DARDO POÉTICO (LXVI): TRES POEMAS NO 79 ANIVERSARIO DE BOB DYLAN (Petando nas portas de Dylan)

Bob Dylan

Bob Dylan cumpriu o pasado 24 de maio  79 anos. Que xa son anos, se temos en conta esa “Never ending tour” que o levou a dar un mundo de concertos sen interrupción dende hai ben anos. O COVID-19 obrigouno a parar. Entanto, o xenio de Duluth agasallounos con tres temas, verdadeiramente excepcionais que facían presaxiar un novo traballo discográfico: “Murder Most Foul” (de case quince minutos de duración), “I contain multitudes” e “False prophet”. Intuíamos algo excepcional os amantes do vello Bob e produciuse. Non tardou en anunciar un novo disco, que sairá á venda o día 19 de xuño. Leva por título "Rough And Rowdy Ways" e supón unha nova alegría para os que amamos a música e a traxectoria do músico máis influente do século XX.

     

     

     Co gallo do seu 79 aniversario, quixen homenar a Bob Dylan recitando tres poemas do meu poemario “Petando nas portas de Dylan” (Editorial Galaxia). Penso que a ocasión o merecía.

     

     En Versos e aloumiños podedes ler os tres poemas e, ademais, escoitalos e velos no vídeo que hai deseguido.

                 TRES POEMAS DE "Petando nas portas de Dylan" e un vídeo

e foron aparecendo preguntas sen respostas,

preguntas e preguntas que chegaron a cubrir

o ceo,

ese ceo xa sen pombas brancas que o atravesasen.

pombas substituídas por balas de canóns.

preguntas e preguntas

que ninguén foi quen de contestar.

...daquela, a voz do vello Bob comezou a escoitarse dicíndonos que 

quizais a resposta estivese soprando no vento.

                                 

                                 (tras escoitar Blowin’ in the wind)

    

underneath the sky of blue

Baixo o azul

                       do ceo

invento camiños

                       sen medo

Baixo o gris

                       do fume

percorro carreiros

                       de lume

Baixo a cor

                       dun manto

              debuxo facianas

                                sen pranto

Baixo as ás

                                das aves

              eu peto nas portas

                                sen chaves

Baixo o son

                                do río

              eu pinto as enrugas

                       do frío

Baixo o van do fento

                       eu douche de bicos

                                          un cento

don’t send me no more letters no

Non me envíes máis cartas

porque as sinto moi frías;

xunto ás medias verdades

se cadra hai cen mentiras.

Non me envíes máis cartas.

Son verbas ben distintas

a aquelas que noutrora

quenceron os meus días.

Repaso esas palabras

baleiras, fuxidías.

Son restos dunha historia.

Son aves moi feridas.

Non me envíes máis cartas.

Son ansias esquecidas.

RACHANDO BARREIRAS POÉTICAS COA "XERACIÓN BEAT" AO FONDO

A miña segunda aportación ao Festival Kerouac de Vigo 2016 foi un recital poético en La Fiesta de los Maniquíes.

     Rodeado de xente nova, con ganas de comunicar, con talento. Persoas que cren na forza da poesía, da palabra, das artes visuais, do cosmos poético da denuncia, decidín deixar á parte os meus libros chamados “de adultos” e seguín a liña que estou a defender dende hai un tempo: rachar certas barreiras, derrubar muros e ler eses poemarios que “tamén poden desfrutar nenos e mozos/as”.

     De aí a lecturado meu poemario Petando nas portas de Dylan, un libro editado pola Editorial Galaxia, na súa colección Árbore. É este un libro, cuxos poemas nacen de versos de Bob Dylan  para artellar un discurso poético aberto e que produza reflexión.

 

Bob Dylan e Allen Ginsberg diante da tumba de Kerouac

     Antes, fixen unha introdución, unha pequena referencia á “xeración beat” para contextualizar  o que ía ler, relacionándoo con Bob Dylan.

     Podedes ler deseguido este texto e tres poemas do meu libro con algunha ilustración de Xosé Cobas.

CHEGAR A PETAR NAS PORTAS DE DYLAN DENDE JACK KEROUAC

Non collín Cadillacs prestados nin Dodges escangallados. Non fixen viaxes entolecidas, nin coñecín hipsters de madeira, nin percorrín o continente americano. Pero si, sufrín golpes traidores, angurias e puñadas hostís nas odiosas tebras da vida.

     Sentinme revivir cando dei con Jack Kerouac, con Neal Cassady, Allen Ginsberg, Gregory Corso ou William Burroughs entre algún outro. Esa xeración beat, a través dos seus versos surrealistas, cheos de imaxes e sempre iconoclastas, abríronme camiños e notei a súa disidencia preto de min.

Compoñentes da "xeración beat"

     

     Camiñei on the road polos vieiros dun mundo que non me gustaba apoiado na potencia dos seus versos, dos seus relatos.

     Quixen ser Sal Paradise e Dean Moriarty e moitos máis, pero resultoume imposible.

Fiquei desorientado, perdido nas pantasmas do absurdo.

E bebín das súas palabras para non entolecer.

E roubei os seus versos para sobrevivir.

E vin o teito do encanastrado cuarto da Terceira e Harrison que ten a Belfast pintado negro sobre amarelo no costado da vella madeira de Frisco.

 

Jack Kerouac

     E vin en certo lugar, entre a neve, nenos violados, maníacos decididos a facer disparates, pistolas nas mans de obsesos paranoicos e quixen contarlles aos nenos fermosos relatos máxicos, loucuras múltiples e as tristezas da nena, a máis pequena de todos os irmáns no presebe feito de xiz (azul na lúa).

     Dende estes versos e outras palabras de Kerouac achegueime a alguén que bicou a súa tumba: Bob Dylan.

Dylan e Ginsberg

E aínda que a bruma sexa bruma mentres o ceo queira, as súas palabras, as súas cancións, a súa voz   esgazaron o aire para que mozos e mozas reaccionasen diante duns poemas dedicados a quen escribiu:

                           

                           Eu son un home normal e corriente

                            Son como el, igual ca ti

                            Son o irmán e o fillo de todo o mundo

                            Non son diferente de ninguén

                            Non ten sentido falarme

                            É o mesmo que falar contigo mesmo…

                                              

                                            ou

                           

                            Fóra na inhóspita terra

                            un frío coiote oulea

                            Os teus ollos fixos na escopeta

                            que está colgada na parede…

                           

     E non quixen fríos, nin coiotes que ouleen, nin escopetas penduradas do desatino.

          Quixen seguir no camiño da palabra escollida, e pensando nos mozos e mozas perdidos en terras sen versos, petar nas portas de Dylan como el petou nas portas do ceo.

E de aí saíron estes poemas.

Con eles naceu este libro.

"LO QUE SENTÍ CUANDO LLEGUÉ A LA OBRA DE BOB DYLAN" según Javier Ruiz

Bob Dylan

Javier Ruiz é unha persoa chea de inquietudes. Está atento a todo o que ocorre  ao seu redor, que teña relación coa cultura principalmente.

     

     Javier Ruiz é músico. Leva a música no máis fondo, loita por ela e non descansa ata pulir todo o que fai neste eido. Porque Javi Ruiz é un magnífico guitarrista, líder no seu momento do grupo Trestrece e un extraordinario letrista. Foxe do fácil, pero é quen de artellar cancións cun alto contido poético que lles dan valor literario sen deixar de comunicar.

     Pois a Javi Ruiz (que así o chamamos os amigos), pediulle Versos e aloumiños a súa opinión sobre o polémico Nobel concedido a Bob Dylan. Queriamos saber o sentir dun home novo, con criterio, arredor deste galardón.

     

Javier Ruiz Muñoz

     El, moi xenerosamente, non o dubidou e aceptou o ofrecemento.

     Velaquí as súas palabras sobre este feito histórico para todos aqueles e aquelas que amamos fondamente a música e a poesía.

     Moitas grazas, Javi, por ter accedido a escribir para o noso blog-revista.

Bob Dylan

        LO QUE SENTÍ CUANDO COMENCÉ A BUCEAR EN LA OBRA DE BOB DYLAN

                                                                                                      Javier Ruiz Muñoz

Cuando miro atrás, parece que la figura de Bob Dylan ha estado acompañándome toda la vida, si bien no fue hasta hace unos años, a raíz de conocer a un gran amigo, cuando empecé a bucear en su obra, descubriendo sus fascinantes y diferentes etapas y llegando por fin a verle actuar en directo.

      Sus canciones están tan arraigadas en la cultura popular que mi sensación, cuando pienso en él, es la de un pariente lejano, del que oyes hablar en infinitas ocasiones, pero con el que nunca has llegado a conversar en persona.

     Sus historias llegan en forma de canciones. Canciones que hablan de la vida, de la muerte, del amor y de héroes legendarios.

     

     Gracias a su séquito de evangelistas, (desde Andrés Calamaro hasta su propio hijo Jakob), conocía bien a Dylan incluso antes de haberlo escuchado. 

     Aunque mi primer recuerdo de estar en contacto con su música es escuchar “Hurricane” (aún no sé si en la radio o en el propio álbum que poseían mis padres) fue a través de la versión de “Knockin’ on Heaven’s Door” que hicieron  Guns n´Roses en los años  90, lo que me llevó a prestar atención a sus textos, con los que la banda angelina quería rendir tributo al entonces fallecido Freddy Mercury.

     Esta semana, con el anuncio de su más que merecido Premio Nobel de Literatura, estamos de enhorabuena no solo los seguidores de Dylan, sino los amantes de la música en general, ya que se reconoce el valor narrativo de la música, las historias subyacentes que, detrás de himnos generacionales como “The Times They Are A-Changin’”, “All Along the Watchtower” (que popularizó el increíble Jimi Hendrix, confesando en su momento que fue la voz rota de Dylan la que le animó a cantar y, gracias a esa historia, a mí a hacerlo después) o la propia “Hurricane”, se encuentran historias, retales de la vida vivida con el nacimiento de la contracultura en los años sesenta y que se prolongan no solo hasta el día de hoy, sino hasta donde la imaginación alcanza. Creo que no hay arma más poderosa que la palabra puesta en manos del que sabe proyectarla y usar su mente como una paleta de infinitas tonalidades.

 

Bob Dylan visita a Rubin Carter na cadea

     Un buen amigo me dijo una vez “no te fíes de un músico al que no le gustan los Beatles”. Hoy, creo que podemos abiertamente decir “no te fíes de un escritor al que no le guste Bob Dylan”.

     Celebremos.

"NOT DARK YET", UN TEMA QUE É UN DOS CUMIOS NA DISCOGRAFÍA DE BOB DYLAN

Bob Dylan

Moitos cren, por descoñecemento ou comodidade, que Bob Dylan escribiu as súas mellores cancións alá polos anos sesenta.

     

     Non vou ser eu quen poña en dúbida o nivel altísimo deses temas antolóxicos. De ningún xeito. Tamén  penso que niso, en boa parte, hai moito de certo. Pero quedarse simplemente con esta idea resulta un pouco simplista. É un erro. Sen querer, os que isto afirman  non prestaron atención, case seguro, a outras moitas cancións do trobador de Duluth, en especial as contidas nos seus últimos álbums: dende “Time out of mind” (1997) ata “Tempest” (2012).

     

     

      Coido que chegou o momento de revisar a obra tan inxente coma imprescindible de Dylan, á marxe de prexuízos infantís ou levados por unha certa antipatía a un dos músicos máis influentes da historia da música popular.

     Por todo isto, hoxe quero atraer a mirada sobre un tema verdadeiramente extraordinario: “Not Dark Yet”, que forma parte do álbum “Time out of mind”. Ademais, a letra e a interpretación en vídeo deste tema farán as delicias de todos os que desexen deterse nesta alfaia dylaniana.

     

     É esta unha canción que, para moitos, significa un dos cumios poéticos e estéticos deste disco marabilloso (e da produción da última parte da súa discografía).

     

     “Not Dark Yet” conmove fondamente tanto pola súa música coma pola letra. Unha letra que nos fala da morte, do cansazo dos días. Ese cansazo que xorde cando vas cumprindo anos e te achegas á vellez.

     

     Comezan, daquela, as preguntas profundas e as cicatrices, que a vida nos foi deixando, fanse moi evidentes.

     

     Como afirman Philip Margotin e Jean-Philippe Guesdon ( “Todas sus canciones” .Ed. Blume)  “ a característica principal desta canción reside nunha atmosfera hipnótica que se desprende do tema”.  A voz de Dylan ofrece unha prestación vocal magnífica, chea de sinceridade e resignación.

     

     Cristopher Ricks, no seu estudo Dylan´s Visions Of Sin, establece un paralelismo entre “Not Dark Yet” e o poema de John Keats “OdeTo A Nightingale” tanto polos xiros das súas frases coma pola precisión das súas rimas.Non é de estrañar, pois Bob Dylan foi sempre un gran lector de poesía.

     

      

     Leámola e escoitémola con interese. A voz honesta do personaxe chega ben fondo para entender que esta canción é unha das maxistrais confesións nocturnas do xenio de Minnesotta, como afirman Margotin e Guesdon.

NOT  DARK  YET

Shadows are falling and I been here all day 

It's too hot to sleep and time is running away 
Feel like my soul has turned into steel 
I've still got the scars that the sun/son? didn't/let me? heal 
There's not even room enough to be anywhere 
It's not dark yet, but it's getting there 
Well my sense of humanity is going down the drain 
Behind every beautiful thing, there's been some kind of pain 
She wrote me a letter and she wrote it so kind 
She put down in writin' what was in her mind 
I just don't see why I should even care 
It's not dark yet, but it's getting there 
Well I been to London and I been to gay Paris 
I followed the river and I got to the sea 
I've been down to the bottom of a whirlpool of lies 
I ain't lookin' for nothin' in anyone's eyes 
Sometimes my burden is more than I can bear 
It's not dark yet, but it's getting there 
I was born here and I'll die here, against my will 
I know it looks like I'm movin' but I'm standin' still 
Every nerve in my body is so naked and numb 
I can't even remember what it was I came here to get away from 
Don't even hear the murmur of a prayer 
It's not dark yet, but it's getting there .

Versión en castelán

   CAEN LAS SOMBRAS Y LLEVO AQUÍ TODO EL DÍA,
HACE DEMASIADO CALOR PARA DORMIR
Y EL TIEMPO SE ESCAPA,
SIENTO COMO SI MI ALMA
SE HUBIESE VUELTO DE ACERO,
AÚN TENGO LAS CICATRICES QUE EL SOL NO SANÓ.
NI SIQUIERA HAY HABITACIÓN SUFICIENTE
COMO PARA ESTAR EN NINGÚN LADO.
AÚN NO HA OSCURECIDO, PERO NO VA A TARDAR.

MI SENTIDO DE LA HUMANIDAD
SE HA IDO POR EL DESAGÜE,
DETRÁS DE CADA BELLEZA
HA HABIDO SIEMPRE ALGÚN DOLOR,
ELLA ME ESCRIBIÓ UNA CARTA, AMABLEMENTE
PUSO TODO LO QUE SE LE PASÓ POR LA CABEZA,
NO ACABO DE VER POR QUÉ ME HABRÍA DE MOLESTAR.
AÚN NO HA OSCURECIDO, PERO NO VA A TARDAR.

HE ESTADO EN LONDRES
Y TAMBIÉN EN EL ALEGRE PARIS,
SEGUÍ EL RÍO HASTA LLEGAR AL MAR,
HE ALCANZADO EL FONDO
DE UN MUNDO LLENO DE MENTIRAS,
NO ESTOY BUSCANDO NADA EN LOS OJOS DE NADIE,
A VECES MI CARGA ES MÁS PESADA
DE LO QUE PUEDO SOPORTAR.
AÚN NO HA OSCURECIDO, PERO NO VA A TARDAR.

NACÍ AQUÍ Y AQUÍ MORIRÉ EN CONTRA DE MI VOLUNTAD,
YA SÉ QUE PARECE QUE ME MARCHO,
PERO ESTOY QUIETO,
CADA NERVIO DE MI CUERPO ESTÁ AUSENTE
E INSENSIBLE,
NI SIQUIERA RECUERDO
DE QUÉ VINE HUYENDO,
NI SIQUIERA OIGO EL MURMULLO DE UNA ORACIÓN.
AÚN NO HA OSCURECIDO, PERO NO VA A TARDAR.

Versión en estudio de "Not Dark Yet"

Versión en vivo. Toca con el, Eric Clapton!!!

  

                                                                                                       ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO