A "HISTORIA DA LITERATURA INFANTIL E XUVENIL GALEGA", UN FITO QUE NON PODE NIN DEBE PASAR DESAPERCIBIDO.

Blanca- Ana Roig Rechou

“Deixando atrás unhas poucas mostras que constitúen a súa prehistoria e tendo en conta os xéneros literarios canónicos (narrativa, poesía e literatura dramática), pódese dicir que a literatura xuvenil galega se inicia con Memorias dun neno labrego, de Xosé Neira Vilas; a literatura infantil cos contos de Carlos Casares que conforman A Galiña Azul, coa peza dramática, tamén de Casares, As laranxas máis laranxas de todas as laranxas e aínda co poemario Os soños na gaiola, de Manuel María.”

     

     Son palabras da profesora, filóloga e crítica literaria Blanca-Ana Roig Rechou a Lourdes Varela, xornalista de Faro de Vigo en maio do presente ano.

     O labor inxente e serio arredor da nosa LIX de Blanca-Ana Roig Rechou non merece máis que eloxios dende calquera punto de vista. 

     

Traballando cun grupo de persoas moi interesadas e cualificadas no tema, deu ao prelo varios libros monográficos sobre múltiples aspectos da literatura para nenos. Entre outros: Inmigración / Emigración na LIX, A memoria das guerras na literatura infantil e xuvenil galega, Poesía infantil e xuvenil en Galicia, Premios literarios e de ilustración na LIX, A guerra civil española na narrativa infantil e xuvenil, Multiculturalismo e identidades permeábeis, Seis chaves para entender mellor a LIX no século XXI…Achegas moi serias, que xa forman unha base sólida para que se poidan levar a cabo futuras investigacións, algo que non había ata o de agora e que se precisan nunha literatura normalizada.

     Acaba de aparecer, para satisfacción de estudosos e interesados no tema, un volume coa Historia da Literatura Infantil e Xuvenil Galega (Edicións Xerais), traballo de investigación coordinado por ela. Un traballo conxunto no que participa un grupo de profesionais vinculadas á LIX e formado por Eulalia Agrelo, Pilar Bendoiro, Mar Fernández, Carmen Ferreira, Isabel Mociño, Marta Neira e Isabel Soto quen, con Blanca-Ana, organizan secuencialmente en séculos, seguindo a metodoloxía establecida polas teorías sistémicas e as achegas doutros paradigmas teóricos.

     

     Dividido en seis capítulos o traballo,ben profundo, fai un percorrido historiográfico no que se describen as diferentes etapas existentes na constitución do sistema literario infantil e xuvenil, atendendo aos factores e axentes que propiciaron a súa conformación e asentamento, e á análise das obras dos xéneros literarios canónicos.

     

     No capítulo I, abórdase un período que vai da Idade Media ao século XX.

     

     No capítulo II, fálase do século XX. Dende 1900 até 1950. Aí atopamos o contexto e discurso galeguista, as primeiras manifestacións e ruptura, e a guerra civil española: algunhas obras durante e despois da mesma.

     

     O capítulo III abrangue o século XX, dende 1950 até 1980. Destaca o labor das asociacións e dos movementos de renovación pedagóxica e cultural, as mudanzas do sistema educativo,publicacións periódicas e labor editorial. É este un capítulo amplo no que se dá conta da produción literaria nesta época que foi moi rica.

    

     O capítulo IV céntrase no século XX, dende 1980 até 2000. Ademais doutros temas aborda o asociacionismo e outros axentes divulgadores e promotores, os premios literarios e os novos soportes coa irrupción das Tecnoloxías da Información e da Comunicación.

     En todos estes capítulos fálase dos autores e autoras dos diversos xéneros canónicos e da banda deseñada e a pegada que van deixando no desenvolvemento da historia literaria infanto-xuvenil.

     Idéntica estrutura presenta o capítulo V que se centra nos anos que van dende 2000 até 2012. Aquí aparecen as denominacións das diferentes xeracións:  Xeración do 68, dos 90 e a Xeración Google. Baixo estas premisas faise a análise crítica.

     Cerra o libro o capítulo VI. Para saber máis. Bibliografía, webgrafía, índice onomástico e un breve currículo das redactoras.

     Estamos de noraboa. Xa hai un punto de partida. Cara aos anos vindeiros os investigadores e investigadoras teñen unha ferramenta fundamental para continuar os seus traballos e afondar no corpus literario.

    

     Non sei se se valorará na súa xusta medida este volumen, que a nós nos emociona. Si, falo de emoción, porque nos permite saber de onde vimos, que está a ocorrer mentres escribimos, ensinamos, ilustramos…ou sexa, creamos, e cara a onde nos diriximos. Un proxecto este, excepcional, polo seu rigor científico, pola necesidade que había de estruturar algo que naceu cunha forza infinita e podía levar ao desconcerto; para saber, en definitiva, cales son as liñas de creación literaria para nenos e mozos dunha literatura, a nosa, que posúe un prestixio indubidable.

     

     Blanca-Ana Roig Rechou e o seu grupo de investigadoras poden sentirse satisfeitas. Tempo atrás ían poñendo pedras moi importantes, case sen faceren ruído,  no edificio literario galego (e portugués , que iso é outro dos seus grandes logros: abrirse ao país veciño e colaborar cos seus especialistas); pedras moi necesarias. Con este traballo o edificio posúe xa unha fachada e un interior dunha solidez indiscutible.

     

     

Unha tarefa exhaustiva realizada con humildade, en silencio, pedindo esmolas ás institucións, cunha dedicación máis que xenerosa, impartindo cursos, organizando congresos, estas persoas acaban de escribir unha das páxinas máis importantes da LIX galega. E lamentablemente sen demasiados medios. Tampouco quero  esquecer a aportación de todas elas á modélica revista galaico-portuguesa, Malasartes, unha xoia de edición dirixida polo grande estudoso e magnífico poeta Jose António Gomes, e da que Roig Rechou é a subdirectora.

     Na mesma entrevista, Blanca comentaba  que “a nosa LIX ten historia, aínda que sexa breve, dado que se formou en pouco tempo e de forma moi intensa, por iso foi difícil elaborala. Falta perspectiva. Pero o importante é que aí está, que é unha achega útil para saber o que hai, para axudar ás seleccións e para invitar a traballar, a investigar. Creo que con esta obra se demostra que a LIX debe ser atendida desde o ensino superior para que tamén así o sexa nos tramos primeiros da formación do lector competente”.

Nun acto con José A. Gomes e AGT en Compostela.

    Totalmente de acordo con esta manifestación. Non se pode ser máis clara.

Así que estamos diante dun libro imprescindible que debe estar ben preto de todos nós. Un libro para consultar, para comprender, para saber o que houbo e o que hai. Un libro verdadeiramente excepcional.

         Grazas, moitas grazas por tan fermoso agasallo e parabéns!

                                                                                                                      ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO

Recitais: a emoción da poesía en voz alta

A lo largo de los muchos años que Antonio García Teijeiro lleva dedicados a la literatura, ha participado en múltiples encuentros y recitales destinados a promover la poesía y la creación literaria entre los más pequeños, los maestros, los educadores y el público lector en general. Recientemente, Antonio ha tenido la oportunidad de tomar parte en dos emotivos recitales poéticos, uno en Vigo y otro en Porto, junto con otros poetas como Juan Carlos Martín Ramos, João Pedro Mésseder y Vergílio Alberto Vieira. En el siguiente artículo, Antonio rememora lo vivido en dichos recitales, ilustrando sus reflexiones con algunos textos propios y otros salidos de la pluma de los demás poetas participantes. Presentamos el artículo en su versión original en lengua gallega.

Quen me coñece sabe da miña paixón pola poesía. Quen me coñece sabe da miña dedicación a ela. Sabe, quen me coñece, que veño loitando por facela visible, como autor e como divulgador. Sabe, ademais, dos meus esforzos tan variados como múltiples indo ás escolas para animar os alumnos e mestres a que estea presente nas aulas; e tamén dando conferencias, participando en mesas redondas, facendo viaxes por España, Miami, A Habana ou Colombia. Quen me coñece sabe que vou encantado por Galicia aos lugares máis recónditos participando en sesións de bibliotecas, organizacións dedicadas ao fomento da lectura, á asociacións de veciños ou medios universitarios.


E vou a estes sitios para apoiar e estimular a bibliotecarias/os, mestres e mestras que están a desenvolver labores marabillosos en situacións ben precarias, bastante desasistidos, pero cun entusiasmo que emociona. Homes e mulleres, convencidos de que os poemas xogan un papel importante na formación do seu alumnado.

Quen me coñece sabe que sempre ando con libros de poemas de moi distinto signo.

A poesía vén decote comigo. Preciso dela e endexamais me abandona. Quen me coñece sabe do esforzo que estou a facer para que os cativos comecen desde as primeiras idades a familiarizárense coa sedución dos versos.

E saben, tamén, que non son o único. Que hai outros/as poetas que están a pecorrer os mesmos camiños ca os meus. Somos persoas que cremos no que sentimos e intentamos para dignificar a palabra poética desde a LIX.

Quen me coñece ten ben claro que non deixo de repetir, a quen me queira escoitar, a necesidade de introducir a poesía na escola en voz alta, que os docentes responsables deben buscar poemas axeitados á características dos seus alumnos, que hai que contaxialos, que deben perder o medo e desbotar prexuízos persoais porque aos nenos e nenas lles gusta a poesía.Gozan con ela se se lles presenta con ilusión. E saben estes docentes que terán que cargar, demasiadas veces, coa incomprensión dos compañeiros e ese medo que amosan os adultos, en xeral, diante dos versos.

Quen me coñece sabe moi ben que afirmo, con rotundidade, que a poesía non se enseña, fíltrase, e que a tarefa dos mediadores/as non consiste en facer nenos poetas, senón seres que amen a poesía, como di o meu amigo e grande escritor, Gabriel Janer Manila.

Quen me coñece sabe que manteño o enorme poder da poesía, verdadeira literatura en estado puro. E esa que se vai filtrando pode facer que, co paso do tempo, chegue a intimar fondamente con aqueles que racharon a barreira do esforzo. Eses lectores e lectoras, léndoa, van coñecerse mellor e descubrirán con gozo ou con rabia, segundo a lectura e a personalidade de cadaquén , as diferentes arestas desta nosa sociedade.

E xa que falo da poesía en voz alta, teño que loar os diversos recitais que escritores/as fan ao longo dos meses en distintos lugares públicos.

Eu tiven a satisfacción de participar en dous moi especiais, un en Vigo no mes de novembro e outro a primeiros de decembro en Porto. Digo especiais, porque lemos en alto poemas infantís (ou para nenos de todas as idades) por unha banda; e pola outra, porque léronse poemas en galego, portugués e castelán. Foron dous actos dunha emoción e unha intensidade impresionantes. Dous actos que penetraron nos sentimentos de todos nós dunha maneira directa e gozosa.

O ambiente creado resultou indescritible. O efecto producido, púxonos en moitos intres, a pel de galiña. Silencios que seguían os versos recitados, atención máxima a todo o que alí se lía e dicía. Olladas cargadas de emoción. Parecía que o aire se cortaba e o tempo se detiña oíndo os poemas. A poesía xa non era nosa. Era de todos os asistentes. Unha mostra máis de que gusta escoitar poesía en voz alta. Dous actos nos que a palabra poética era compartida por todos e todas. Era a palabra poética a verdadeira protagonista dos eventos.

Dúas quendas de cinco ou seis poemas por autor, diferentes; cada un co seu estilo e a súa maneira propia de dicir os versos.

E antes de pasar aos actos, dicir que nas diversas mesas nas que participei me acompañou unha foto de Paco Ibáñez. Unha clara reivindicación a un home honesto, dedicado completamente á poesía e a quen, penso eu, non se lle deu o recoñecemento popular que merece. Coa súa guitarra segue a levar a poesía española, galega, en eúscaro e catalán polos escenarios de todo o mundo. Moitos quixeran soterralo pero é imposible. Enche os teatros e consegue unha comunicación co público autenticamente prodixiosa. É o triunfo da autenticidade. De aí a miña pequena homenaxe a quen eu considero o meu mellor profesor de literatura.

O recital en Vigo

NO ACTO DE VIGO, catro poetas, Vergílio Alberto Vieira, João Pedro Mésseder, Juan Carlos Martín Ramos e eu mesmo, lemos os nosos poemas dentro do marco das “I Jornadas internacionales de LIJ, promoción de la lectura y prácticas educativas”. Unha iniciativa da Escuela Universitaria CEU de Magisterio de Vigo e a LIJMI da Universidade de Santiago de Compostela. Debo salientar, chegado este punto, o labor de investigación seria que están a realizar Blanca-Ana Roig Rechou e o seu grupo de persoas que están a poñer os alicerces para que se estudie de maneira científica as obras dunha LIX galega que medra cada día que pasa. Vaia desde aquí o meu recoñecemento a elas polo seu entusiasmo e rigor. E non podo esquecer a José António Gomes (ESE. IPP. de Porto) polo seu traballo conxunto na Rede temática de Investigación “Las literaturas Infantiles y Juveniles del Marco Ibérico e Iberoamericano”, polo seu saber e a súa capacidade de expoñer os diversos temas relacionados coa lectura. E quero aproveitar para facer un chamamento para que a interesantísima revista que dirixen ambos os dous, Malasartes, chegue a Galicia dun xeito normalizada. É unha publicación luso-galega , dun alto valor literario, que debería estar nos centros de ensino e bibliotecas do noso país.

Unha vez contado todo isto, anímovos a que leades algúns poema lidos no recital.

De Juan Carlos Martín Ramos o seu poema, "Poemamundi", do libro do mesmo título, editado por Anaya.

He soltado una bandada

de palabras

que atraviesan las nubes

y las fronteras,

Van y vienen

a merced de los vientos,

navegan por el cauce

de los ríos,

se enredan

en las copas de los árboles,

sobrevuelan montañas

y dejan sus huellas

a lo largo

de todos los caminos.

Algunas palabras

tal vez

se han perdido

en medio de la selva

o en el fondo del mar.



He escrito un verso

con palabras viajeras,

un verso alrededor del mundo.

Empieza y acaba en mi ventana,

salió de mis manos

sin rumbo fijo

y vuelve con el eco de otras voces

y otros latidos de la tierra.



De Vergílio Alberto Vieira, "Gatafunhos", do libro Sonhos de gato, editado por Editores Unipessoal, Lda. 7 días 6 Noites.

No planetário egípcio,

Os signos zodiacais

Esperam o ano propício

Das constelações boreais.



Sem atender ao efeito,

Todas as fases lunares

Formam un círculo perfeito

Em torno dos seus lugares.



Se o horóscopo indicasse

O que os deuses querem de nós,

Talvez o homem voltasse

A falar a uma só voz.



E agora tres pequenos poemas, moi fermosos, de João Pedro Mésseder, do seu libro Trocar as voltas ao tempo, editado por Edições Éterogémeas.



- Quantos meses tem o ano?

- Doze meses. Há que errar?

- Pois eu cá quería os doze

E mais um p´ra descansar.



………………



Quantas semanas num mês?

- Quatro ( e uns días sem salário…)

- Pois eu cá quería cinco,

p´ra estontear o calendário.

………………..

O tempo, sempre a correr,

nem tempo tem p´ra brincar;

alguém anda a não querer

que se pare p´ra pensar.



E agora un dos que lin eu, do meu libro Paseniño, paseniño, editado por Everest-Galicia.



Hai moitos ollos no mundo,

ollos ledos e baleiros,

pequerrechos, preguiceiros,

ollos tristes e profundos.



Ollos ollando os abrentes,

ollos con olladas frías,

ollos de noites e días,

olladas de ollos doentes.



Ollos claros e marróns,

azuis, negros, verde escuro,

ollos que baten nos muros,

ollos-corisco e limón.



Ollos das pombas feridas,

ollos limpos, meiguiceiros,

ollos que aluman carreiros,

ollos de olladas perdidas.



Hai moitos ollos na terra,

ollos ollando as olladas

doutros ollos e as moradas

de tantos ollos que berran.



Tras o recital, Juan Carlos Martín Ramos pediu a palabra para ler un poema alusivo ao acto que levantou fortes aplausos.

Reproducímolo aquí:




Facer click na imaxe para aumentar o seu tamaño

O recital en Porto

NO ACTO DE PORTO, houbo unha mesa redonda conmemorando os vinte e cinco anos do Premio Merlín de LIX. Nela participaron catro gañadores deste Premio (Ramón Caride, Fina Casalderrey, Antonio García Teijeiro e Marcos Calveiro). Tamén participou nela, o director de Edicións Xerais de  Galicia, Manuel Bragado. A presentadora deste acto foi Blanca-Ana Roig Rechou, quen falou cun agarimo enorme dos participantes. Os catro gañadores do Premio, explicaron o que supuxo para eles gañar un premio tan prestixioso e o director da editorial deixou clara a importancia deste premio no desenvolvemento da LIX galega. Ademais, leron poemas nun acto moi fermoso, tamén presentado por Blanca-Ana Roig Rechou, quen fixo unha loa entrañable de cada poeta, Vergílio Alberto Vieira, João Pedro Mésseder e Antonio García Teijeiro.


Unha nova oportunidade de escoitar a poesía na voz dos propios poetas. Algo que debería ser máis corrente do que vén sendo na realidade.

Leamos un novo poema do primeiro, do seu libro Sonhos de gato.

O poema chámase "O lugar dos gatos".


De todos, e cada um,

São, pois, os lugares pertença.

Já não ter lugar nenhum

É coisa que não compensa.



As coisas não têm lugar,

As pessoas lugar têm.

Telhados são para ocupar

Por gatos, e mais ninguém.



Uns privados, outros comuns,

Lugares, porém, todos são.

Só que os lugares de alguns

Existem por outra razão.



Dispor de lugar é , pois,

O que a um gato nem se põe.

Ás vezes vale por dois

O lugar de que dispõe.



Pôr-se no seu lugar, então,

É o que o gato sempre faz,

Com a melhor intenção

De que um gato é capaz.



Despois tocoume a min, ler os meus poemas. Vou poñer aquí dous poemas de Recendos de aire sonoro, editado por Edicións Xerais de Galicia.



Azulzul violeta

o son da trompeta

e o verde marrón

o do saxofón

e o gris e o laranxa

nos pasos da danza

e un negro sen fin

procura o violín

un branco de xeo

quere o violoncelo

grilandas de festa

envolven a orquestra.



E o segundo é unha pequena homenaxe ao meu admirado Bob Dylan.



Cunha guitarra na man

cantou o cambio dos tempos.

Buscou respostas na rúa.

Viunas soprando no vento.



E cerrou o recital, o poeta João Pedro Mésseder, de quen deixo aquí dous poemas do seu libro Pequeno livro das coisas, editado pola editorial Caminho S.A.



Primeiro barco

Um ramo dormia

á flor das águas.

Saído da gruta,

na margem sentado,

un homem hirsuto

olhava ese barco,

olhava sonhando…



E o segundo chámase "Velho banco de jardim". Di así:



De que arcos me faço,

que arcos me façem,

se visto de lado!

Sou mais do que um S,

sou quase uma lira,

se visto de lado!

Som como un harpejo,

no ar, inclinado,

um curvo desejo.

E se muitos em mim

aos pares se sentaram

foi só p´ra esperarem

o momento de um beijo.


O auditorio, case cheo, premiou a palabra poética. Foi moi conmovedor. Unha vez máis, a poesía EN VOZ ALTA traspasou a fronteiras da emoción.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

Outra vez falamos de Malasartes

Quen me coñece sabe da miña paixón por Bob Dylan. Así que un amigo (Grazas, Xan) me envía un enlace para que entre en internet. Fágoo axiña e leo que un cantautor asturiano, Toli Morilla, presenta un traballo curioso: Diez cantares de Bob Dylan n´asturianu. Escribo un mail a unha amiga que vive en Sama de Langreo e, aos poucos días, recibo o CD. (Grazas, Rosa). Estaba a escoitar unha versión moi digna de "Hurricane", cando chega a revista Malasartes. Unha xoia. Un proxecto do que debemos sentirnos orgullosos os que amamos a LIX. Coidadosamente editada, é un agasallo para a vista. Un proxecto aberto, serio, rigoroso. Única revista literaria escrita ao 50% en galego e portugués.

O seu director é o prestixioso escritor luso José António Gomes e a subdirectora, Blanca-Ana Roig, a quen tanto lle debe a nosa literatura infanto-xuvenil. Ademais da elegante dirección artística de António Modesto, debemos salientar un comité científico vencellado a diversas universidades e un equipo de redacción de alto nivel. Son dous números ao ano, nos que atopamos perfís e entrevistas con creadores/as, textos orixinais, estudos profundos sobre as distintas facetas da LIX (álbums, poesía, oralidade…) ademais de experiencias creativas, prácticas lectoras, referencias a coleccións literarias ou críticas de libros de ambas beiras do Miño. Unha publicación de lectura proveitosa, indispensable para mediadores, estudosos, investigadores e toda persoa interesada nestes temas. Hai que denunciar, iso si, a deficiente distribución da revista en Galicia. Unha mágoa, porque proxectos así deben estar moi preto de nós para aproveitalos a fondo.

Escribín este artigo hai un tempo xa, no desaparecido semanario A Nosa Terra.

E mira por onde, volvo insistir sobre o mesmo tema uns anos despois. Fágome preguntas que non me atrevo responder. Unha delas, sería esta: Como é posible que certa pasividade dos docentes que fomentan a lectura non dean a importancia que merece Malasartes?

Procuro non contestar, polo menos, publicamente.



                *          *          *          *

No marco das “I Jornadas Internacionales de LIJ, promoción de la lectura y prácticas educativas “, celebradas en Vigo no mes de novembro, Malasartes volveu a estar presente no programa. Como debe ser, digo eu. Malasartes volveu sorprender, mesmo abraiar a aqueles ou aquelas que non a coñecían. Volveu ser esa referencia indispensable para os que xa sabiamos dela. Malasartes é , sen discusión, unha ferramenta esencial para todos os que amamos/loitamos a prol da LIX, esteamos onde esteamos. Malasartes mantén, malia os atrancos dunha época difícil, a calidade pola que debe ser recoñecida e respectada. Mantén unha liña elegante na súa concepción estética, resulta ambiciosa nos seus contidos, e posúe unha vocación investigadora da que carecen as poucas que quedan. (Por certo, a miña admiración a todas as publicacións que continúan na rúa vencendo todos os problemas para achegar a LIX ás persoas). Malasartes é unha revista pedagoxicamente intelixente, cun carácter didáctico envexable, que aporta prácticas educativas imprescindibles no eido da lectura, para que os docentes se sintan motivados e algúns rachen a monotonía dos seus discursos. Malasartes busca lectores non acomodados. Malasartes ofrece ideas para que, tras reflexións necesarias, os ensinantes teñan unha mellor formación literaria.

E eu pregúntome. Por que non figura nas bibliotecas do noso país? Por que non ocupa un lugar importante nas nosas escolas co obxectivo de mellorar os sistemas de ensino da LIX? Por que pechan os ollos mestres/as e institucións diante desta ferramenta pedagóxica? Supoño que non será porque os docentes pensan que xa saben moito. Non o creo. Iso sería unha necidade. Ao mellor haberá que mellorar a distribución, non o sei, pero non é nada desatinado pensalo. Cada páxina de Malasartes resulta unha fiestra aberta ao coñecemento, así, en xeral. Cada estudo, cada entrevista, cada crítica etc. abren horizontes nidios para que, mirando cara a el, poidamos medrar como persoas e como profesionais.

Nestas Xornadas, unha vez máis, dúas persoas, para min cun alto grao científico nesta materia, José António Gomes (ESE.IPP. Porto / LIJMI), director da revista, e Blanca-Ana Roig Rechou (USC / LIJMI), subdirectora da mesma, falaron de Malasartes e insistiron o apoio que unha revista destas características pode ofrecer para continuar mellorando na formación lectora do alumnado. Unha vez máis falaron, amosaron polo miúdo a publicación e achegaron os seus obxectivos aos asistentes.

E eu penso que, por desgraza, haberá que seguir falando, amosando as súas bondades.

Unha mágoa porque, para min, Malasartes é a mellor, a máis completa revista literaria de LIX que se fai nestes momentos. Cunha periodicidade bimestral, Malasartes está petando na porta de cada un de nós. De Malasartes non se debería falar xa, se esta sociedade nosa estivese normalizada, porque a mesma revista falaría por si mesma.

Malasartes converteuse en algo valioso e necesario, pero, lamentablemente non é coñecida de abondo.

Ata cando haberá que seguir convencendo a xente da necesidade dunha revista como Malasartes?

De verdade. Créanme, por favor. Malasartes agarda a súa atención. Utilicen o boca a boca, pregunten por ela e poden estar seguros de que non se sentirán defraudados.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

Antonio García Teijeiro y otros ganadores del Premio Merlín en Oporto

Antonio García Teijeiro ha participado recientemente en los XVIII Encontros Luso-Galaico-Franceses do Livro Infantil e Juvenil en Oporto, que incluyeron una sesión que contó con la presencia de cuatro autores galardonados con el Premio Merlín, que Antonio describió como "un premio que tiene algo que no tienen los demás, quizá el mejor de los organizados en España". En el curso de una sesión en la que estuvo acompañado por Fina Casalderrey, Marcos Calveiro y Ramón Caride, Antonio reivindicó el papel del poeta como "robaversos" y subrayó el profundo valor de la poesía con las siguientes palabras: "Todos los poetas del mundo hemos hecho crecer un árbol universal, en el que colgamos nuestros poemas, donde cabemos todos. Llevo luchando toda mi vida en favor de la poesía. Amad la poesía, no le tengáis miedo". Antonio también recordó los versos de su amigo Fran Alonso, quien ha escrito que "la poesía no muerde, sabe a chocolate, sana las heridas". Además de esto, Antonio tomó parte en un recital poético junto a los poetas portugueses Vergílio Alberto Vieira y João Pedro Mésseder.

Para leer una crónica detallada acerca del acto, redactada por Manuel Bragado y publicada en gallego en su página web Brétemas, visitad el siguiente enlace.

Dicha página incluye también las grabaciones de las intervenciones en el acto de Antonio, Ramón Caride, Marcos Calveiro, Fina Casalderrey y Blanca Ana Roig Rechou. Ofrecemos a continuación la grabación de las palabras de Antonio.