martes, 23 de mayo de 2017

REMUÍÑO DE LIBROS (24) "A cazadora de estrelas", de María Canosa.





TÍTULO: A cazadora de estrelas.


AUTORA: María Canosa.


ILUSTRACIÓNS: Dani Padrón.


EDITORIAL: Edicións Xerais. COLECCIÓN: Merlín.





A editorial Xerais achégalles aos lectores A cazadora de estrelas, que vén avalada por ser finalista dous anos consecutivos (2015 e 2016) do Premio Merlín de Literatura Infantil. A súa autora María Canosa estase a converter nunha das voces a destacar dentro do panorama da LIX na nosa lingua.

          Desta vez a súa imaxinación creou un mundo fantástico perfectamente crible para os nenos lectores pois, aínda que exista a profesión de cazar estrelas e que unha egua sexa a túa mellor amiga, tamén reproduce condutas humanas, tanto positivas (amizade, tenrura, respecto…) coma negativas ( envexa, avaricia,crueldade…) recoñecibles dentro do seu mundo.

     
María Canosa

     Megumi, a protagonista, non é unha cazadora normal. Destaca pola súa intelixencia e habilidade á hora de lanzar as frechas. A ela encántalle o seu traballo e sente moito respecto por cada estrela que caza, de aí que as coide e lles dea agarimo. Comparte con Turrón o gusto pola caza pero tamén o seu sentido da honradez e cumprimento das normas que establecen as leis da comunidade onde viven. Isto non lles impide denunciar as inxustizas e non desistir ata atopar a solución aos problemas que non permiten  a realización dos seus soños.

     A través dunha prosa fluída, onde o mundo científico e a ficción se mesturan, descubrimos ao longo de vinte capítulos curtos a importancia do esforzo, a honestidade  e a responsabilidade xunto coa forza do amor e da amizade para poder vencer calquera obstáculo na vida.

     


     As expresivas ilustracións de Dani Padrón complementan o texto, dándolles vida aos personaxes e creando unha atmosfera plástica acorde co ton textual.


                                                                                                       ALBA PIÑEIRO

sábado, 20 de mayo de 2017

DARDO POÉTICO (XLV) Algúns aforismos, versos e frases de persoas relevantes no mundo da música popular




Co libro Aforismos, dichos y refranes del rock, seleccionados e traducidos por Alberto Manzano  e editado por Hiperión, dispóñome a dar na diana con este Dardo poético.
     Selecciono algunhas afirmacións, versos das cancións, pensamentos ou frases máis o menos acertadas de grandes músicos actuais e, co permiso de Manzano, decido traducilos ao galego.
     Espero que vos interesen.
     Tamén podemos pensar.
     Podemos estar ou non de acordo, pero poñendo por diante os nosos argumentos.
     Ah! E sería moi recomendable que escoitedes todos estes músicos, homes e mulleres, que deixaron pegada ao longo do tempo.





ELLIOTT SMITH:   “Queimarei todas as pontes para perderme”.



TOM WAITS:  “O tempo está feito de amor doce e lento, pero só os bobos saben o que iso significa”.



PHIL OCHS:  “Somos monicreques nos fíos de prata dos cambios”.



EDDIE VEDDER:  “O futuro está no alto, pero é lento e afúndese no pasado”.



JOHN LENNON:  “A vida é o que che pasa mentres estás ocupado facendo plans”.



JONI MITCHELL:  “Algo perdemos e algo gañamos, se vemos a vida dende ambos os dous lados”.



TRACY CHAPMAN: “Vendes a alma e quedas coa casca”.



PJ HARVEY: “Lambe as miñas pernas, quéimome”.



MARIANNE  FAITHFULL:  “Correndo para salvar a vida, non chegarás lonxe endexamais”.



DAVID  BOWIE:  “Podemos vencelos para sempre se somos heroes un día”.



PATTI SMITH:  “A un só lle dan o que o seu corazón pode aguantar”.




PAUL WELLER:  “Amar é como camiñar entre bolboretas”.



miércoles, 17 de mayo de 2017

REMUÍÑO DE LIBROS (23) Serie "Toribio", de Carlos Casares





TÍTULOS: Este é Toribio; Toribio contra o profesor  Smith; Toribio e o contador de     contos; Toribio ten unha idea e Toribio revoluciona o tráfico.

Carlos Casares (Foto de Ricardo Grobas)

AUTOR: Carlos Casares.


ILUSTRACIÓNS: Penélope Ares.


EDITORIAL: Galaxia.COLECCIÓN: Árbore.




A editorial Galaxia vinte e seis anos despois da súa primeira edición e co gallo das Letras Galegas, volve reeditar toda a serie de Toribio de Carlos Casares, o autor homenaxeado neste ano 2017.

     Trátase de cinco libros, que poderiamos considerar coma pioneiros dentro do panorama da literatura infanto-xuvenil das nosas letras, ao inaugurar o fenómeno das sagas literarias infantís. 

     Todos comparten o mesmo protagonista, Toribio, un neno de oito anos moi espelido e cunha imaxinación desbordante. No primeiro Este é Toribio, os lectores van coñecer a Toribio, os seus pais e tanto os amigos animados coma os inanimados, humanos ou animais e mesmo, algún que outro inimigo. Pero sobre todo descubrirán a súa afección favorita: inventar todo tipo de artefactos que faciliten a vida cotiá en paz e harmonía.

     
     Nos catro seguintes, xa aparecen todos os personaxes en acción para traballar xuntos en  botar abaixo calquera disparate que o malvado profesor Smith poida facer co seu Lapis Ladrón. Así, grazas á colaboración da súa amiga Sara e mais dos outros: a Ra dos Recados, os profesores Pardau e Papafigovich, que coa axuda dos seus fantásticos inventos, evitarán que o profesor Smith logre cumprir os seus terribles obxectivos.


     Coas enxeñosas historias e o humor presente, tanto na linguaxe coma en determinadas situacións, Carlos Casares consegue atraer a atención dos lectores máis novos, que se van introducindo no mundo das tecnoloxías para que, ao mesmo tempo que se divirtan, aprendan.

     
     As  coloridas e expresivas ilustracións de Penélope Ares son as encargadas de dotar con vida a Toribio e todo o que forma parte do seu real e fantástico mundo.





                                                                                                                                                ALBA PIÑEIRO

domingo, 14 de mayo de 2017

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LVIII) Natalí Tentori






                                     NATALÍ  TENTORI  (Buenos Aires, 1982)






TEJER


Se sientan en círculo
unas mujeres
Natalí Tentori
y tejen
sueños, bufandas,
mantas, caminos posibles.
Prenden velas
con el aroma del bosque
sueltan sus cabellos
a los cuatro vientos
apoyan las manos en el pasto
beben de un mismo cuenco
agua fresca.
Detrás de ellas, sentadas,
sus sombras
se ponen de pie.
Son siluetas de niñas
tomadas de las manos
jugando a la ronda.




HILAR

Para empezar
hay que enroscarlo alrededor de la mano,
hacer un ovillo redondo como la luna llena
de donde bajan en escalera colgante
los abrigos y las historias.
Se toma la primera palabra,
se anuda a la siguiente y a la otra.
Así, la abuela Juanita
sentada en la cama de su nieta,
busca entre las lunas
el ovillo perfecto
teje y canta
en el hilo de su voz
un cuento.




CANTAR

Antes de entender que
yo me llamo Mara,
vos Verónica,
éramos bebés
y nuestros nombres como música.
Mamá hacía sonidos,
no sabíamos si era hindú, francés, guaraní

¿o en qué idioma hablaba?
No sabíamos más que una cosa:
cantaba para hacernos dormir
y eran canciones más cortas
la palabra nube,
la palabra sueño,
la palabra comer
y otras
pequeñísimas canciones
que salían de su voz
hacia mí
hacia vos.

Jurado del Premio Orihuela


LLORAR

Por deporte
por berrinche
por una muñeca
por no tener ninguna
porque hay que mudarse
viendo la ruta que queda atrás
llorar de repente y sin motivo
cuando quiero hacer algo y no me sale
leyendo un libro por tercera vez
llorar de mentira frente al espejo
con gotitas de agua de la canilla en las pestañas
no querer llorar y que la casa se llene de nubes
con adultos que gritan como truenos
y tienen rayos en los ojos
hacer fuerza para que la lluvia no caiga
taparse la cara con las manos.



(Del libro Arroz con leche, editado por Faktoría K de Libros, 2017. Premio Orihuela de Poesía para niños y niñas, 2016)



viernes, 12 de mayo de 2017

EDICIÓN MAGNÍFICA DO MANUSCRITO INÉDITO DO POEMARIO "DE CATRO A CATRO", DE MANUEL ANTONIO




Agasalloumo unha amiga moi querida que coñece a miña paixón poética. Ela sabe, tamén, que Manuel Antonio é un dos poetas polos que sinto verdadeira devoción.
    
     O manuscrito inédito de De catro a catro xa ocupa un lugar privilexiado entre os libros especiais na miña biblioteca.
     
     


     Editado por Alvarellos Editora e o Consorcio de Santiago e coa colaboración da Universidade de Compostela, este libro é unha xoia. Manuscrito inédito, edición facsimilar que respecta fielmente o formato orixinal no que foi creado un poemario que é un cumio da poesía vangardista , non só galega, senón tamén universal.

     
Anxo Tarrío Varela
Un traballo magnífico do profesor e catedrático Anxo Tarrío Varela (USC), que transcribe o texto coa identificación das súas variantes. reproduce fotografías e ilustracións dun dos libros relevantes da nosa poesía, escrito entre os anos 1926 e 1927. Este manuscrito é o documento polo que se guiou o seu editor Ánxel Casal –moi controlado polo propio poeta- para compoñer o libro De catro a catro. Follas dun diario d´abordo, que sairía do prelo de Nós. Pubricacións Galegas e Imprenta, na rúa Real, nº 36-1º d´A Coruña, en marzo de 1928.
     
     O manuscrito  presenta  moi bo estado de conservación polo que foi posible abordar esta edición facsimilar e a transcrición íntegra do texto nun traballo fondo do profesor Tarrío Varela. Manuscrito, peza única, propiedade dos herdeiros de Domingo García-Sabell, que o cederon xenerosamente para proceder á súa divulgación.

     

     
     Fisicamente, trátase dunha libreta común de asentos contables, como as que aínda se poden atopar nas papelarías. Nela atópanse os poemas dun poeta, Manuel Antonio, tan meticuloso, obsesivo, que non nos permite saber cantos borradores precederían a este que, con seguridade, é o que tivo diante o impresor para levar a cabo a primeira edición, datada, segundo lemos no colofón, en “vintesete de Marzal de MCMXXVIII”.


     
Manuel Antonio
     Un libro imprescindible para todos aqueles e aquelas que aman a poesía; que aman o libro ben feito e que saben da importancia  dos versos para consolidar aínda máis unha cultura necesitada de divulgacións imprescindibles.


                                                                                                                                           ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO

martes, 9 de mayo de 2017

REMUÍÑO DE LIBROS (22) "Agni e a chuvia", de Dora Sales







TÍTULO: Agni e a chuvia.

AUTORA: Dora Sales

ILUSTRACIÓNS: Enrique Flores.

TRADUCIÓN: Tamara Andrés.

EDITORIAL: Kalandraka. COLECCIÓN: Sete Leguas.



A editorial Kalandraka achégalles aos lectores máis novos e da man da profesora, escritora e tradutora Dora Sales esta historia emocionante, dura e tenra á vez sobre a explotación infantil.

     Agni é o protagonista da historia. É un neno de dez anos que  leva dende os seis traballando nun lavadoiro de Bombai para axudar na casa. Alí  todos os membros traballan, agás a irmá pequena porque aínda non ten seis anos.
     
Dora Sales
    Agni é un neno feliz, a pesar da situación de pobreza e explotación na que vive porque comparte sorrisos e tempo coa xente que quere e ten soños que o axudan a seguir cara adiante e aproveitar os bos momentos. Conta co agarimo dos seus pais, ademais do seu irmán maior,  que lle amosan que o importante da vida non se atopa nas grandes cousas senón nas pequenas. A Agni encántanlle as palabras, os seus sons e significados, por iso devece por aprender a ler para podelas dominar e con elas  descubrir todo un mundo de posibilidades.

     Ao longo dos oito capítulos nos que se estrutura o libro o lector descubrirá a través da inxenua, optimista e curiosa ollada infantil, unha situación real e inxusta de moitos nenos aos que lles roubaron non só a infancia senón o futuro.
     As ilustracións coloridas e delicadas de Enrique Flores están en sintonía co ton  vitalista do texto.
Ilustración de Enrique Flores

     O libro inclúe ao final unha  interesante relación de lecturas e documentais sobre o traballo infantil.


                                                                                                       ALBA PIÑEIRO

sábado, 6 de mayo de 2017

ESCAPARATE POÉTICO (CIV) Antom Laia







                                             ANTOM  LAIA  (Melide, 1956)





ÁGUA E VENTO

Ao primeiro foi o vento,
a agua, a agua na agua,
o silêncio do ar no vento,
…a sombra na sombra,
a oquidade, a fondura.
Antom Laia

Despois as janelas,
abertas,
lençois brancos,
brancos lençois de seda
na túa espera.

E a gamela a vogar libre
entre as tuas pernas…!





EXISTES EN MIN

Depois de ter-nos amado feramente
na folhagem das prantas perfumadas,
minha cerva namorada!, havemos de
amar-nos novamente na cova do refugio.

No refugio dos corpos apouvigados,
chuva de lume nos beiços que se tocam,
braços que se abrasam no lume cego,
amor enlouquecido que se queima na espera.

Minha cerva namorada!, enmergulhado no
teu celme que respiro, asulago-me da tua
fonte bravamente como lobo esfameado.

Bravamente asulago-me na túa fontela para
saciar a sede que eu tenho no teu mar de algas
e poder verter en mi tudo o meu polem fecundado.







BOCAS


As bocas na espera do fragor.
O romance incompleto do fôgo
en chamas. O lume arde na
fogueira dos labres excitados,
as linguas tocan-se na humidade
das bocas. As bocas na espera
do lume que quenta os corpos
que se devaneiam como as ervas
de namorar e deitan-se e apagan-se
e dan-se inteiramente. As bocas
a juntar-se na espera do fragor.
Incompleto romance en chamas.






OS CORPOS


Está hoje um dia para olhar-nos.
Batem nos cristais pingas grossas
e no leito as pernas se entrelaçam
na árvore dos desejos anelados.
O sol atravessa fugitivamente as janelas
o mesmo que as vírgulas se apoussam
no cimo das palabras que nos quentam.
Nosso amor em segredos furacanados!
No interior dos corpos o sangue
das veias deborcado no meu ventre.

enquanto as pingas batam nos cristais e no
leito as pernas se entrelacem ávidamente






(Do libro No balouçar do vento. 2013)

miércoles, 3 de mayo de 2017

A LUZ DAS PALABRAS (68) Luis Eduardo Aute





Por desgraza,  Luis Eduardo Aute está pero non está. Leva ben tempo facéndonos sufrir aos que o queremos e admiramos fondamente.
     
      O azar foille esquivo a unha persoa grande en todos os aspectos: comprometido coa honestidade, coa sociedade; artista pleno, dun talante intelectual á altura de moi poucos músicos ou poetas que van ateigando de soños as nosas vidas.
     
      
Luis Eduardo Aute
     
     Home xeneroso, amigo dos seus amigos, polifacético, amable, difícil de afastar dos seus principios e dunha riqueza compositiva impresionante. Un artista, como dixen,  total, co inconformismo por diante e unha lucidez inmensa.
     
     A súa obra, tanto pictórica como poética ou musical, reborda intensidade. Aute sempre atento á relidade que nos envolve e, como reflicte, no seu último disco El niño que miraba el mar, na procura dos seus soños infantís, as súas lembranzas e a necesidade de saber quen é con respecto ao que foi.

     Este home, que dixo nalgún momento que “poñemos unha máscara para poder sobrevivir”, viviu sempre de emocións.
     
     
El niño que miraba el mar

     O mar, por exemplo (nisto coincido con el), unha delas. Como di Juan Cruz: “o mar é a ollada de Aute, e é tamén o seu xeito de muiñar; é parte da súa poesía e o máis fondo do seu pasado. El mesmo afirma, diante do seu último traballo (impresionante) o seguinte: “Coido que o paso do tempo deixa as súas pegadas no mar. Non é o mesmo mar o que ves cando es neno que o que ves cando tes uns cantos anos; non o ves cos mesmos ollos”.

     

     
     Afirma tamén que “como todos nestes tempos, dáme rabia a estupidez do ser humano, a incapacidade do ser humano de ser humano no canto dunha mala besta… Coido que ao longo da vida imos matando paseniño o neno que fomos por pura supervivencia; vivimos nunha xungla, e a xungla empúrrate a ser perverso, mala xente e cínico para poder sobrevivir. Somos verdugos de nós mesmos”.

     Así é Luis Eduardo Aute:  sempre atento para continuar a súa senda. Aínda cre un pouco no ser humano, porque nos conta que”mentres quede un ser humano que considere os demais coma seres humanos e non como material negociable, o mundo pode tomar outro rumbo”.
     
Na súa casa en Madrid con Susi

      Escribiría e escribiría moito máis sobre unha persoa que quero e admiro profundamente. Mais non o vou facer. Afúndome no silencio tenso que me provoca a situación persoal dun home que sempre creu que a vida é ser competente antes que competitivo e que nunca aceptou a tiranía das queimaduras; que sempre estivo disposto a coller a guitarra porque é o que dá sentido á súa vida.

      Hoxe Luis Eduardo entra con letras maiúsculas neste noso espazo de Versos e aloumiños.
     
     E de que maneira!!!

         Hai algún tempo pedinlle manuscritas dúas cancións que me emocionan especialmente. Trátase de Quiéreme, contida no disco Intemperie   e  O neno que miraba el mar no CD do mesmo título. Eu quería poñelas neste blog-revista como algo especial na sección A luz das palabras. Arelaba que esa fose a súa contribución a este espazo de liberdade, poesía e música. El, sempre tan xeneroso, cumpriu o meu desexo e envioume ambas as dúas cancións escritas pola súa man tan amable.
     
Luis Eduardo Aute

      Levo ben tempo pensando o intre máis preciso para poñelas. Levo agardando ben tempo para que vexan a luz. Non atopaba o momento oportuno. E xa non aguanto máis. Mergullado no triste silencio que nolo envolve, quero que fale a súa voz, a súa letra, o seu espírito aberto e cheo de humanidade. Non agardo máis.

     
En Betanzos
      Podemos escoitar as dúas cancións. Podemos penetrar unha vez máis no seu mundo tan rico. Podemos conxugar o verbo emocionar(nos). Podemos seguir transformando en  paixón o que o seu enxeño nos agasalla. Podemos, en definitiva, abrazar un home que sente e sentiu a miúdo a necesidade de ver o horizonte, de ver un máis alá na nosa vida.

     

     Quérote, prezado Luis Eduardo.


      

                                "Quiéreme" é o cuarto tema deste magnífico disco: Intemperie










   "Quiéreme" (canción)


       A súa última obra é El niño que miraba el mar. Podedes escoitar a canción, que leva o mesmo título, e lela manuscrita por el.












                                                                                                 "El niño que miraba el mar"  (Canción)



           E se queredes escoitar esta última canción "en directo", podedes facelo a continuación:






                                                                                                        ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO