ROSALÍA MORLÁN
(Trazo, A Coruña, 1959)
UNHA
ALDEA ESPECIAL
A
miña aldea
ten
algo especial,
estrelas
de azucre
 |
| Rosalía Morlán |
lúa
de cristal,
un
muíño de pedra
que
rula ao compás,
un
vento que canta
en
vez de zoar.
A
miña aldea
ten
algo especial
palleiros
de ouro
regatos
de sal.
POR TI
Por
ti, cada día,
sen
que ti o saibas
brincan
polo ceo
versos
de esperanza.
Por
ti, cada día,
risos
na alborada,
soños
de mil cores,
cóxegas
na alma.
Por
ti, cada noite,
sen
que ti o saibas
estrelas
de azucre
versos
de esperanza.
NON
ME CHEGA O TEMPO
Non
me chegan as horas
meu
ben, para abrazarte,
non
me chega a noite
meu
ben, para bicarte.
Non
me chega o tempo
meu
ben, para acariñarte,
non
me chega a vida
meu
ben, para acocharte.
DESEXOS
A
princesa do mar
e
a fada do vento
saíron
a pasear
buscando
desexos,
 |
| Ilustración de Isa Albela |
desexaron
un mundo
sen
fame nin medo,
desexaron
risas
nas
caras dos nenos.
A
princesa do mar
e
a fada do vento
sementaron
no ceo
flores
de desexos,
un
mundo sen fame
un
mundo sen medo,
soamente
sorrisos
nos
ollos dos nenos.
(Do libro Canta a lúa coas estrelas
[música de Manoele de Felisa], editado
por Sons de Galicia. 2015)
