DARDO POÉTICO (XLV) Algúns aforismos, versos e frases de persoas relevantes no mundo da música popular

Co libro Aforismos, dichos y refranes del rock, seleccionados e traducidos por Alberto Manzano  e editado por Hiperión, dispóñome a dar na diana con este Dardo poético.

     Selecciono algunhas afirmacións, versos das cancións, pensamentos ou frases máis o menos acertadas de grandes músicos actuais e, co permiso de Manzano, decido traducilos ao galego.

     Espero que vos interesen.

     Tamén podemos pensar.

     Podemos estar ou non de acordo, pero poñendo por diante os nosos argumentos.

     Ah! E sería moi recomendable que escoitedes todos estes músicos, homes e mulleres, que deixaron pegada ao longo do tempo.

ELLIOTT SMITH:   “Queimarei todas as pontes para perderme”.

TOM WAITS:  “O tempo está feito de amor doce e lento, pero só os bobos saben o que iso significa”.

PHIL OCHS:  “Somos monicreques nos fíos de prata dos cambios”.

EDDIE VEDDER:  “O futuro está no alto, pero é lento e afúndese no pasado”.

JOHN LENNON:  “A vida é o que che pasa mentres estás ocupado facendo plans”.

JONI MITCHELL:  “Algo perdemos e algo gañamos, se vemos a vida dende ambos os dous lados”.

TRACY CHAPMAN: “Vendes a alma e quedas coa casca”.

PJ HARVEY: “Lambe as miñas pernas, quéimome”.

MARIANNE  FAITHFULL:  “Correndo para salvar a vida, non chegarás lonxe endexamais”.

DAVID  BOWIE:  “Podemos vencelos para sempre se somos heroes un día”.

PATTI SMITH:  “A un só lle dan o que o seu corazón pode aguantar”.

PAUL WELLER:  “Amar é como camiñar entre bolboretas”.

DARDO POÉTICO (XXXII) Uns aforismos de Benjamín Prado do libro "Más que palabras"

De cando en vez aterro en espazos moi ceibos de palabras, de versos, de longas oracións gramaticais, de repeticións que me intentan dominar, de parágrafos que me envolven entre a crueldade e o agarimo.

     

     

     De cando en vez decido pousar os meus sentidos nunhas illas que están rodeadas do mar do enxeño. Que semellan chamarte en voz baixa pero que, ben o sabes, soan a berros no teu interior.

     De cando en vez decido pisar os terreos dos aforismos, eses eidos que non parecen estar sen labradíos, pero que dan froitos insospeitados.

     As colleitas son moi xenerosas.

     Os froitos teñen unhas formas e unhas cores sorprendentes. O seu sabor, exquisito.

     

     

Benjamín Prado

     Desta volta detívenme no terceiro libro de aforismos  de Benjamín Prado, un escritor que me interesa. Alguén do que eu leo a súa poesía, os seus artigos no xornal e máis dunha novela.

     O libro leva por título Más que palabras e está editado por Ediciones Hiperión en 2015.

     Decidín poñelos en galego. Quedan ben na nosa lingua.

     

     

      Velaquí algúns deles:

         * Hai quen só conta contigo ata completar o aforo.

        * As persoas que temen perderte sempre dan un pouco de medo.

        * Recoñecina porque non se parecía a ninguén.

       *  O poema é a cabeleira da linguaxe.

       *  Cando non vaias a ningures, tamén te quererei acompañar.

       *  O que ten mérito é ser lembrado polo que fas, non polo que din de ti.

       *  Hai quen confunden darche un consello con deixarche unha multa no parabrisas.

        * A igualdade tamén consiste en que todos poidamos ser diferentes.

        * O pesimista busca desgrazas que lle dean a razón.

     *    Estar mal acompañado é estar só por partida dobre.

     Tras ler estes aforismos, decidín cerrar o libro e dedicarme a ver como aboian no máis íntimo de min as ondas do mar.

                                                                                            ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO

DARDO POÉTICO (XII) Georges Brassens, un libertario subversivo da linguaxe

Se algo valoro eu dos artistas é que consigan un universo de seu.

Este universo, evidentemente, pode interesarme ou non. Iso vai depender dos seus contidos, da miña visión do creado, dos enfoques e de tantos elementos que o configuren. Pero sempre terán o meu respecto, se nel atopo autenticidade e non impostura.

Georges Brassens é un exemplo do que estou a dicir. Fillo dun albanel, oficio no que as persoas adoitan cantar cando traballan (alomenos antes) e coa súa nai, filla dun inmigrante napolitano, o mozo Georges anota as letras das cancións que escoita nun caderno para repetilas coas súas amigas. Vive feliz nun medio sinxelo e humilde. O fonógrafo invade a casa con obras de diferntes estilos: ópera, cancións de moda,operetas e, sobre todo, jazz.

Georges Brassens

Non foi Brassens un bo estudante. Só destaca en ximnasia, é un distraído ata que dá cun profesor de lingua e literatura, amigo de Sartre, quen esperta nel a paixón pola poesía e a literatura en xeral. Como a música a leva ben dentro, dedicarase a interpretar cancións populares e de moda para entreter as súas amizades.

Debuta como artista moi tarde. El ía formándose en segredo, el só ou con amigos.

Será a principios  dos cincuenta, con trinta anos cumpridos (naceu en 1920), cando, grazas á presión dos amigos, decida facer unha proba nun cabaret no barrio de Montmartre. Cantou máis de vinte e cinco temas entre as dúas e as catro da mañá e deixou aos asistentes entusiasmados. A partir de aquí o seu éxito en Francia e en tantos lugares de Europa resulta indiscutible. Como di Thierry Perben. “Esa noite GEORGES fíxose BRASSENS. Non debemos esquecer que tivo que vencer a súa timidez e a falta de confianza que tiña en si mesmo.

Brassens triunfa como cantante, mais non abandona a escrita. A súa primeira novela chámase La tour des miracles (1953) e, pouco despois, aparece unha selección de poemas co nome de La mauvaise reputation.

A partir de aquí Georges Brassens é recoñecido como un compositor con estilo propio e anovador, mesmo impertinente, como di Perben, ademais de poeta, cuxo dominio da lingua francesa resultaba brillante e inspirador.

Foi chamado o “poeta do anarquismo” e nas súas cancións adiviñamos unha exaltación do poder que a palabra e mais o amor teñen como algo subversivo.

No seu mundo compositivo pasean toda sorte de persoas que van dende os ladróns e cornudos ata  polis, putas ou cregos.

Nas letras dos seus temas cabe salientar o humor e mais a ironía para loitar a prol da moral libertaria.

Brassens era un apaixonado lector de poesía, coñecía perfectamente a linguaxe o que lle permitía xogar con expresións feitas, recuperar vocábulos esquecidos e crear un estilo único manexando, tamén, a fala popular.

Paco Ibáñez dedicou un disco ás cancións de Brassens deitadas ao español. E lembra ao artista “como un home sinxelo, tímido e xeneroso; cun talento que non cabe no firmamento”.

Gabriel García Márquez comentou: “Hai uns anos, ao longo dunha discusión literaria, alguén me preguntou quen era, na miña opinión, o mellor poeta contemporáneo de Francia. Non o dubidei. Respondín: Georges Brassens”.

Acaba de saír un libro desta persoa sen igual: Los caminos que no llevan a Roma. Reflexiones y máximas de un libertario, coa tradución de Joachim De Nys (Ed. Navona).

Non quixen sentar con Pessoa, desta vez. Preferín que esas máximas, pegadas dunha ética sen fendas, se convertesen en dardos que aguillloasen as nosas conciencias. Por iso, e nada máis que por iso, están reflectidas nesta sección.

Leamos, escoitemos, recuperemos os grandes artistas como quen hoxe aparece neste espazo. Persoas así non deben caer no esquecemento. Son unha referencia esencial para as sociedades desfeitas e confundidas. Pouco a pouco fomos soterrando artistas que puñan o dedo na chaga, de maneira inxusta. O peor que lle pode pasar a estes homes e mulleres é acalalos. Facer como que non existiron endexamais. Hoxe, Versos e aloumiños presenta un home “que non estancou en certezas”, como di Jean-Paul Liégeois, “que non foi un manual de axiomas e de grandes principios, senón máis ben unha meditación episódica, unha serie de interrogacións sucesivas que desembocan en respostas fráxiles e provisionais” Así de ético foi sempre o seu pensamento e hoxe imos coñecelo un pouco máis.

Leamos algunhas das súas reflexións, contidas no libro anteriormente citado.

-         No es tan fácil tener una moral individualista e individual. Resulta difícil estar solo.

-         Pocos seres son capaces de libertad. La mayoría son partidarios de su libertad, pero la libertad de los demás se les escapa un poco.

-         Detesto los uniformes, salvo el uniforme del cartero.

-         Considero las religiones y todos los dogmas, sean cuales sean, como completamente nocivos.

-         Lo único que nos queda de la civilización es la poesía.

-         Todavía existen poetas. Pero se esconden aquí y allá, entre dos piedras, o en ojos de agujas.

-         Canto como un hombre libre. Me libero escribiendo canciones.

-         Los niños aman las palabras antes de conocer su significado. Aman las palabras por las palabras.

-         Estoy completamente desesperado. No por mí, sino por los demás: odio la violencia y estamos sumergidos en ella.

-         Las únicas cosas de las que estoy seguro, que puedo compartir, son mis incertidumbres.¡Y nadie las quiere!

-         Para mí, “la mujer del vecino” no existe. Esa mujer no pertenece al vecino.

-         Hay que amar los defectos de los que amamos.

 ******************************************************

  Escoitemos  a Georges Brassens cantando "La mauvaise reputation"

 E agora, outra canción ben fermosa: "Fernande".

   E para rematar as audicións, escoitemos a versión de "La mala reputación" interpretada polo gran trobador, Paco Ibáñez, amigo de Brassens.

Leamos unha canción de Georges Brassens, "Le vent", traducido do francés por Thierry Perben, incluído no libro "Georges Brassens. Canciones I". Ed. Espiral.

Case me esquecía. O ano pasado saíu es España, un libro, editado por Fulgecio Pimentel Editor, que se chama Brassens, la libertad, de banda deseñada e texto en prosa, escrito e debuxado por Joann Sfar.

Para todos os/as amantes da obra e da vida desta figura, xa universal, aquí deixo a noticia.

SENTADO CON PESSOA (VII) Miguel Torga

Sempre sentín un grande afecto e unha tenra debilidade por Miguel Torga. O seus primeiros libros que lin deixáronme pegada e un deles, concretamente Cuentos de la montaña (lino en castelán hai xa ben tempo), entusiasmoume.

A miúdo teño pensado que Torga é un dos escritores portugueses que ninguén debe deixar de ler. Tras ese libro marabilloso, busquei todo o que había de Adolfo Correia da Rocha, que así se chamaba realmente, e fun lendo os seus libros: Piedras labradas, La creación del mundo e os seus extraordinarios Diarios, uns retallos da súa vida, da súa maneira de ver o mundo e uns sentimentos que están presentes ao longo de todas as súas liñas. Un gran legado. A súa poesía, xa a lin en portugués e paréceme espléndida.

Hoxe ando cun libro, Canto libre del Orfeo rebelde (Edhasa, na edición de João Terra. 1998), no que se recollen aforismos tirados das súas obras e forman un conxunto fenomenal do seu espírito como home, apegado á Madre Terra, que escribe cunha prosa algo áspera pero dunha precisión léxica envexable.

Miguel Torga

E con este libro achégome a Pessoa. Supoño que lle agradará escoitar a palabra dun paisano da categoría de Torga.

Como ocorre decote, Pessoa sementa en min unha chea de dúbidas. Mais como ao remate do meu achegamento atopo no seu rostro unha expresión de certa serenidade, non dou importancia ao recibimento frío con que me agasalla.

Limítome a ler e de esguello para observar os seus xestos.

E así comecei, poñendo no ar as palabras do meu amado Miguel Torga.

1.     Certezas tengo pocas o ninguna. A lo sumo creo que la vida es un absurdo maravilloso y la muerte un escándalo inexorable.

2.     No acostumbrarse nunca a la vida. Vivirla hasta el momento final con el alma en un hilo. Siempre por primera vez, con la misma apetencia, el mismo espanto, la misma aflicción. Olvidar en cada puesta del sol el día pasado. Saborear los frutos de lo cotidiano sin tener ya su gusto en la memoria. Nacer todas las mañanas.

3.     Era joven y los jóvenes merecen que los adultos no les anticipen las amarguras. La vida se encargará de enseñarles que toda experiencia es una cicatriz donde la herida sigue doliendo.

4.     No creo en ninguna eternidad, pero creo en lo cotidiano concreto como si fuese una eternidad diaria.

5.     Pasé las horas libres de la mañana mirando cómo abatían un chopo delante de mi ventana.

¡Qué dignidad la de aquella muerte! Mientras pudo, aguantó los hachazos, sin estremecerse, aplomado como una pura conciencia; cuando el filo del hacha le tocó el cerne, de una sola vez, sin doblarse, se cayó.

Retrato de H. Mourato

6.     Negar a Dios. Muy bien.

Pero que no sea para divinizar

sucedáneos más absurdos que él.

7.     Intentar ser libre a toda costa. No para conseguirlo, sino para saber hasta dónde seríamos capaces de llegar si lo fuéramos.

8.     El hombre que no se rebela no crea. Tira del carro de la rutina.

9.     He nacido así, testarudo. No puedo aceptarme como un mero juguete de las circunstancias. Aunque sé cuánto pueden y lo inexorables que son, me niego a legitimar las fuerzas que me destruyen.

10.  La única manera de ser libre ante el poder es tener la dignidad de no servirlo.

11.  ¡Qué bello es tener un amigo! Fraterno abrazo afirmando que por encima de las ideas están los hombres.

12.  ¿Qué más podía haber hecho? ¿Ser otro? ¿Cambiar de facciones y hechura? ¿Doblarme a las leyes de la razón práctica? ¿Entrar en el coro de los incensarios del poder? No lo he querido y no me arrepiento de no haberlo hecho… Somos una cadena de obstinados solitarios incómodos, desconocidos unos de otros, corredores de una maratón que no tiene punto de salida, ni meta.

 

Miguel Torga

Vou  rematando. Percibo un medio sorriso na faciana de Pessoa. Intenta dismulala cando o miro para coñecer a súa reacción. Pásolle a man polo ombro, érgome e sigo lendo estes aforismos que me conmoven.

          Libre no soy, porque ni siquiera la vida me lo consiente…