DARDO POÉTICO (XXIV). Poema de Xosé Vázquez Pintor para Alicia.

     Falei de Alicia Alonso Romero máis dunha vez.

     

     Quixen a Alicia Alonso Romero moitas veces.

     

     Máis ben, quíxena sempre.

     

     
     

Alicia no estudio de Xulio (A Coruña)

A súa intelixencia, a súa amabilidade, a súa tenrura, a súa capacidade para amar as persoas, a súa vea artística, as súas ganas de vivir contaxiaban a todo aquel que estivese ao seu redor.

     

     Con Xulio García Rivas escribiu fermosas páxinas e fermosos lenzos de convivencia, de amor xeneroso, de mutua ilusión compartida.

     

     Xulio, Alicia e Xavier estiveron sempre moi preto de nós. Dende Tui ata á Coruña, pasando por Vigo, fixemos decote travesías de afecto de difícil definición.

     Os seus escritos, os seus debuxos, as súas habilidades manuais definiron a Alicia coma unha muller viva, chea de inquedanzas e motivadora para os que estabamos con ela.

     Xulio non sería o que é hoxe (descúlpame, irmán) sen o coidado de Alicia, sen a súa visión das cousas, sen o seu apoio, a súa paciencia. Falo dende o punto de vista do pintor. E Xulio constantemente ao seu lado nos bos e nos difíciles momentos que tiveron que soportar.

     

Xulio, Alicia, Alba e Susi na Coruña.

     Alicia adoraba os seus amigos.

     Un deles, o prestixioso narrador e poeta Xosé Vázquez Pintor. Unha longa amizade uníaos. Era amigo dende idades temperás de García Rivas. Nunca perderon o contacto e, se o perderon polas cousas da vida,non tardaron en retomalo. Non se afastaron afectivamente endexamais.

     

     Vázquez Pintor naceu en Melide. Xulio, en Borraxeiros e aquí, precisamente, fraguou unha amizade cando ambos eran mozos.

     

Vázquez Pintor (dereita) e Xulio Gª Rivas (esquerda)

     Hoxe, ambos admíranse mutuamente. Son dúas persoas de prestixio: un co pincel e outro traballando coas palabras.

     Cando Alicia faleceu, Xosé Vázquez Pintor enviou a Xulio e Xavier un poema fondo, cheo de afecto e de emoción. Xulio comentoumo e eu pedinllo para publicar en Versos e aloumiños.

     

     Unha xoia de poesía comprometida cos sentimentos máis íntimos do ser humano.

     Aquí está para que o poidades saborear.

     

     Palabra de amor.

                                                                                         (Dous acrílicos sobre lenzo, "O mar de Alicia" II e III de Xulio GªRivas)

ALICIA

Sempre estás na beiramiño de noso cando eras

filla do sorriso e voz tan limpa coma en alba

medraba para sempre na casa e no obradoiro

de Tide onde volos tres erades meus amigos

que teño coma ouriolos nas árbores da vida.

Souben que te foras para onde nada se perde

e agora estás aló na garita dos milenios

na sendistancia daquela voz e na memoria

que ben sabes que persiste no alenmar e río

senlleiro e caudaloso

onde din Alicia, coma en rosa permanente.

Xosé Vázquez Pintor

Cangas, 8 de maio 2015

Co noso cariño sempre

                                                                                                                     ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO