lunes, 30 de marzo de 2026

FAÍSCAS (29) : Así reflexiona JAIME SABINAS sobre o que é para el a poesía.

 



Ai, a poesía, que necesaria é nestes tempos de loucura motivada polos de 

sempre: os bárbaros poderosos que buscan beneficio económico e de poder 

destruíndo vidas sen importarlles o máis mínimo!

Di o poeta mexicano Jaime Sabines que “La poesía sirve para sacar la flor de las cenizas”.

Noutro texto do mesmo autor podemos ler o seguinte:

 

O poeta mexicano Jaime Sabines (Foto Círculo de Poesía)


Más que una vocación, la poesía es un destino. En ella se encuentra un cincuenta o sesenta por ciento de oficio, de rigor, de disciplina. Un poeta es una gente “descarnada”, es decir, una persona que va por el mundo sin piel, con la carne viva. Por lo tanto, las cosas que suceden le afectan más que a otros. No tiene nada que lo cubra, que lo proteja, y entonces, como respuesta a la vida, se da a la poesía. Un ejercicio impúdico, en el que el hombre se tiene que desnudar para escribir. Darse totalmente en cuerpo y alma. Hay que tener el oído bien despierto, alerta los ojos y toda la piel al descubierto. El instante en que usted escribe es de verdadera comunión con las personas y con la vida. Hasta con los muebles y las cosas. Escribir es el verdadero sentido de la vida. La poesía es liberadora. Sobre todo de las tensiones humanas. Creo que uno es como una caldera que está ardiendo y que va aumentando la presión cotidianamente, hasta que explota o hasta que se le abren las válvulas. La poesía es una de las válvulas que tenemos para liberar la caldera de la presión que vivimos, tanto de la alegría como del dolor. Las palabras llegan. ¡Ellas llegan! ¡Muchas veces ellas llegan aunque no las llame, pero me doy cuenta al momento de escribir!

 

                                                                  (Do  libro Poesía ¿eres tú?. Ed. Hiperión





miércoles, 25 de marzo de 2026

Audio da presentación de POEMÁFOROS de Celso Emilio Ferreiro

 

De esq. a dereita: AGT, X. Ferreiro e Xabier Romero

Xa falamos nunha entrada anterior do novo poemario de Celso Emilio Ferreiro, Poemáforos, que, publicado por Elvira/Luscofusco, aparece na colección Moraima, dedicada a rescatar do esquecemento unha serie de poemas do poeta celanovés baixo o coidado do seu fillo Xavier Ferreiro.

 


Pois ben, o venres pasado, día 20, o libro foi presentado na Asociación Évame-Oroza e contou coa participación de Ferreiro, do editor Xabier Romero e de Antonio García Teijeiro.

 


Falouse do poeta, do seu compromiso con Galicia e coa poesía e léronse aforismos contidos no poemario.

 Como é habitual nestes casos, a palestra foi gravada en audio e Versos e aloumiños ofrécea a continuación.

Oxalá lles interese.






lunes, 2 de marzo de 2026

"POEMÁFOROS", UN NOVO TÍTULO DA COLECCIÓN "Moraima", de CELSO EMILIO FERREIRO (Editorial Elvira).

 



Non pode ser máis interesante a colección Moraima que a Editorial Elvira, no seu selo Edicións Luscofusco, está a recuperar poemas inéditos do gran Celso Emilio Ferreiro.

Despois do volumen co que iniciaba a devandita colección, Pido unha patria ao mundo, acaba de saír no prelo o segundo (haberá outros) título: Poemáforos.

Poemáforos é poesía ao xeito de pensamentos aforísticos cunha temática variada e recorrente na poesía de Celso Emilio: Galicia, emigración, os intelectuais do seu tempo, o poder, o desterro, a cultura, o amor, a amizade etc.

Aforismos que se sitúan do lado incorrecto, politicamente falando, no seu tempo e no tempo de hoxe.

Son aforismos   con toda a intención política e ideolóxica posible.

 


Cheos de belixerancia, moitos anos esquecidos, son unha mostra evidente do compromiso que cos seres humanos tivo sempre o poeta celanovés.


Manuscrito de dous poemáforos contidos no libro.

Son un canto á liberdade. Son unha ocasión perfecta para sentir o seu pensamento moi dentro do lector ou lectora.

Son, en definitiva, o reflexo dunha respiración viva que sinala, que acariña e que remove conciencias.

 

Leamos algúns deles:

 


O INDIFERENTISMO DA POESÍA

 

O indiferentismo da poesía

esteticista, non ten outro fin

que o de esmorecer a conciencia

ética; é dicir, a preocupación política.

 

 

OS CONFORMISTAS

 

Explicarlle a realidá real

a certa xente é tan inútil

como botar auga nun cesto.

 

 

PAUL ELUARD DICE

Paul Eluard dice

que o país era máis importante

que a poesía.

Estou dacordo,

pro o home non vive somente

das cousas importantes.

 

 

A POESÍA COMPROMETIDA

 

A poesía comprometida debe

fundamentarse neste principio:

 

A palabra como liberación.