Mostrando entradas con la etiqueta glenn gould. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta glenn gould. Mostrar todas las entradas

jueves, 7 de abril de 2016

A NOVELA "GLENN" LÉVAME DE NOVO Á FIGURA DE GLENN GOULD


Alejandro Castroguer publica na editorial Almuzara o seu libro Glenn. Vino na libraría e seduciume axiña. Todo o que teña que ver co meu admirado Glenn Gould interésame, e moito.
     
     O autor evoca a figura do pianista máis controvertido e xenial do pasado século nunha obra magnífica, gañadora do Premio Jaén de Novela 2015.
     
     Nela, dende unha óptica aguda e orixinal (en segunda e terceira persoas) o autor revela os comportamentos do xenio canadense, os seus caprichos, as súas filias e as súas fobias, a súa relación cos seus pais, as contradicións, os sentimentos íntimos, etc. E faino dende o agarimo, sen deixar de ficcionar unha traxectoria espléndida de difícil comprensión ás veces. 

     
Alejandro Castroguer
     Nótase que Alejandro Castroguer ama a Gould, pois a recreación da vida deste artista está escrita dende a inmersión nos seus sentimentos íntimos e desconcertantes. O relato, construído en trinta capítulos, dúas arias e unha coda, é cálido e achega eses sentimentos de Gould ao lector dun xeito eficaz que se agradece.

     Non podo deixar de lembrar aquí, o magnífico libro de Thomas Bernhard, El malogrado, unha novela sobre Gould que me cativou hai xa ben tempo. Ambas obras son distintas pero moi recomendables.

     


     E a aparición de “Glenn”, a súa lectura, levoume a revisar a figura de Glenn Gould. Volvín abrir os seus libros e os que del falan. Volvín ler algunhas cartas, algunhas conversas, algunhas páxinas da súa biografía tan sedutora.
     
     
     E volvín emocionarme cos recunchos do seu universo artístico e persoal. Os seus diálogos cos grandes músicos da época (Bernstein ou Stokowski, por exemplo), con amigos, admiradores ou intérpretes. Malia o seu carácter difícil, o pianista sorprende polo afecto que desprenden moitas das súas misivas. 
    
Arnold Schönberg
     Nelas queda patente que é marabilloso para el traballar con Yehudi Menuhin e así llo manifesta por escrito dándolle voltas ao feito de tocar a Fantasía de Schönberg con el ou unha sonata de Strauss ou de Prokofiev. E faino cun talante encantador.A satisfacción que lle produce que a Marshall McLuhan lle gustase un programa que Gould dirixía, no que entrevistou ao profesor da Universidade de Toronto e o afecto que amosa a admiradores que lle escriben con moito agarimo.
     
     


     Resulta moi pracenteiro ler certas afirmacións súas arredor da música. Apaixónalle a obra de Orlando Gibbons, porque valora a capacidade deste compositor para simbolizar o remate dunha época. Del afirma que, a pesar de escribir unhas poucas obras para teclado (escribía principalmente para voz),  xa dende os catorce anos se sentira atraído pola súa música.
     
     
Orlando Gibbons
     De William Byrd afirma que é un compositor expansivo e nostálxico e que Schumann é alguén que acaba rapidamente coa súa paciencia. Valora a Mendelssohn polas obras non dirixidas ao piano e que lle encanta tocar as transcricións dos poemas sinfónicos de Richard Strauss.

     


     Glenn Gould, como ben é sabido, cantaruxaba durante os concertos mentres tocaba, preséntábase no escenario vestido cun frac sen planchar, abrigo e luvas. En 1964, no cume da súa carreira, abandonou de maneira sorprendente os escenarios para centrarse nos seus escritos e nas súas gravacións.
     
     


     Non cabe a menor dúbida de que, malia a súa excentricidade, Gould posuía algo máis ca os sinais externos que, simplificando, o podían definir. Sería un erro imperdoable esquecer que Gould era un erudito e as súas ideas, mesmo levadas ao extremo, eran a consecuencia dunha reflexión profunda e estaban solidamente ancoradas na súa experiencia artística.
     
     
Glenn Gould

     Aínda que os seus fitos foron as dúas gravacións das Variacións Goldberg (1955 e 1981) de Bach, a obra de Glenn  Gould ábrese a compositores de diversas épocas que son tratados cun enxeño exemplar.
     
     
Edward Said


     Remato coas palabras de Edward Said sobre Glenn Gould, que definen perfectamente su figura como músico:
     
     “Glenn Gould é a excepción a practicamente todo o resto de intérpretes do século XX. Foi un pianista moi brillante, que parecía situarse moito máis alá do acto mesmo da interpretación grazas ao seu son único, ao seu estilo áxil, ao seu talento rítmico e, sobre todo, á súa capacidade de concentración”.

     
     Totalmente de acordo con estas afirmacións do intelectual palestino.
     
     Por iso é un referente, un dos máis grandes intérpretes de todos os tempos.


                                                                                                                             ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO





Unha xoia. Glenn Gould toca a Partita #2 de Bach, contida no documental "A Arte do Piano". Aquí podedes observar algunha das cousas mencionadas.

sábado, 20 de julio de 2013

GLENN GOULD. ¿EL CHALADO QUE ERA UN GENIO?

Glenn Gould
Sobre todo, é o meu amigo.
El descubriume moitas cousas.
É un melómano profundo.
Cantou na Sociedad Coral de Bilbao.
Desde máis dun "Requiem" ata a 9ª Sinfonía de Beethoven.
Aberto á música contemporánea, é crítico co que a el lle parece un engano musical.
Coñezo e amo a Glenn Gould, porque el mo descubriu hai ben de anos.
Culto, intelixente, irónico, simpático, Javier Golvano Sacristán, é profesor de Matemáticas nun instituto de Bilbao. Un home de Ciencias diferente.
Custoume moito traballo convencelo de que escribise este artigo sobre un pianista que nos apaixona.
Así que Versos e aloumiños se sente moi feliz de contar coa información e o estilo divulgativo e irónico cos que nos agasalla Javier Golvano sobre o intérprete canadense.

.
                                    ************************


Antes de seguir leyendo este prescindible artículo, échenle una ojeada a su discoteca. ¿Cuentan en ella con la versión de Glenn Gould de las “Variaciones Goldberg” de J. S. Bach de 1981?:

¿Si?, pues entonces si quieren pueden seguir adelante con esta lectura.

¿No?, no pierdan entonces más tiempo, salgan corriendo hasta la tienda de discos de su ciudad - sí, ésa que está a punto de cerrar arrasada por la crecida y desborde del río Amazon - y compren rápidamente la citada versión de las Goldberg, o como algún malintencionado ocurrente comentó alguna vez, dándoles carta de naturaleza al margen de Bach, de las “Gouldberg”.
Javier Golvano Sacristán

Si no la tienen en la tienda o son ustedes jóvenes y el cuerpo les pide otro ritmo más vivo, pueden optar por la versión de 1955 de la misma obra por el mismo autor, o mejor aún, compren las dos versiones pues del mismo modo que, según Picasso, Gertrude Stein se iría pareciendo a su retrato con la edad, su ritmo vital, el de usted amable lector, irá pasando de una versión a la otra con el discurrir de su existencia.

Ni se les ocurra pensar en otras versiones.

Sigamos. Ya dispone usted de la obra citada en casa. Dispóngase a escucharla, si quiere, mientras sigue con esta lectura, o bien, posponga la escucha para después. Mientras tanto, yo le voy contando algunas cosas sobre el excéntrico pianista canadiense, uno de los grandes pianistas de la segunda mitad del siglo XX e intérprete genuino de la obra líneas arriba comentada y de muchas otras de muy  diferentes estilos y compositores.

Sabemos que era canadiense por el incontestable dato de que nació en Toronto a finales de Septiembre de 1932. Moriría alrededor de medio siglo más tarde en 1981, no mucho después de grabar su segunda versión de las Goldberg.

Empezó a estudiar piano a temprana edad, parece que alentado especialmente por su madre, y como era excéntrico hasta por procedencia geográfica - ¿A qué gran pianista se le ocurre nacer en Canadá?-, ni siquiera tuvo maestros de renombre. El más importante, y casi el único, fue un chileno,  que andaba por allá y del que, si no recuerdo mal, siempre habló bien.

Desde pequeño se vio que era un niño especial, tan especial que si hacemos caso a algún psicólogo, de estos atrevidos y que al parecer ni siquiera conoció a nuestro músico, puede que sufriera -Gould, no el psicólogo, aunque vaya usted a saber- el síndrome de Asperger, un trastorno del espectro del autismo - la jerga no es mía - que manifiesta dificultades para la interacción social y la comunicación y con actividades e intereses en áreas muy específicas y restringidas.
Glenn Gould

La verdad es que la descripción del síndrome le sienta tan bien a Glenn Gould que no sabe uno qué pensar, si es que a nuestro pianista le han diagnosticado correctamente o si el vago del psicólogo ha definido un nuevo síndrome por el corto camino de generalizar un caso concreto y muy particular.

Este niño tan especial lo fue también a la hora de tocar el piano. Tocó toda su vida no en la clásica banqueta de pianista que ustedes han conocido siempre sino en una baja silla de madera con respaldo. Se sentaba en ella a una altura respecto al piano más baja de lo habitual, como el niño al que ponen delante del piano sentado en un taburete alto para él y al que ni le alcanza para que las manos lleguen cómodas al teclado, ni los pies al suelo, solo que en el caso de Gould, los pies le acabaron llegando al suelo pero las manos accedieron siempre al teclado como desde abajo, de un modo extraño y que a cualquiera parecería que dificulta la interpretación. Por cierto, mientras tocaba le gustaba canturrear la obra, como también se puede percibir en sus grabaciones, cosa que molesta grandemente a sus detractores. Pero tranquilos, los “buenos” somos más.

Al parecer, su primer concierto como pianista en solitario lo dio con 14 o 15 años. Debutó en Nueva York con posterioridad, en 1955, y debió de causar buena impresión pues inmediatamente la Columbia Masterworks le ofreció la oportunidad de grabar las variaciones Goldberg. Esa versión con la que, a estar alturas, ustedes ya cuentan en su discoteca, supongo.

Por cierto, su carrera como concertista en público no se alargaría más allá de una década. En Abril de 1964, en Los Ángeles, anunció que se retiraba de los escenarios alegando cansancio del típico concierto en directo y apelando a una intimidad que preserva mejor la esencia de la música. También es verdad que a esas alturas su interés por las grabaciones y sus posibilidades era ya bastante mayor que el que sentía por las actuaciones en directo. Su legado serían sus grabaciones.
Glenn Gould al piano

No obstante, en esa década de actuaciones tuvo tiempo de apuntalar su fama de ¿chalado?, ¿genio del teclado?.

Es famosa la gira que, a finales de los años 50 del siglo pasado, hizo por la URSS, donde era un pianista totalmente desconocido, con paradas en Moscú y Leningrado.

Sviatoslav Richter
Kevin Bazzana en su biografía sobre Gould cuenta el éxito de dicha gira, un éxito basado en el “boca a boca”. Parece que en su primer concierto en Moscú, en la primera parte, la sala no llegaba a estar ocupada ni en la mitad de su aforo, en cambio, al finalizar el concierto no cabía un alfiler. ¿Exageraciones de hagiógrafo?: Puede ser. ¿Intervención de la KGB?:  yo tampoco lo descartaría, pero se me hace raro.

En cualquier caso, a partir de ese concierto, la entrega de la “inteligentsia musical rusa” parece que fue total y la asistencia a los siguientes conciertos multitudinaria. Glenn Gould ofreció a los artistas soviéticos su novedoso y especial modo de entender a Bach y su acercamiento a la obra pianística de Schoenberg y Berg.
Arnold Schoenberg

A partir de este viaje, muchos músicos e intérpretes soviéticos - entre ellos Sviatoslav Richter - se convirtieron en incondicionales suyos.

¿Era pues un genio Glenn Gould?. Veamos otro argumento a favor de ello  de un artista también especial, el novelista austriaco Thomas Bernard y hagámoslo acudiendo al comienzo de su novela “El malogrado”:

“También Glenn Gould, nuestro amigo y el más importante virtuoso del piano de este siglo….”

Y unos párrafos más adelante:

“Cuando hubimos terminado las lecciones con Horowitz, fue evidente que Glenn era ya mejor pianista que el propio Horowitz, de pronto yo había tenido la impresión de que Glenn tocaba mejor que Horowitz y, a partir de ese momento, Glenn fue para mí el más importante virtuoso del piano del mundo entero, por muchos pianistas que escuchara a partir de ese momento, ninguno tocaba como Glenn, y ni siquiera Rubinstein, al que yo había amado siempre, era mejor”.

El que habla en las citas anteriores es el protagonista de la novela; según algunos han querido ver un “alter ego” del propio Bernard, así como el compañero en la novela de este protagonista, “el malogrado”, podría ser Alfred Brendel, y la desmesura en la valoración de Gould tal vez fuera un modo de arrearle un sopapo a ese Alfred Brendel que después de conocer a Gould no podría ser más que un “malogrado pianista”. Alfred Brendel, también uno de los grandes pianistas de la segunda mitad del siglo XX no se merecería de ninguna manera ser calificado de “malogrado pianista”, pero ya saben como las solía gastar Thomas Bernard con sus compatriotas.

Pasemos ahora a otro lugar y momento, 7 de Abril de 1962 - gracias Wikipedia-,  la Filarmónica de Nueva York bajo la dirección de Leonard Bernstein ofrece el concierto para piano nº 1 de Brahms. Antes de la ejecución - del concierto no de Gould a manos de Lenny - Bernstein se vuelve al público que, al parecer, con ese gesto ya se teme la cancelación por parte del afamado solista - ya saben ustedes como son los divos - y después de tranquilizarles sobre la presencia del pianista y la celebración del concierto  hace lo que nunca en su vida había hecho ni volvería a hacer, excluidos, claro está, sus conciertos didácticos. Se dirige pues Bernstein a la audiencia para explicar la diferente concepción que sobre el concierto de Brahms tienen él y el señor Gould y su intención de ofrecerles esa concepción novedosa de una obra tan conocida, en  la confianza de que será muy estimulante para la audiencia y para él mismo.
Leonard Bernstein

Con posterioridad, Gould se referiría a este hecho comentando la insinuación de L. Bernstein sobre su interpretación de este concierto como “la más pausada, y en algunos aspectos, la más intratable que había escuchado nunca”.

Ciertamente, Bernstein tuvo que advertir el genio de Gould para actuar como lo hizo, en vez de cancelar el concierto.

Abordemos ahora la fama de estrafalario que arrastraba Gould.

Solo verle tocar el piano en su rara postura y acompañándose con su propio canturreo, le hubiera granjeado ya fama de excéntrico y hasta de snob, pero por si eso no fuera suficiente, pensemos en los juicios que emitió sobre algunos compositores. A él, desde luego, no le temblaba la mano, o mejor dicho, la opinión.

Le resultan a uno chocantes algunos de sus heterodoxos juicios musicales de la obra de los grandes compositores. Por ejemplo, sobre Mozart, en algunos de sus escritos y en conversaciones mantenidas con Bruno Monsaingeon, desliza: “Murió demasiado tarde y no demasiado pronto”, dando a entender que las últimas obras para piano de Mozart son peores, “especialmente las sonatas, aunque con los conciertos es peor y, a diferencia de las sonatas, éstos no tienen arreglo”.

A preguntas de Monsaingeon de “si siempre ha estado en contra de Mozart”, contesta: “Desde que tengo memoria” y se alarga en su valoración: “no podía comprender como mis profesores y otros adultos, presuntamente en su sano juicio, podían contar estas piezas entre los grandes tesoros del hombre occidental”.

Las sinfonías no salen mejor paradas y, de la nº 40 en Sol Menor dice ser “la que mejor representa las cualidades de Mozart que encuentro inexplicables”.
Wolfgang Amadeus Mozart

Bien, dejémoslo aquí, pero sepan que también reparte estopa a Beethoven y al lucero del alba aunque llegado el caso tampoco tenga reparo en  hablar positivamente de compositores de su agrado como R. Strauss, Schoenberg, Berg o Hindemith.
Richard Strauss

Volvamos a la época de los conciertos para ir redondeando su fama.

Cleveland, finales de los 50. Concierto de la orquesta y su director titular el húngaro George Szell. En el programa, un concierto de piano. El pianista parece ser un joven aún no demasiado conocido - nuestro Glenn - y estamos en el primer día de ensayos. La orquesta ha terminado la primera parte del mismo y se han debido de ir la mayoría a tomar café o lo que tomen las orquestas americanas en los descansos, antes de que en la segunda parte aborden el ensayo del concierto de piano con el solista.

Los pocos que quedan por allí, incluidos George Szell y su asistente, observan la entrada del solista con una silla “rara”, que coloca junto al piano. Se pasará todo el descanso en equilibrarla y colocarla a su gusto: se sienta, se levanta, calza una pata, cambia el calzamiento, la acerca al piano, la aleja; parece que sólo le falta sacar algún artilugio de éstos de albañil para nivelar suelos, y los presentes, observadores cada vez más extrañados y mosqueados con el solista, tampoco descartan que no acabe  utilizando el tal artilugio para la colocación definitiva y exacta de la silla. George Szell y su asistente, sin palabras, se lo dicen todo con los ojos y se temen aterrados la catástrofe en el concierto.
George Szell

Termina el descanso y empieza la segunda parte del ensayo.

Lo han tocado seguido, y algo ha debido de ocurrir durante la interpretación porque al finalizar el silencio es total y el anonadamiento del público - los propios músicos-, ante la ejecución del concierto por el desconocido pianista, completo. George Szell dirige su mirada, ahora sí totalmente perpleja y desarmada, a su ayudante y en voz baja le dice:

“Este chiflado es un genio”

Según el biógrafo de Gould, Kevin Bazzana, no hay constancia de que esta anécdota sea real, pero seguramente nunca se cumplió mejor el dicho: “Se non è vero, è ben trovato”.

Volvamos al comienzo para ir terminando. Tienen ya la interpretación de Gould de las Goldberg de Bach en su discoteca. Si me han hecho caso, en vez de leer estas líneas, las han estado escuchando o por el contrario, si han sido tan amables y pacientes y  han terminado de leer este escrito, se han puesto a escucharlas ahora. Están escuchando el Aria inicial.
J. Sebastian Bach

Si es la primera vez que las oyen, cómo les envidio; pues es cierto que no hay nada como la primera vez.

La música, que nos habla a su modo de lo inefable, de nosotros mismos, de como el ser humano se trasciende, no les va a ofrecer muchas oportunidades mejores que ésta, abandónense a ella, disfrútenla, si el día fue malo recupérense de él, si están algo eufóricos atemperen su ánimo, busquen un estoico equilibrio o dejen volar su imaginación o sus sentimientos, si alguien les quiere den gracias y correspondan con más cariño.

Yo ya no tengo nada más que decirles, pero la poesía sí y estoy seguro que si en las liras siguientes, al llegar a “Salinas” lo quieren sustituir por “Glenn Gould”, Fray Luis de León lo hubiera entendido:

Glenn Gould
“El aire se serena
y viste de hermosura y luz no usada,
Salinas, cuando suena
la música estremada,
por vuestra sabia mano gobernada.

A cuyo son divino
el alma, que en olvido está sumida,
torna a cobrar el tino
y memoria perdida
de su origen primero esclarecida”


                                                         

                                                                                                                       Javier Golvano Sacristán

miércoles, 26 de diciembre de 2012

Marabillosas recomendacións

Guillermo Fadanelli
Encántame que, algúns dos poucos amigos bos lectores, me recomenden, un libro, un autor ou autora que non coñezo ou que, sabendo que existe, nunca reparase nalgunha das súas obras.


Vexamos. Un amigo, J, descubriume un libro que me engaiolou. Escrito polo meu admirado César Aira, non está publicado en España. O seu nome, La vida nueva. Ed. Mansalva (Bos Aires 2007). Enxeñoso, crítico, ben escrito. Literatura pura. Direi que non me gusta ler libros que, unha vez rematados e saboreados con pracer, non poidan pasar a formar parte da miña biblioteca. As segundas lecturas dunha obra de interese son máis que interesantes e enriquecedoras. Por iso, o bo de J tivo que remover Roma con Santiago e, a través dun amigo, conseguirmo. Eu, visto o tremendo esforzo levado a cabo, agasalleille Hoy, Júpiter, de Luis Landero, de quen non lera nada.

Outro amigo, M, faloume un día dunha escritora, nacida en Kiev en 1903, chamada Irène Némirovsky. Nunca escoitara falar desta muller, cun enorme talento, que viviu unha vida durísima e que morreu traxicamente nun campo de concentración aos trinta e nove anos de idade. Lúcida, brillante, cunha prosa elegante e unha ollada aceda e intelixente, esta escritora deixoume emocionado tras ler El baile, David Golder e , sobre todo, a súa obra mestra, Suite francesa.
Glenn Gould

E o mesmo sucedeu coa música clásica, hai xa ben anos. O meu amigo, G, abriume as portas do mundo xenial do pianista Glenn Gould (xa o sei. Seino ben que moitos o odian por excéntrico e heterodoxo). Eu adóroo. Apaixóname. E non só polas súas dúas edicións das Variacións Goldberg de Bach, inigualables para min, senón porque revoluciona a maneira de tocar o piano e fai tratamentos marabillosos de Schoenberg, Krenek ou Berg, entre outros. Pois a este amigo que vive en Bilbao, eu descubrinlle  un dos grandes mestres da batuta, Sir Georg Solti, mestre de directores. Son trocos extraordinarios que serven para unir e encher tantas e tantas lagoas que temos no coñecemento da vida.

Ben. Hai un mes e algo, atopeime con outro gran lector. De nome, V. Falamos de literatura, porque do tempo non pagaba a pena falar: chovía a cachón. Non lembro como, saíu o nome de John Fante, un autor que eu lera tempo atrás. E de John Fante fóiseme a cabeza ata Guillermo Fadanelli. Mexicano, innovador, nacido en Ciudad de México en 1963. Descubrírao remexendo nas novidades dunha librería e deixoume un impacto tremendo.Comeceille a falar del. O meu amigo semellaba interesado e, deseguida, comenteille que me gustaban especialmente os seus relatos, pero que era dono dunha prosa magnífica,directa, enganosamente sinxela, cuns personaxes moi ben construídos. A súa linguaxe é crúa e ferinte. É un autor que deixa ferida primeiro e logo, cicatriz. Consegue, ademais, un afastamento da súa escrita, máis aparente que real, e fai que a súa literatura rabuñe nos sentimentos do lector. Os seus relatos están feitos con trazos fortes, nada ornamentais, cunha intensidade que non se percibe ata que entras nas historias que, moitas veces, te deixan á beira do precipicio.

Eu recomendeille, para comezar, a novela La otra cara de Rock Hudson e o libro de relatos, para min maxistral, Compraré un rifle. Esperaba que fosen do seu interese e así foi. Como di do autor mexicano, Christopher Domínguez Michael, en Reforma: “Sobre todos los tópicos que su narración le va exigiendo, Fadanelli tiene una opinión aguda e inteligente que dar, pues es uno de esos escritores que no dejan de mirar un objeto hasta extraer de él todas sus posibilidades.”

Estou de acordo con esta afirmación.

E algunhas semanas despois, debería recibir unhas opinións do meu amigo. Enviáramas a través do móbil. Digo debería porque ao meu nunca chegaron. Cando o atopei nunha libraría, díxome que non contestara a súa mensaxe. Eu non sabía que debía contestar.Daquela, colleu o seu móbil do peto e amosoume as devanditas opinións. Boteime a rir ás gargalladas. Eu ensineille o meu móbil. Non había ningunha entrada súa. Como é algo despistado, díxenlle que mas enviase polo correo electrónico. Fíxoo e confesoume que enviara as mensaxes ao número da miña casa.

Non me estrañou nada. Cando volvín ler as súas opinións non puiden menos que botar outras risas perante o seu humor e mais o seu enxeño.

E escribiu isto:

Me jale el pinche libro del Fadanelli. Historias de meros pendejos, no más. Pero está puto. El gringo Hudson debía ser orgulloso de su cara. (Referido á novela)


Pinches relatos. Como sabe el Fad, hijo de la gran chingada! Y como entiende de güebones y de mujeres con cuerpo de lagartija. (Referido ao seu libro de relatos)





Si que lle gustaron. Integrouse tanto nos libros recomendados e gozados, que perdeu algo da súa esencia propia para adentrarse nunha simpática linguaxe mexicana. Esa parte que un autor tan apaixonante como Guillermo Fadanelli lle deixou, malia a lectura dura dos seus libros.



“Isto teño que contalo”, pensei.

E aquí está reflectido.

Marabillosa literatura.

Marabillosas recomendacións.


ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO

martes, 28 de junio de 2011

Artículo para A Nosa Terra: “Hoxe non quero escribir”


El artículo que Antonio García Teijeiro publicó este mes en el diario A Nosa Terra se titula “Hoxe non quero escribir” (“Hoy no quiero escribir”), pero pese a su título, Antonio sí habla en él, y mucho. Con las Variaciones Goldberg de Bach interpretadas por ese genio que fue Glenn Gould como música de fondo, el artículo repasa el último libro de Agustín Fernández Paz, reflexiona sobre la vida y la literatura de la mano de los diarios de Jules Renard, menciona a un Bob Dylan que ha cumplido ya 70 años y recuerda al recientemente fallecido escritor Juan Farias (en la foto de la izquierda). Podéis leer el artículo completo en el siguiente enlace.

El escritor Agustín Fernández Paz