A "ESTELA" DO FARO DENDE A MIÑA FIESTRA (3) "Ao alumnado de Maxisterio"

 

                  

                                              

                        AO ALUMNADO DE MAXISTERIO

Mentres vai rematando o disco The Sky Moves Sideways da banda inglesa de rock progresivo, Porcupine Tree, liderada polo máis que interesante Steven Wilson, asómome á fiestra e sobre o cristal embazado debuxo uns garabatos co dedo mentres reflexiono sobre algúns parágrafos do libro que estou a ler, Deseo de ser egipcio, do escritor Alaa Al- Aswani, unha auténtica descuberta para min.

E leo no prefacio destes  relatos que “unha gran parte do gozo que nos proporciona a lectura se debe a que nos permite xogar coa imaxinación e que, por exemplo, os personaxes e os feitos dunha novela adoptan na nosa mente a forma que máis nos convén, algo que non é posible sen a intervención de fantasía”. Nada novo baixo o sol, pero que convén ter presente nunha sociedade que non é demasiado lectora. Sempre pensei – e sigo a pensalo – que a literatura é a vida feita arte.

Matino nestes conceptos e chego ao mesmo porto: é fundamental que os nenos lean, que acaden o hábito lector e que a semente continúe agromando malia algúns períodos ermos que se dan durante a vida das persoas.

A lectura, o amor aos libros ten que comezar na casa xa dende as primeiras idades. E debe continuar – e correr paralelamente – na escola. De aí que sexa fundamental que os e as docentes lean. De aí que sexa primordial que o alumnado de maxisterio teña a lectura e o coñecemento de autores/as e de libros de LIX como un obxectivo innegociable. Eu levo as mans á cabeza ao saber que non hai unha materia específica de LIX na carreira docente para o alumnado que vai impartir clase a nenos e nenas nas primeiras idades. Tan só uns meses como optativa e dependendo do entusiasmo dese profesorado que cre na importancia da lectura nos seus alumnos, futuros mestres.

Encontro con alumnado de Maxisterio en Santiago

Non hai moito tempo lin en FARO DE VIGO, unha información que, non por sospeitada, me volveu preocupar e moito. Afirmábase nela que nas probas da ABAU se constataba que moitos alumnos presentaban eivas importantes en análise, razoamento, ortografía e enormes dificultades de expresión. Nada novo que eu non detectase nos meus anos de docencia. E engadíase que o alumnado rexeita facer exercicios prácticos porque dese xeito evita a interrelación, a reflexión, a argumentación, a análise e a síntese. En definitiva,existe unha carencia de reflexión previa á fase escrita do exame.

Que pouco avanzamos, pensei. E buscando causas -que poden ser moi variadas- cheguei á conclusión de que había unha moi importante: non se le ou non se le en condicións. Este feito, afirmo, produce efectos moi negativos na mocidade e na propia sociedade.

Poucas semanas despois estaba eu dando tres conferencias en Escolas de Maxisterio. E tiña moi claro que debía incidir neste asunto falándolles desta anómala situación.

Porque, á marxe do dito anteriormente, estamos a privar os alumnos e alumnas dunha actividade moi pracenteira. A literatura, a boa literatura produce no lectorado unhas sensacións non só positivas en múltiples facetas, senón que causan un pracer infinito cando se adquire o hábito lector.

Outro encontro en Santiago (Maxisterio)

Dáme medo pensar que os docentes non lean. Que non coñezan os grandes autores e autoras da LIX. Que lles falte criterio para poñer nas mans do seu alumnado eses libros sedutores que os fagan lectores e lectoras para sempre. Porque, cando alguén se fai lector, a marca que deixa a literatura non se borra endexamais.

Aos alumnos de maxisterio -futuros mestres e futuras mestras- intentei convencelos e contaxialos cun discurso optimista e, ao tempo, cru co obxectivo de que reflexionen sobre a importancia da súa obriga en acadar que a lectura se faga viva nas aulas. Os mestres, as mestras teñen que ser bos lectores porque o seu labor de mediación resulta imprescindible. Teñen que seducir o seu alumnado a través do convencemento de que a lectura literaria é imprescindible na escola. Díxenlles que non caben desculpas, que hai unha oferta extraordinaria para elixir. Que non se debe reducir a importancia das humanidades con respecto ás tecnoloxías. Que ambas son compatibles. E deixeilles unha sentencia, algo apocalítica, para sacudilos:” Se vivides á marxe da lectura, mirádevos no espello e non vos enganedes. Non seredes bos docentes”.

Antes de comezar unha conferencia en Maxisterio (Vigo)

 Deseguido, fíxenlles ver que a lectura, ademais do pracer, estimula a creatividade e a imaxinación. Que esperta e educa a sensibilidade. Que provoca reflexión, e aguza o sentido crítico. Que abre a outras realidades, que axuda a coñecerse e coñecer o mundo que nos rodea, que estimula a confianza en nós mesmos, que provoca sentimentos de ledicia, tolerancia, solidariedade etc.

E rematei con estas palabras: “Querido alumnado de maxisterio, como dicía Álvaro Cunqueiro, o home precisa en primeiro lugar, coma quen bebe auga, beber soños”.

E soñando con eles fiquei convencido de que en alguén estas palabras non caerían no baleiro, ademais de relembrar as fermosas palabras de Juan Farias dirixidas aos docentes: “Non toquedes os nenos coas mans frías”.

 

                                                                                                                                        Antonio García Teijeiro

Artigo de Antonio García Teijeiro no "Faro de Vigo" co gallo do "Día de Rosalía", 2022.

 

                                                  NO “DÍA DE ROSALÍA”

 

                                                                                                                      Antonio García Teijeiro

 

Este ano cambia o “Día de Rosalía”. Viña celebrándose o día 24 de febreiro, data do bautismo da autora de Cantares gallegos. A investigadora Sagrario Abelleira revelou nova documentación que acredita a súa data real de nacemento. Dende agora, o 23 de febreiro (de ingrato recordo) amosa unha cara brillante: celebrarase o día da gran poeta nacida en Santiago de Compostela.

No “Día de Rosalía” ofréceselle unha homenaxe a unha muller comprometida coa súa terra, co seu tempo e que representa un símbolo cultural a través dunha obra rica en matices e moi xunguida ao país e ás súas xentes.

Lendo a Rosalía no seu día

Non descubro nada novo ao afirmar que Cantares Gallegos (1863, en Vigo) sinala o inicio maxistral do noso Rexurdimento ao recuperar para a arte unha lingua cuxa tradición literaria fora inexistente ao longo de case catro séculos. Poesía máis social (defensa da lingua e da terra fronte a aqueles que as aldraxaron), neste seu primeiro poemario; poesía intimista e subxectiva para expresar a súa visión do mundo - sen deixar á beira o tema social – en Follas Novas (1880),  no que a autora amosa, ademais, un certo desamparo, as esperanzas perdidas e padecendo o sentimento da soidade.

En 1884 sae do prelo En las orillas del Sar  poemario en castelán, no que amosa, unha vez máis, ese mundo subxectivo que a marca, as angurias da dor, a áspera vida das xentes campesiñas, pero faino cunha sorprendente e estoica serenidade. Para algúns é a súa obra máis importante.

As miñas preferencias, hei dicilo, están máis preto de Follas Novas.Neste poemario, a relación entre o vivido e a dor prevalece no máis profundo dela. Nos poemas deste libro, que é unha alfaia literaria, Rosalía incide na terrible mágoa que lle produce a emigración. E séntese solidaria coas mulleres dos emigrantes: mulleres que fican soas (“viúvas de vivos e mortos que ninguén consolará”). Rosalía salienta os seus duros labores en soidade cunha fortaleza exemplar e quéreas no máis fondo do seu ser comprendendo os seus sacrificios sen que lles falte tenrura.

Rosalía fai unha poesía feminina ateigada de sensibilidade que nos envolve. E esa feminidade reloce nos seus versos e contribúe a elevar a alma da muller ata as máis alturas poéticas. Malia ser denominada por Otero Pedrayo de “ánimo viril”, este trazo non é máis que o exemplo do seu carácter forte, difícil de dobregar. O tempo demostrou que certa misoxinia arredor de Rosalía de Castro rematou por esvaecer mentres medraba a grandeza da súa poesía.

Celebro a Rosalía nas miñas obras abrindo portas para que o público infantoxuvenil se achegue a ela.

Converso con ela a través dos seus versos que chegan a fundirse cos meus.

Velaquí un meu poema, mentres oio dentro de min as campás de Bastabales que Rosalía escoitaba e que a facían chorar, como din unhas estrofas deste emocionante poema de Cantares Gallegos:

As Campás de Bastabales / están a repenicar. /Sinto que tocan tristeiras, / eu non as quero escoitar. / Soan e soan ben lonxe / e non me quero achegar, / porque me falan de amores / que xa non quero lembrar. / Son badaladas queixosas / as que están a resoar. / Tinguen o ceo de negro, / sombras de amor e de amar.

Chega o día 23 de febreiro. Chega o “Día de Rosalía”. E reflexiono arredor do mesmo. Se non serve para que as xentes do noso pobo lean a Rosalía, de pouco vai valer tanto titular baleiro. Que se lea a súa poesía, que se convirta en referente poético real, que se coñezan e se digan  os seus poemas nos 365 días do ano.

Estou canso de ver o seu rostro en camisetas, en insignias, en cuncas, en chaveiros e demais. Rosalía como símbolo, si. Pero, sobre todo, como símbolo dunha poesía que no imaxinario galego debe ser coñecida, valorada, porque emociona.

Visibilidade icónica, xaora que si. Porén, se non se abren os seus libros, estamos perdendo a oportunidade de entrar nunha obra dun inmenso valor lírico que nos fará mellores.

Ah!, eu teño sobre a mesa de noite a súa poesía completa. E cada día non apago a lámpada sen ler un par dos seus poemas. Pódese probar.Non fai dano.

 

                                                     (Publicado no Faro de Vigo o día 23/272022)

A ESTELA DO "FARO" DENDE A MIÑA FIESTRA (2)

    Foto de Ricardo Grobas

                                            

                                      DE LIBROS

                                                                                                   Antonio García Teijeiro

Na miña casa non había libros. Ou, para ser exactos, algúns adornaban simplemente un fermoso moble inglés de castaño con vidros, mesturados con figuriñas variadas. Porque facía bonito velos a través do cristal. Deses libros, que habitaban para seren admirados pola beleza da súa edición –lombos de cores elegantes- en consonancia cos demais obxectos, só salvei Platero y yo de Juan Ramón Jiménez.

     Para iso servían os libros en xeral. Para iso e para ter que escoitar na casa que non estudaba dabondo e que non lía pola miña dedicación ao deporte. Foi este un argumento que se lles volveu en contra cando comecei a ler sen parar.

Daquela, non tardei en poñer en desorde e  a cuestionar os principios que sustentaban a ideoloxía paterna. Como non gustaban as miñas opinións sociopolíticas da época, meu pai - a quen tanto quería - sorprendeume afirmando moi amolado que os libros me volveran tolo como a Don Quixote. En fin…

Se no meu fogar non había libros, no colexio no que cursaba os meus estudos, aínda menos. Lembro unha biblioteca – co carteliño sobre a porta, iso si-  pechada e sen ningún volume, utilizada só para certas actividades non moi edificantes. Eran tempos escuros.

     

O primeiro libro literario que me impactou foi La familia de Pascual Duarte. Antes, ademais dos tebeos ou os betsellers americanos, un agasallo dunha enciclopedia -que tan ben lucía  no comedor da miña casa- a lectura literaria era terra erma. Co libro de Cela aprendín a coñecer o valor da literatura como arte capaz de facer madurar o ser humano na súa formación tanto ética coma estética. Logo viñeron textos de Cunqueiro, de Carlos Casares, de Neira Vilas que me introduciron na literatura galega, grazas ao meu admirado Xosé L. Méndez Ferrín quen, no instituto, nos deu uns apuntamentos sobre ela dun xeito case clandestino. Fíxenme un lector voraz e esixente. Aí sigo.

Paco Ibáñez

     Con Paco Ibáñez comprendín a bonanza e o valor da poesía e con Rosalía e Celso Emilio Ferreiro entrei sen pedir permiso na lírica galega que tanto me emocionou.

Sempre fun un docente moi implicado no meu labor. Amaba o ensino. E tiña algo moi claro: non quería que o meu alumnado sufrise ese baleiro que tanto dano me fixera. Dende as primeiras clases achegueilles unha chea de bos libros para que comprendesen todo o que a literatura ofrecía. Dende  Memorias dun neno labrego -primeiro libro en galego que lemos en conxunto na clase de 8º de EXB - ata toda unha listaxe ampla de obras que eles e elas comezaron a saborear principiando pola nosa riquísima literatura de tradición oral que descoñecían.

     Se literatura é vida, como afirmo, a vida destas persoas en formación non tardou en dar sinais positivos. Lían, recitaban, conversabamos e abríanselle as portas da creación literaria a unha rapazada que gozaba escribindo, afastada xa da típica redacción sobre a primavera.

     Eu tamén medraba internamente ao seu carón. Sentino axiña. Protagonizabamos un acto conxunto de liberdade e compartiámolo con ledicia. Non sei se despois, algunha vez, estes nenos e nenas chegaron a ser máis libres que naquelas sesións de creación sen dobreces.

Emili Teixidor

A literatura sen ataduras, afastada de tintes moralizantes e didácticos, que fuxía do academicismo, foi penetrando no interior do meu alumnado e fíxonos vivir momentos dunha emoción que lembro feliz. Así, ata a miña xubilación. Eu era un docente a quen a literatura dera sentido á súa vida, porque, como afirma Emili Teixidor,”un mestre que non le só pode comunicar o seu propio baleiro”. Sempre fun consciente deste compromiso e, co tempo, cheguei a facer da lectura e da literatura un xeito de vida coma persoa e coma escritor.

Giuseppe Tartini

Hoxe, mentres escoito unha sonata de Giuseppe Tartini, dende a miña fiestra deito a ollada cara ao interior de min mesmo e pregúntome que sería a vida sen os libros. E sería algo así como o ser humano sen memoria. Non poder expresar os sentimentos pola falta das palabras, algo tráxico. Estou convencido de que a literatura nos salva e nos libera. Por iso subscribo as verbas de Teixidor cando afirma que “Ler non ocupa o meu tempo, ler enche e engade valor á miña vida”.

A ESTELA DO "FARO" DENDE A MIÑA FIESTRA (1)

Foto de Ricardo Grobas

                

                                                                      Escribir e escribir

                              

                                                        Antonio García Teijeiro                                          

Nalgún momento da súa vida o escritor Carlos Fuentes afirmaba algo así como que a escrita non comeza con calquera de nós mesmos, senón nos libros que lemos ata o intre de poñernos a escribir.

Carlos Fuentes

     Non lle falta razón ao novelista mexicano penso eu. Isto aconteceume a min. Cando sentín a necesidade de escribir, notei axiña que me faltaban ferramentas. Os meus escritos adolescentes eran berros de rabia, de ansias de liberdade, de saber quen era e o papel que desenvolvía nunha sociedade con demasiadas tebras que escurecían o meu día a día. Si, eran iso e moito máis pero non eran literatura. Por que? Porque me faltaban lecturas. Foi a partir da lectura pausada de toda sorte de obras literarias, cando a escrita lle deu sentido á miña vida. E case chegou sen avisar. Comprendín que debía facer preguntas. Que esas preguntas propiciarían unha busca. E atopei un camiño aberto que percorrer. Cos anos as voces de escritores e escritoras que eu devoraba foron enriquecendo a miña visión do cotián para ir chegando ao convencemento de que era capaz de penetrar na realidade circundante, de decatarme das moitas arestas que esa realidade tiña e, así, poder rachar certos límites que me confundían.

     A escrita, escribir dun xeito constante – como me chegou a dicir Álvaro Cunqueiro un inesquecible día en Marqués de Valladares – faría que me convertese en escritor sólido e non ser unicamente un escritor de ocasión, díxome o mestre. Escribindo acadei unha certa reivindicación persoal, coñecinme mellor e deume referencias ben ricas do que me rodeaba.

Álvaro Cunqueiro

      Quixen facer da palabra escrita un instrumento imprescindible para evocar, para sentir, para escarvar na conciencia colectiva, para reflexionar. Escribir e escribir serviume para encontrar a miña voz literaria. Esa que marca a individualidade ética e estética para desenvolver un discurso literario propio e coherente.

Escribo e escribo constantemente. Ben sexa nun pano de mesa de papel, detrás dunha factura, no meu caderno na rúa ou sentado na butaca escoitando – como agora mesmo un cuarteto de Schubert – esa música que me permite sentir a serenidade precisa para tecer narracións ou poemas nacidos para sacudir. Todo o que me rodea é unha fonte de inspiración. Sinto que o escritor ou escritora debe ir cos ollos ben abertos, ver, sentir o que a xente respira. Ten que vivir – non existir – e coñecer os sentimentos que aboian nas rúas. E ler, claro. Ás veces dubido das lecturas dos escritores. Sen elas pouco se pode achegar ao mundo da creación. Eu levo a mirada curiosa, o corazón aberto e os oídos atentos.

    

Julio Ramón Ribeyro

Síntome un poeta da rúa. E dende ela tomo conciencia do que Julio Ramón Ribeyro, escritor peruano, dicía: “Comprendín daquela que escribir, máis que transmitir un coñecemento, é acceder a un coñecemento.” E no seu fermoso libro, Prosas apátridas, continuaba dicindo “que o acto de escribir nos permite aprehender unha realidade que ata o momento se nos presentaba dun xeito incompleto, velado, fuxitivo ou caótico. Moitas cousas coñecémolas ou comprendémolas só cando as escribimos…”

E por ese espazo camiño eu.

JOSÉ ANTÓNIO GOMES FALA DE CATRO LIBROS QUE QUERO en "Abril Abril-o outro lado das notícias"

José António Gomes

José António Gomes é unha desas persoas que posúen un magnetismo especial. En canto o ves e cruzas dúas palabras con el, xa te sentes atrapado pola personalidade que reflicte.

     José António Gomes está en constante invención de proxectos arredor da literatura, da súa pedagoxía e da creación de seu. Este portugués nado en Porto (1957), é poeta, narrador, ensaísta, docente e domina todos os paus do que a literatura comprende.

    Eu teño a honra de compartir, hai xa algúns  anos, unha mesa dentro do Máster de LIX da USC, do que a marabillosa Blanca-Ana Roig Rechou é a verdadeira alma. Resulta moi pracenteiro cambiar impresións con el, escoitalo falar, recitar e conversar sobre todo aquilo que afecta ao ser humano. A súa sensibilidade e o seu compromiso son dúas das cualidades ben patentes no xeito de actuar deste home.

 

Con José António compartindo mesa no Máster de LIX (USC)

     

     Pois resulta que José António publicou en Abri Abril-o outro lado das noticias, un roteiro  político – cultural mensual  diversos artigos (un deles sobre os 50 anos do concerto de Paco Ibáñez no Olympia) e neste espazo prestixioso tivo a ben falar duns meus libros.

     

     Unha satisfacción enorme que me encheu de felicidade.

     José António Gomes volveu demostrarme, unha vez máis, a súa xenerosidade e mais o seu agarimo.

     

     Moitas grazas, mestre.

Novos livros ilustrados e não só

                                                                         José António Gomes

Falei de Paco Ibañez. Pois bem, o cantor de «Soldadito boliviano» musicou também poemas escritos em outros idiomas do estado espanhol que não o castelhano.

      Entre eles, contam-se os do várias vezes premiado poeta, de Vigo, Antonio García Teijeiro (n. 1952), responsável pelo interessantíssimo blogue de poesia, literatura infanto-juvenil e música Versos e Aloumiños, em constante actualização. Devotado à criação poética – mas também narrativa – para a infância e a juventude, e à poesia em geral, García Teijeiro exprime-se ora em galego ora em castelhano e é um poeta do mar, da música (uma das suas paixões) e da paz, e um cultor também duma ecopoética que não se exime de denunciar as ameaças que pendem sobre o ambiente e o planeta. Mas revela-se também como um exímio explorador da dimensão lúdica e visual das palavras e do texto, e como um pedagogo da sensibilidade humana e artística, em especial nos seus livros de versos para a infância (uma antologia desta sua poesia estará para ser publicada, em breve, em português).

     

     Assim ocorre em livros como Paseniño, paseniño (Xerais, 2018), acompanhado de um CD musical com poemas recitados pelo autor. Uma obra não apenas para os mais pequenos, mas para todos, que seduz também pela qualidade poética e plástica das ilustrações de Marcos Viso.

     Outro exemplo é Caderno de Fume (Edicións Embora, 2018), com boas ilustrações de Leandro Lamas, também para a infância, que explora poeticamente o motivo do fumo e o seu potencial em termos de alargamento do imaginário e de sensibilidade à materialidade da palavra – questões essenciais na educação poética.

     Muito desafiante também um terceiro livro, desta feita escrito em castelhano, para jovens adultos e adolescentes, cujo título é todo um programa: Escritos en el Viento: Narraciones y poemas en torno a Dylan (Verbum, 2017). Trata-se de uma parceria com o escritor catalão Jordi Sierra I Fabra, na qual alternam textos narrativos breves e poemas que, de algum modo, comentam as composições do autor de «Blowin’ in the wind», tomam-nas como motes e prestam tributo a Dylan.

     Já em Poesia Cromática (Belagua, 2017), é-nos proposto um livro singular de poesia e pintura (a de Xulio García Rivas), em princípio destinado a um público adulto: García Teijeiro escreveu poemas a partir dos quais García Rivas pintou; em seguida, a pintura desencadeou nova escrita e esta, por sua vez, nova pintura. O resultado é uma aventura poética e visual muito sedutora, até porque nela se integra a caligrafia do poeta, pois cada um dos poemas surge também em forma manuscrita, nas páginas ilustradas.

     Termino estas sugestões de obras em galego (a última em castelhano) com um convite à audição de Paco Ibañez, que musicou poemas de Teijeiro, como «Pomba» e «Que ocorre na Terra».

"Tertúlias literárias" en Gaia, arredor da obra de Antonio García Teijeiro

En pleno faladoiro:  João Manuel Ribeiro e Antonio García Teijeiro

O sábado 21 de outubro dentro do ciclo das “Tertúlias literárias” organizado na libraría Velhotes do noso país veciño (Gaia) tivo lugar unha conversa entre dous poetas que presentan certas similitudes, non só na súas creacións, dotadas dunha alta calidade humana e poética, senón tamén nas súas actitudes vitais sustentadas na honestidade, autenticidade e humanidade. Todos os alí presentes (docentes, escritores, divulgadores da cultura, libreiros…) fomos conducidos e guiados por un cicerone entrañable, o poeta e editor João Manuel Ribeiro que, sentado ao carón de Antonio García Teijeiro, nos contaxiou con el a maxia do poder sedutor das palabras.

     O faladoiro xirou ao redor da figura e obra do Premio Nacional (español) de Literatura infanto xuvenil 2017, Antonio García Teijeiro, baixo o título de : A poesía necesaria.

     Ao longo de case dúas horas viaxamos a través da traxectoria profesional e mesmo vital dun home no que a poesía significa un xeito de vida que sempre o acompañou e que cre no poder transformador que ten de seu por invitar á reflexión, á análise crítica do que nos rodea, á amplitude de pensamento e, en definitiva, ao autocoñecemento tan necesario para poder ser feliz.

     

     Así soubemos da súa infancia cunha ausencia presente, da súa mocidade escura nun tempo agochado tras a miseria e a mentira, que marcará o seu futuro compromiso coa lingua e co país reflectidos  na maior parte da súa produción, e que soportou grazas á poesía e ao deporte (foi porteiro de balonmán en diferentes equipos da máxima categoría). Ata chegar á súa madurez coma docente, divulgador cultural e creador de soños a través das súas obras sobre todo poéticas, pero tamén narrativas para nenos de distintas idades.

     

       Música e poesía camiñan da man na vida e obra de Antonio, quen leva máis de corenta anos coma docente e coma mensaxeiro da palabra poética non só nas clases (que empezaban sempre cun poema), senón tamén en todos aqueles lugares onde o requirisen: congresos, feiras de libros nacionais e internacionais, cursos para mestres, encontros… amosando sempre xenerosidade, compromiso e paixón  polo que cre. Isto reflíctese nos máis de setenta libros publicados de diferentes xéneros ( narrativa, poesía, didáctica, artigos xornalísticos...). Antonio defende a necesidade da poesía en toda a sociedade e, en especial, nas aulas onde debe entrar en voz alta a través da implicación literaria do mediador encargado do achegamento. Este debe ser gradual, comezando pola literatura popular para xogar co ritmo, a musicalidade, a rima e as palabras e logo introducilos no poder suxestivo e reflexivo dos clásicos e dos autores que escriben para eles dende o respecto e o agarimo. 

Alba Piñeiro, Antonio e João Manuel

     Nas súas obras a música sempre está, de aí que existan diversas versións musicais delas e que Paco Ibáñez  lles puxese música a tres poemas do que un (Que ocorre na terra?) forma parte do seu repertorio habitual.

Antonio pertence a unha xeración de mestres escritores cos que comparte con catro deles (Paco Martín, Xabier P. DoCampo, Fina Casalderrey  e Agustín Fdez Paz) o PNLIX e asegura que aos nenos lles gusta a poesía e os axuda a verbalizar sentimentos e emocións.

     

     Antonio tamén falou do seu poemario Poemar o mar que gañou o tres de outubro o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil e que supón o recoñecemento da poesía en galego. Contou que foi o segundo escrito da  triloxía que lle adica ao mar( En la cuna del mar, Poemar o mar e Palabras do mar) e que dende que lera Marinero en tierra de Rafael Alberti, fora consciente de que o mar era poetizable.

     Foi a partir dunha conversa co seu amigo e escritor Manuel Veiga cando decidiu que o mar sería o protagonista non dun poema senón dun poemario, que ao final acabou por se converter en tres porque Antonio fala deseguido co seu mar e sabe das súas coitas, pesares, reivindicacións, soños e desexos.

                                                                                                                                                 ALBA PIÑEIRO

Manuel Veiga escribe un texto singular sobre "Poesía cromática", de Antonio G. Teijeiro e Xulio G. Rivas: "Espidos diante dun lapis"

O xornalista e escritor Manuel Veiga escribe unhas liñas ben interesantes sobre o libro Poesía cromática, de Antonio García Teijeiro e Xulio García Rivas (Ediciones Belagua, 2017)

     

          E faino dende o coñecemento profundo da xénese literaria e do seu instinto agudo con relación á pintura.

     

Manuel Veiga Taboada

     É este texto un xeito diferente de enfocar o que os poemas e as pinturas lle provocaron no máis íntimo, coma lector avezado e esixente e como admirador fondo das artes plásticas.

     

     Un texto fermoso, intelixente que aporta lucidez a un libro ben singular.

                              Espidos diante dun lapis

                                                                                

                                                                                                                      MANUEL VEIGA TABOADA

                                                                                            

Din que os primeiros en explorar os mares foron os cazadores de baleas. “Poesía cromática” é un libro de dous artistas e os artistas son sempre exploradores do inconsciente.

     Este libro ten a rara particularidade de combinar os traballos dun pintor e dun poeta que practicamente traballaron a cegas, afastados o un do outro, véndose logo e interpretando as respectivas sensacións.

     

   

     Trátase case dunha experiencia sinestésica, como ben intúe Eva Veiga no prólogo. A sinestesia é un figura literaria que xoga coa mestura de percepcións. Pero tamén existe unha sinestesia real, provocada por unha particularidade do cerebro. Nabokov dicía que a letra “V” era de cor rosa pálido.

     

     Poderíase dicir que Teixeiro e Rivas buscaron a sinestesia xuntos, provocárona, a través dunha obra común. É unha obra que investiga e que intenta suxerir.

     

Antonio G. Teijeiro e Xulio G. Rivas despois da presentación do libro en Vigo

     Que sentido ten isto? Precisamente o de romper a nosa modorra, o de cuestionar os principios solidificados, volvendo atrás, ao momento no que os nenos aínda non encapsularon as liñas e as palabras en conceptos aprendidos e fixados. A verdadeira arte é previa ao sentido ou é un desvío do sentido considerado normal.

     Habitualmente, o cidadán desexa ver as cousas claras, definidas e dunha forma acorde coas súas ideas previas. Pero “Poesía cromática” non se dirixe ao cidadán, senón a ese estado anterior de ser humano, simplemente.

Dous seres humanos, Teixeiro e Rivas, espidos ante nós, antes de que naza o día, antes de que se distingan as figuras e o significado pleno das palabras.

     É unha experiencia inhabitual, sorprendente e tamén sorprendentemente sólida. Hai que alcanzar antes a madurez e ser moi valentes para atreverse con algo así.

     

     Unha improvisación jazzística, para continuar coa sinestesia.

Un momento da presentación no café Vitruvia en Vigo