Mostrando entradas con la etiqueta poesía infantil.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía infantil.. Mostrar todas las entradas

jueves, 2 de febrero de 2023

DARDO POÉTICO (XC) Os libros de Mª Cristina Ramos que voaron cinco veces de Neuquén a Galicia

 





Hai libros que un desexa que cheguen á túa casa, que están voando cara a ela e que se perden no misterio do imposible.

Hai libros que son enviados con moito agarimo e, non sei por que influencia dos trasnos , nunca acaban de chegar.

Pasa unha vez, pasan dúas e… talvez á terceira?

Pois non, á terceira a fortuna, o misterio, a maxia deixaron no meu fogar un mundo cheo de soños procedente de Arxentina.

Con María Cristina Ramos na FILBA (Buenos Aires)

Trouxeron a palabra da miña admirada María Cristina Ramos, unha das voces literarias máis recoñecidas e potentes de América.

Cando lle comuniquei a chegada que tanto se fixo agardar, María Cristina escribiume unha frase moi fermosa: “Ahhhh…xa comezaba a pensar que non chegaban porque a túa casa estaba na fronteira entre a lírica e os soños, Antonio!!!

Pura poesía.

Os libros que aterraron en Galicia recenden a mar, a océano, a luz, a herba fresca, a música. Veñen de Neuquén, na Patagonia arxentina.

Narrativa, didáctica, pequenos relatos e…moita poesíaaaaaaa!

Poesía para acariñar, para xogar, para bicar, para brincar.

 



Cuando la luna se acuesta,

la vienen a saludar

los hijos de las estrellas

y las hijas de la mar.

 

Cuando la luna se duerme,

sueña una orilla de sal

y un río que pasa y deja

caracoles de cristal.

 

Cuando la luna despierta,

se peina con soledad,

busca zapatos de niebla

y se va a peregrinar.

 

Que beleza de poema contido no libro Corazón de grillo. Que terá a lúa que conmove tanto aos poetas, ás poetas?

 



No libro  El mar de volverte a ver podemos ler poemas fermosos coma este:

 

Teolvido del te lo dije

 

Dijiste que no te quiero,

te aviso que te avisé.

Que lo he escrito veinte veces

y no has querido leer.

 

Lo escribí en la orilla mansa

de la laguna encantada,

esa que brilla de noche

y se esconde en la mañana.

 

Lo escribí en las muchas notas

con que suenan las campanas;

en los párpados del vidrio

cuando duermen las ventanas.

 

Y lo escribí en la bitácora

de un barco que anda en el mar,

buscando un puerto seguro

al que no puede llegar.

 

E que vos parece este minirrelato tan poético? Moi ben, a que si? Lédeo e darédesme a razón.

Di así:

 

                              LA  LECHUZA

     

     Una lechuza perdió una pluma, la pluma que usaba para escribir. Dicen que la encontró una liebre y la usó para hacer dibujos en la orilla del río. La pluma cayó al agua y se la llevó una rana para escribir mensajes en su cueva. Pero un martín pescador la pescó y luego la soltó en el aire.

     Desde entonces, anda volando. La lechuza abre mucho los ojos para ver si loa pluma regresa.

 


Este texto está incluído no título Secretos de los que van y vienen. Contos curtos moi vivos, con humor e poesía.

 

Compartindo obradoiro con MªCristina Ramos e Griselda en Santiago

 Ben, pois eses libros polos que eu devecía e que cruzaron o Atlántico cinco veces!!! por fin pousaron na casa para a miña satisfacción.

María Cristina Ramos é un ser fantástico, que escribe moi ben, que ten poesía nos seus dedos e palabras en todo o seu corpo.

Hoxe son feliz entre poemas, relatos e propostas didácticas arredor da literatura.

Espero que a gocedes.

Os seus libros son un tesouro.

Cris Ramos,Susi e AGT en Buenos Aires

 


lunes, 21 de febrero de 2022

FAÍSCAS (11) "Versos de portes obertes", de M.Dolors Pellicer. Poemas no confinamento.




Introducció

 

Non era de creure

nin désperar,

però una cosa tan xicotiua

que no es por veure

                          ni es pot tocar

va dur la pena entre la gent,

la malaltia, el patiment.

Durant un temps,

tothom a casa ens vam quedar.

Es declarà rotundament

l´estat d´alarma.

                         Confinament.

 

 

 

 

Nestes tempos duros de pandemia resulta un agasallo precioso recibir e ler o poemario de M. Dolors Pellicer, Versos de portes obertes, ilustrado por Josep Ferrer e editado por Iglú.

 

     A poesía de M. Dolors é sempre dinámica, chea de ritmos, moi musical e capaz de crear axiña a complicidade co lectorado.

Pola súa sinxeleza, pola emoción que desprenden os versos, pola musicalidade e a intención literaria, Versos de portes obertes achega un estado de ánimo poético que atrapa.





Son as sensacións dun confinamento feitas palabras e, xa que logo, versos. Son poemas que na súa primeira parte nos transportan a unha certa decepción por ese becho que nos cambia a vida (pero vitais, iso sempre) e na segunda, son poemas de esperanza e de maioir ledicia.

 

    

     

M.Dolors Pellicer

A autora nunca perde a ilusión e contaxia co seu discurso poético os lectores e lectoras que logo entran nese espírito lúdico que, con versos curtos, coma golpes suaves -mais persistentes- recibimos meses duros momentos de illamento. O tempo vivido fica retratado nuns versos que precisan respirar e respiran. Son versos cun gran sentido lúdico e, á vez, dun exquisito lirismo. Quen le este poemario sente a frescura da boa poesía e retoma unha esperanza quizais perdida.

Decote quedan abertos os poemas para gozar da palabra literaria e deixarse levar pola intelixencia sensible da poeta.

 

 

     O poemario, ilustrado por J. Ferrer, está salpicado de debuxos dunha expresividade contaxiosa que alegra os ollos de quen se detén neles. Contundentes, de liña grosa poñen o punto de diversión que precisa un libro coma este.

 

 

Pescant paraules

en oceans llunyans

hem trobat mons.

No oblidarem els mots

que ens han fet ser qui som.

 

 

                                                                                                                                   ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO


martes, 29 de enero de 2019

LUIS MIGUEL SÁNCHEZ ESCRIBE SOBRE "POEMAR EL MAR" en "¡Que viene el lobo!"




Cesáreo Martín de Vega e Pedro Fernández Giménez levan ben anos traballando a prol da LIX. Múltiples proxectos da súa autoría dan vida cultural ao lugar onde residen, Alicante.

   César (como lle gusta que o chamen) e Pedro son dúas persoas entrañables e centran os seus impulsos, ademais de múltiples proxectos, en dar a coñecer, a través de facebook, álbums ilustrados e poemarios fundamentalmente. Novidades, si, pero tamén rescatan do esquecemento verdadeiras xoias literarias.

    
Con Pedro e César en Alicante

     Hai uns días, no seu espazo ¡Que viene el lobo!, deron á luz unha crítica-reflexión do poeta Luis Miguel Sánchez Martínez sobre Poemar el mar. Un texto que me emocionou pola fondura, polo agarimo, por todo aquilo que salientaba arredor dun poemario que tanto amo. Foi algo inagardado que me puxo a pel de galiña.
Hoxe reproduzo aquí o texto, agradecendo a Luis Miguel tanta xenerosidade por parte de alguén  que sente a poesía moi dentro e que sabe do que fala.


Luis Miguel Sánchez Martínez

Así comezaba a entrada neste grupo dedicado ao ábum infantil e á poesía no facebook:

 En esta ocasión es nuestro querido amigo y mejor poeta, Luis Miguel Sánchez Martínez, quien nos recomienda, no un álbum ilustrado, si no un poemario titulado, POEMAR EL MAR, con el cual, otro buen amigo de este sitio lobuno (Antonio García Teijeiro), gano el premio nacional de LIJ en el año 2017.




POEMAR EL MAR
Antonio García Teijeiro
Xan López Dominguez, ilustraciones
Ediciones Anaya. 2018


Lo primero que me viene a la cabeza, después de haber tenido la suerte de encontrarme con este libro, es lo entrañable que me resulta la idea que lo nutre. Antonio García Teijeiro pretende - y sin lugar a dudas consigue – atrapar el mar en versos que juegan entre la rimas como si fuesen olas que van y vienen. Versos que mojan y burbujean en el alma, versos que envuelven de una sed lírica que no se agota; como el mar.
Las metáforas nos llegan como caricias dulcísimas del viento y a la vez pellizcan nuestra conciencia.
Poemas llenos de imágenes que activan el pensamiento y el corazón; sensorialidad impregnada en la palabra del poeta. Poemas que cantan los desvelos y preocupaciones por el devenir del mar, pues la poesía bella no anda exenta de mensaje. Un ideario a la altura de su imaginario.

     Así el poeta nos expresa lo dicho, en versos como estos:
Xan López Domínguez
“El mar
está triste,
con muchas heridas.
Unos peces se ahogan
¡ Salvemos su vida ! “

     Y lo expresa con la forma física del oleaje y el movimiento de los peces, es decir, de manera escalonada, como un vaivén, como un sumergirse y ascender queriendo cerciorarse de que todo está en su sitio, de que el mar sigue su evolución natural.
Los juegos de palabras nos remiten a una infancia marinera. El son de mar habita en el interior del poeta.
El poema, se convierte así en la consecuencia del juego, o incluso muchas veces es el juego mismo; esa función lúdica tan necesaria de la poesía que nos conecta con el ser que siempre fuimos y no queremos abandonar. El poeta es un niño que juega y sueña, y percibe la realidad en tal proceder y nos la ofrece limpia, con la belleza de lo puro.

     Así, encuentra palabras para dar salida a sus anhelos. Nos dice el poeta:
Xan López Domínguez
“ He encontrado
una palabra
que rima
con la sonrisa del mar:
sonrimar. “

     ¿Acaso no es esta recreación del lenguaje una de las formas que la luz de la inspiración ofrece a la poesía?
El efecto de la personificación le da al poemario una entidad que nos hace establecer un diálogo con el propio mar.
Y es aquí donde reside otro de los misterios que otorgan claridad al acto poético. Y este misterio que ilumina y asombra, no es otro que el hecho de comunicarse. Esa facultad para la que fue creado el lenguaje. Escribir y leer es comunicación en plenitud, y para ello el poeta utiliza todos los recursos estilísticos y expresivos que le son necesarios.

     Y así, retomando el pórtico de esta reseña, concluyo mi comentario diciendo, que después de haber leído esta propuesta de Antonio García Teijeiro, puedo afirmar sin temor a equivocarme, que estamos ante un libro atractivo y bien construido. Poesía que se siente, que acaricia y envuelve, pero también, como el mar, rompe, burbujea y nos lega la espuma
Salud, risas y abrazos a capazos.




jueves, 27 de noviembre de 2014

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (XLIII) María Canosa (2)






MARÍA  CANOSA  (Cee, A Coruña, 1978)


      A PORTA

   Pódesme abrir
e tamén pechar,
María Canosa
    eu decido
quen pode entrar.

   Gardo a calor
  e espanto o frío,
se non me engraxan
    berro e rechío.

    Para abrirme
  e deixar pasar,
sobre os gonzos
    debo xirar.

Preciso de axuda
   e da túa forza
para que empuxes
   e abras a porta.

   Gardo tesouros,
presido igrexas,
porque son forte,
        dura e rexa.

Sexa de madeira,
ou feita de ferro,
coa porta pechada
eu non teño medo.



        O RÍO

    Avanza o río  
  no seu camiñar,
comeza no monte
   e acaba no mar.

Vai o río con calma,
sen présa, devagar,
   é a auga  que soa
coma un doce cantar.

 O chan é de rocha,
as augas son claras,  
   semellan as troitas
    perlas de prata.

  Baixa a aba do monte
    seguindo a corrente,
desemboca en fervenza
  nun fermoso torrente.

É casa de anguías
  de ras e salmóns,
   leva nas augas
   ledicia e amor.

Cando vai tanto sol,
   como para abafar,
os nenos nas pozas
    vanse refrescar.


    O PAPAVENTOS
Ilustración de Yago Puentes Fernández.

Mirade o papaventos
  o ceo azul cruzando
  un gran lazo de tule
    vaino adornando.

   Ten uns ollos  pintados,
uns beizos e unhas lentes,
    vai rindo polo aire
  ensinando os dentes.

    Voa lonxe e moi alto
      dun fío amarrado,
       fai vinte piruetas
     saudando co rabo.

      Vai cara ás nubes
riscando as tellas do ceo,
     nunca deixa de sorrir
porque ao voar está ledo.

Papaventos de colores
    ven xunta min,
rematou hoxe o paseo
   e á casa hai que ir.

   Mañá imos volver,
agora hai que durmir,
para descansar da viaxe,
   de baixar e de subir.



                                                                    (Do libro Vagalume de versos, editado pola Editorial Galaxia, 2014)