ESCAPARATE POÉTICO (LXVIII) Dores Tembrás

DORES  TEMBRÁS  (Bergondiño, A Coruña, 1979)

palabras

eran balas

con mordaza

no negro

sete setenta e cinco

cruzándonos

Dores Tembrás

contra a solitas

baixo o brazo

c´est fini

ou os ollos

fogo a discreción

             (Lendo a Lois Pereiro)

I

no medo máis medo

de tódalas illas

por ser auga

II

agardo o si non do faro

coma promesa

e non hai pestanexo

ata que me cegas

                              

                              No entrementres de te ver

                                       e xa perderte

                                      en memoria que te mira

                                                         EVA VEIGA

para o inventario

a periferia sempre

circunscrita

a procura do corpo

anatomía

da luz

e as súas cicatrices

tódalas cicatrices

numerar subliñados

que risquen a pel

atesouraba sen medida

pestanas

ou dentes de león

pálpebras en desafío

o meu alentó

conspirando

contra min

avaro

desafiuzada

Dores Tembrás nun instituto en Carril

enxertas

a túa palabra

no peito

ilimitándome

serventía

na hora de pálpebras

estalando risos

coma carqueixas

para os demais

a codia

serventía

sabíalo

e víate vir

raposo

(Do libro Cronoloxía da urxencia. XVI Premio de Poesía Concello de Carral. Espiral Maior. 2014)

                                                         Dores Tembrás recita no XXI Festival de Poesía do Condado

ESCAPARATE POÉTICO (XXIV) Dores Tembrás

DORES TEMBRÁS  (A Coruña, 1979)



cartografía de palabras

repetir cada signo

dentro da cuadrícula

papel en branco

pozo infindo

as palabras esvaran

Dores Tembrás

por iso sempre cuadrículas

para salvalas

pequenas casas

onde vivir para sempre







morreu

de peste

o limoeiro


vina chegar

dende a fiestra

tantas tardes

as follas negras

os citróns secos

ula prata aceda?

as espiñas da infancia

aínda infectas






un poema

un poema para

as nenasmapoula

unha palabra

para as súas pestanas

outra

para a miniatura dos seus dedos

un poema para

as que estrangulan bonecas

e amordazan flores

no xesto cándido

da infante perdida






deambulo por este corredor

que se estreita e ensancha a cada paso

as lacenas seláronse

e os vasos estalaron con nocturnidade e aleivosía

os interruptores reconcentráronse

A autora recitando

ata fundirse nas paredes

as portas enmudeceron

mentres eu me tatuaba

como unha couza vacinada de alcanfor

                                           Pola futura cinza

                                           que nos ha de servir de alimento

                                           EVA VEIGA

pequena orfa

afeita á friaxe

ortígame

cúbreme de cinsa

que saberei corresponderte






ser discontinua

Collage tirado da páxina web da autora

      sintagma

      punto

convocada por palabras

que me desganduxan

vítimas do exceso

para construírme fisura

e trascender a dinámica

que me fai violencia






anicada

ando a pensar palabras

pelas de manteiga

mentres o fume

se extingue

na mañá

cómo dicir

que marchaches

e eu

sen saber usar

a desnatadora



(Do libro O pouso do fume, editado por Espiral Maior, 2009)