Versos e Aloumiños

lunes, 8 de enero de 2024

FAÍSCAS (17) "CONCHITA, A PEGADA INDELEBLE DA POESÍA". Un artigo de Noa García Garrido.

No IES Escolas Proval (Nigrán) decidimos comezar este curso con actividades de voluntariado. Emma Barbosa, a profesora de Economía, foi a iniciadora deste fantástico proxecto, que está vinculado ao programa Bibliotecas Escolares Solidarias. A primeira iniciativa que levamos a cabo foi o pasado 18 de decembro e consistiu na visita á residencia de maiores Vila do Conde, situada en Gondomar. Alí o alumnado interpretou cancións populares galegas e recitou poemas de grandes voces da nosa literatura, como Rosalía de Castro, Celso Emilio Ferreiro, Manuel María, Ana María Fernández, e, por suposto, Antonio García Teijeiro. O entusiasmo e o agarimo amosados polos estudantes mentres declamaban fixeron que moitos residentes se emocionaran e incluso nos pediran cantar o himno galego.

Un momento do tan emotivo acto

Cando rematamos a actuación, empezamos a interactuar co público, e eu achegueime a unha muller, Conchita, coa que conectei dun xeito moi especial, pois díxome que era unha gran amante da poesía. A medida que iamos falando de literatura e de música démonos conta de que compartiamos a admiración por artistas como Alfonsina Storni, Víctor Jara ou Mercedes Sosa. Conchita contoume que a ela lle apaixonaba escribir poesía, pero agora xa non podía facelo. Esta incapacidade debíase a que había uns anos fora sometida a unha operación que non saíra ben e perdera moita mobilidade nas pernas e nas mans. Cando soubo que non ía poder escribir, sentiu unha angustia moi fonda. Comprendín perfectamente a súa frustración, porque, como ela corroborou, escribir é un acto íntimo que brota da sensibilidade individual: non é posible ditarlle a outra persoa o que queremos plasmar no papel.

En palabras de William Wordsworth, a poesía é unha explosión de sentimentos reunidos en tranquilidade, e só quen viviu esas emocións pode transformalas en verbas líricas. A pesar da impotencia que sente Conchita, ela é unha muller forte e afouta que se solidariza coas causas inxustas, como me demostrou cando falamos da guerra de Ucraína ou do xenocidio da Franxa de Gaza. A súa vitalidade é realmente contaxiosa: oxalá todo o mundo denunciase de maneira tan firme os abusos aos que asistimos cada día.

Despois de compartirmos impresións sobre a actualidade e sobre distintos detalles da súa vida, Conchita fíxome un agasallo moi especial: recitoume de memoria un poema que escribira de nova. Esta composición fora publicada nunha revista chamada O berro, editada pola asociación de veciños de Cabral.

O poema está dedicado a Vigo e di así:

De Cabral os seus piñeiros,
de Lavadores os campos,
de Bouzas as súas ondiñas
e de Castrelos o pazo.
Piñeiros, pazo, ondiñas
e verdes e doces campos
levádesme o pensamento
cando lonxe de vós ando.

Ao escoitar a Conchita rememorar o seu poema, empaticei coa súa nostalxia e sentinme moi conmovida polo amor que transmiten estas verbas cara ás parroquias da nosa cidade. A alma lírica desta poeta non esmorecerá nunca, porque a súa extraordinaria sensibilidade traspasa as limitadas fronteiras do papel.

Noa García Garrido

miércoles, 27 de diciembre de 2023

FAÍSCAS (16): "MEMORINA, CAMINO A BELÉN", un fermoso poema-panxoliña de Nieves García.

Memorina é unha personaxe entrañable, protagonista dun delicioso conto rimado da enorme poeta Nieves García e ilustrado pola non menos enorme Susana Rosique, que se chama Memorina va al mercado.

Editado por Narval Editores, esta obra dirixida, en principio, aos pequenos lectores, preséntanos a Memorina, unha rapaza esperta, espelida e cantaruxeira, pero, como lles sucede ás persoas intelixentes, é un pouco distraída.

A avoa pídelle que faga un mandado, que escriba a listaxe do que ten que traer para non esquecer o que lle pediu.

Chegará Memorina á casa co que lle encargaron ou non?

Un conto rimado perfectamente (non en van, Nieves é unha poeta de referencia), cheo de humor e que pide ao lectorado que a axude para levar a bo porto o recado. Unha historia divertida que acariña.

Un libro que fai as delicias dos e das que o lemos, ilustrado con ternura, expresividade e mestría por Susana Rosique, unha das ilustradoras que fan das historias escritas unhas interpretacións ricas e persoais, que moitos admiramos.

Pois ben, resulta que, á marxe do libro, Nieves García enviou a Memorina a Belén (ou talvez llo pedira ela) e teceu un fermosísimo poema de Nadal que reproducimos deseguido. Grazas, pola túa xenerosidade, poeta.

Vaivos encantar. E, se é así, lede, lede esta fermosa narración e sede felices.

Camino a Belén

Memorina va a Belén
para hacer unos recados
que le ha pedido su abuela,
pues llega la Nochebuena
y no hay nada preparado.
Por el camino a Belén
recoge varios recados,
añade los de su abuela
y prepara un buen listado:
“Medio kilo de alegría
y de derechos humanos
dos barras de tolerancia,
cuarto y mitad de entusiasmo
y un manojo de respeto
para el que está al otro lado” .
Y cantando esta canción
a Belén casi ha llegado.
En un portal de cartón,
encuentra a un niño sentado
y le entrega a ese buen niño
buen turrón y mantecados
preparados por su abuela
con mucho amor y cuidado.
Más, de pronto, un estruendo
en el portal ha sonado
tras la intensa polvareda
ya no hay niños, ni listado.
Y este cuento así termina,
pero podemos cambiarlo:
“Cada casa en Nochebuena
que presente este listado
en ricos guisos y postres
y todo se habrá arreglado”.
¿Te atreverás a intentarlo?

Nieves García

miércoles, 20 de diciembre de 2023

Dende Belén, corazón de Palestina, "Versos e aloumiños", desexan a PAZ para o ano 2024

Belén no Nadal

Do Nadal pódense dicir moitas cousas e non todas, dende logo, positivas.

Pero nunca está de máis desexarnos días de felicidade que vaian máis aló das simples palabras.

Sempre hai persoas que queremos e que nos alegramos de que se atopen ben.

Hai moito que superar de botamos unha ollada ao noso redor.

VERSOS E ALOUMIÑOS quere agradecer a tantos e tantas visitantes que día a día se achegan a este blog para compartir feitos e palabras.

Palabras que sobrevoan este espazo para facernos a todos e todas máis afectuosos e sensibles.

Pois para todas as persoas de boa vontade, VERSOS E ALOUMIÑOS, deséxavos un feliz Nadal e un ano 2024 máis xusto, no que a PAZ, o AMOR e mais a SAÚDE brillen por riba de todas as sombras que ennegrecen demasiados días do ano.

E facémolo dende unha panxoliña cantada por un coro de nenos e nenas palestinos que cantan para emocionarnos e pedir liberdade para un pobo masacrado pola barbarie dun estado invasor.

Escoitádea. A nós caéronnos as bágoas durante a intepretación.

Que lles chegue a paz.

lunes, 18 de diciembre de 2023

A OBRA POÉTICA DE LUIS PIMENTEL NO PODCAST "EL ENVÉS DE LA PÁGINA" (con ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO)

Despois de tratar no mes de outubro a poesía de Álvaro Cunqueiro no podcast El Envés de la Página, para o episodio do mes de novembro decidimos escoller un poeta que comparte xeografía con Cunqueiro: o lucense Luis Pimentel, autor dunha obra poética breve pero intensa tanto en castelán como en galego. Desta volta, Antonio e mais eu conversamos sobre as características da poesía pimenteliana, co seu gusto pola música, o axexo da noite, a influencia de Rosalía e a obsesión pola morte, especialmente a dos máis cativos. O episodio, como foi o caso no de Cunqueiro, está ilustrado co recitado dalgúns dos poemas máis relevantes compostos por Pimentel. Deixámolo aquí abaixo por se pode interesar aos lectores e lectoras deste blog.

ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ