As miñas columnas en A NOSA TERRA (3). "Contos na cama"

 

Hai uns anos tiven a honra de escribir unhas columnas no histórico xornal A Nosa Terra.

Nestas columnas tocaba eses temas que a min me preocupaban en relación coa escola e a lectura fundamentalmente.

Sempre me sentín moi cómodo e encantado de colaborar cunha publicación que endexamais debeu desaparecer.

Por iso, aquí e agora, vou recuperar algunhas delas e vostedes xulgarán o meu punto de vista e a vixencia das mesmas.

 

Nesta terceira entrega escribo sobre o pracer que produce ler contos na

cama aos nosos fillos e fillas antes de durmir.

Foto do autor: Ricardo Grobas

                                           

                                               CONTOS NA CAMA

 

  

“O que máis me gustaba era que me contases un conto na cama. Lembras?- Malva – dicías -, ¿cama e conto? Oír esas palabras era o mellor do día, o mellor da vida”. Así comeza o libro Cama e conto (Ed.Xerais) do meu querido Gonzalo Moure. E isto fíxome revivir momentos fermosos na formación dos meus fillos. Susi, a miña compañeira, líalles todas as noites un ou varios contos antes de durmir. Eu andaba pola casa dicindo poemas en voz alta a quen me quixese escoitar. A noite de Reis, a Noite Máxica (que aínda celebramos) era un pequeno espectáculo arredor dos libros. Agora incluímos música. Moure reflexiona nesta historia sobre o seguinte paradoxo: aprender a ler é, ás veces, unha fronteira na que se perde ese delicioso pacto entre pais e fillos. Refírese o autor á relación especial que, ler ou contar un conto pola noite, semella perderse cando os cativos acadan a autonomía lectora. Dámoslles o libro e desaparecemos. E algo si se perde, porque nesa transmisión oral créanse uns lazos afectivos dunha fondura marabillosa. A lectura na cama resulta unha actividade enriquecedora, chea de tenrura, para pais e fillos. Créanse complicidades e acádanse ilusións comúns. É un pracer escoitar pero tamén ler. Sentes ben preto os cativos, modelas a súa atención, espertas sentimentos moi ricos e compartes un espazo común que beneficia a todos. E non vale a desculpa do cansazo. Compensa compartir cos fillos unhas páxinas como un acto de sedución mutua e deixarse levar pola forza da literatura escrita ou oral. Chegar xuntos a ese horizonte, onde fábula e realidade comezan a ser a mesma cousa na beira do sono, convértese nunha aventura que alegra os sentidos.

 

                                                                        ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

As miñas columnas en A NOSA TERRA (2) "Ser libreiro (ou libreira, claro)"

 

Hai uns anos tiven a honra de escribir unhas columnas no histórico xornal A Nosa Terra.

Nestas columnas tocaba eses temas que a min me preocupaban en relación coa escola e a lectura fundamentalmente.

Sempre me sentín moi cómodo e encantado de colaborar cunha publicación que endexamais debeu desaparecer.

Por iso, aquí e agora, vou recuperar algunhas delas e vostedes xulgarán o meu punto de vista e a vixencia das mesmas.

 

Esta segunda entrega fala de ser libreiro ou libreira, claro.

Antonio G. Teijeiro (Foto de Ricardo Grobas)

                                   SER LIBREIRO (OU LIBREIRA, CLARO)

 

                                                                                        (A Xurxo, María, Amparo, de Librouro. A Maribel e Gonzalo, de Cartabón)

 

Debo confesar que, entre as profesións que quixen desenvolver na miña vida, ser libreiro era unha delas. Estudar e ensinar filosofía, ser xornalista ou saber tocar o piano eran outras, mais agora non veñen ao caso.

Ser libreiro (ou libreira,claro) significa vivir entre libros. Ser libreiro significa gozar coa parte amable da vida.Significa arriscar, sufrir distintas incomprensións sociais,pero tamén ser feliz coa satisfacción de poñer un libro na nosa  existencia.Ser libreiro significa poder ler neses momentos nos que non hai xente na libraría, perderte por aqueles volumes que te chaman en voz baixa, aconsellar o cliente/amigo sobre esas obras que liches e que, segundo o teu criterio, pagan a pena. Sentirte vivo entre tanta palabra escrita, entre tanto libro fascinante, tamén é ser libreiro. Ignorar literariamente aquelas obras que teñen caducidade inmediata pola súa calidade ínfima e que hai que vender porque unha libraría vén sendo, ademais, un negocio é ser libreiro ou libreira.Ser libreiro é soportar certas deslealdades, ir contra corrente nun mundo no que o libro non posúe o valor social que debería. Aguantar e calar,coa rabia contida, diante daquela persoa que che encarga un libro e di que lle fales en castelán porque non entende o galego (e ti sabes que non é certo), tamén é ser libreiro ou libreira. Poñer literatura galega nas mans das persoas, engaiolar un cativo cun libro enxeñoso é ser libreiro.

Ser libreiro (ou libreira, claro), en fin, é facer sentir que hai alguén que está a contar historias na orella dos demais.

 

                                                                                                                                        Antonio García Teijeiro

As miñas columnas en A NOSA TERRA (1) "O verbo contaxiar"

 

Hai uns anos tiven a honra de escribir unhas columnas no histórico xornal A Nosa Terra.

Nestas columnas tocaba eses temas que a min me preocupaban en relación coa escola e a lectura fundamentalmente.

Sempre me sentín moi cómodo e encantado de colaborar cunha publicación que endexamais debeu desaparecer.

Por iso, aquí e agora, vou recuperar algunhas delas e vostedes xulgarán o meu punto de vista e a vixencia das mesmas.

 

E comezo coa visión persoal que teño sobre o verbo contaxiar.

Agardo que lles guste.

 

 

           

Antonio G. Teijeiro (Foto Ricardo Grobas)

              

                                       O VERBO CONTAXIAR

 

                                                                                 

 

Contaxiar é un verbo que ten diversas connotacións, non todas positivas. Contáxiannos a gripe ou algunha doenza máis ou menos molesta. Contáxiannos o fervor relixioso, as forzas para realizar algo ou as ganas de non facer nada. Tantas cousas! Pero deixando isto á marxe, gustaríame dicir que contaxiar é un verbo que pode/debe ser conxugado para achegar ou introducir os nenos na lectura. Eu creo na súa conxugación para seducir con textos, rimas, xestos, pausas, silencios, etc. os cativos no eido da literatura. Pódese contaxiar o desexo de ler dende o entusiasmo por aquilo que apaixona: a lectura por necesidade, por pracer, pola beleza, pola función que pode cumprir e, mesmo, pola falta de función que a lectura pode ter. Pódese contaxiar dende o exemplo, poñendo á vista o noso hábito lector, falando de libros cos rapaces, e amosándolles como gozamos coa palabra escrita.Contaxiar para que imiten e, nalgún momento, cheguen a ler en liberdade e sen prexuízos. Contaxiar lendo versos en voz alta, escribíndoos na pizarra ou lendo contos á beira da cama.Contaxiar hábitos, entusiasmos, costumes ou desexos permitirannos vivir o fascinante mundo do libro dun xeito grato e ousado á vez. Se espertamos a curiosidade pola letra impresa, abriremos portas á esperanza duns nenos máis felices e formados. Se contaxiamos a ilusión de saber que hai tras o título dunha obra literaria, estaremos abrindo ventás a esa aventura interior que nos presenta o acto de ler.Contaxiar, en fin, é conxugar o verbo dos soños acochados nas palabras.

      

                                                                                                                   Antonio García Teijeiro