AUDIO DA PRESENTACIÓN DO POEMARIO "O poder da fraxilidade", DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

Como xa informou Versos e aloumiños no seu día, o día 30 de marzo  presentouse na Librería Librouro o meu novo libro de poesía, O poder da fraxilidade.

Levaba seis anos sen publicar un poemario para adultos e xa tocaba.

O acto foi fermosísimo. Magnífica a introdución  de Fernando Fernández en representación do Ateneo Atlántico, coorganizador do evento coa Editorial Belagua, que editou o libro.

Edurne Baines, directora da editorial, falou deseguido e An Alfaya, escritora, referiuse a el dun xeito brillante. Todos os discursos reflectiron un enorme agarimo cara á miña persoa.

Alberto Cunha e o seu irmán, Andrés, puxeron a nota musical, marabillosa, interpretando tres temas que enfeitizaron aos asistentes.

Unha tarde de amor á poesía, á música, cunha emotividade que nos deixou ben felices.

 Pois todo o acto podedes desfrutalo aquí embaixo no audio que foi gravado durante o evento. Un documento fermoso para gozar da música e da palabra poética.

PRESENTACIÓN DO POEMARIO "O PODER DA FRAXILIDADE", de Antonio García Teijeiro. Texto do autor

 

O pasado día 30 presentouse na Librería Librouro o meu novo libro de poesía, O poder da fraxilidade.

Levaba seis anos sen publicar un poemario para adultos e xa tocaba.

O acto foi fermosísimo. Introducido por Fernando González en representación do Ateneo Atlántico, coorganizador do evento coa Editorial Belagua, que editou o libro.

Edurne Baines, directora da editorial, falou deseguido e An Alfaya, escritora, referiuse a el dun xeito brillante. Todos os discursos reflectiron un enorme agarimo cara á miña persoa.

Alberto Cunha e o seu irmán, Andrés, puxeron a nota musical, marabillosa, interpretando tres temas que enfeitizaron aos asistentes.

Como non podía ser doutro xeito, eu falei d´O poder da fraxilidade e as miñas palabras podedes lelas aquí embaixo.

Un acto de amor á poesía, á música, cunha emotividade que nos deixou ben felices.

 

 

Antonio García Teijeiro

Todos temos un lado escuro. Eu, tamén. E, dende ese lado escuro escribo os meus poemarios para adultos.

Nese lado escuro habitan algunhas pantasmas e certos demos. Un intenta vencelos ao longo do tempo pero a súa pegada endexamais desaparece completamente.

O poder da fraxilidade habita neste espazo e pretende atinxir a luz, mais non é doado.

Naceu o poemario en plena pandemia. Tempo de incerteza e fraxilidade. Tiven que pelexar coas palabras para darlle forma ao verso. Ás veces conseguino e outras, non. Mais sempre había algunhas que acudían ata min facéndome máis doado respirar un aire irrespirable.

O poder da fraxilidade é un traballo dun poeta escéptico. Son sete treitos que, como di An Alfaya, se transitan con pasos cansos.

Os poemas son coiteladas silandeiras nun mundo que non me gusta. Nun mundo do que formo parte e no que teño a responsabilidade como persoa que habita nel.

As pequenas cousas, a acción cultural perden valor perante o éxito que se mide polo que se ten. Polo maldito diñeiro.

Eu tentei escribir un poemario comprometido co ser humano e crítico cunha sociedade que nos fai e que nos desfai.

E fíxeno, ao xeito do gran poeta arxentino, Hugo Mujica, con poemas curtos, con versos desprovistos de follaxe. Intentei que fosen intensos, que deixasen silencios e que se adentrasen nas viaxes interiores de cada un. Poemas espidos, directos, para poñer en evidencia o cotián, as nosas contradicións e a nosa capacidade de rebelarnos contra as sombras que nos producen inquietude e medo. Volvo á nenez, canto ao amor e ao desamor, á palabra, escribo de ausencias e, nun tramo especial, poño o dedo na chaga da tara que nos anega como é a violencia machista. Debo dicir que é unha tara que me revolve o estómago. Que non podo con ela. E, precisamente, é neste apartado onde aparecen certas físgoas de luz e de esperanza. Mulleres que se enfrontan e din BASTA! É un desexo íntimo que habita en min.

A miña poesía está pegada á miña pel e eu afirmo rotundamente que, coa música, é a arte na que me recoñezo fundamentalmente coma se fose un espello.

Nace dunha observación aguda dos comportamentos humanos, do coñecemento de min mesmo, do que me rodea, das emocións, do pensamento crítico…

Por que a fraxilidade? Pois porque está aí. Porque todos somos fráxiles en momentos importantes da nosa vida, aínda que non o queiramos recoñecer. Sempre hai certas partes do noso comportamento que rozan a fraxilidade. E isto non é malo se nos fai ser conscientes de que o fráxil ten o seu poder dende a sensación emocional que nos conforma. Fainos ver as dúas caras da vida: a luz e a negrura. Convídanos a camiñar por espazos diversos e ateigados de sorpresas. É a nosa decisión tomar o vieiro axeitado ou non. A fraxilidade amósanos a nosa procedencia, os nosos hábitos, cara a onde camiñamos e as debilidades que posuímos para desenvolver a nosa vida. Dinos que todo pode crebar nun intre dado, pero que temos a capacidade de poñerlle remedio. De aí, o seu poder. Podemos agochala, ignorala pero sería un tremendo erro. Sempre petará no noso interior.

Xa o di María do Cebreiro. “ O poder da fraxilidade/ canta con cada pedra no fío do coitelo,/ que pode ferir e sandar ao mesmo/ tempo: non hai pracer intenso/ que non doia e cada ferida ten/ a súa propia beleza”.

Para min, o pracer, a beleza intensa da fraxilidade.

E remato xa.

Pero antes, quero xustificar ese derradeiro capítulo dedicado á poeta Chantal Maillard, nacida en Bruxelas, pero de nacionalidade española, autora de poemarios brillantes como, por exemplo, La herida en la lengua.

Sinto que na súa poesía nada é superfluo nin gratuíto. Poesía exquisita que, dende certa realidade, nos convida a gozar dunha experiencia de viaxe interior, da que o lector ou lectora sae decote cunha nova luz.

Por este camiño vai tamén a miña poesía.

An Alfaya, na presentación do poemario.

TRES POEMAS

Non sei se feren

Fernando Glez, fala no nome do Ateneo Atlántico

            as rosas vermellas ou amarelas

nin se feren os cactos

            firmes nun andel

nin sequera se feren as palabras

            pronunciadas a destempo

 

Non o sei

            mais si estou seguro

de que en certos casos

            fere a poesía

 

Edurne Baines, a editora, durante a súa intervención

Pestanexa o tempo

sobre uns dedos feridos

que inventan a sonata do imposible

            Sangran as teclas invisibles

                        e as notas cóbrense

                                dunha sombra infinita

                           que fai inútil a beleza da música soñada

 

É a ausencia dos sucos de luz

            que alimentan as ganas de loitar

Os irmáns Alberto e Andrés Cunha, durante a súa actuación

É a música do imposible

Que negra é a suor

                        da desmemoria!

Vexo as rúas da cidade

                        deshabitada

            e recoñezo os pasos

                        case borrados

            que algunhas noites

            na feble penumbra

                        me levaban a ti

Inefable labirinto

                        do desexo compartido

Quero aferrarme a ti

Asistentes ao acto en Librouro

Non quere que unha vez morta

  ninguén baile sobre a súa tumba

 

  Afoga esas palabras

            que removeron o seu destino
     

Palabras insolentes e ferintes

Nunca volverá escoitar

“que non volverá pasar”

“que me fixeches infeliz” (por riba)

“que rompiches as dúas caras do amor”

“que nunca perdoas de verdade

             os meus descoidos”

Alumnos do IES Carlos Casares, coa súa profesora Noa García Garrido

“que non sabes o que é sufrir”

“que non me podes facer isto”

“que eu te quero con loucura”…

 

Palabras falsas

            que deixaron pegadas sen rostro

            cicatrices que sangran

Collerá un tren

            que a vai levar lonxe

                        da cruel escuridade

 

DARDO POÉTICO (LXXXVII) "Emovere": unha viaxe sensorial, por An Alfaya

 

An Alfaya é unha escritora a quen admiro dende hai ben tempo. Gústanme dela os temas literarios que escolle, os e as personaxes que que crea e a intensidade que posúen os seus escritos. Son moitos os anos que levamos en contacto e resúltame un pracer lela e, de cando en vez, quedarmos nunha cafetaría e falar de moitas cousas.

    

An Alfaya

Nunha desas veces tróuxome un libro de poemas, Emovere, e faloume del. Pareceume unha proposta curiosa, cargada de risco e digna de ser salientada. Levei o poemario para a casa e, a verdade, sorprendeume favorablemente.

     Non tardei en pedirlle un texto sobre o libro. Contoume que o presentara recentemente e ninguén mellor ca ela para que nolo achegase.

     César Fernández Álvarez e Andrea Suárez Baquero artellan un proxecto poético orixinal que seduce con moita facilidade o lector. Está editado por Toxosoutos e Versos e aloumiños aprácese de poñelo en primeira liña para que sexa degustado polo lectorado que nos segue fielmente.

     Parabéns a ambos poetas e moitas grazas, An, por lembráreste, unha vez máis, de nós.

     Deseguido poden gozar co que An Alfaya escribiu sobre Emovere.

A  editorial Toxosoutos confía nun poemario asinado por dous poetas noveis, César Fernández Álvarez e Andrea Suárez Baquero, que contan cunha bagaxe persoal dilatada, cargada de  experiencias individuais marcadas por luces e sombras, claroscuros que lles serven para presentarnos unha sensitiva aposta literaria, agasallándonos cunha viaxe vivencial que transita por un particular universo de emocións.  

Tendo a amizade como mastro, ambos autores deciden unir as súas paixóns pola poesía 

para conformar un espazo común que nos conmove, como ben nos anuncia o título do 

libro, EMOVERE, e constrúen un edificio equilibrado co percorrido das súas vidas, 

alicerzadas de momentos íntimos que aluden á natureza, á infancia, á familia, á paixón 

amorosa, cun abano de propostas que abranguen dende a mitoloxía como fonte de 

inspiración, ata intres cotiáns que alimentan o devalar dos días dende o nacemento ata o 

preludio da morte.

Achégome á obra poñendo os sentidos ao servizo do goce;  paseo a ollada polos versos e mergúllome nunha lectura silenciosa; logo fago o propio en voz alta, para que a sonoridade das palabras, dotadas dunha música propia interna me transporten, me provoquen e me rompan por dentro; deixo que os vocábulos me evoquen aromas, lembranzas, sentimentos, lugares e tempos onde o meu olfacto se empapa de evocadoras imaxes; saboreo cada verso e acariño cos dedos as páxinas impresas do obxecto-libro, fermoso lenzo, negro sobre branco, que me acompaña mentres vou da man de dous poetas felices de poder asistir ao parimento da súa obra e  ilusionados de poder ofrecela dende a autenticidade que supón o alumbramento dun primeiro libro.

O César poeta escolle un alter ego para amosar a súa forza emocional e faise chamar “O achegado”. Agrómalle á gorxa o verso en galego como o chafariz dunha fonte de auga caudalosa, e é a través da súa voz, ás veces cadenciosa, outras irreverente, como imos debullando a mazaroca duns poemas que caen a cachón sobre nós en MAREAS MORTAS:

                            Houbo un tempo en que sabiamos a mar

                            Houbo un tempo en que sabiamos amar

                            Houbo un mar que namoraba a destempo

                            Houbo un amor salgado tempo atrás

                            nunca unha estrela se perde no mar

                            porque o amor non ten tempo

                            nin o tempo pode agardar.

Malia que o castelán non é a súa lingua natural, ninguén resiste o engado das súas palabras cando nos mostra a súa incomprensión de todo aquilo que non sexa ese TÚ amado.

                            No entiendo el vacío de las cosas

                            por qué esa lámpara azul me hace daño

                            tiñendo la estancia de turquesa

                            No entiendo el lenguaje de las hojas

                            que se pegan al suelo sin permiso

                            haciendo del aire un diccionario

 

                            No entiendo lo que escribo

                            intentando una armonía imposible

                            bajo el torpe pasar de los minutos

 

                            Lo único que entiendo eres tú

                            Ese sándalo sublime que te envuelve

                            fijando las palabras como seres

                            rebozados de pudor encadenado

A súa compañeira de viaxe, a poeta Andrea, minuciosa, tece, borda e cose poemas no pano das follas do libro que se nos abre coa intención de ser adoptado pola nosa ávida ollada, disposta a deixarse engaiolar; por iso non nos estraña que se faga  chamar “A costureira de versos”. Desta volta é o castelán o seu medio de creación. Engaiólanos coa súa palabra limpa, que nos remove cando nos empurra ao vórtice do abismo das súas emocións, aquelas que lle provoca a súa nai cega, porque, malia a escuridade,  hai unha luz nalgures, e convéncenos de que sempre  AMANECERÁ:

                            

                                    Te veo sentada en el sofá,

                            viendo al vacío sin mirar.

                            La oscuridad se perpetúa en tu retina.

                            Mi médula encogida se silencia.

 

                            Entonces, me siento a tu lado

                            y con una excusa cualquiera

                            cojo tímidamente tu mano,

                            mientras mi dulzura te susurra:

                            “Madre... pronto llegará el alba”.

                            Te veo sentada en el sofá

                            viendo hacia mí, sin mirar.

                            Llovizna despacio en mi cara.

                            Mi médula se estrecha por dentro.

 

                            Entonces, me siento a tu lado

                            y con una cercanía inusitada

                            percibo, se funde, nuestro latido,

                            mientras mi dulzura te susurra:

                            “Madre... pronto llegará el alba”. 

Mais non renuncia ao galego para pechar a súa ofrenda poética cicelando a pedra da nosa esencia de seres humanos imperfectos, buscándonos, recordándonos que sempre andamos ao garete, desacompasados, a contratempo, PERDIDOS:

                            Somos fendeduras abertas,

                            flores que agroman entre  bágoas agochadas.

                  

                            Somos pequenos Cronos,

                            traizoando o “Carpe diem” das nosas cartas.

 

                            Somos chanzos da escaleira,

                            perdido o centro, o instante segue evadido.

 

                            Sinto compaixón de nós.

                            Na procura dun fío de luz, corremos entre a brétema.

EMOVERE é un libro de poemas escrito a catro mans, mais guiado por dous cerebros e dous corazóns nunha harmónica simbiose. “O achegado” e “A costureira de versos” extraen o mellor do seu mundo interior e fannos un agasallo sensorial. Paga a pena asomar a nosa ollada ás páxinas desta fermosa proposta poética e inmiscirnos no seu imaxinario. Entramos nela vestidos co noso disfrace de diario e saímos completamente espidos, mais conmovidos. 

                                                                                                                                                                                      An Alfaya

 

 

 

DARDO POÉTICO (LXII) "SOLEANDO", UN XOGO POÉTICO ENTRE AN ALFAYA E INMA DE BATLLE

Presentei  “Soleando”, o poemario de An Alfaya, editado por Galaxia, e ilustrado por Inma de Batlle, nun xogo a dúas mans orixinal e con certo risco.

     Entre as dúas fixeron un pacto creativo que consistiu en que cada día a ilustradora debía enviar por whatsapp o debuxo dun sol, e antes de que caesen as doce da noite a escritora devolvería un poema pola mesma canle. Un proceso que foi idéntico en sentido inverso.

     Así naceu este “Soleando” que puxo un sol en cadansúa vida ao longo de mes e medio e que, segundo afirman An e Inma, resultou moi gratificante.

     Presenteino en Vigo, na libraría Librouro, no mes de outubro.

     O que dixen nese acto, podedes lelo deseguido.

     Foi un verdadeiro pracer.

Na presentación (1)

             “SOLEANDO”, UN XERUNDIO QUE NOS QUECE POR DENTRO

Gústanme as persoas que arriscan. Gústanme as persoas que propoñen e non dormen na comodidade.

E An Alfaya é unha desas persoas que sempre te sorprenden en cada obra súa que sae do prelo. É moi inquieta, transita por diversos camiños e é fiel a si mesma.

     Sempre lle dixen a An que tiña que publicar poesía. Que a leva dentro e que sería bo que a deixase saír da súa narrativa onde vive de maneira perpetua.

E, por fin, fíxoo. E xogou con Inma de Batlle dun xeito arriscado ao que eu lle dou moito valor.

    

Soleando é un libro que xoga co sol. Un libro que aluma e que brilla, porque os seus raios se funden coas palabras e crean un universo de luz e vida que precisamos.

     Desculpádeme se non trouxen as lentes de sol para gozar da brillantez destes debuxos e destes versos.

Malia estes días de chuvia, eu bronceeime cos raios que desprenden estes poemas, estas imaxes e sentín a súa dozura. Versos que, por certo, foxen das cadeas das formas e brillan ao seu aire polo ceo.

Nótaselles libres. Uns máis longos, outros curtos e todos coherentes.

E a rima?

Pois se riman, riman. Se non, non.

A autora utiliza a rima ao seu xeito e permite que os poemas ofrezan unha liberdade absoluta. Sábese dona dela.

Na presentación (2)

     E entre os debuxos de Inma e os versos de An crean unha atmosfera poética que adoza esta sociedade tola que non sabe cara a onde camiña.

Porque An, enchoupada de luz, vai tecendo uns poemas que se nutren do cotián.

     Nada nos resulta alleo a todo o que os raios do seu sol poético aluman.

     Hai frescura nestes poemas.

E o sol sérvelle á autora para crear un universo que é moi de seu para os que a lemos e os que a coñecemos.

Un sol que desexa, que foxe, que fita engaiolado polas pequenas cousas.

Un sol que debuxa fíos de luz de ouro fino.

Un sol que é unha flor e chega a ter frío.

Un sol que cae do ceo, que asoma cinsento, que se desanima e que se emociona cos agasallos da lúa.

Na presentación (3) An le un poema.

     E An desgústase ollando a xente que camiña coa ollada esquiva e sabe que a luz do sol pode cambiar sensacións.

Mesmo o sol é apaixonado e loce unha cor vermella de sangue.

E An cre na esperanza e como non pode ser astro, convértese en poeta para escribirlle rimas a ese sol que Inma lle agasalla. Ou que se agasallan.

A An gústalle ese sol que xorde despois da chuvia porque lle/nos dá vida.

     Hai humor nestes versos, hai cotidianeidade nestes poemas, hai conto nestes poemas, hai certa crítica neles – crítica para reflexionar - , hai xogo, hai natureza viva, hai dúbidas e ilusión.

E mesmo hai sombras que queren o sol.

E como dixen antes, hai esperanza neste Soleando, bicos para agasallar e hai maxia porque An pranta sementes de sol na súa horta poética e constrúe caixas de cristal onde garda os raios dese sol longo coma un río, fino como un fío.

     Sabe An que o sol é un tesouro que garda no máis dentro dela.

Un tesouro como é a poesía porque co sol, poetizador, nomea o innomeable e xoga a facer posible o imposible.

     Sol, debuxo e poesía para un poemario que non vai deixar endexamais de encher de ilusión as nosas vidas.

Na presentación (4)

                                                                                                                                       ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO