UNHA CONVERSA CON ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO NO PODCAST 'O ENVÉS DA PÁXINA'

Co gallo da recente publicación do seu último libro, Sentado diante da fiestra (Ed. Elvira), tiven a oportunidade hai unhas semanas de parolar co meu pai, Antonio García Teijeiro, nun novo episodio do meu podcast literario O Envés de Páxina. Aínda que en principio esta escolma de artigos xornalísticos aparecidos no suplemento Estela do Faro de Vigo era a excusa para o programa, a nosa conversa axiña nos levou por vieiros que só tiñan que ver co libro de xeito tanxencial, e entre outros temas, falamos da infancia de Antonio, da súa visión da poesía e o seu achegamento ás aulas, da música que encerra o mar, da relación entre deporte e literatura e do papel que, a xuízo de Antonio, debe ter a poesía en particular e a literatura en xeral nesta sociedade que nos tocou vivir no século XXI. 

Amodiño, a conversa foise facendo, de xeito natural, máis e máis íntima, e Antonio mesmo chegou a dicir cara ao remate que nalgúns intres esqueceu que el era meu pai e eu o seu fillo. Nese sentido, o meu obxectivo coa entrevista cumpriuse completamente. Deixámosvos a conversa completa no vídeo que aparece aquí abaixo e agardamos que vos pareza interesante.

ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

A OBRA POÉTICA DE LUIS PIMENTEL NO PODCAST "EL ENVÉS DE LA PÁGINA" (con ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO)

Despois de tratar no mes de outubro a poesía de Álvaro Cunqueiro no podcast El Envés de la Página, para o episodio do mes de novembro decidimos escoller un poeta que comparte xeografía con Cunqueiro: o lucense Luis Pimentel, autor dunha obra poética breve pero intensa tanto en castelán como en galego. Desta volta, Antonio e mais eu conversamos sobre as características da poesía pimenteliana, co seu gusto pola música, o axexo da noite, a influencia de Rosalía e a obsesión pola morte, especialmente a dos máis cativos. O episodio, como foi o caso no de Cunqueiro, está ilustrado co recitado dalgúns dos poemas máis relevantes compostos por Pimentel. Deixámolo aquí abaixo por se pode interesar aos lectores e lectoras deste blog.

 

                                                      ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

ONDE O MUNDO SE CHAMA CELANOVA: UNHA CONVERSA SOBRE A POESÍA DE CELSO EMILIO FERREIRO

Celso Emilio Ferreiro é unha influencia ben grande na poesía de Antonio García Teijeiro, pois o celanovés foi un dos poetas galegos que máis pegada ten deixado na concepción poética de Antonio. Isto fica claro, non só nos seus poemarios, senón tamén no seu labor de escolma e de estudo académico. 

 

     Non hai moito, convidei a Antonio a participar nunha conversa arredor da poesía de Celso Emilio, centrada nesta ocasión en Onde o mundo se chama Celanova, o seu derradeiro poemario, publicado en 1975. Amais de partillar algunhas lembranzas sobre a súa relación de amizade con Moraima, Antonio comenta os elementos poéticos máis salientables dun libro que é case unha síntese da poesía ferreiriana. 

 

Antonio tamén le algunhas das composicións do poemario, que inclúe unha sección, ese Diario de a bordo composto en 1972, no que Celso Emilio afonda en temas filosóficos e recoñece en versos de gran fermosura a importancia que Moraima tivo ao longo da súa experiencia vital. Se vos interesa, podedes achegarvos á conversa neste podcast que deixamos aquí abaixo.

ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ 

NA COMPAÑA DE... PACO IBÁÑEZ. Sección de Antonio G. Teijeiro no CÍES Podcast

Antonio García Teijeiro ten nomeado en máis dunha ocasión a Paco Ibáñez como un dos seus mellores profesores de literatura e quen lle abriu as portas da poesía. Pode comprenderse con facilidade, entón, o moito que para el supón a amizade que, dende xa hai ben tempo, o vencella ao gran trovador, Desta amizade, precisamente, falou Antonio hai unhas semanas na súa colaboración mensual no CÍES Podcast de Rafa Valero e Guada Guerra. Esta nova entrega da sección Na compaña de... é unha homenaxe á figura de Paco Ibáñez dende a emoción e o amor pola música e a poesía, inseparables na obra de Paco. Se vos interesa, podedes escoitar a Antonio nesta ligazón, a partir do minuto 22.

NOVA COLABORACIÓN DE ANTONIO G. TEIJEIRO NO CÍES PODCAST: NA COMPAÑA DE… Rafael Alberti

Esta semana cúmprense 117 anos do nacemento de Rafael Alberti, e por iso esta entrada non podería vir mellor. Non hai moito, Antonio García Teijeiro principiou unha nova colaboración mensual no CÍES Podcast de Rafa Valero e Guada Guerra que, baixo o título xenérico de Na compaña de… vai lembrar a relación persoal que Antonio mantivo con persoeiros do mundo da cultura que significaron moito para el. E a primeira entrega está adicada, precisamente, a Rafael Alberti.

Ao longo da súa conversa con Rafa e con Guada, Antonio rememora as circunstancias que o levaron a coñecer a Alberti aló pola década dos anos oitenta e relata algunhas anécdotas moi interesantes que conta por vez primeira nos micrófonos deste podcast vigués. Ademais, escolle e recita algúns poemas de Alberti, un poeta necesario que, por desgraza, ten hoxe moita menos presenza da que debería ter no ámbito escolar e nos medios de comunicación.

Podedes escoitar esta primeira entrega de Na compaña de… nesta ligazón a partir do minuto 39 e prestade atención a vindeiros capítulos do CÍES Podcast, nos que mes tras mes Antonio dará continuidade a esta sección.

-->                                                                    ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO NO CÍES PODCAST, OUTUBRO DE 2019

Hai uns días, Antonio García Teijeiro pasou polos estudios do CÍES Podcast que dirixen e presentan en Vigo os xornalistas Rafa Valero e Guada Guerra. Nesta ocasión, a interesante e sempre agradable conversa entre os tres xirou arredor da recenta visita de Antonio aos Estados Unidos, onde, entre outras cousas, pronunciou unha conferencia sobre a súa obra poética na Universidade de Tennessee en Martin. Neste novo episodio do podcast, Antonio falou tamén dos seus dous últimos libros, Bicos e non balas e Vento, ventiño, venteiro, que chegaron ás librarías recentemente. A conversa pódese escoitar nesta ligazón, a partir do minuto 29. E os lectores e lectoras de Versos e aloumiños que seguides o CÍES Podcast, estade atentos porque Antonio comezará no mes de novembro unha colaboración mensual no programa.

                                                                             ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

PODCAST DISCOS MEMORABLES: PACO IBÁÑEZ NO OLYMPIA

Este ano cúmprese o quincuaxésimo aniversario do lexendario recital de Paco Ibáñez no mítico teatro Olympia de París (polo que pasaron tantas grandes estrelas de tantos estilos musicais diferentes) que tivo lugar no ano 1969. Por fortuna, ese concerto ficou rexistrado para a posteridade e pode atoparse nun dobre disco que nalgún intre volverá ser reeditado pero que polo de agora non é sempre doado de localizar. O álbum é unha clase maxistral de poesía en lingua castelá, de tódas as épocas e de varias procedencias xeográficas, pasada sempre polo tamiz musical e pola sensibilidade rítmica e poética de Paco. É, ademais, un acto con contido político, nunha época marcada en España polos derradeiros anos da ditadura franquista, coa poesía cantada coma esa "arma cargada de futuro" da que falaba Gabriel Celaya e que tan ben soa na voz do trobador valenciano.

Para Antonio, o seu amigo Paco foi dende sempre o seu mellor profesor de literatura, un home cunha voz persoal e atemporal que non pode desprenderse xa de composicións poéticas coma o "A galopar" de Rafael Alberti, as "Palabras para Julia" de José Agustín Goytisolo ou as "Coplas a la muerte de su padre" de Jorge Manrique. Por iso, a Antonio pareceulle preciso homenaxear a Paco nun recente episodio do podcast Discos Memorables, no que se repasa polo miúdo a historia do concerto no Olympia e cada unha das cancións que nel interpretou Paco, con comentarios sobre o contido dos poemas musicados e mesmo anacos dos mesmos cantados a cappella polo propio Antonio. O episodio completo aparece ao remate desta entrada na súa totalidade para quen estea interesado en escoitalo.

                                                  ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

UNHA CONVERSA EN PROFUNDIDADE CON IVÁN FERREIRO

Que Iván Ferreiro é unha referencia da música española a partir dos anos 90 é algo que non dubida ninguén. Ao longo dos trece anos que formou parte da banda Los Piratas, conxunto esencial dentro diso que os críticos dan en chamar indie, e despois a través dos varios discos que leva publicados en solitario dende 2005, o cantante e compositor vigués foi atopando unha voz de seu e dando vida a un universo musical sólido e de innegable calidade. Ferreiro vén de gravar hai ben pouco un novo disco, Cena recalentada, un tributo moi persoal á música de Golpes Bajos, unha banda moi adiantada ao seu tempo que tivo un papel moi salientable durante esa "movida" musical e cultural que nos anos oitenta xurdiu na cidade de Vigo.

Coa axuda do seu amigo Pablo Novoa e outros membros da formación orixinal do grupo, Ferreiro pasa as composicións de Golpes Bajos polo seu propio tamiz musical, reactualizándoas e presentándoas a toda unha nova xeración de fans. Coa excusa da publicación deste novo disco, propuxen a Iván gravar unha conversa en profundidade para un episodio do meu podcast Discos Memorables, na que tocariamos unha chea de temas diferentes, dende os seus comezos na música ata a xénese deste novo proxecto, pasando pola súa etapa en Los Piratas e comentando a súa concepción da música e da composición e mesmo evocando algunhas das lembranzas que lle suxiren todos os seus discos en solitario. O pasado 4 de xaneiro, coa xenerosidade que o caracteriza, Iván acolleume na súa casa e alí, no mesmo estudio no que el traballa diariamente na súa música, gravamos unha conversa dunha hora e media á que asistiu tamén o director deste blog-revista e que ofrecemos agora no vídeo que aparece aquí abaixo a quen estea interesado. Foi un pracer conversar con Iván e estou moi agradecido polo seu tempo e a súa participación.

                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

DISCOS MEMORABLES: LA FIGURA DE RINGO STARR

En 1973, tan solo tres años después de la agria ruptura de los Beatles, Ringo Starr había hecho sus pinitos en el cine con más pena que gloria y había grabado dos discos muy meritorios: Sentimental Journey y Beaucoups of Blues. Pero éstos eran álbumes que se adentraban, respectivamente, en el mundo de Tin Pan Alley y en el country que a Ringo tanto le gustaba. Es cierto que había sacado un par de buenos singles ("It Don't Come Easy" y "Back Off Boogaloo"), pero llegaba ya el momento de volver al pop y al rock, y Ringo decidió hacerlo a lo grande, reclutando a una serie de amigos que eran músicos de gran calidad y renombre (Marc Bolan, Nicky Hopkins, Harry Nilsson, Billy Preston y varios de los componentes de The Band) y solicitando la ayuda de los otros tres Beatles, que participarían por separado en la grabación y compondrían algunos de los temas.

Ringo, George Harrison y Bob Dylan en el concierto para Bangladesh

El resultado fue un disco verdaderamente redondo titulado simplemente Ringo, con una portada que en cierto modo recordaba al Sgt. Pepper's y con una serie de canciones que se han convertido en clásicos del repertorio del batería de los Fab Four: "I'm the Greatest", "Photograph" y su versión del "You're Sixteen" de Johnny Burnette. Escuchado más de cuatro décadas después de su edición original, el elepé se revela ya no solo como uno de los mejores de la discografía de Ringo, sino como uno de los discos más valiosos del rock y el pop de los años setenta, algo que suele olvidarse debido a la condescendencia con la que parte de la crítica se ha acercado siempre a la producción discográfica de Ringo en solitario.

Hace solamente unos días, tuve la oportunidad de sentarme y, con la ayuda inestimable del Skype, charlar largamente con Antonio, el director y la razón de ser de este blog, en un nuevo episodio de mi podcast Discos Memorables, que publico en mi canal de YouTube. A lo largo de más de 80 minutos, Antonio y yo nos acercamos a la figura de Ringo como músico y como personaje tanto dentro como fuera de los Beatles, y reivindicamos la necesidad de valorarlo en su justa medida. Acto seguido, vamos desgranando el elepé Ringo canción a canción, intercambiando impresiones sobre la música que esconden sus surcos y poniendo de manifiesto la gran calidad que atesora. Si os interesa y tenéis una hora y cuarto disponible para dedicarla a escuchar nuestra conversación, os dejamos el podcast en formato de vídeo aquí abajo. Y si no, os animamos a que (re)descubráis un disco que a veces se minusvalora injustamente pero que merece mayor atención tanto de la crítica como de todos aquellos melómanos y beatlémanos que se precien.

                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

UNHA CONVERSA SOBRE JACQUES BREL CON LUIS GARCÍA GIL

Luis García Gil

Sobre Jacques Brel, o xenial cantautor belga que me levou a querer aprender francés cando eu non contaba máis ca once ou doce anos, xa falei nestas mesmas páxinas hai uns anos. Pero hai só unhas semanas tiven a oportunidade de gravar para un episodio do meu podcast El Envés de la Página (título cunqueiriano onde os haxa, por certo, que fai referencia a unha columna que don Álvaro escribía no Faro de Vigo nos anos sesenta) unha conversa co escritor gaditano Luis García Gil precisamente sobre Brel. Como poderedes comprobar na súa páxina web, Luis é un especialista no legado musical dos cantautores e leva xa escritos unha chea de volumes adicados a importantes nomes do xénero, coma Joan Manuel Serrat, Luis Eduardo Aute, Javier Ruibal ou Patxi Andión. Nestes últimos tempos vén de publicar unha biografía da cantante Marisol (Marisol, Pepa Flores, corazón rebelde, en Ed. Milenio) e está a traballar en estudos sobre Carlos Saura e Jean Cocteau, pois o cinema é outra das súas grandes paixóns.

Jacques Brel

Luis é tamén autor dun dos poucos libros escritos orixinalmente en español sobre Brel. Titulado Jacques Brel, una canción desesperada (Ed. Milenio, 2009), é un traballo excelente no que se repasan tanto a traxectoria vital do chansonnier belga como a súa obra musical e poética. A min sempre me interesaron esas biografías que teñen moi en conta a produción artística do personaxe de quen se ocupan, xa que adoita ser a razón principal pola que me achego a este tipo de libros. E, sen dúbida, isto ocorre nesta biografía de Brel, na que Luis traballa baixo a idea de que a vida do cantautor belga é indisociable da súa concepción poética e musical. Calquera que desexe coñecer a Brel máis en profundidade ten unha cita inexcusable con esta obra, que na nosa conversación tomamos coma excusa para falar de Brel, de música, de literatura, de poesía e de moitas outras cousas que agardo que vos resulten interesantes. Déixovos aquí abaixo o podcast completo, desexando que a súa escoita vos leve a coñecer un chisco mellor a figura de Jacques Brel e, se cadra, a desempoar e voltar a gozar cos seus discos.

                                                                             ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

SINATRA E JOBIM: 50 ANOS DA SÚA LENDARIA COLABORACIÓN

Neste 2017 que paseniño se vai achegando á súa fin cúmprese o quincuaxésimo aniversario das sesións que, en xaneiro e febreiro de 1967, reuniron nun estudio a Frank Sinatra e a António Carlos Jobim para a creación dun disco xa lexendario dentro da música do século XX: aquel que deu en titularse simplemente Francis Albert Sinatra & António Carlos Jobim. Foi un disco importante porque supuxo a fusión por excelencia entre a bossa nova brasileira e o pop estadounidense da man dunha das voces máis recoñecibles do mundo e da voz máis sobranceira do novo estilo chegado de Brasil.

Ben é certo que a bossa entrara xa nos Estados Unidos nos últimos anos 50 e primeiros 60 pola porta do jazz: nun principio coa colaboración entre o saxofonista da Costa Oeste Bud Shank e o guitarrista brasileiro Laurindo Almeida (xa escribín en Versos e aloumiños sobre estas sesións aquí) e despois, e sobre todo, co magnífico disco Jazz Samba, de Stan Getz, editado en 1962. Tralo éxito da bossa nova entre os jazzmen (non houbo case que ningún músico importante de jazz que non fixese algún disco de sabor brasileiro na década dos 60) pasou a impregnar gravacións de artistas moi diversos, o que ten levado a críticos como Will Friedwald ou Donald Clarke a afirmar que a bossa foi unha das mellores cousas que lle ocorreron ao pop nesta época dominada polos Beatles e a Invasión Británica.

Claus Ogerman

Non foi Sinatra o primeiro cantante en sentirse influído polos sons do Brasil, pois por exemplo Tony Bennett gravara xa unha manchea de bos temas neste estilo antes de 1967, pero A Voz quixo crear o disco definitivo que fusionase o pop coa bossa. Para iso convidou a Jobim, un cantautor que gozaba xa de renome por ter composto un bo conxunto de éxitos coma "Corcovado" ou "Garota de Ipanema", a compartir un disco completo con el, o máis achegado a un songbook xamais gravado polo de Hoboken. Sete das cancións serían de Jobim e tres serían recreacións no novo estilo de standards escritos por Irving Berlin ou Cole Porter. Para os arranxos ninguén mellor ca o alemán Claus Ogerman, que xa traballara anteriormente con Jobim e coñecía a súa música mellor ca ninguén.

O resultado é un dos mellores álbumes da carreira de Sinatra, quizais o seu derradeiro gran disco conceptual, cun son suave e envolvente no que se atopaba moi a gusto, interpretando clásicos da bossa coma os dous xa mencionados e outros coma "How Insensitive (Insensatez)", "Once I Loved (O Amor em Paz)", "If You Never Come to Me (Inútil Paisagem)" "Meditation (Meditação)" ou a marabillosa "Dindi". Sinatra ficou satisfeito co resultado do disco, e dous anos despois comezaría outro proxecto con Jobim, mais sen Ogerman e co músico brasileiro Eumir Deodato a cargo dos arranxos. O son deste segundo disco, que nunca chegou a publicarse do xeito que Sinatra pensara orixinalmente, é moi diferente do primeiro, máis contundente e menos suave. Todas as gravacións realizadas nestes anos por Sinatra e Jobim están disponibles na compilación Sinatra / Jobim: The Complete Reprise Recordings, publicado en 2010).

Pablo Martínez

Para conmemorar tan importante cabodano, o meu amigo Pablo Martínez Diente, profesor de español na Kansas State University, e mais eu fixemos unha edición especial do podcast Discos Memorables, na que falamos longamente sobre unha das colaboracións máis interesantes das carreiras de Sinatra e Jobim. Déixovolo aquí para rematar o artigo por se queredes escoitalo.

                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

CONVERSACIÓN CON JAVI RUIZ SOBRE EL DISCO "I'M YOUR MAN", DE LEONARD COHEN

Javi Ruiz

Hace unas semanas grabé un nuevo episodio del podcast Discos Memorables con mi amigo Javi Ruiz, mallorquín de nacimiento pero residente desde ya hace años en Madrid. Javi es una persona con grandes inquietudes culturales y, sobre todo, musicales. Es líder del grupo Trestrece, con el que ha grabado ya algunos discos que incluyen sus propias canciones, y sus influencias musicales son muy eclécticas y van desde el rock y el pop al country o el jazz. El disco que Javi ha escogido para esta edición del podcast es I'm Your Man, publicado en 1988 por el recientemente fallecido Leonard Cohen, y supone un punto de inflexión importante en la carrera discográfica del poeta y trovador canadiense. El álbum marca un cambio radical en el sonido de Cohen, que se convierte en una especie de crooner moderno, incorporando sonidos del llamado synthpop de los ochenta, y añadiendo a su repertorio varios títulos que llegarían a ser clásicos, como "I'm Your Man", "Everybody Knows", "First We Take Manhattan", "Ain't No Cure for Love" o "Tower of Song". Puede accederse al podcast completo en YouTube aquí mismo:

A lo largo de nuestra conversación, Javi va desgranando cada una de las canciones que conforman el disco y demuestra su gran conocimiento sobre la discografía de Cohen, además de explicar con coherencia y emoción las diversas razones por las que éste es un álbum memorable que ha marcado su vida y su propia producción musical. Para mí ha sido un verdadero placer poder compartir con Javi esta charla acerca de la música contenida en los surcos de I'm Your Man. Espero que el podcast interese a los lectores de Versos e aloumiños y si es así, puedo ya avanzar que Javi y yo estamos preparando un nuevo episodio sobre otro disco memorable.

                                                 ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

"FREE AS A BIRD" Y "REAL LOVE": LOS BEATLES Y JEFF LYNNE

Cuando, a mediados de los años 90, los tres Beatles todavía vivos entonces—Paul McCartney, George Harrison y Ringo Starr—comenzaron a trabajar en el proyecto Anthology, que, como su propio título indica, era una antología de rarezas y temas inéditos del grupo, empezaron a hablar de la posibilidad de grabar unas cuantas piezas instrumentales para añadir al documental retrospectivo sobre la historia de los Fab Four. En cierto momento, esta idea acabó transformándose en algo un poco más complejo: añadir voces e instrumentos y realizar un nuevo arreglo de unas demos que John Lennon había dejado grabadas a finales de la década de los 70. De las cuatro canciones contenidas en la cinta que Yoko Ono entregó a Paul se seleccionaron dos, "Free as a Bird" y "Real Love". George Martin, el legendario productor que tan estrechamente colaboró con los Beatles a lo largo de los 60, decidió no participar en estas sesiones, y el productor elegido acabó siendo Jeff Lynne, líder de la Electric Light Orchestra, miembro de los Traveling Wilburys (junto a Bob Dylan, Harrison, Roy Orbison y Tom Petty) y productor de gran renombre que había trabajado bastante con George y, en menor medida, con Ringo y Paul. Los resultados de estas sesiones aparecerían en los dos primeros volúmenes de la monumental antología beatle.

Pablo Martínez Diente

En un nuevo episodio del podcast Discos Memorables, converso distendidamente con mi buen amigo Pablo Martínez Diente, profesor de español en la Kansas State University de Manhattan (Kansas), sobre estas sesiones y sobre la siempre interesante carrera de Jeff Lynne, especialmente en lo referente a su relación con los Beatles. Pablo es un verdadero amante de la buena música de todos los estilos, y siente una predilección especial por la figura de Lynne, cuya trayectoria vital y artística vamos desgranando a lo largo de nuestra conversación. Este episodio del podcast, que esperamos que resulte interesante a los lectores de Versos e aloumiños, puede escucharse en Podomatic (aquí) y también puede descargarse gratuitamente de iTunes. Además, está disponible en el vídeo de YouTube que incluimos a continuación.

                                                  ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

CONVERSACIÓN CON ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO SOBRE EL "BLONDE ON BLONDE" DE BOB DYLAN

Basándome en la columna "Discos memorables" que publico en Versos e aloumiños, he tenido recientemente la idea de iniciar un podcast sobre música popular bajo ese mismo título que estará disponible en portales de internet como Podomatic o YouTube. La intención es conversar con diferentes amigos sobre elepés que, por una u otra razón, les resultan memorables e indispensables en toda discoteca que se precie. El primer programa es una conversación con Antonio García Teijeiro sobre uno de los discos de Bob Dylan que más le han impactado personalmente: el Blonde on Blonde, que Dylan grabó entre Nueva York y, sobre todo, Nashville en el año 1966 y que fue el primer disco doble de la historia del rock, además de ser uno de los más influyentes de la música del siglo XX. El programa completo, de unos 50 minutos de duración, puede escucharse aquí:

A lo largo de la conversación, Antonio y yo charlamos acerca del papel del Blonde on Blonde dentro de la carrera de Dylan y del lugar que ocupa en el imaginario del rock. Destacamos también a algunos de los excelentes músicos que participaron en estas sesiones (miembros de The Band, Al Kooper, Charlie McCoy, Hargus Robbins) y finalmente desgranamos el disco y lo comentamos canción por canción. Por cuestiones de copyright, no nos está permitido poner ninguna de las canciones, pero animamos a quienes escuchen el podcast a que tengan también de fondo el disco sonando, o que lo escuchen antes o después de oír nuestra conversación. Dejamos aquí una versión alternativa de una de las canciones más fabulosas de las catorce que componen este disco ya atemporal y lleno de textos de una sensibilidad poética inigualable: "Visions of Johanna".

                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ