PRESENTACIÓN DO POEMARIO "O PODER DA FRAXILIDADE", de Antonio García Teijeiro. Texto do autor

 

O pasado día 30 presentouse na Librería Librouro o meu novo libro de poesía, O poder da fraxilidade.

Levaba seis anos sen publicar un poemario para adultos e xa tocaba.

O acto foi fermosísimo. Introducido por Fernando González en representación do Ateneo Atlántico, coorganizador do evento coa Editorial Belagua, que editou o libro.

Edurne Baines, directora da editorial, falou deseguido e An Alfaya, escritora, referiuse a el dun xeito brillante. Todos os discursos reflectiron un enorme agarimo cara á miña persoa.

Alberto Cunha e o seu irmán, Andrés, puxeron a nota musical, marabillosa, interpretando tres temas que enfeitizaron aos asistentes.

Como non podía ser doutro xeito, eu falei d´O poder da fraxilidade e as miñas palabras podedes lelas aquí embaixo.

Un acto de amor á poesía, á música, cunha emotividade que nos deixou ben felices.

 

 

Antonio García Teijeiro

Todos temos un lado escuro. Eu, tamén. E, dende ese lado escuro escribo os meus poemarios para adultos.

Nese lado escuro habitan algunhas pantasmas e certos demos. Un intenta vencelos ao longo do tempo pero a súa pegada endexamais desaparece completamente.

O poder da fraxilidade habita neste espazo e pretende atinxir a luz, mais non é doado.

Naceu o poemario en plena pandemia. Tempo de incerteza e fraxilidade. Tiven que pelexar coas palabras para darlle forma ao verso. Ás veces conseguino e outras, non. Mais sempre había algunhas que acudían ata min facéndome máis doado respirar un aire irrespirable.

O poder da fraxilidade é un traballo dun poeta escéptico. Son sete treitos que, como di An Alfaya, se transitan con pasos cansos.

Os poemas son coiteladas silandeiras nun mundo que non me gusta. Nun mundo do que formo parte e no que teño a responsabilidade como persoa que habita nel.

As pequenas cousas, a acción cultural perden valor perante o éxito que se mide polo que se ten. Polo maldito diñeiro.

Eu tentei escribir un poemario comprometido co ser humano e crítico cunha sociedade que nos fai e que nos desfai.

E fíxeno, ao xeito do gran poeta arxentino, Hugo Mujica, con poemas curtos, con versos desprovistos de follaxe. Intentei que fosen intensos, que deixasen silencios e que se adentrasen nas viaxes interiores de cada un. Poemas espidos, directos, para poñer en evidencia o cotián, as nosas contradicións e a nosa capacidade de rebelarnos contra as sombras que nos producen inquietude e medo. Volvo á nenez, canto ao amor e ao desamor, á palabra, escribo de ausencias e, nun tramo especial, poño o dedo na chaga da tara que nos anega como é a violencia machista. Debo dicir que é unha tara que me revolve o estómago. Que non podo con ela. E, precisamente, é neste apartado onde aparecen certas físgoas de luz e de esperanza. Mulleres que se enfrontan e din BASTA! É un desexo íntimo que habita en min.

A miña poesía está pegada á miña pel e eu afirmo rotundamente que, coa música, é a arte na que me recoñezo fundamentalmente coma se fose un espello.

Nace dunha observación aguda dos comportamentos humanos, do coñecemento de min mesmo, do que me rodea, das emocións, do pensamento crítico…

Por que a fraxilidade? Pois porque está aí. Porque todos somos fráxiles en momentos importantes da nosa vida, aínda que non o queiramos recoñecer. Sempre hai certas partes do noso comportamento que rozan a fraxilidade. E isto non é malo se nos fai ser conscientes de que o fráxil ten o seu poder dende a sensación emocional que nos conforma. Fainos ver as dúas caras da vida: a luz e a negrura. Convídanos a camiñar por espazos diversos e ateigados de sorpresas. É a nosa decisión tomar o vieiro axeitado ou non. A fraxilidade amósanos a nosa procedencia, os nosos hábitos, cara a onde camiñamos e as debilidades que posuímos para desenvolver a nosa vida. Dinos que todo pode crebar nun intre dado, pero que temos a capacidade de poñerlle remedio. De aí, o seu poder. Podemos agochala, ignorala pero sería un tremendo erro. Sempre petará no noso interior.

Xa o di María do Cebreiro. “ O poder da fraxilidade/ canta con cada pedra no fío do coitelo,/ que pode ferir e sandar ao mesmo/ tempo: non hai pracer intenso/ que non doia e cada ferida ten/ a súa propia beleza”.

Para min, o pracer, a beleza intensa da fraxilidade.

E remato xa.

Pero antes, quero xustificar ese derradeiro capítulo dedicado á poeta Chantal Maillard, nacida en Bruxelas, pero de nacionalidade española, autora de poemarios brillantes como, por exemplo, La herida en la lengua.

Sinto que na súa poesía nada é superfluo nin gratuíto. Poesía exquisita que, dende certa realidade, nos convida a gozar dunha experiencia de viaxe interior, da que o lector ou lectora sae decote cunha nova luz.

Por este camiño vai tamén a miña poesía.

An Alfaya, na presentación do poemario.

TRES POEMAS

Non sei se feren

Fernando Glez, fala no nome do Ateneo Atlántico

            as rosas vermellas ou amarelas

nin se feren os cactos

            firmes nun andel

nin sequera se feren as palabras

            pronunciadas a destempo

 

Non o sei

            mais si estou seguro

de que en certos casos

            fere a poesía

 

Edurne Baines, a editora, durante a súa intervención

Pestanexa o tempo

sobre uns dedos feridos

que inventan a sonata do imposible

            Sangran as teclas invisibles

                        e as notas cóbrense

                                dunha sombra infinita

                           que fai inútil a beleza da música soñada

 

É a ausencia dos sucos de luz

            que alimentan as ganas de loitar

Os irmáns Alberto e Andrés Cunha, durante a súa actuación

É a música do imposible

Que negra é a suor

                        da desmemoria!

Vexo as rúas da cidade

                        deshabitada

            e recoñezo os pasos

                        case borrados

            que algunhas noites

            na feble penumbra

                        me levaban a ti

Inefable labirinto

                        do desexo compartido

Quero aferrarme a ti

Asistentes ao acto en Librouro

Non quere que unha vez morta

  ninguén baile sobre a súa tumba

 

  Afoga esas palabras

            que removeron o seu destino
     

Palabras insolentes e ferintes

Nunca volverá escoitar

“que non volverá pasar”

“que me fixeches infeliz” (por riba)

“que rompiches as dúas caras do amor”

“que nunca perdoas de verdade

             os meus descoidos”

Alumnos do IES Carlos Casares, coa súa profesora Noa García Garrido

“que non sabes o que é sufrir”

“que non me podes facer isto”

“que eu te quero con loucura”…

 

Palabras falsas

            que deixaron pegadas sen rostro

            cicatrices que sangran

Collerá un tren

            que a vai levar lonxe

                        da cruel escuridade

 

"QUEDA LA MÚSICA", UN POEMARIO DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO QUE SE PRESENTOU NUNHA TARDIÑA MÁXICA

O pasado xoves, día 23 de xaneiro, presentouse, na libraría  viguesa “Librouro”, o poemario de Antonio García Teijeiro, Queda la música.

Resultou un acto entrañable, no que interviron as seguintes persoas:

Asunción Carracedo, editora de “Amigos de papel”, abriu o acto falando da editorial que dirixe, cales son os seus obxectivos e salientando o agasallo que o seu home, Eugenio Castro, lle fixo: unha editorial. Así de simple e de marabilloso. Deseguido,  presentou ao escritor e xornalista Álvaro Otero e ao poeta Juan Carlos Martín Ramos.

Asun Carracedo, directora de "Amigos de Papel", abre o acto.

Álvaro Otero, novelista, falou do autor, de quen é amigo, entrou nos poemas do libro e, mesmo, recitou algúns deles dun xeito maxistral. Aproveitou un deses poemas para lelo coa música de Mozart de fondo. O minué do poema e o do xenio de Salzburgo danzaron durante uns segundos que se fixeron máxicos.

Juan Carlos Martín Ramos, deleitou o público cun texto fermoso, cheo de humor, de emoción e de intelixencia.

Juan Carlos Martín Ramos presenta "Queda la música".

Velaquí, un pequeno fragmento do mesmo:

      

      Cabría preguntarse entonces: ¿es un libro de poesía o es tal vez una caja de música?

Hagamos la prueba. Lo abrimos por una de sus páginas y se escapa el zumbido de un moscardón de las cuerdas de un violonchelo. Lo abrimos por otra página y podemos escuchar cómo un árbol toca el piano del viento con las ramas de su mano. Estamos leyendo el libro en la paz de nuestro sillón de orejas y, de pronto, nos levantan del asiento las animadas canciones de cuatro melenudos de Liverpool. Creemos estar llegando al punto final y, sin previo aviso, aparece bajo la luz de la lámpara una pareja con peluca dieciochesca bailando un minué.

Ya lo tengo claro. ¡Es un libro de poesía! Porque sólo en un libro de poesía las cuerdas rotas de un violín pueden sustituirse por las estelas que dibuja en el aire el vuelo de las golondrinas. ¡Es un libro de poesía de Antonio García Teijeiro! Porque sólo en un libro de poesía de Antonio la música puede ser, además del tema central, el alma de cada uno de sus versos.

¡Ya he dicho que lo tengo muy claro! ¡Es una caja de música! Porque esconde un laberinto mágico de imágenes, sonidos y emociones, una maquinaria secreta que se despierta al levantar la tapa de cada poema (…)

Unha ilustración de Tesa González e un poema de Antonio García Teijeiro.

E despois, Martín Ramos pediu a colaboración de Lurdes López (“también mi compañera de tantas otras cosas que me llevaría toda una vida contarlas.”) que con bonecos, monicreques cheos de vida, (La Bruja, La Juglaresa…) cantou tres cancións compostas por Juan Carlos e Lurdes, sobre poemas  de Queda la música. A súa actuación foi abraiante. Bonecos e Lurdes fundíronse de tal xeito que o público ficou entusiasmado pola voz, polos movementos que realizaba e pola simpatía da artista. Acompañada por Juan Carlos á guitarra  agasalláronnos  unha sorpresa feliz que cativou a todos.

Lurdes López, con La Juglaresa, cantan unha canción. Juan Carlos, á guitarra.

A continuación, Susi, a compañeira de García Teijeiro, leu un texto que Tesa González, a ilustradora e parte fundamental deste poemario, enviou para esta presentación. Velaquí un fragmento do seu texto:

Susi Fernández le as palabras de Tesa González.

…“Queda la música” no ha sido un libro sencillo de ilustrar. He querido alejarme de ilustrar notas y claves de sol por doquier, tan repetidas en la temática musical ilustrada. He intentado poner la música con el color, con pequeños gestos de los personajes, con fondos trabajados, con contrastes en los tonos…He intentado poner mi música.

Interpretar y contar una narración con colores, imágenes y elementos gráficos es mi trabajo. Ilustrar poesía no es fácil y a un grande como Antonio menos. Leer sus poemas era ya música en si. Les invito a que lo prueben y no se olviden de los espacios, sus silencios, importantísimos en  el  ritmo de su poesía.  Ha sido un reto y un placer ilustrarle (…)

Outra ilustración de Tesa e outro poema de Antonio.

E, finalmente, falou o autor quen deu, en primeiro lugar, as grazas a todos os presentes por asistiren ao acto (uns, na mesa e outros, como público), facendo fincapé no feliz que estaba de ver na libraría tantos alumnos e alumnas seus. Comentou distintas opinións sobre o acto creativo (Einstein, Carl Philip Enmanuel Bach) recollidas, curiosamente, nun libro que estaba a ler de Alfred Brendel, un dos pianistas máis salientables da historia da música. Referiuse aos Beatles como portadores de liberdade persoal, aos que homenaxea no libro e foi dicindo unhas palabras sobre cada un deles. Leu un poema de Juan Carlos, como agradecemento pola súa participación nesta presentación e puxo punto final a un acto que deixou moi satisfeitos aos asistentes.

Antonio García Teijeiro, na súa intervención.

Ben, non exactamente, porque Juan Carlos Martín Ramos e Lurdes López fixeron un simpático e demoledor epílogo cos monicreques, no que non saíron moi ben parados os ministros Wert e Gallardón. Talvez o desprezo pola educación e a cultura, xunto coa (in)xustiza, que amosan  estes dous individuos, foron a causa deste dardo final.

Resulta moi gratificante que, nos tempos que corren, a música e a poesía sexan capaces de reunir a tantas persoas que vibraron e se emocionaron con todo o que ocorreu nunha libraría, entre libros e ilusións.

       

Antonio, ao remate do acto, cun grupo de alumnos e alumnas, aos que tanto quere.

                                                                   
 Velaquí unha imaxe do epílogo, que Lurdes e Juan Carlos prepararon para baixar o pano da función.
Tamén pecha esta crónica dunha tarde para lembrar.

Epílogo

                                                                                                                            X.V.R