DARDO POÉTICO (XCIII) Ana María Fernández e o seu poema "A guerra"

 

Ana María Fernández é unha poeta de un gran nivel na nosa literatura infanto-xuvenil, ademais dunha narradora excelente (moitas veces partillando obra co Xoán Babarro) , que sabe chegar moi adentro no lectorado.

      

Ana María Fernández

       Pero eu, que a valoro en todos os sentidos, quero salientar esa faceta de poeta cara a un público que non ten idades concretas.

      Así o fixo co seu magnífico Amar e outros verbos, que recibiu en 2001 o Premio Lazarillo e en 2016 publicou na editorial Galaxia Versos da tarde laranxa, na colección Árbore.

       No ano 2021 tira do prelo, na mesma editorial, un poemario excelente que se chama Incesante vagalume, desta volta na colección Costa Oeste. Unha obra chea de reflexións fondas, con poemas de enorme calidade e onde a poeta, nada en Palma de Mallorca (1949), pero que leva toda a vida en Galicia, nos propón un exercicio de poesía intimista, evocadora e chea de sensibilidade.

 

        Que vivimos tempos convulsos non o dubida ninguén. Que os poderosos son máis poderosos que nunca e os febles, máis febles, podemos de estar de acordo. Que as guerras (unhas máis chamativas ca outras, mais sempre vivas) seguen a abrir feridas sen cicatrizar e provocan moita dor nos seres humanos que as padecen, non se pode negar.

        Recoñezo estar moi sensible nestes momentos. Gaza, ese enorme campo de concentración permanente, onde os seus habitantes sofren toda sorte de crueldades a mans do estado de Israel, está sangrando. Bombardeos, cortes de luz, de auga, fuxidas, privacións brutais, civís desprazados de todas as idades, violencia e outras barbaridades inhumanas prodúcense cada día e dende hai máis de 70 anos. Ninguén quixo poñer fin a este masacre (non interesa) e os resutados non poden ser máis tráxicos.

 

(Foto de Público)

      Nestas estaba, cando me deu por reler Incesante vagalume. E no poemario atopei un poema que está máis que vixente, por desgraza, nestes días. Titúlase A guerra e podedes lelo deseguido.

       

 As guerras non teñen un dono.

          Aparecen de súpeto, cando menos as esperas, igual que

          nace unha árbore nova e inicia a súa andaina alí onde,

tempo atrás, alguén esqueceu unha carabuña.

          A guerra é un salmo continuo de estoupidos e os humanos

Somos os únicos autores.

 

DARDO POÉTICO (XCII) Poemas envoltos en jazz, de Antonio García Teijeiro

 

Lonxe de ser unha música estática, o jazz é un xénero musical en constante evolución. Dende o jazz máis clásico ao free e á fusión, o jazz segue interesando a moitos melómanos que non poden fuxir do meigallo que as notas de saxos, de pianos, trompetas, fiscornios, baterías, órganos, timabais, clarinetes e demais instrumentos deixan no máis fondo dos amantes desta música expansiva e ateigada de vizosas improvisacións.

 

     Estase a lamentar, entre os seguidores do jazz, que as novas xeracións non o escoitan. Que hai magníficos músicos mozos cheos dunha creatividade enorme e dun magnetismo musical que conmove. Os máis pesimistas temen que se convirta en música académica, de estudo, pero non de emocionar en vivo en concertos memorables.

     Non vou negar que este temor é fundado; porén, un aínda cre na maxia da música e desexa que as cousas vaian por canles máis optimistas.

     

     Como o catedrático da Universidade de Tennessee, Antón García Fernández, afirma, hai unha conexión evidente entre jazz e poesía. Tardaron os poetas en decatarse da profundidade deste xénero pero hai xa mostras sólidas de que o jazz, como boa música que é, prendeu no discurso poético dos escritores, amén do gran Cortázar, case un precursor literario, con páxinas memorables arredor do xénero jazzístico. O profesor García Fernández deu, na Universidade, en Martin, unha fermosa conferencia sobre este tema, deixando ben claro a súa opinión, sen dúbida moi acertada.

 

    Eu sentinme atraído polo jazz nun momento determinado da miña vida e tiven a necesidade de escribir algúns poemas que evocan a grandes instrumentistas, figuras do ceo musical jazzístico.

     Son algúns deles os que deixo aquí embaixo, para que os poidades saborear e co desexo fondo de que os digan algo. Pertencen ao poemario Na agonía dos outonos en silencio (Ed. do Castro, 2002)

Amor con Saxo

        con sexo

        con desexo

                                           Seres

        beixos

        medos

Sexo

      e

        Saxo

Sexo de saxo

Solo de saxo

nun recanto da vida

        Johnny Hodges reclama a mirada de

quen non cre nas intencións inocentes

Johnny Hodges

                                                   dun saxo.

a través dos cristais opacos

a emoción perdida dunha muller sen roupa

        desvía do seu labirinto

as testemuñas secas da dor ben coñecida.

The very thought of you pérdese sentimental

entre as sabas dun leito castigado polos fracasos.

 

 

 

  

soa sereno Lester Young.

Lester Young

                                  mergúllase nas pucharcas do fume

These foolish things, esa tenra melodía

                               que busca borrar a paisaxe ferinte

daqueles que se aforcan sen máis

no ritmo monótono do medo.

 

Nunha radio, as notas de More than you know

                 devoran a friaxe dos xestos

 

Coleman Hawkins

                                        erótica mansedume

    sobre o leito ocupado

        por un solo de Coleman Hawkins

nunha noite en que dous seres

        chegaron a comprender

a inutilidade de matar o amor.

 

sempre sentiu a culpa

de tela querido fondamente.

Charlie Parker

                                       culpable ou non

amouna no conflicto perenne

de quen non deixa de convivir

coa catástrofe.

ó fondo Charlie Parker tocaba

Don’t blame me, funesto presaxio

dos turbios desexos

que alguén deixaba morrer

sobre o negro tapete da indiferencia.

¿chega a ser inútil un beixo

Ben Webster

                           nos labios desa muller que se volve romántica

cando Ben Webster ataca  desde dentro

as primeiras notas de Once in a while?

DARDO POÉTICO (XCI) "Recitado do poema de Oroza `Prohibido el paso´o día que bota a andar a Asociación ÉVAME-OROZA"

A Asociación Évame-Oroza botou a andar a finais do mes de xaneiro no local da mesma.

É esta una asociación presidida polo infatigable Xabier Romero, director da Editorial Elvira, e un bo número de persoas distinguidas da cultura da nosa cidade e fóra dela.

O obxectivo e salientar a obra dun poeta demasiado esquecido, que rachou moldes, extraordinario poeta oral, como foi Carlos Oroza.

Pero, tamén, crear un núcleo que fomente a actividade cultural de Vigo e que sexa un punto de encontro daquelas persoas que pensan a cultura dun xeito rico e aberto.

No acto de inauguración da sede, Romero explicou a razón de ser da asociación e logo varias persoas recitamos algúns poemas de Oroza.

Eu escollín un dos seus máis significativos: Prohibido el paso, unha mostra da faceta máis social do poeta.

Ramón Rozas, que por alí andaba, gravou a lectura e Versos e aloumiños ofrécea para ser escoitada.

 

 

 

                                              PROHIBIDO EL PASO (fragmento)

Se prohíbe adelantar la brisa hacia esta orilla

Hay temor y se prohíbe el paso

Se prohíbe el paso

Atelaida está muriendo en el hombre en una tremenda muerte dividida a la espalda del mundo

Se prohíbe el paso

Las ruedas de la vida se sostienen en el aire

Se prohíbe el paso

El grito de la libertad ha muerto intacto

Las llaves de las cárceles de atelaida están mása allá de las fronteras

Se prohíbe el paso al aire de nuestro pueblo

El aire de nuestro pueblo cayó en un punto de eternidad en la frontera

Como un peso de niño de extrañas avenidas

 

Sermáforo ¡cuidado! (…)

            

        Velaquí o vídeo da lectura de Prohibido el paso

DARDO POÉTICO (XC) Os libros de Mª Cristina Ramos que voaron cinco veces de Neuquén a Galicia

 

Hai libros que un desexa que cheguen á túa casa, que están voando cara a ela e que se perden no misterio do imposible.

Hai libros que son enviados con moito agarimo e, non sei por que influencia dos trasnos , nunca acaban de chegar.

Pasa unha vez, pasan dúas e… talvez á terceira?

Pois non, á terceira a fortuna, o misterio, a maxia deixaron no meu fogar un mundo cheo de soños procedente de Arxentina.

Con María Cristina Ramos na FILBA (Buenos Aires)

Trouxeron a palabra da miña admirada María Cristina Ramos, unha das voces literarias máis recoñecidas e potentes de América.

Cando lle comuniquei a chegada que tanto se fixo agardar, María Cristina escribiume unha frase moi fermosa: “Ahhhh…xa comezaba a pensar que non chegaban porque a túa casa estaba na fronteira entre a lírica e os soños, Antonio!!!

Pura poesía.

Os libros que aterraron en Galicia recenden a mar, a océano, a luz, a herba fresca, a música. Veñen de Neuquén, na Patagonia arxentina.

Narrativa, didáctica, pequenos relatos e…moita poesíaaaaaaa!

Poesía para acariñar, para xogar, para bicar, para brincar.

 

Cuando la luna se acuesta,

la vienen a saludar

los hijos de las estrellas

y las hijas de la mar.

 

Cuando la luna se duerme,

sueña una orilla de sal

y un río que pasa y deja

caracoles de cristal.

 

Cuando la luna despierta,

se peina con soledad,

busca zapatos de niebla

y se va a peregrinar.

 

Que beleza de poema contido no libro Corazón de grillo. Que terá a lúa que conmove tanto aos poetas, ás poetas?

 

No libro  El mar de volverte a ver podemos ler poemas fermosos coma este:

 

Teolvido del te lo dije

 

Dijiste que no te quiero,

te aviso que te avisé.

Que lo he escrito veinte veces

y no has querido leer.

 

Lo escribí en la orilla mansa

de la laguna encantada,

esa que brilla de noche

y se esconde en la mañana.

 

Lo escribí en las muchas notas

con que suenan las campanas;

en los párpados del vidrio

cuando duermen las ventanas.

 

Y lo escribí en la bitácora

de un barco que anda en el mar,

buscando un puerto seguro

al que no puede llegar.

 

E que vos parece este minirrelato tan poético? Moi ben, a que si? Lédeo e darédesme a razón.

Di así:

 

                              LA  LECHUZA

     

     Una lechuza perdió una pluma, la pluma que usaba para escribir. Dicen que la encontró una liebre y la usó para hacer dibujos en la orilla del río. La pluma cayó al agua y se la llevó una rana para escribir mensajes en su cueva. Pero un martín pescador la pescó y luego la soltó en el aire.

     Desde entonces, anda volando. La lechuza abre mucho los ojos para ver si loa pluma regresa.

 

Este texto está incluído no título Secretos de los que van y vienen. Contos curtos moi vivos, con humor e poesía.

 

Compartindo obradoiro con MªCristina Ramos e Griselda en Santiago

 Ben, pois eses libros polos que eu devecía e que cruzaron o Atlántico cinco veces!!! por fin pousaron na casa para a miña satisfacción.

María Cristina Ramos é un ser fantástico, que escribe moi ben, que ten poesía nos seus dedos e palabras en todo o seu corpo.

Hoxe son feliz entre poemas, relatos e propostas didácticas arredor da literatura.

Espero que a gocedes.

Os seus libros son un tesouro.

Cris Ramos,Susi e AGT en Buenos Aires

 

DARDO POÉTICO (LXXXIX) Poema de João Pedro Mésseder sobre o poeta que sae do mar

 

Coñecer a José António Gomes -João Pedro Mésseder, nome literario- é un auténtico pracer.

Compartindo unha sesión do máster en Compostela

Este licenciado en Filoloxía Xermánica e doutor en Literatura Portuguesa do século XX, é un verdadeiro pozo de sabedoría.

É profesor de literatura na Escola Superior de Educação do Instituto Politécnico de Porto.

Este escritor, conferenciante, especialista en LIX, orientador de teses de doutoramento, editor de revistas, colaborador en seminarios didácticos, articulista, crítico literario e unha chea de actividades máis, está moi vencellado a Galicia e ao grupo de investigadoras que dirixe a profesora Blanca-Ana Roig Rechou.

Nos másters que impartimos xuntos creouse unha amizade e unha admiración mutua, debidas á sintonía e á visión que partillamos no tocante á literatura escrita para os máis novos.

José António Gomes ten unha ampla bibliografía coma escritor e investigador e sobre a súa obra podemos atopar un bo número de estudos arredor da mesma.

Foto final das nosas sesións dun máster en Compostela, coa profesora Blanca-Ana Roig

Pois ben, hai uns días sorprendeume cun fermoso poema que escribiu a partir dun post de facebook, no que eu contaba o baño que dei na praia o domingo 4 de decembro.

E emocionoume pola simpatía e o carácter lírico do mesmo.

De aí que en Versos e aloumiños decidimos reproducilo moi felices e agradecidos a este home dunha bondade moi grande.

Mil grazas, amigo e mestre. 

Dá gusto estar sempre en contacto contigo.

Oh, que água tão fria

Mas o poeta que dela emerge

traz consigo o calor da poesia

Trá-lo nos olhos nos braços e nos cabelos

Chega do mar o poeta como de um sonho

esse sonho que sempre o apanha

Chega do mar o poeta como de um sonho

e um véu de nuvens o acompanha

 

                                           João Pedro Mésseder

DARDO POÉTICO (LXXXVIII) "Feren a Terra", un poema de Nadal diferente, escrito por Antonio García Teijeiro

 

                                                 FEREN A TERRA

 

      

       Xeme a Terra

       porque están a ferila,

       a aldraxala uns homes de negro.

Daquela, na escola,

os beizos dos nenos

debuxan sorrisos

amarelos / verdes

azuis / vermellos

sorrisos violetas

que devolven ao arco da vella

a ollada da esperanza.

 

         

       Mentres uns homes de negro

feren a Terra,

os sorrisos dos nenos

van pintando de futuro

o corpo

os ollos

as bágoas

do arco da vella

a quen a guerra

e as catástrofes no mar

lle roubaron as súas cores.

 

         

      Mentres uns homes de negro

feren o mar,

e outros feren a Terra,

os sorrisos limpos dos nenos,

debuxados nas escolas,

pintan de esperanza

as cores perdidas do arco da vella

e tinxen de escuma branca

as ondas escuras pousadas na area.

 

                                                              Antonio García Teijeiro