DARDO POÉTICO (LI) "Dous poemas de Clara Janés deitados ao galego"

Non é un segredo para ninguén que entre as miñas voces poéticas favoritas se atopa Clara Janés.

     

     Versos e aloumiños tenlle dedicado varias entradas pola súa calidade literaria (mesmo máis alá da poesía)  e pola humanidade da que fai bandeira. Ademais, dende que tiven o pracer de coñecela persoalmente en Granada, foi unha muller xenerosa comigo. Sempre garda un detalle orixinal para min. Sempre recibo unha mostra de que non se esquece de alguén que a quere e valora.

 

Clara Janés

     Por todo isto, non vou volver falar dela en profundidade. Pódense consultar textos aquí, neste blog-revista, se alguén quere saber do que opino da súa obra ou ler poemas recollidos en diversas sección.

     Hai un tempo tiven a sorte de recibir dous libros dela. Dun deles, xa falei no seu momento. Era La noche de la pantera.

     

       O outro, editado pola editorial Tusquets, acabo de lelo. Trátase de Estructuras disipativas.

     Unha vez máis entrei nos seus versos e fiquei fascinado: unha proposta orixinal (toda a súa obra ten un moito de orixinalidade) que contén referencias á ciencia de vangarda; unha ciencia que aporta as súas metáforas para que o lector poida mirar con ollos diferentes un universo sacralizado. Ademais,  paga a pena salientar o feito de recorrer a versos doutros poetas para mesturar os seus e homenaxealos ademais de complementar as composicións de seu.

     E nestas estaba cando decidín atreverme a traducir ao galego dous dos poemas de Estructuras disipativas. Sei que é unha ousadía, pero sei, tamén, que Clara mo vai perdoar. Sentín a necesidade de poñer na nosa lingua a beleza e mais esa aventura do inesperado que é a poesía dunha muller que está en procura constante do novidoso. Desexaba sentila máis preto aínda do que está en min. O resultado está aquí abaixo.

       A ver que vos parece.

NA AREA

VOLVÍN  botar a rede ao aire

e o aire entre as mallas

fuxía

e na area os paxaros morrían

e o sol queimaba o horizonte

chamando as cinzas.

A palabra sen casca

era va:

á intemperie ficaban a ficción

e o seu intento.

Derreados a esperanza e a fe

recollían o derradeiro salouco do amor.

E na area os paxaros morrían

e na area esmoreaba o sono.

Entre as nubes brancas

unha vela sen rumbo

perdíase.

ANUNCIO DE FINAL

COMO a aguia, caeu sobre a súa presa

e, por aquela perda,

Sillón "u" da RAE que ocupa Clara Janés

coutando todo nexo

co seu centro,

cravou o alfinete da ausencia

e estableceu no corpo

unha insalvable

distancia coa vida.

O aire e mais a mansedume

esvaeceron,

e a inmobilidade foi

anuncio de final,

aínda que o sosego das plantas durmidas

enchía a penumbra

previa ao amencer.

                             

                                                                                                              ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO