Mostrando entradas con la etiqueta carmen corbal. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta carmen corbal. Mostrar todas las entradas

martes, 27 de octubre de 2015

DARDO POÉTICO (XXVII): POEMAS QUE NACEN DAS FONTES. Antonio García Teijeiro



Dous poemas.
Dúas maneiras diferentes de concibir a poesía.
Hai outras.
Hoxe quero amosar estas.
Coas magníficas fotografías de Carmen Corbal, decidín escribir estes versos.
Intenso un deles. Talvez duro. Pura necesidade.
Musical o outro. para que a poesía se faga ritmo e música. Optimista.
Que vos gusten.


                                                                                                           ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO








Cando chegou á fonte,  
                  sentiu a friaxe
Fotografía de Carmen Corbal.
                               dun coitelo
                              nas costas.


Aínda non pechara
              a ferida gardada
                           na pel
   e  decatouse
             de que a auga
                      que escoitaba caer pola billa
                                      da fontiña 
                                                   ía  desembocar
                                            no mar  do fracaso.







Cantan  as nenas na fonte
unha canción de cristal.
Cantan felices, lixeiras,
Fotografía de Carmen Corbal
cantan collidas da man.


Cantan cantigas das flores,
dos cisnes e dos pardais.
E cantan ás bolboretas
e aos sons salgados do mar.


Cantan ledas, xubilosas,
cantigas de amor-amar,
mentres a fonte lles chisca
un ollo, pois non ten máis.

martes, 6 de mayo de 2014

DARDO POÉTICO (XVI) : VERSOS DIANTE DAS PORTAS FECHADAS






PORTA  1




Chego a unha porta
                               vella, moi vella,
                                      que non me deixa
                                                        ver a miseria.

Foto de Carmen Corbal
Sei que non abre.
Sei que tras dela
a porta agocha
                    tristes promesas.

Porta que agocha
                        mudas conversas.
                            Muros das sombras.
                                    Voz de madeira.

Eu xa non peto.
   Sento na beira
                por se algún día
                               saen as verbas.







PORTA 2




Foto de Carmen Corbal
A muller procuraba
   unha tregua
                  que as infinitas horas de traballo
                              nas distancias imposibles
                                           lle negaban dende sempre.

Apoiou o seu corpo
                          na porta
                                   do silencio
                                           e tivo a amarga sensación
                                                        de que o seu corpo
                                                                       cansado
                                                                non era quen de atravesar
                                                                                      o limiar
                                                                                                do
                                                                                                                                                                                                acougo.






Porta 3




Leo uns versos de X. Antón L. Dobao:

Foto de Carmen Corbal
Traio no peto a Tom Waits
e no corazón
leguas de cervexa, xenebra e whisky.”

    Reflexiono.
                Fico en silencio.
      Releo os versos.
          Evoco a voz  áspera
                                      cavernosa
                                                   de Waits.
         Embarco nela.
                 Escribo:
                         Traio no peto silencios
                                                mutismos que sopran no vento
                                 Veño dunha terra despoboada
                                                            onde choven voces cansas
                                                                      e berros de metralla
                                     Chego diante da aldraba
                                                       lembro a Bob Dylan
                                                               e convénzome
                                                                            de que non vou
                                                                        petar endexamais
                                                         nas portas da terra
                                                              nin nas portas do ceo
                                    Nin sequera nas portas de Dylan




Bob Dylan e Tom Petty cantan a fermosísima canción "Knockin´on heaven´s door"


                                                                                         Antonio García Teijeiro