MARTA DACOSTA ALONSO (Vigo, 1966)
SENTO
no banco
fecho os ollos
e déixome embalar polo
aroma da cerdeira
que me guía por entre o
buxo
 |
| Marta Dacosta (Ed. Galaxia) |
tal que a ave de lívida
plumaxe
pousou o pé tremendo
na lama do Mondego
OS AVIÓNS cruzan
a praza
dos balcóns da botica dos
Cunqueiro
á renda do rosetón
os niños agochados
baixo as liñas que trazan
o vértice dun arco gótico
San Rosendo vixía
hierático
de báculo na man
obrigado a tolerar
esa felicidade miúda
que o ignora
SENTADA
tras o vidro imaxino a mañá
coma a gota de chuvia que
esvara sobre as follas
do torto limoeiro que
me observa en fite
lenta e fría pregunta que
me escarva ferinte
e me devolve o mapa deste
egoísmo obtuso
que se empeña en levar
as rendas da existencia
a estraña compañía das
gotas tras o vidro
e esta sensación de ser
arrandeada
por esas mesmas follas
engurradas
e vivas
(Do
libro Notas sobre a extinción, editado pola Editorial Galaxia
(2021).
