Mostrando entradas con la etiqueta anaya. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta anaya. Mostrar todas las entradas

jueves, 24 de octubre de 2019

"COMO TÚ", UN PROXECTO QUE FAI LITERATURA DA IGUALDADE E DENUNCIA A VIOLENCIA MACHISTA


É unha lacra que a min persoalmente me encolle o corazón. Non só existe unha terrible desigualdade entre homes e mulleres, da que elas son as vítimas principais, senón que a violencia machista segue a cobrarse novas vidas.

     Cada pouco tempo aparece nos periódicos outra tráxica morte dunha muller –de distintas idades- polas mans da súa parella.
     Daquela, unha enorme dor apodérase do meu ánimo e xa non sei que pensar.
     
     Ata onde imos chegar?
     
     Reflexiono e penso que as institucións só toman estes tristes sucesos como algo unicamente para cumprir e non sexan criticadas. Hai menos conciencia deste enorme  problema do que se agarda daqueles que mandan. Existen demasiadas estruturas que impiden que sa faga xustiza e, sobre todo, que se poña freo a tanta loucura. O machismo e o concepto de posesión sobre a muller está moi enquistado e hai moito que traballar.

    

      Educación e formación das novas xeracións son dous puntos esenciais para que as cousas cambien e principie a haber un rexeitamento destas atroces accións que degradan o ser humano.
     Moitas escritoras –principalmente- e escritores están a facer moi boa literatura con este tema. A concienciación é absolutamente necesaria. Acadar unha virada nestes terroríficos actos é labor de todos e todas.

    De aí que estea feliz de participar neste libro, Como tú, que trata este tema da igualdade dende a diversidade formal e temática. Dezasete  textos en prosa, un guion e dous poemas, como berros de liberdade e de reivindicación da muller nun mundo que vomita fume negro por demasiados lados. Porque a violencia ten moitas caras e hai que combatela sen fisuras.

     Esta é a razón pola que aproveito as tristísimas noticias dos últimos días e a distinción de Como tú, como un dos libros elixidos para formar parte da prestixiosísima Lista dos White Ravens de Munich, 2019, para poñer en Versos e aloumiños o poema que pecha o libro e que escribín con moita rabia, pero tamén con enorme esperanza.

     Moitas grazas a Fernando Marías por tan necesario proxecto, grazas a Pablo Cruz, da Editorial Anaya por crer nel e grazas persoais a Xosé Cobas por acompañar o poema dunha ilustración de enorme altura artística.


    Aí queda. Ao remate desta entrada. Lédeo e reflexionade.


Antonio García Teijeiro. (Foto de Anxo Cabada)

El libro Como tú (20 relatos + 20 ilustraciones por la igualdad), coordinado por Fernando Marías y el que participaron 40 autores e ilustradores, ha sido incluido en los White Ravens 2019, una selección que cada año elabora la Internationale Jugendbibliothek de Munich eligiendo 200 títulos entre los miles de libros infantiles y juveniles publicados en 58 países y 37 idiomas (en esta ocasión, 4 de España).

     Los miembros del jurado responsable de la selección escriben sobre este libro:
"El título de este volumen no es ambiguo: trata de la igualdad (y, por lo tanto, también de la desigualdad) de género El autor Fernando Marías, editor de este proyecto editorial socialmente comprometido, reúne una notable variedad de voces literarias y estilos de ilustración. 20 autores y 20 ilustradores han colaborado en este libro, incluidos nombres conocidos en la literatura española para jóvenes, como Care Santos, David Lozano, Maite Carranza y Gonzalo Moure. La mayoría de las contribuciones son cuentos, pero también hay poemas, un texto compuesto enteramente de mensajes de texto y una obra de teatro. Se refieren a roles de género, amor, violencia, dependencia, falta de comunicación y mucho más. Ya sean amables, reflexivos, explícitos o apelativos, los textos son adecuados para leer por cuenta propia o para leer y debatir en grupo. La variedad literaria se complementa con las ilustraciones multifacéticas, que llegan al corazón de cada historia".
     

       Desde aquí damos la enhorabuena a las 40 personas que con su generosidad y profesionalidad han hecho posible este libro: Ana Alcolea, Ana Campoy, Maite Carranza, Ledicia Costas, Espido Freire, Santiago García-Clairac, Antonio García Teijeiro, Ricardo Gómez, Alfredo Gómez Cerdá, Jorge Gómez Soto, Rosa Huertas, Raquel Lanseros, Nando López, Antonio Lozano, David Lozano, Fernando Marías, Gonzalo Moure, Mónica Rodríguez, Care Santos, María Zaragoza, Juan Miguel Aguilera, Raquel Aparicio, Carla Berrocal, Xosé Cobas, Agustín Comotto, Nuria Díaz, Alberto Gamón, Gabriel Hernández Walta, Anu Jato, Raquel Lagartos, Esperanza León, Sara Morante, Javier Olivares, Ana Oncina, Mireia Pérez, Dídac Pla, Alba Marina Rivera, Pedro Rodríguez, Santiago Sequeiros y Fern.







SE ACABÓ, MADRE, SE ACABÓ



I


Llueve fuerte en la casa.
Una lluvia negra
                                  de nubes que se desangran.
La madre sabe bien
que esa lluvia pertinaz
              cumple el ritual del dolor y la duda.
Le duelen las manos
encallecidas por las labores más asfixiantes.
Le duelen los momentos
cubiertos de mugre
                                  y silencios espesos.
Le duelen las miradas torvas y traidoras
que dejaron su cuerpo hecho trizas poco a poco.
Y le duelen los ojos de la hija
                                                que grita y sacude sus miserias
dispuesta  a romper con todo.
No sabe qué hacer  con su alma
y  se apoya en lamentos
                                         que nunca dejaron de serlo.
Pero… los ojos,
                                y los gritos de rabia
y las amenazas de la hija remueven
                              su muda resistencia.
Esos ojos abiertos de luz y fuego
 le están diciendo
                            que nada va a ser igual.
Que hay que decir ¡basta!
 Y la mujer intenta esbozar una sonrisa
                                                                          que no aflora
                                                                                    a sus labios.
Quiere darle la razón
                                    pero  teme salir del cauce de ese río
                     que  siempre la llevó al mar.
Un río negro,
                        revuelto,
                                         de  ceniza,
                                                              traidor.

Un río de mirada torva de hombre.
De ese hombre que está sentado en la sala
                                                        arrojando humo  sobre ella.
De ese hombre que llena de flores secas
                                                                   las  estancias que ella fregaba
                                                 ignorando    los límites impuestos.
De ese hombre que nunca se emociona con las estrellas.

Ilustración de Xosé Cobas para o poema.


II

Y la hija irrumpe frenética
                                          y le dice ¡basta!
Y grita ¡basta!
Y llora ¡basta!
Se acabó, madre, se acabó.
Tiembla la buena mujer.
Temblores entre el miedo
                                          y  demasiadas esperanzas rotas.
La hija corre las cortinas
                     que  llevan años oscureciendo esa luz
                                               que el sol regala cada día.
Y rompe paredes
                          que oprimen libertades.
Se acabó, madre, se acabó.
Yo no voy a inclinar el cuello
porque estoy cansada
                                    de esos hombres que esconden duras verdades
y  sonriendo sumen a la mujer en simas oscuras.
Porque estoy cansada
                                  de ver espacios nublados semana tras semana.
Y no aguanto más.
Voy a coger tu mano
                                     con el cariño que te mereces
y vamos a brillar juntas cada amanecer
                                       buscando horizontes abiertos.
Se acabó, madre, se acabó.
Quiero extender sobre tu mesa
los pliegues de mil sonrisas
y dejar las marcas crudas de tu piel en el olvido.
Y decir al hombre que fuma
que se apagaron los focos del escenario,
que destruya la soledad que su egoísmo ha ido tejiendo
                                                         durante tanto tiempo
o que vaya a jugar a otra parte la partida de la injusticia
                                                        ¡ muy lejos de aquí!
Se acabó, madre, se acabó.
En el jardín vuelve a haber camelias blancas y rosas amarillas.
Déjame recoger los escombros de una vida ya podrida,
sentir una nueva que renace
y  me haré dueña de la inmensidad
                                          que   aparece delante de mis ojos.
De tus ojos que no van a llorar más.
Que van a atravesar
                                  túneles  de esperanza y de sosiego.
Se acabó, madre, se acabó.
La bruma de tus temores
                                de  tus miedos
                                                 de  tus ahogos
                                                             se  está disipando
    y pronto va a relucir
                             aquella  claridad olvidada
             que  soñamos algún día en nuestra casa.



             
                                                                                                                                  ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

viernes, 1 de febrero de 2019

PREMIO DA "FUNDACIÓN CUATROGATOS, 2019" PARA "POEMAR EL MAR"






La Fundación Cuatrogatos es una organización sin fines

de lucro creada en Miami, Estados Unidos, por los escritores
Sergio Andricaín y Antonio Orlando Rodríguez para
trabajar a favor de la cultura y la educación. Entre sus
principales objetivos están la investigación y el estudio de
la producción editorial en español dedicada a los lectores
infantiles y juveniles.

El Premio Fundación Cuatrogatos se instauró para
contribuir a la difusión y la lectura de libros de alta calidad
creados por escritores e ilustradores iberoamericanos.
Cada año, después de leer, analizar y discutir una amplia
y representativa muestra de libros de ficción para niños
y jóvenes, publicados en español por pequeñas y grandes
editoriales de Iberoamérica y Estados Unidos, un comité
realiza la selección de los títulos ganadores del Premio
Fundación Cuatrogatos. En esta edición del premio,
se consideraron alrededor de 1 500 libros dados a conocer
por 175 editoriales de 19 países.

Se trata de 20 libros altamente recomendados por sus
valores literarios y plásticos que, a juicio de nuestra institución,
merecen tener la mayor difusión. Al otorgarles
este reconocimiento, deseamos contribuir a que lleguen al
mayor número posible de hogares, escuelas, bibliotecas y
otros espacios donde se propicie el encuentro de los jóvenes
lectores con obras de la mayor calidad.



Las obras ganadoras fueron publicadas en Argentina,
Colombia, El Salvador, España y México.
Los premios fueron escogidos por un equipo de profesionales
de formación multidisciplinaria –filología, educación,
periodismo, sociología, bibliotecología, teatro, artes
plásticas–, que comparten el interés por la creación y el
estudio de la literatura infantil y juvenil. Los integrantes
de este grupo buscan calidad, propuestas inteligentes,
que diviertan, que conmuevan, que inquieten, que hagan
pensar: destacan libros que les gustaría que otras muchas
personas pudieran conocer y leer.
Esperamos que el resultado de este trabajo de investigación
de la oferta editorial en español, que realiza de forma
permanente la Fundación Cuatrogatos, sea de utilidad para
padres, docentes, bibliotecarios, editores, investigadores,
periodistas, creadores artísticos y todos aquellos adultos
interesados en fomentar la lectura entre los más jóvenes.



Poemar el mar, gaña o Premio da Fundación Cuatrogatos, 2019. Está na lista dos vinte gañadores en todas as categorías entre os mellores libros en español (trd. de Chus Fernández, de Poemar o mar) publicados  en España, México, O Salvador e Colombia. Foi elixido tras analizaren os expertos arredor de 1500 libros publicados en 2018.



Poemar el mar

Antonio García Teijeiro

Ilustraciones de Xan López Domínguez

Colección Sopa de libros
Madrid: Anaya, 2018

Poesía
ISBN: 978-84-698-4641-4



Para los que despegaron como lectores

El mar, motivo de inspiración de numerosos autores a lo largo de la
historia, es el gran protagonista de este hermoso libro de poemas.
Una obra sensorial y evocativa, vital, que nos presenta los diferentes
rostros del mar y nos habla de marineros, sirenas, veleros e islas; una
invitación a disfrutar con intensidad y a plenitud del color y el sabor de
las palabras. Versos que nos acercan a la poesía a través de distintos
caminos y lenguajes: desde el lirismo y la melancolía hasta el juego musical y el humorismo.




lunes, 5 de noviembre de 2018

DARDO POÉTICO (LVII) "Dous libros de coplas que coinciden ao cabo do tempo: SOPLACOPLAS E COPLAS"





Teño nas mans un libro ben especial. Dende que o vin fiquei prendido da súa orixinalidade 

e da coincidencia coa miña maneira de crear nun determinado intre. Estou a falar do 

poemario infantil  Soplacoplas, da escritora arxentina Cecilia Pisos.

     
     
     O libro encántame. Está ateigado de poemas que mesturan o cotián coa maxia e a fantasía.  Ademais, os versos –que son coplas- van acompañados de suxestivas ilustracións, creadas por Juan Vidaurre, que nos trasladan a universos imaxinativos máis alá do evidente.
     
     Di a autora, nada en Bos Aires en 1965,-que exerceu de docente en diferentes cátedras universitarias e foi editora de libros de texto e de literatura infantil- o seguinte:
     
     Hai un par de anos, mentres preparaba un obradoiro de poesía para mestres, atopei na miña biblioteca o Cancionero tradicional argentino, recompilado por Horacio Jorge Becco e tamén atopei o libro El árbol de la copla, antoloxía prologada por Leopoldo Castilla. Foi comezar a ler as coplas, que non veñen nunca por unidade senón por ducias, e comezaron a saír todas de entre as páxinas dos libros. Ao pouco tempo, dun xeito inesperado, comezaron a facer glub glub no peito as coplas propias…
     
Cecilia Pisos
     

     Así naceu en Cecilia Pisos este Soplacoplas marabilloso que leo e releo con moitísimo pracer.

En el verde de tus ojos
va un barquito a navegar;
yo estoy adentro del barco,
¡no vayas a parpadear!
     
     Poesía actual, delicada, dun lirismo emocionante dentro dunha estrutura estrófica tradicional fresca e musical.

Las nubes en altamar
son los sueños de los barcos.
Si una nube es pequeñita,
es de velero de charco.

     
     Que dozura! Que lirismo tan nidio e imaxinativo! Pero tamén temos o humor ben presente neste poemario:

Si te ha picado en el bosque
un mosquito como un lobo,
o estás muy Caperucita
o sin repelente, bobo.


     Ou as tan tan suxestivas preguntas, tan presentes na literatura de tradición oral, que dan un xogo impresionante á poesía:

¿Quién oye hablar a los peces
o callarse a las cigarras?
¿Quién es que escala los ríos
y quién nada en las montañas?

     
     E por que digo eu que me sinto tan identificado con este libro? Que me leva a prestarlle unha atención especial, á marxe da súa indubidable calidade? Pois moi sinxelo. Cando eu comecei a escribir poesía pensando nos nenos e nenas, o primeiro libro que escribín chamouse –e segue a chamarse- precisamente Coplas

     


     Andaba eu moi mergullado na literatura popular, base poética fundamental, e comprendín que as coplas me chamaban. Así que adoptei esta estrofa para escribir os meus primeiros poemas pensando que se poderían publicar. Ao mesmo tempo, fun escribindo outro poemario con esquemas estróficos variados. Este chamouse Nenos. Ambos libros viron a luz xuntos no ano 1988  grazas a Carlos Casares, a quen lle debo tanto ao confiar en min nun momento coma ese. Eu non tiña nada publicado pensando na rapazada.
     
     E saíron nunha colección fermosísima da editorial Galaxia, deseñada por Manuel Janeiro,  que se chamaba Tartaruga.

Posteriormente, nesta mesma colección, aparecería o meu terceiro poemario, Aloumiños. Case sen sabelo estaba poñendo os alicerces dunha carreira literaria que tantas satisfaccións me deu.
     No ano 2008 houbo unha  reedición moi especial de Coplas (e tamén de Aloumiños) nunha Tartaruga que xa non tiña nada que ver coa anterior.
   


     Como se pode ver, coincido completamente con Cecilia Pisos no poder invisible das coplas. Cando as les, borboriñan no teu interior, sacódente e empúrrante a escribir.
     
     Comparto, deseguido, unhas mostras que foron o resultado desa necesidade creativa que me produciron. Pasaron trinta anos e sigo amándoas. A razón? Pois que con elas comezou todo. Introducín nesas estrofas de procedencia popular, desexos e visións do mundo, penso eu, universais. Temas que me preocupaban e que eu quería trasladar ao lectorado con dous obxectivos: que se emocionasen coa poesía e que reflexionasen co que ocorría ao seu redor.
     
Aquí están catro delas:

Mira ese neno pequeno,
cativo, mexeriqueiro.
Mira se ten no seu rostro
as lembranzas dos invernos.


Ou estoutra, para reflexionar

Os tesouros dos rapaces
son inxenuos e sinxelos.
Os tesouros dos maiores
son ruíns e medoñentos.

Pero os rapaces e rapazas nunca son uns anxos caídos do ceo, non:

Un paxaro busca cores
nas nidias augas do estanque,
mais un neno cunha pedra
faille coller o andante.

E nesta forma marabillosa, que é a copla, tamén podemos introducir desexos:

Que as árbores falen.
Que as árbores berren.
Que caian as follas
e os males enterren.

     Despois de todo o escrito, pódese comprobar a razón pola que me sinto ben preto dese fermoso Soplacoplas, de Cecilia Pisos.
     
     Unha auténtica e gozosa casualidade.

                                                                                                                                          ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO