REMUÍÑO DE LIBROS (58) "O segredo de Avó Oso", de Pedro Mañas

TÍTULO: O segredo de Avó Oso

AUTOR:  Pedro Mañas

ILUSTRADORA: Zuzanna Celej

Versión galega de Manuela Rodríguez

EDITORIAL: Kalandraka, 2019.

Pedro Mañas é poeta –un bo poeta- e ben que se nota cada vez que escribe un texto en prosa. Teño diante miña, un álbum fermosísimo, O segredo de Avó Oso, publicado pola editorial Kalandraka. Entusiasmoume.

     

Unha escrita poética, maxistralmente descritiva, chea de tenrura e delicadeza. Cunha economía de linguaxe que se agradece nos álbums, o autor vai tecendo unha historia de misterio que se desenvolve na natureza. É a natureza un personaxe máis do álbum que nos presenta o remate do inverno moi ben representados polo autor e pola ilustradora.

     

Pedro Mañas (Foto: Kalandraka)

      E se falamos de poesía, fixemos a atención no comezo da historia: Coma un borrón de tinta chinesa sobre un caderno en branco. Así cae a sombra de Mamá Corvo sobre as árbores. Un delicioso comezo que augura un relato delicado e elegante.

     

     É o bosque nevado o escenario onde se atopan Mamá Corvo e Avó Oso. Este remata o seu letargo invernal pero non é quen de lembrar onde agochara un segredo. Isto obsesiónao. Buscan e buscan pero o segredo non dá aparecido. A resposta sempre é a mesma : Non, non foi aí onde o agochei. Como dubida, perde seguridade e, daquela, séntese vulnerable.

    

Ilustración de Zuzanna Celej

     

     Pedro Mañas escribe un texto de misterio, si, pero ateigado de poesía que nos permite acceder a unha natureza humanizada, marabillosamente descrita polo autor e na que as prosopopeas e as metáforas dan brillo ao texto. E o texto, en conxunción coas ilustracións, aparécenos brillante e cheo de agarimo por todo aquel que  aparece nesta historia. Pura felicidade.

     

     

Zuzanna Celej

Mención especial, como queda claro, merecen neste álbum as espléndidas ilustracións de Zuzanna Celej,  porque, como di Ramón Nicolás, –a quen lle roubo estas palabras-  o seu discurso plástico, “abraza unha concepción discursiva, a meu entender, como un texto poético segmentado, onde a interpretación de Celej resulta todo un achado nun reto pragado de dificultades que solventa cun xogo de encadres sorprendentes e cunha solución final que convida a reparar nos pequenos detalles”. Non se pode explicar mellor.

     

     Unha historia, unha fábula, dunha beleza extraordinaria que remata de xeito marabilloso e que nos queda moi preto do corazón.

                                                                                       

                                                                                                               ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

ANDEL DE NOVIDADES (3) Edicións Xerais

Beatriz Maceda vai pouco a pouco entrando con solidez no mundo da nosa LIX. Sen facer moito ruído, pero con propostas atraentes está a consolidarse no complexo mundo da narrativa galega. Desta volta, aparece un suxestivo íitulo da súa autoría: Lúa en Ningures. Un relato sólido no que Lúa percorre acotío a mesma rúa que a leva ao colexio. Alí están a pastelaría, a tenda de xoguetes ou o bar onde o seu avó xogaba ao xadrez. Pero un día estas casas empezaron a desaparecer, esnaquizadas. Lúa e a súa familia teñen que fuxir do horror da guerra e instálanse en Ningures, un campo de refuxiados… (Col. Merlín).

Benvida, Rosa Aneiros, unha vez máis ao mundo da LIX galega. Unha escritora necesaria polas propostas que nos presenta. O seu novo libro, Orestes perde o sentido! é unha historia moi orixinal e divertida que aborda o tema da seguridade viaria. Cando unha mañá Orestes sae da casa atopa todo demasiado estraño, coma se o mundo tolease. De súpeto, ve a súa irmá pequeña soa na beirarrúa e cóntalle que conseguiu fuxir  do rei Koopa, pero que debe regresar axiña ao Castelo onde estivo secuestrada. A partir dese momento, Orestes inicia unha disparatada carreira… (Col. Sopa de Libros)

Os que seguimos a traxectoria de Héctor Cajaraville estamos encantados cando ve a luz un novo libro escrito por el. Persoa sen complexos literarios de ninguna clase escribe con respecto e agarimo tanto para adultos coma para a infancia e a mocidade. O ano 2019 terá a Antón Fraguas, como figura das Letras Galegas. De aí que Héctor Cajaraville nos presente este Antonio Fraguas. O bo mestre, o mestre bo, un achegamento a un dos grandes persoeiros da cultura do século XX. Un mestre que se dedicou con paixón ao estudo de Galicia como territorio, como pobo, como país cunha curiosidade insaciable. (Col. Merlín)

Sen ninguna dúbida, hai que ler a triloxía AKTUAL de Ramón Caride. Remata a mesma con este terceiro título, Singamia 1.1, un conxunto de relatos, coma os anteriores (Exogamia 0.3 e Endogamia 0.2) moi documentados, suxestivos, abertos e polémicos sobre os temas máis candentes do noso tempo. Neste terceiro volume, o autor amosa o papel das máquinas hoxe. Nestas narracións notamos que esas máquinas  adiantan  as nosas necesidades e decisións, coñecen todo de nós. Obsérvannos ata facernos transparentes, invaden as familias, a saúde, a reproducción, as relacións persoais…Mesmo, os soños.  (Col. Fóra de Xogo)

                                                                                                         ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXII): "Sopa de Estrelas", de Pepe Cáccamo

                                           PEPE CÁCCAMO  (Vigo, 1950)

Pepe Cáccamo (Foto Kalandraka)

UN VERSO PARA CANTAR

A CANCIÓN DO UNIVERSO.

                   UN POEMA

PARA SOÑAR CO SISTEMA SOLAR.

SAÍRON OS PLANETAS

  DUNHA MALETA?

    NON. QUE NON.

        ELES SON

ANACOS DE EXPLOSIÓN

DUNHA NEBULOSA ROSA.

 

NO VENTO GRIS DE GAS

 QUE VÉN DE MARTE

  UN DÍA CHEGARÁS

A ALGUNHA PARTE.

SATURNO, FÍXATE NEL.

     SERÁ DE SAL,

Ilustración de Berta Cáccamo

     SERÁ DE SOL,

     SERÁ DE MEL

A LUZ DO SEU ANEL?

VOLTA, VIRAVOLTA,

  BRINCO, PIRUETA,

BAILE DO PLANETA.

    

NON TE METAS,

      NON TE METAS

NA LEA DOS PLANETAS.

Ilustración de Berta Cáccamo

DEIXA QUE XIREN E DANCEN,

QUE SE AFASTEN E SE ALCANCEN.

      MÍRAOS DESDE A TERRA

XOGANDO Á GUERRA.

NEVA EN  VENUS, NEVA, NEVA

   NOVENTA DÍAS NO ANO.

O VENTO LEVANTA E LEVA

AS FOLERPAS PARA URANO.

(Do libro Sopa de Estrelas, editado por Urco Editora, 2015)

UNHA CONVERSA EN PROFUNDIDADE CON IVÁN FERREIRO

Que Iván Ferreiro é unha referencia da música española a partir dos anos 90 é algo que non dubida ninguén. Ao longo dos trece anos que formou parte da banda Los Piratas, conxunto esencial dentro diso que os críticos dan en chamar indie, e despois a través dos varios discos que leva publicados en solitario dende 2005, o cantante e compositor vigués foi atopando unha voz de seu e dando vida a un universo musical sólido e de innegable calidade. Ferreiro vén de gravar hai ben pouco un novo disco, Cena recalentada, un tributo moi persoal á música de Golpes Bajos, unha banda moi adiantada ao seu tempo que tivo un papel moi salientable durante esa "movida" musical e cultural que nos anos oitenta xurdiu na cidade de Vigo.

Coa axuda do seu amigo Pablo Novoa e outros membros da formación orixinal do grupo, Ferreiro pasa as composicións de Golpes Bajos polo seu propio tamiz musical, reactualizándoas e presentándoas a toda unha nova xeración de fans. Coa excusa da publicación deste novo disco, propuxen a Iván gravar unha conversa en profundidade para un episodio do meu podcast Discos Memorables, na que tocariamos unha chea de temas diferentes, dende os seus comezos na música ata a xénese deste novo proxecto, pasando pola súa etapa en Los Piratas e comentando a súa concepción da música e da composición e mesmo evocando algunhas das lembranzas que lle suxiren todos os seus discos en solitario. O pasado 4 de xaneiro, coa xenerosidade que o caracteriza, Iván acolleume na súa casa e alí, no mesmo estudio no que el traballa diariamente na súa música, gravamos unha conversa dunha hora e media á que asistiu tamén o director deste blog-revista e que ofrecemos agora no vídeo que aparece aquí abaixo a quen estea interesado. Foi un pracer conversar con Iván e estou moi agradecido polo seu tempo e a súa participación.

                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

REMUÍÑO DE LIBROS (57) "É tempo de Entroido!", de Ramón D. Veiga e David Sierra

TÍTULO:  É tempo de Entroido!

AUTOR:  Ramón D. Veiga

ILUSTRADOR:  David Sierra

EDITORIAL: Edicións Xerais. 2018

Si, si, xa se albiscan no horizonte as luces e as cores dun Entroido tan agardado por milleiros de persoas que desfrutan duns días de festa e disfraces. Cada vez máis arraigado, o Entroido en Galicia é variado e ofrece un mundo de espectáculos que deleitan o público en xeral.

     

     Por iso, agradécese que aparezan libros vistosos, ben editados e suxestivos nos que esa festa estea ben representada tanto literaria coma plasticamente. Así sucede con É tempo de Entroido!, onde  Ramón D. Veiga –que xa publicara o álbum Violeta quere ser vampiro. Un conto de Samaín (Xerais, 2017)- e David Sierra – ilustrador doutros tantos álbums-, dan vida a unha obra humorística e chea de vida festiva. Por ela circulan algúns dos personaxes máis representativos do Entroido – o peliqueiro, o boteiro, o cigarrón, o felo, o vergalleiro…ademais doutros seres que forman parte do mundo carnavalesco. E fano entre cores planos e vivos ao tempo, debuxos expresivos que engaiolan. E,felizmente, aparecen en coplas, moi propias desta época, cheas de humor, moi ricas porque están baseadas na poesía tradicional..

    

Ramón D. Veiga (Foto Xerais)

     Un cigarrón / veu de Verín, / trouxo un lacón/ para o festín. Ou esta: E o vergalleiro / trouxo un feixiño / de ceboleiros / moi ben feitiños. Todos estes personaxes xúntanse neste tempo para darse unha boa paparota. Porque ben saben eles que o Entroido tamén é época de fartarse a comer filloas e cocido, entre outras cousas.

     

     É tempo de Entroido! é un álbum de indubidable valor. Nel adentrámonos no espírito dunha das festas máis populares de Galicia. Podemos dicir poemas en voz alta, reflectirnos nos personaxes máis senlleiros perfectamente trazados nas ilustracións e cantar unha canción, É tempo de Entroido!, de Isabel Fdez. Reviriego, se escaneamos o código que figura na contracuberta do libro.

     

     Un libro moi ben pensado que nos permite gozar polo seu carácter festeiro, que alegra ao lectorado dun xeito constante. Un álbum que convida á ledicia dos sentidos e que nos permite respirar mellor.

     
     Ademais, existe unha ligazón ben interesante que permite acceder a varios recursos sobre o libro (canción, versión karaoke e láminas para colorear unha vez impresas).

      
     É a seguinte:  https://www.xerais.gal/libro.php?id=5534781.

      
     Pódese pedir máis?

  

                                 

                                                           



                                                                                                              ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO