                                          ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

sábado, 21 de diciembre de 2013

“WHITE CHRISTMAS” Y DIEZ DISCOS NAVIDEÑOS IMPRESCINDIBLES


En un momento en el que prácticamente cualquier celebridad de cualquier estilo musical imaginable, desde Michael Bublé hasta los Tres Tenores, pasando por Elvis Presley, Lady Gaga, George Michael o Raphael, ha grabado al menos un tema navideño (cuando no, discos enteros), parece impensable que haya habido un tiempo en el que la industria discográfica no hubiese explotado todavía ese filón que, en todas sus vertientes comerciales, es la Navidad. Pero así fue al menos hasta 1935, cuando Bing Crosby registró “Silent Night” (la popular “Noche de paz”) y “Adeste Fideles”, esta última cantada tanto en latín como en su versión inglesa titulada “O Come All Ye Faithful”. El éxito de dichas grabaciones demostró al menos dos cosas a los ejecutivos de Decca, el sello que tenía a Crosby bajo contrato exclusivo: que este tipo de música tenía un innegable tirón entre el público y que estos discos resultaban especialmente rentables debido a que la gente los volvía a comprar cada año al acercarse el mes de diciembre.

Irving Berlin
En nuestra historia hace entonces acto de aparición Irving Berlin, uno de los compositores de música popular más importantes del siglo XX. En 1942, el amigo Berlin, un inmigrante ruso asentado desde hacía tiempo en Estados Unidos y uno de los pilares de la factoría musical del Tin Pan Alley neoyorkino, compuso una canción que para siempre estará tan identificada con la Navidad como el Portal de Belén, Papá Noel o el carbón que traen los Reyes Magos a los niños cuando se portan mal. Hablamos, por supuesto, de “White Christmas”, un tema que es sinónimo de las fiestas navideñas hasta tal punto que nos hace olvidar que, por lo menos en la mitad del planeta, la Navidad no es blanca y los trineos no hacen surcos en la nieve, sino que el personal quizá está tomándose un vodka con hielo o tumbado al sol en una hamaca en la playa mientras espera que Santa Claus se acerque con sus renos. Dicha canción ha sido grabada por cientos de artistas diferentes en docenas de lenguas, pero la versión original de Bing Crosby sigue siendo la mejor y continúa entrando en las listas de éxitos periódicamente.

Los amantes de las estadísticas aseguran que es el single más vendido de la historia y yo no tengo razón alguna para dudar de ello, especialmente teniendo en cuenta que la de Bing es la primera y más popular grabación de la “Blanca Navidad” y Decca la ha reeditado religiosamente todos los años. Incluso existe un libro escrito por Jody Rosen que explora la historia de la canción; a primera vista podría parecer que Rosen trata de marear la perdiz demasiado, pero la verdad es que es un estudio muy interesante que, por desgracia, sólo se ha publicado hasta el momento en inglés. Crosby introdujo la composición en una de sus mejores películas musicales, Holiday Inn, en la que aparecía ni más ni menos que con Fred Astaire. La banda sonora de dicho film corría a cargo del propio Irving Berlin, quien, aprovechando el éxito de “White Christmas”, crearía otro musical homónimo varios años después, también con Bing como protagonista flanqueado por Rosemary Clooney y Danny Kaye. Ambas películas son muy recomendables en estas fechas, y yo las veo todos los años, junto con Qué bello es vivir, El bazar de las sorpresas y Milagro en la calle 34. Como ven, soy un tipo de lágrima fácil, algo que, por otra parte, no me molesta en absoluto admitir.


Bing y Fred

Aunque no figura en todos y cada uno de ellos, prácticamente cualquier disco navideño que se precie debe incluir una versión de “White Christmas”. En España—¿cómo no?—la Navidad nunca sería lo mismo sin la voz de Raphael y el de Linares también grabó su versión del tema de Irving Berlin, si bien ésta palidece al compararla con su “Canción del tamborilero”, que no es solamente que marque un antes y un después en la música navideña en castellano, sino que (rom-pom-pom-pom) es una pieza absolutamente atemporal, más o menos—y salvando las distancias—como el “White Christmas” de Crosby. Pero en el resto de este artículo, en el que les ofrezco una lista de mis álbumes navideños favoritos sin seguir ningún orden particular, omito a Raphael y a cualquier cantante que no sea estadounidense. Esta delimitación geográfica y lingüística se justifica porque el caudal de grabaciones navideñas ha sido desde siempre muy denso en Estados Unidos, donde este tipo de discos constituye todo un subgénero musical. Vamos, que a pesar de que los Reyes Magos no lleguen a estas tierras sobre sus camellos, los americanos son los reyes de la Navidad tal y como Georgie Dann lo es del chiringuito veraniego. De hecho, hasta Bob Dylan ha editado un disco de Navidad, Christmas in the Heart, un álbum personal y sorprendente que demuestra que el de Minnesota también controla en materia de lo que se suele denominar holiday music. Adentrémonos, pues, brevemente en diez álbumes navideños que no deben faltar en sus estanterías, o en su iPod, iPad y demás aparatos cuyos nombres empiezan con la letra i, o dondequiera que los lectores de este blog escuchen música hoy en día.

Bing Crosby. The Voice of Christmas (MCA / Decca)

Como supongo que habrá quedado claro en los párrafos precedentes, una Navidad sin Bing Crosby es tan impensable como Don Quijote sin Sancho, Sherlock Holmes sin pipa y lupa o una tortilla española sin patatas. El título de este doble compacto lo dice todo: Crosby es, sin duda, “la voz de la Navidad”, y éste es el lugar en el que toda colección de música navideña debe empezar. La recopilación incluye todos los villancicos que Bing grabó para Decca entre las décadas de los años 30 y 50, y además de la grabación original de “White Christmas”, nos presenta otros clásicos de su repertorio navideño, como “I’ll Be Home for Christmas”, “Silent Night”, “Adeste Fideles” (cantado tanto en inglés como en latín), “It’s Beginning to Look a Lot Like Christmas”, “Santa Claus Is Comin’ to Town” o una versión de “Jingle Bells” a ritmo de swing junto a las Andrews Sisters. Si no les falta el turrón en sus mesas con el postre, no les debe faltar tampoco la cálida voz de Crosby en el tocadiscos.

Frank Sinatra. A Jolly Christmas from Frank Sinatra (Capitol)

La Voz grabó también varios discos navideños, al menos uno por década en los años 40, 50 y 60 y los críticos todavía discuten sobre cuál de ellos es mejor. Para mí no cabe la menor duda de que es esta pequeña joya de 1957, que nos presenta a un Sinatra más maduro que en su álbum para Columbia de los 40, arropado por los magníficos arreglos de Gordon Jenkins e interpretando clásicos como “Jingle Bells”, “Have Yourself a Merry Little Christmas” (popularizada originalmente por la gran Judy Garland en el musical Cita en San Luis, una versión que es esencial y que nos hace desear que Judy hubiese grabado un disco navideño completo, algo que nunca llegó a hacer), “Adeste Fideles” o “Silent Night”. No falta, claro está, el “White Christmas”, y además el disco incluye dos temas menos conocidos: “The Christmas Waltz” y “Mistletoe and Holly”, este último escrito por el propio Francis Albert.

Nat “King” Cole. The Christmas Song (Capitol)

En España se suele conocer a Nat “King” Cole fundamentalmente por sus grabaciones de boleros, rancheras y otras canciones latinoamericanas interpretadas con un inconfudible acento anglosajón y probablemente de manera fonética. Es decir, que el rey Nat seguramente no tenía ni idea de lo que estaba diciendo cuando cantaba aquello de “si Adelita se fuera con otro”. Este desconocimiento es una pena, pues Cole fue un excelente vocalista y pianista de jazz, pero hay quien dice que quizá es culpa suya por abandonar el jazz y pasarse al pop más vendible. Pero como crooner Nat es también excelente, y sus grabaciones navideñas se encuentran entre las mejores jamás producidas, especialmente su versión de “The Christmas Song”, una evocadora melodía del gran Mel Tormé que da título a este disco. En él se encuentran también otros villancicos indispensables, como “O Little Town of Bethlehem”, “Joy to the World” o “The First Noel”. Para demostrar que era políglota (al menos fonéticamente, claro), Nat nos regala también un tema en alemán, “O Tannenbaum”, aunque de nuevo dudo que se enterase mucho del significado de la letra. Yo tampoco, la verdad, y además a mi voz le falta el terciopelo que caracteriza a la suya, así que mejor me callo.

Elvis Presley. Elvis’ Christmas Album (RCA)

Dicen que a Irving Berlin le disgustaba profundamente la versión de “White Christmas” que Elvis grabó en 1957, pero yo no me lo creo. Me parece imposible que un hombre que entendía tanto de música y que fue tan innovador en su tiempo como el amigo Irving fuese incapaz de reconocer algo bueno cuando lo escuchaba. Lo que pasa es que seguramente no le gustaba el rock y habría preferido que Presley fuese más fiel a la manera en que él escribió la pieza. Pero, al menos en los años 50, la energía de Elvis era incontenible y naturalmente aplica su estilo personal a la “Blanca Navidad”, así como a otros temas típicos de la Navidad, en el primero de los dos discos navideños que grabó. Ahí podemos escuchar baladas clásicas (“I’ll Be Home for Christmas”), ritmos rockeros (“Santa Bring My Baby Back to Me”), algo de blues (“Santa Claus Is Back in Town”) e incluso algo de gospel. Un disco verdaderamente completo y, en mi opinión, bastante mejor que el segundo, que publicó en los años 70.

Ella Fitzgerald. Ella Wishes You a Swingin’ Christmas (Verve)

Aunque hay quien la critica arguyendo que a veces canta sin pasión y que le falta el dolor y la fuerza que desprende Billie Holiday, a mí me parece que la de Ella es una de las mejores voces del siglo XX. Otra cosa es que quizá haya grabado demasiado y que, como resultado, varios de sus discos son un tanto flojos. Pero no es ése el caso del álbum de Navidad que registró para Verve en 1960, acompañada por una orquesta dirigida por Frank DeVol que incluía a notables jazzmen. Fitzgerald se divierte con los temas que lo componen, dando un aire jazzístico a “Jingle Bells” y “Rudolph the Red-Nosed Reindeer” pero dejando también espacio para maravillosas baladas como “What Are You Doing New Year’s Eve?” (una de mis favoritas para la Navidad) y “Have Yourself a Merry Little Christmas”. Tampoco la Fitzgerald se olvida de “White Christmas” y, a modo de sorpresa, incluye también una versión de “Good Morning Blues”, de Count Basie.

Charles Brown. Cool Christmas Blues (Bullseye)

Si lo que les gusta es el blues (y yo me pregunto: ¿a quién no le gusta el blues al menos un poco?), Charles Brown representa la conjunción perfecta entre este género musical y las fiestas que se nos acercan. A principios de los años 60, Brown grabó un par de canciones (“Please Come Home for Christmas” y “Merry Christmas Baby”) que obtuvieron un enorme éxito y que son ya clásicos de la música navideña. En 1994 finalmente publicó este magnífico disco, en el que se incluyen regrabaciones de ambos temas junto a otros nueve en los que podemos escuchar la deuda vocal que este tejano tiene con Nat “King” Cole. Brown posee una voz suave e irresistible y está acompañado aquí por una excelente banda que no se corta a la hora de lanzarse a algún que otro solo, lo cual convierte a este disco en la elección más adecuada para ponerle un poco de blues a la Navidad, algo que nunca viene nada mal, por otra parte.

Burl Ives. The Christmas Collection (MCA)

Cualquiera que haya visto la adaptación cinematográfica a cargo de Elia Kazan de la obra de Tennessee Williams La gata sobre el tejado de zinc sabe que Burl Ives, que interpreta el papel de Big Daddy, era un actor excelente. Pero Ives era un hombre polifacético y dotado de una voz extraordinaria y mucho antes de aparecer en esa película se dio a conocer como cantante de folk. Su relación con la música navideña se inició cuando ejerció de narrador de la versión animada de Rudolph, the Red-Nosed Reindeer, esa popular y entrañable historia infantil sobre un reno cuya nariz roja lo convertía en el blanco de las burlas de los demás renos de Papá Noel. Aparte de su carga didáctica y moral, la película tiene una música de gran calidad, especialmente el tema homónimo escrito por Johnny Marks que fue un número uno para el cantante y también actor Gene Autry. Por supuesto, Ives lo canta también en esta recopilación de sus mejores villancicos, entre ellos su divertida interpretación de “The Twelve Days of Christmas”, “It Came Upon a Midnight Clear” y la canción navideña con la que quedará siempre identificado: “A Holly Jolly Christmas”. No se dejen influir por esa desafortunada portada, pues Ives es un hombre que vale la pena descubrir.

Dean Martin. A Winter Romance (Capitol)

Uno de los ilustres miembros del Rat Pack (junto a Sinatra, Sammy Davis Jr. y Peter Lawford, entre otros), Dean Martin creó a su alrededor un verdadero personaje, entre borrachín (aunque en realidad no bebía demasiado), viva la vida y guasón que encandiló a varias generaciones. Por supuesto, también grabó colecciones de canciones de Navidad, pero éste es más bien un disco conceptual cuyo elemento unificador es el invierno, y por ello incluye también algunos temas navideños, como “Winter Wonderland”, la saga del reno de la nariz roja Rudolph y—¿cómo no?—el “White Christmas” de Irving Berlin. Además, encontramos aquí piezas en las que no faltan la nieve, el frío y otros particulares de la estación invernal, como “Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow”, “I’ve Got My Love to Keep Me Warm” o la divertida “Baby, It’s Cold Outside”, en la que Dino intenta convencer a la chica de turno de que se quede a pasar la noche con él porque hace demasiado frío para que regrese a su casa. Tres son los puntos álgidos del disco: el corte que le da título, “The Things We Did Last Summer” y “Out in the Cold Again”, tres deliciosas baladas perfectas para la voz relajada de Martin. Ah, y la portada no tiene desperdicio; en ella, Dino abraza a regañadientes a quien parece ser su novia mientras echa el ojo a otra chica que, a su vez, le sonríe de manera sugerente. Genio y figura, desde luego.

Brenda Lee. Rockin’ Around the Christmas Tree: The Decca Christmas Recordings (MCA / Decca)

Brenda Lee fue una niña prodigio con una voz de una potencia arrolladora que tuvo su primer éxito con únicamente trece años, pero que, afortunadamente, no se quedó ahí. A lo largo de su carrera ha demostrado ser una artista versátil con una gran capacidad para adaptarse a los cambios en modas y estilos. Como es lógico, también ella nos ha regalado magníficas canciones navideñas, especialmente el clásico del rockabilly “Rockin’ around the Christmas Tree”, su mayor contribución a este subgénero. La encontramos en esta exhaustiva recopilación, que también incluye otras piezas interesantes, como su versión del “Jingle Bell Rock” de Bobby Helms, “Blue Christmas” o “A Marshmallow World”. Además del material esperable (“White Christmas”, “Silent Night”, “Jingle Bells”), hay también algún tema gracioso, como “I’m Gonna Lasso Santa Claus”, en el que nos cuenta que va a echarle el lazo (suponemos que literalmente, como los vaqueros) a Papá Noel.

Perry Como. Complete RCA Christmas Collection (RCA / Real Gone Music)

Y concluimos este extenso repaso por diez discos imprescindibles de la música navideña con un hombre que, como Bing Crosby, es sinónimo de Navidad, no sólo por los muchos discos que ha aportado a este subgénero, sino también por los múltiples especiales televisivos que solía presentar anualmente y que nunca dejaron de ser líderes de audiencia. Hay quien critica a Perry Como por cantar siempre de la misma manera, sin un ápice de emoción, pero en mi opinión, quienes dicen eso lo hacen porque no comprenden que, a veces, es necesario que la música sea hermosa y punto. La voz de Como es tan perfecta que parece que canta sin esforzarse, que entona sin casi usar las cuerdas vocales, y la consecuencia directa es que nos da la sensación de que le falta emoción. Pero a Como lo que le interesa es que la canción suene bien, y eso lo consigue prácticamente siempre, y sus interpretaciones vocales rezuman la misma confianza en sí mismo y la misma relajación que sus apariciones en la pequeña pantalla. Y como ejemplo, este disco triple que reúne todas las grabaciones navideñas que realizó para RCA entre los años 40 y 80, una recopilación que nos revela la consistente calidad de sus discos navideños y nos sorprende por la incomparable calidez de la voz de este artista tantas veces infravalorado. ¿Pero cómo va a ser Como aburrido? Perdonen el lamentable juego de palabras y escuchen este disco; después hablamos. Y si han conseguido llegar hasta las líneas finales de este artículo inusitadamente largo, les felicito por su paciencia y les deseo unas felices fiestas.




                                            ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ