lunes, 15 de octubre de 2018

ESCAPARATE POÉTICO (CXVIII) Eduardo Estévez











                                 EDUARDO ESTÉVEZ  (Buenos Aires, 1969)






déitaste
e pídesme que che lea alto


pero logo quedas durmida
e a min pónseme seca a voz
polo eco


e penso que ninguna historia
está tan ben contada como a noite

Eduardo Estévez


pérdome a ollar
o bosque que nos agasallou estevo
e médranme escuros
sendeiros polos que respiro
o seu aire limpo e húmido e verde










a casa que vimos no cine
conservaba nos recantos
unha pátina
da memoria dos obxectos



a nosa casa
contén nos muros
o instante


porque as cousas pouco pasan
permanecen en nós



 








escribo un poema
que fala de min


por suxeitar o presente


para evitar que fuxa ou
cando menos
para deixar constancia de que foi


o futuro está oculto

é un lugar de paso

como o reflexo das árbores
na auga do estanque








calquera casa pode ser
outro país


pero a patria non é
unha terra vivida


senón calquera lugar imaxinado
polas reviravoltas da memoria







dentro
cada un ocupa o seu ritmo


unha postal harmónica


o libro de instrucións da calma


 
podería ser parte dun relato de suspense
e estariamos á espreita
de calquera sinal do desastre


ou unha escena costumista
en que a repetición é só
unha forma amable de covardía


pero somos simplemente nós
na serenidade de sabernos
a salvo en cada verso






(Do libro nós-dentro, editado pola editorial Galaxia.2018)


lunes, 8 de octubre de 2018

PAPEIS RECOBRADOS (16): "Deume por pensar"

   Fotografía de Anxo Cabada


 Os que me seguen, dende hai ben tempo, saben da miña teima para acadar 

que a literatura estea presente nas vidas dos pequenos e pequenas nas aulas

nas bibliotecas e nos fogares.
     
     E se falo de achegamentos, non podo deixar de facer fincapé na figura indispensable das mediadoras e mediadores. A rapazada precisa deles e delas para atopar o camiño do pracer, non sempre doado de sentir, que a lectura nos dá. Sen eles/as todo será máis difícil e demasiadas persoas non gozarán do gusto que producen as boas lecturas.
     
     E non digo nada se de poesía falamos. Aí todo resulta máis complicado e a necesidade da mediación faise imprescindible.

     Por iso, recupero nesta sección de Papeis recobrados un artigo escrito para A Nosa Terra, hai xa un tempo, pero que non perdeu actualidade, porque queda moito traballo que facer.
     
Que vos guste.





                                             DEUME POR PENSAR



                                                                                                  
                                                                                                      Antonio García Teijeiro


Tras ler o magnífico achegamento de Fran Alonso á vida e á obra de Novoneyra (Ed.Xerais), Folerpas de Novoneyra. Biografía e antoloxía. deume por pensar de novo nos mediadores, esas persoas imprescindibles para que a lectura teña presenza nas aulas.
     
     Recibo cartas agarimosas de docentes e alumnos/as que desenvolven proxectos admirables na escola. Anímanme.
     
     
     Entón, lembro aqueles que aínda non deron o paso. E pensando neles encantaríame que cresen de verdade na importancia de que os cativos lean. Que coñezan os seus alumnos, que conten en voz alta, que inicien libros para que os pequechos sintan o comechón do narrado, busquen con ilusión o libro e rematen eles a súa lectura. Que a biblioteca sexa un lugar máxico e non unha habitación sen vida.
    

      Pero é importante que os mediadores suban un chanzo máis. Que lean por pracer sen pensar nos alumnos. Que o fagan por necesidade persoal. E fágome preguntas que son desexos. E se o mediador destinase  cada día un tempo para ler? E se se convertese nunha persoa que precisa dunha novela, dun poemario, dun libro de ensaio ou de teatro, dun diario interesante para respirar mellor? E se visitase con certa asiduidade algunha libraría e fixese dela un punto de encontro cos amigos entre tantos títulos que o convocan dun xeito irresistible dende os andeis? E se fose quen de abrir un oco literario entre o deporte, a televisión, internet, o cine e as conversas coa xente máis próxima? E se se decatase de que sen libros os seres humanos estamos un pouco orfos?

     Podería seguir pero prefiro calar a boca. Coido que son máis devezos que preguntas. Así que fuxo de Dylan e espero que as respostas non estean soprando unicamente no vento. Necesitámolas ben preto.





miércoles, 3 de octubre de 2018

ESCAPARATE POÉTICO (CXVII) Baldo Ramos







                                       BALDO  RAMOS  (Celanova, 1971)









meu querido fillo

                            escríboche

dende o interior do esquenzo

aquí as palabras serven de pouco
Baldo Ramos

e cando as pronuncio

non hai ninguén que responda

                                                 desoutro lado







    A auga descende por unha canle estreita. Nos tímpanos da
tarde resoan as voces que arrouparon o desafiuzamento. Acó-
llenos a luz como un conto sen lección. Agocharse é agrandar
a ferida. Desaparecer sen deixar pegada.









escríboche
para que entendas a impotencia dun pai

que xa non te recoñece
                                    tanto tempo compartido

para que nada poida conter esta amnesia

edificada pedra a pedra

dende o baleiro de terte amado





   


    Os fíos percorrían todo o corredor. Desfacían a madeixa de
luz que viña do centro da furia. As mans non podían seguir o
curso do desaugadoiro. Baixo as pálpebras, un círculo de
medo e de marmelo. Quizais unha espiral. Abrir os ollos de-
volvíanos a nosa nai.











de súpeto

                o tempo pesou como unha culpa

lonxe da luz


unas maus sucadas polo silencio
e un amor incondicional buscaban a miña caluga

bebían as estacións o xarope dos encontros

como lecturas aprazadas

como historias que concluían sempre

no centro da fecundidade

nos lindes dunha dor que xa só

                                                         che impedirá sufrir


  






   

     Escríboche desde dentro. Desde onde apenas podes oírme.
Se me esforzo, podo fixar a ollada na túa perda e dicir que
aínda é pronto. Que podería ser abondo con pespuntar as liñas
das nosas mans para sentirme máis unida a ti. Pregada ou su-
perposta. Limitada polo teu desexo de habitar o esquecemen-
to sen chegar a caer. Sen chegar a espertar do pesadelo de ser
eu mesma.







Xosé Mª Álvarez Cáccamo, na presentación do poemario en Vigo.





onde a transparencia amarga

onde a última páxina non nos desvela o final

onde a morte sacia a sede de fecundidade

as sabas da tarde protéxennos da canícula

                                    mentres oímos dende o areal
as atraccións de feira

libros que deshabitamos despois de todo

voces que traizoan o debuxo da inocencia

recoñecerse

borrar os accesos

desandar o amor que nos afastou



   
    




     Atravesaban as andoriñas o aire que fervía a baño de
maría. No fondo do teu cerebro, a realidade era un pretexto
para abandonar. As túas mans escondían o bosque. O teu co-
razón era un apeadoiro de trens sen destino.









(Do libro Cartas dende o esquenzo, editado pola Editorial Galaxia, 2018)