ESCAPARATE POÉTICO (CXXIV): "Partituras", de Xoán Carlos Domínguez Alberte e Mercedes Queixas Zas

                                  XOÁN CARLOS DOMÍNGUEZ ALBERTE                                                                        (Escudeiros-Ramirás, 1966)

                                  MERCEDES QUEIXAS ZAS  (A Coruña, 1968)

 Na anatomía corporal

(im)perfeccións ocultas

só descobren a nudez

na palabra.

Embigo.

Dedicarse á contemplación

cobiza o ensimesmamento

íntimo

en inútiles bólas corporais

de amidón.

Ou termos man

do cordón umbilical da historia

do propio sangue.

Punto límite

de non retorno.

E a voz prosaica

transfórmase en palabra de sedución.

É

este

o tempo

dos sucos novos.

Espertemos

de sonos de antano

en barola amolecidos

e gocemos

plenamente

das estreliñas

mareiras

de cinco puntas

violetas

que penduran

na rede

dos nosos soños.

Quero ser violeta.

Quero ser violeta.

Repite comigo.

Porque non podo

Xoán Carlos Domínguez Alberte e Mercedes Queixas, por Baldo Ramos

vivir en déficit

comigo mesma.

                                                  

                                      Acabarei por facer do poema a biografía.

                                                                                                             

                                                                          Luísa Villalta, Ruído

Escribo en ti.

Á rebusca das palabras

que tenten do papel

o canto da folla

malia o teu silencio

arrepórseme

en fíos

encadeados

de palabras

indelébeis

a bruaren

en min

Escribo para min.

Para non me perder

en areas ínfimas

ao atravesaren

escorregadizas

o medidor do

tempo

máis aló do

meu tempo.

                                                                       Para Ramón Luís Acuña,

                                                                                          na lembranza.

Na nosa escola había mestres

que falaban claro

a lingua

dun tempo solleiro

de ar limpo en cantos

de paxaro sobrevoando

a fertilidade

das agras.

Forza de animal salvaxe acantazou

a fiestra das palabras.

Furia incontida esnaquiza a luz

en pequenos anacos de miolos

cortantes de impotencia.

Voo morto de paxaros

en agros sen semente.

Ollada en liberdade

xa sen as fírgoas

dun tempo maldito

que amerou para sempre a flor

fecunda da colleita.

Percorrer o areal húmido

do teu verso

para sentir

vertixe

entre as dedas

Os autores, por Baldo Ramos

Chove xullo

nestes vidros

Repensármonos

para circunvalar as ce(n)suras

das nosas mans

chuchameles

De cando en vez

as palabras

botan o pulso

gañador

Non hai maior mentira

que o silencio

Ordenar gabetas

para desacordar lembranzas.

(Do poemario Partituras, editado por Laiovento, 2019)               

REMUÍÑO DE LIBROS (40) "Xandra, a landra que quería voar", de Mercedes Queixas Zas e Paula Pereira Carreiro

TÍTULO:  Xandra, a landra que quería voar

AUTORA:   Mercedes Queixas Zas

ILUSTRACIÓNS:  Paula Pereira Carreiro

EDITORIAL:  Urco Editora

Álbums ilustrados coma Xandra, a landra que quería voar, de Mercedes Queixas Zas e ilustrado por Paula Pereira Carreiro, son os que me enchen de felicidade cando ven a luz. Un álbum, este, que cumpre os requisitos que eu lles esixo aos libros dirixidos ás primeiras idades: claridade expositiva, linguaxe coidada, historias sinxelas ben artelladas, posibilidade de dobre lectura ,facultade de facer pensar e que as imaxes estean ben coidadas.

     De todo isto hai neste álbum editado por Urco Editora. Mercedes Queixas, con sensiblidade e intelixencia, artella unha narración orixinal: unha landra, que agarda o momento de descender polas pólas das árbores, resístese a caer e desexa con todas as súas forzas poder voar. As demais landras esfórzanse en que desista da súa idea, pero Xandra non se dá por vencida.

     

Mercedes Queixas. Foto de Mariña Ramos Queixas

     A protagonista soña, non quere ser coma as demais e loita por ser dona do seu destino. Voa coa ollada e imaxinación cara ao inmenso ceo da devesa. E, pasada a primavera e mais o verán, Xandra nunca esqueceu un segredo que coñecera a través da súa amiga, unha sabia andoriña e que só ela coñecía.

     

     Este é un relato que se desenvolve, como podemos ler, no Courel. Todo el está contido nun medio natural que serve de escenario para que a historia  teña cor e teña identidade. A paisaxe,  coas árbores e toda sorte de paxaros xoga un papel imprescindible para entender moito mellor esas arelas de liberdade da protagonista e consegue un ambiente natural que se agradece. Todo isto nun marco cromático fermoso. Con cores vivas, figuras de trazos planos ben expresivos, limpeza de formas e espírito alegre, Paula Pereiro consegue un discurso aberto que permite dialogar co texto da autora. As súas ilustracións teñen moita vida e son moi nidias.

 

Paula Pereira Carreiro

     

     E se falamos do Courel, non pode faltar unha referencia ao extraordinario Uxío Novoneyra. E fica patente, xaora, nesas liñas que din que Xandra ollaba sen descanso o ceo, na procura da amiga andoriña, que chegara no comezo da primavera, canda o canto do cuco, para aniñar disimuladamente no balcón da Casa do Poeta.

     

A casa de Novoneyra no Courel. Foto toamada do blog "O Courel foto a foto"

     En definitiva, que estamos diante dun álbum magnífico para compartir lectura cos rapaces e rapazas das primeiras idades ( e adultos), establecer con eles un diálogo interesante, do mesmo xeito que Mercedes e Paula o fan a través das palabras e as imaxes.

     

     Libros coma este son os que fan que a literatura prenda nos lectores e lectoras teñan a idade que teñan. Son imprescindibles para que a nosa LIX sexa valorada xa dende o principio.  Fornecen o cada vez máis amplo catálogo de obras que convidan a saborealas dende os primeiros intres das nosas vidas.

                                                                                                    ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO