UNHA MAGNÍFICA NOVELA DE INTRIGA PSICOLÓXICA: "Europa Express", de ANDREA MACEIRAS

                      ANDREA  MACEIRAS

                      Europa Express

                      Edicións Xerais de Galicia.

                       Col. Fóra de Xogo.

                       2015

    

   

     

     De novo, un libro de Andrea Maceiras.  De novo, unha proposta de literatura ben escrita. De novo, un pracer enorme entrar no mundo que nos propón a escritora.

     Unha novela, Europa Express, gañadora do Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil 2015, que aposta pola boa literatura. Esa literatura que lectores en formación deben demandar para ir acadando esa madurez en materia literaria. Porque Europa Express está editada en Fóra de Xogo (Edicións Xerais), pero Europa Express é unha novela para adultos e para todos aqueles que se queiran achegar á palabra ben empregada. Isto é algo constante na brillante traxectoria de Andrea Maceiras.

Andrea Maceiras

     Estamos diante dun relato coral, que se move entre dous planos: dez anos antes e na actualidade. Os capítulos van alternado a voz narradora: a terceira persoa cando se rememora o tempo pasado e a voz dos diferentes protagonistas (1ª persoa) no momento actual. Unha estrutura moi ben deseñada que presenta ademais a historia en tres bloques: I. Sen notificación de recibo.II. Xiro Postal. III. Franqueo en destino.

     Dez anos atrás, ao remataren o bacharelato, sete mozos viaxan xuntos por Europa en Interrail. Unha viaxe que os vai abrir a realidade da vida, á complexidade das relacións persoais e á procura do amor nunha situación nova que compartirán  á marxe do ambiente familiar.

     

     A traxedia acompaña o remate desa viaxe, aparecen as dúbidas, algúns deles cuestionan a vida actual, mentres o espírito de Xacobe  latexa no máis íntimo. Procuran as causas de algo que está dentro deles, aínda que talvez intenten esquecer, temen as respostas e mesmo Aroa é reticente de revolver no pasado.

     
     Malia isto, Nico, un deles, organizará unha festa de reencontro, tras dar cunha  postal en Berguen que lle revelará certa información que o desacouga e que o levará a plantearse que ocorreu naquel fatídico acontecemento. Con máis ou menos ganas, os demais aceptan o convite e aparecerán as múltiples visións da vida.

     

Vista de Praga

     Encántanme as novelas psicolóxicas cando están ben escritas e ben artelladas. Europa Express cumpre con todas as características que lles esixo. O relato vai medrando a medida que te internas nel, cunha alternancia de lugares, personaxes e tempos narrativos que lle dan consistencia. Non perde endexamais o interese, pois a intriga está moi ben levada e queda moi ben descrita a esencia da mocidade. Esa esencia que perdura na memoria dos protagonistas malia semellar efémera.

     Un libro para gozar. Unha desas obras que te reconcilian cos seres humanos e coa boa literatura. Unha obra que salienta a forza da palabra. Unha palabra que marcará a necesidade de poner en orde os pensamentos. Unha obra para reflexionar e para sentir o vento acariciador da liberdade tanto interna coma  externa das persoas.

     Un verdadeiro pracer perderse entre as súas páxinas.

     Parabéns para a autora.

                                                                                                                             ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS ( XLVII ) Xosé Neira Vilas (2)

XOSÉ  NEIRA  VILAS  (Gres- Vila de Cruces, 1928 – 2015)

O SOL

 

Baixou o sol raioleiro,

foise pousando nas tellas,

chega a luz e o caloriño

ás plantas que coida a nena,

porque do traballo sae

toda esta linda beleza.

Coa luz renacen as flores

e hai vida e amor na terra,

o sol enche de alegría

montes, camiños e leiras.

PRAIA

Cando Irene está na praia

e camiña pola area

pensa no xardín sen auga,

cavila na terra seca

e dille a mamá baixiño:

“eu quero volver á aldea”.

E outro tanto lle pasa

na cidade barullenta,

prefire escoitar paxaros

e ir e vir entre as macetas.

O PAXARIÑO

O paxariño foi vindo

e pousouse na camelia,

estivo canta que canta

moi alegre, a tarde enteira

mentres o cricrí do grilo

podía oírse entre as herbas.

Armouse unha cantaruxa

moi alegre e musiqueira

e todos, todos pensaron

que había festa na aldea.

Ilustración de Leandro Lamas

SOÑO

Soñou Irene unha noite

que o seu xardín xa non era,

as flores secaran todas,

xa non viñan as abellas.

e fórase Brancaneves

cos sete ananos tras dela.

Ergueuse na mañanciña,

¡ai!, o xardín non morrera.

Reuse, bicou un anano

e abrazou forte á camelia.

(Do libro O xardín de Irene, editado por Edicións Embora, 2015). Ilustracións de Leandro Lamas.

Leandro Lamas e Xosé Neira Vilas na presentación do libro.

A LUZ DAS PALABRAS ( 48 ) Antonio Manuel Fraga

     Lino por vez primeira cando gañou o Premio Merlín de LIX no ano 2013. Encantoume a súa novela. Descubrín a Antonio Manuel Fraga.

     Pensei axiña que aquí aparecía un novo autor que me ía interesar. Non me trabuquei. O Castañeiro de abril é unha historia suxestiva. Unha historia ateigada de humanidade, na que a dignidade das persoas sobrevoa cada capítulo.

        

Antonio Manuel Fraga

 Emocioneime co planteamento afouto, coa sensibilidade con que trata os temas no libro, cos personaxes, coa poesía que garda este texto extraordinario e escrito con mestría. Velaquí un parágrafo:

-          Vender non vendo nada, aínda que non porque a miña mercadoría sexa cativa. Nin tampouco por mor deste tempo cálido. Eu son coma unha árbore que medra cara á terra, ou coma unha flor teimuda que insiste en despregar os seus pétalos na invernía, sabedora de que  a súa efémera beleza non está pensada para a nevarisca e a sarabia….

  

     Tras ler O Castañeiro de abril sentín ben preto a literatura. O seu autor non daba concesións e o concepto do literario estaba por riba de todo.

     

     Despois souben que naceu en Pontedeume en 1976, que estudou Enxeñaría Técnica Industrial en Ferrol e que duns anos a esta parte vive na Coruña. Posteriormente viviu en en Alcañiz, (Teruel) e no inverno de 2010 trasladouse a  Romanía, onde participou na construción dun parque eólico. 

Nun encontro con lectores e lectoras

     Asentado actualmente en Galicia , comezou a escribir e gaña o Premio Merlín (2013), o Premio de Antón Risco de Literatura Fantástica (2015)  e acaba de publicar un entrañable conto solidario, O grilo máxico, que  engaiola, para a Asociación de iniciativa social Berce. Antonio Seijas, ilustrador e persoa prestixiosa no mundo da banda deseñada, acompaña este texto (igual que fixera no Premio Merlín) de xeito encantador.

     Por estas e moitas razóns, Antonio Manuel Fraga tiña que estar presente nesta sección. A luz das súas palabras brilla con este relato breve, intelixente, inédito, que  dende Versos e aloumiños  lle agradecemos de maneira fonda.

     

     Grazas, Antonio Manuel, pola túa xenerosidade.

Ilustración de Antonio Seijas para "O grilo máxico".

TRES XÉNEROS DE VALOR

En Inverness, Escocia, hai un fiorde tan longo que comeza noutro océano. Se un remeiro boga nese fiorde sen ter cortado a palma da súa man tres veces cunha navalla, naufraga sen remisión.

Na Piazza San Marco, no veneciano sestiere de San Marco, hai catro tetrarcas de pórfiro que foron roubados en Constantinopla a comezos do século XIII. Ocultos baixo unha columna, os tetrarcas contan as ratas nocturnas da cidade, un exército de máis dun millón de roedores que son os auténticos aborixes do pantano primixenio.

En Sesgaña, na retorta ría de Tordollobre, hai un illote cun faro que lle chaman “da Serea”, e que fecha a praia e os días da vila. Desde a area próxima óuvese ás veces bruar unha muller (isto podo aseguralo, porque o vivín), mais ninguén viu nunca esa tola. Durante o verán os rapaces nadan até a illa, para despois volveren á praia cos petos cheos dunha clase de seixos vermellos que só hai no illote da Serea. Para que? Para deitarse logo sobre as rochas do solpor e guindarlle os seixos ás rapazas máis fermosas. É o xeito que teñen de dicir: cortei a man tres veces, contei ratas na noite, nadei onde a serea. E aínda estou aquí!

                                                                              ANTONIO MANUEL  FRAGA

UN TEXTO DE PEDRO CERRILLO PARA REFLEXIONAR SOBRE AS NOVAS TECNOLOXÍAS E A SÚA REPERCUSIÓN NAS NOSAS VIDAS

Pedro C. Cerrillo

   Pedro Cerrillo  é unha desas persoas  ás que, no eido da formación lectora do alumnado, debemos escoitar con atención.

     Escoitalo, lelo e reflexionar co que escribe. Leva ben anos traballando a prol dunha escola na que viva a palabra escrita  (e a palabra oral).

                                
   Unha escola na que a lectura se convirta no centro de moitas actividades e na que o profesorado sexa quen de ilusionar os seus alumnos arredor da literatura.

     

     Pedro Cerrillo é unha autoridade cando de literatura infantil falamos. Divulga, escribe, investiga, publica libros de lectura obrigada  para que a LIX estea próxima ás persoas de calquera idade.  Resultan moi gratificantes as súas propostas.

     

     Esta é a razón pola que nos diriximos a el para que nos permitise  publicar en Versos e aloumiños  esta interesante reflexión arredor dos medios tecnolóxicos e a súa repercusión na sociedade.

     

     Leamos estas liñas que tan amablemente nos permitiu reproducir aquí. Leámolas, pensemos no que se di e, despois, actuemos en consecuencia.  

     Paga a pena.

                      Los oyentes atentos
                      

                                                 PEDRO C. CERRILLO  TORREMOCHA

     

     Las nuevas tecnologías y los modernos medios de comunicación nos han cambiado una parte importante de nuestras vidas. Hemos mejorado en instantaneidad, rapidez, accesibilidad a informaciones y datos, a conocimiento inmediato ¬–aunque superficial¬– de bastantes cosas. Pero hemos perdido ciertas capacidades y valores: la cercanía física con los demás, comunicación verbal, capacidad para la empatía, la reflexión y el diálogo, humanidad a fin de cuentas.

     Mucha gente es ya la que va con su atención concentrada en algún aparato tecnológico que la interconecta con cualquiera en cualquier parte del mundo, sin ni siquiera conocerse, “hablando” de banalidades, y pasando indiferente ante quienes tiene más cerca, corriendo el riesgo de estamparse con cualquier farola, de pasarse de estación en el metro, de ser atropellado en un paso de cebra o de pisar una defecación canina dejada irresponsablemente en una acera por el dueño del perro que, ¡quién sabe!, a lo mejor iba guasapeando.

Unha das numerosas publicacións de Pedro Cerrillo

     Las nuevas tecnologías informan inmediatamente pero provocan el olvido con enorme rapidez. Se lee poco, se cuentan pocos cuentos a los más pequeños, no se observa por balcones y ventanas ni paisajes ni personas, se reflexiona menos que nunca, nada se cuestiona con fundamento. Se desprecian las humanidades, no se valoran ni la historia ni la literatura, y la educación es una excusa no una obligación.

     Me da mucha pena lo que está pasando. No se trata de renunciar a lo que la modernidad nos aporta para mejorar la vida; se trata de saberlo compaginar con lo que la vida nos da dado bueno desde tiempos remotos.

     Por eso son tan importantes acontecimientos como el recientemente celebrado Festival de Narración Oral de Los Silos (Tenerife) que, de la mano de Ernesto Rodríguez Abad, ha cumplido 25 años, poniendo en valor el cuento, la poesía, la oralidad y las sonrisas.

     

     Que no se pierdan nunca los cuentos leídos en voz alta ni los niños hipnotizados por las aventuras de hadas, merlines y seres fantásticos contadas desde el amor y el convencimiento; que no desaparezcan los auditorios atentos a las palabras dichas; que sigan existiendo oyentes que no quieren renunciar ni a los cuentos ni a la poesía, que es lo mismo que no renunciar a los sentimientos, a las pasiones o a las emociones; que no nos invadan los talleres de autoayuda, ni los gurús mesiánicos que tiene la fórmula mágica para cambiar la educación vendiendo proyectos que son humo; que no nos roben la magia de un auditorio de oyentes atentos.

     Por favor… 

"PEPE BALBINO NEIRA VILAS", UN TEXTO EMOTIVO DE DAVID OTERO

David Otero

     David Otero é un mago das palabras. Un prestidixitador das palabras. Un amante das palabras. E estas sábeno e déixanse aloumiñar polas mans, pola voz, polas ocorrencias dese mago, dese prestidixitador, dese amante.

    

     Quero moito a David Otero. Quéroo polo que nos une dende hai tanto tempo e por ver que mantén unha postura inamovible e fonda sobre esta terra que tanto ama, que tanto amamos.

     David é un home comprometido coa realidade galega e de aí non o move ninguén. Sempre alumando os demais sen pretendelo coas súas actitudes firmes, sensibles e intelixentes.

     Cando me escribe un correo electrónico ese “buxo beleza e liberdade” emocióname. Moitos anos léndoo. Moitos anos sentindo a mesma sensación.

    

     E como David Otero ama  Galicia e as súas circunstancias, amaba tamén a Xosé Neira Vilas. Por iso escribiu este texto de homenaxe ao escritor ido.

    

      Versos e aloumiños séntese moi honrado de publicar tan sentidas palabras dun home bo a outro home bo.

     Por moitos anos, irmán.

PEPE BALBINO NEIRA VILAS

Anisia Miranda

Con Balbino

escoito “ AI AMOR”

e sei que nunca nos has faltar… Pepe…

e sei que vas xunto dela,

ela… a señora da doce palabra,

a compañeira da maior mornura

e que tanto precisabas ( e digo ANISIA).

ELA…

a firme militante na humanidade

hoxe creme…está feliz

Anisia e Neira Vilas

e acóllete no seu niño de amor

e vida sempre,

pois o abrazo faise eterno

a benvida sen medida

e a lambetada faise sempre compartida.

AI AMOR…!

( será o que resoe intensamente

ata os límites de quen somos,

reducindo todas as lonxanías)

AI AMOR…!

tráevos a nós

e será o dicir sen paro,

o voso dicir sen paro.

AI AMOR…!

tamén será o sentir que nos une

Xosé Neira Vilas

a tanto afecto.

Tamén será a palabra.

AI AMOR…!

será o bico

que vos eterniza en nós

nesta nosa memoria desexada

Ilustración de I. Díaz Pardo

AI AMOR…!

xa vai con nós

neste ando,

a pasos de teimosa loita …

sen renuncias

AI AMOR…!

será o latexar que nos una.

E velaí tamén será…

unha bandeira.

                                                     DAVID OTERO ( 27 novembro de MMXV)