OS HERMÉTICOS "MUROS DE AIRE" DE AN ALFAYA.

An  Alfaya

Sempre digo o mesmo, pero é verdade: estou desexando que apareza un novo libro de An Alfaya para gozar.

     Posiblemente goce sufrindo ou sufra gozando, pero é que esta muller escribe unha literatura da que estou namorado. Porque a literatura de An Alfaya  se asenta nun mundo persoal que comparto literariamente.

     Nese mundo os personaxes posúen unha vida interior moi forte, moi fonda. Ás veces penso que son eses personaxes os que marcan o rumbo da nosa escritora. Malia que un sabe que ela leva a iniciativa, non poñería a man no lume polo dominio real sobre eles.

     Isto ocorre na excelente novela Muros de aire  (Edicións Xerais. Narrativa) que me perturbou e, ao tempo, me fascinou.  An Alfaya constrúe unha historia conformada por distintas liñas de narración que van confluír cara ao final. E a novelista desenvolve as situacións cun ritmo lento, ben pensado e facendo circular os seus personaxes polos camiños que ela lles marca. Ou é que son eles quen marcan a traxectoria?  Talvez, mais o que consegue An é que o lector –neste caso, eu- forme parte dese universo proposto e se vexa inmerso  nos avatares das persoas que dan vida á historia.  

     Mediante cartafoles de suicidas (un traballo administrativo e de campo de socioloxía), coñecemos os encontros e, sobre todo, os desencontros de Cora e de Fidel, que manteñen unha relación profesional e persoal con espazos grises. E coñecemos, ademais, variados comportamentos daquelas persoas que Cora entrevista, cuxos testemuños e reaccións diante dela,  dan un dramatismo real á novela. Magnífica estrutura, na que ten un protagonismo importante a desconcertante Remedios, a avoa da protagonista, acubillo desta, pero que se nos mostrará como unha muller de personalidade castradora e cruel. Como os personaxes marcan certas pautas, xa queda dito, non está de máis que reparemos, ademais, en Mauro Luaces, Elisa Luaces, a nai deste, ou en Amalia. Están moi ben perfilados e un chega a comprendelos completamente.

     

     Quizais sexa o destino quen mova os fíos destes personaxes que se ven maltratados polas vicisitudes da vida. Unhas personaxes que semellan non teren control dos seus actos e que sofren un desequilibrio vital que os confunde dun xeito permanente.

     An Alfaya volve presentarnos unha novela de personaxes tecida coa mestría de sempre, que nos engole, que nos inquieta e desacouga,  pero que nos permite gozar da boa literatura. Unha novela de dor, reflexión e emocións varias.

Abusando da súa xenerosidade, Versos e aloumiños pediu á autora un texto libre, que lle apetecese escribir tendo Muros de aire como referencia.

E An escribiu este poético e fermoso texto:

An  Alfaya

Non sempre a fuxida é unha opción,

ás veces os pés camiñan por un vieiro de escuridade que nos conduce ao abismo.

Mais, procuramos a luz.

A luz nese punto difuso, fugaz cara o infinito.

A luz pescudando a súa beleza que nos cega.

Imantados á intensa dor que nos provoca a súa inaccesibilidade.

Estendemos os brazos, as mans, os dedos, as uñas, desmembramos as articulacións tentando apreixar unha físgoa, un lampo, un fío de luz, porén, cando recollemos os brazos, os dedos, as uñas, coas articulacións desmembradas, só atopamos muros de aire...

                        Muros de aire irrespirable,

                                               aire envelenado,

                                               aire de xofre,

                                               aire que viaxa

polas vías respiratorias da xente escura que busca a luz no buraco do muro.

Sospeito que en todo muro hai unha greta, un oco, unha vía de escape

aberta á esperanza, que mata a rabia, a dor, a tristeza, a eterna incógnita

                                               do desalento.

Mais, no buraco dun muro de aire, só hai aire, aire, aire...

                                               Baleiro.

                                               Pulsión de morte.

            Desexo de finar, de acabar, de descansar de autoconcluir.

  

Debaixo destas liñas, dúas fotografías  da presentación de Muros de aire, na cafetaría Badía de Vigo.     

De esquerda a dereita: Manuel Bragado, An Alfaya e Ramón Nicolás. (Foto H. Pérez).

An dedica un exemplar de "Muros de aire" ao remate do acto.

                                                                                                             ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO

"BELEZA CONTRA A PODREMIA!" UN CORREO POÉTICO de AN ALFAYA

 

An Alfaya

     Dedicarme a isto da literatura deume, ao longo de todos estes anos,  máis alegrías que decepcións. Claro que decepcións tamén as houbo, pero as alegrías supéranas con enorme vantaxe.

      

     Un escribe neste blog -e manteno dun xeito habitual- para que nel teñan cabida as opinións literarias e artísticas máis variadas.

      

      Encántame que as persoas escriban nel. Que a súa creatividade, as súas reflexións, o seu talento fiquen ancorados permanentemente nesta fiestra aberta. Este é un blog que non pretende estar ao meu servizo, senón que quero que sexa participativo. Cantas máis colaboracións haxa, mellor. E non me mpodo queixar neste aspecto.

      

      Moitos lectores e lectoras así o entenden. E gústalles que sexa desta maneira. A nós, tamén.

      

      O principal obxectivo que procuramos é que a arte teña presenza en Versos e aloumiños e que a poesía, xénero minoritario por desgraza, ocupe un lugar importante. Pero non pechamos as portas a toda sorte de textos creativos: fotografía, música, narrativa, pintura, crónica, artigos literarios, xornalismo etc.

      

     Van saíndo moi ben as cousas. Grazas por comprender e compartir o espírito que nos move.

      

     Dicía que a literatura me deu moitas alegrías. E amizade.

     Unha desas persoas amigas é, sen dúbida, An Alfaya.

      

     Hoxe, tras publicar a entrada do meu Caderno íntimo, á que chamei “Repugnancia”, recibo un correo que me emociona. Ben se ve na entrada a carraxe, o noxo que me produce a actitude de certos (bastantes) seres humanos nestes intres tan convulsos.

      

     De aí que as palabras de An me enchan de satisfacción. Eu non son un ser negativo e á chea de cousas que levo feitas na vida remítome. Pero a paciencia, a tolerancia e a comprensión teñen un límite. Xa non podo ver tanta superficialidade nin sentir preto de min o pasotismo das persoas. Esa non é a actitude que se debe tomar diante de tanto atropelo. Síntome agredido.

      

     Ben, pois lle pedín a An permiso para publicar o correo enviado e mais o poema que as miñas palabras lle provocaron. Boa provocación, xa que eses versos me encantaron. A súa alma de poeta deu un aviso.

       

     Aquí quedan os textos recibidos.

      

     Grazas, An, por comprenderes o meu estado anímico.

      

     Un pracer.

     

     Queridísimo Antonio. Mándoche un bico nada repugnante por eses sentidos apuntamentos nos teus "Versos e aloumiños". Canta forza, canta rabia, canta necesidade de desafogar coa palabra!
Palabras tamén de interese no "Faro Cultural!.
Canta falta nos fan voces vivas como a túa ou como a do meu admirado Aute!

Beleza contra podremia!

Repúgnanme os que distorsionan a percepción do mundo
para que o mundo se mova ao seu antollo,
os que impoñen a súa  pútrida pantomima,
os que portan a diario a carauta da hipocrisía,
os que matan a esperanza a forza de estercar os soños,
eses que alimentan as vergonzas amasadas co fermento das falacias, 

Do blog de María Vázquez Sellán.

e tamén os que calan cun silencio impune.

Chío de corvos son os berros das súas voces.
Mais ás veces unha andoriña sálvanos de nós mesmos.

Beleza contra a podremia.

A túa amiga, An

      

     Tras pedirlle permiso para a súa publicación, recibín estoutro que vos presento deseguido:

     

     Permiso concedido, Antonio. Saíume de corazón. Lin as túas palabras no blog e de forma inmediata entrei no correo e escribín o poemiña.
Bicos sempre da túa amiga An

      

An Alfaya, Antonio G.T. e Helena Pérez

     Non é fermoso o feito de penetrar no máis fondo dunha persoa sensible e provocarlle a necesidade de escribir un poema?

      

     Ah!, meus amigos e miñas amigas, este é o poder da palabra escrita.

      

     Que máis se pode pedir?

     Pois outra canción do noso admirado Aute para ti e os que loitan por sobreviviren nesta treboada de irracionalidade.

                                                    "Las cuatro y diez".

                                                                                                   ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

                                                                                  

"O RECENDO DAS CLEMENTINAS", de AN ALFAYA: UNHA VIAXE AO INTERIOR DOS SENTIMENTOS.

Hai autores e autoras dos que agardo con ilusión a saída dun novo libro. Persoas que se dedican a esta nobre arte da literatura e que me chegan, coas súas obras, ben dentro ou me provocan unhas ganas enormes de gozar co que escriben.

          Unha desas persoas é, sen ningunha dúbida, An Alfaya. An escribe de marabilla. Coida moito a súa prosa e, normalmente, pon o dedo na chaga naqueles temas que se interesan polo ser humano, como seres ilusionados, cos seus problemas cotiáns, coas súas eivas vitais, cos seus encontros e desencontros, coas súas dúbidas na procura dunha calma necesaria para vivir.

          E An Alfaya eleva todos estes mundos persoais á categoría literaria. Velaí o seu gran mérito como escritora.

Gústame desta muller a capacidade que posúe para penetrar na psicoloxía dos seus personaxes. Escaravella nos seus comportamentos e amósanos uns homes e mulleres, uns nenos e nenas, con contradicións, coas súas arelas e decepcións, pero sempre dotados dunha tenrura que os ennobrece.

          

An Alfaya

          E todo isto resulta ben patente no seu fermoso libro O recendo das clementinas. Non canso de proclamar que An é unha escritora de personaxes, capaz, dende logo, de tecer tramas aparentemente sinxelas (endexamais simples, eh?) envoltas nun sentimento que emociona e dotadas da tensión da boa novelista.

          Neste libro, entramos na vida, nas sospeitas, nas dúbidas de Abril, unha nena que se traslada cos seus pais a un barrio novo sen coñecer a verdadeira causa do traslado. Todo isto, apoiado no silencio dos pais, provoca nela dúbidas que acabarán por enchela de desconfianza neles.

          O achado fortuíto dunha fotografía vaina levar a un desacougo fondo que fará que o seu comportamento se volva hostil cos pais.

         Por outra banda, personaxes entrañables como don Claudio, o rico propietario dunha frota de vehículos de aluguer; da súa muller dona Clementina, que pasa ben tempo no seu cuarto ou nunha cadeira de rodas e que escribiu contos infantís; de Bernal con quen fai amizade  e con quen xoga á Play e que a segue onde vai ela; do empregado do seu pai no taller de reparacións de coches, Sebastián, a quen chama Ferramenta e polo que a nena sente un cariño especial, son algunhas das persoas que andan pola novela e danlle á mesma un sentido de humanidade profunda.

          E sen esquecer a boneca Paulina, cunha historia detrás, que tentará arranxar Abril, pois é unha rapaza a quen lle encanta fedellar nos obxectos, nos aparellos, nos electrodomésticos para montalos e desmontalos se están estragados.

Todos os personaxes teñen unha grande importancia na novela, na que hai tensións, misterios por resolver, descubertas, fuxidas e incertezas.

          Un libro tenro, que crea pequenos espazos persoais, que deixa situacións ao noso criterio, que permite falar e discutir. Unha clara viaxe ao interior das persoas que senten a necesidade de saber quen e como son. Unha historia fermosa, exposta con intelixencia por quen é unha das mellores narradoras do panorama galego actual.

                                                                                            ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO