DARDO POÉTICO (LXXXVIII) "Feren a Terra", un poema de Nadal diferente, escrito por Antonio García Teijeiro

 

                                                 FEREN A TERRA

 

      

       Xeme a Terra

       porque están a ferila,

       a aldraxala uns homes de negro.

Daquela, na escola,

os beizos dos nenos

debuxan sorrisos

amarelos / verdes

azuis / vermellos

sorrisos violetas

que devolven ao arco da vella

a ollada da esperanza.

 

         

       Mentres uns homes de negro

feren a Terra,

os sorrisos dos nenos

van pintando de futuro

o corpo

os ollos

as bágoas

do arco da vella

a quen a guerra

e as catástrofes no mar

lle roubaron as súas cores.

 

         

      Mentres uns homes de negro

feren o mar,

e outros feren a Terra,

os sorrisos limpos dos nenos,

debuxados nas escolas,

pintan de esperanza

as cores perdidas do arco da vella

e tinxen de escuma branca

as ondas escuras pousadas na area.

 

                                                              Antonio García Teijeiro

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXIV) "Amiga lúa, amigo mar (Moon, me & the sea)" de Claudia Castro

 

                                      CLAUDIA CASTRO (Compostela, 1972)

 

                           

                                  PLAN DE VIAXE                             

 

 

                                                                                       There is no Frigate like a Book

                                                                                                     To take us Lands away

                                                                                                Nor any Courses like a page

                                                                                                           Or prancing Poetry.

 

                                                                

                                                                                              ´Non hai fragata coma un libro

                                                                                                 para levarnos a terras remotas

                                                                                                  nin curso coma unha páxina

                                                                                                                 de enérxica poesía´.

 

 

Eu marcho de vacacións

cada ano

Claudia Castro

en cada estación.

 

En inverno collo un libro

branco e frío coima a neve.

Vou esquiar canda el

onde as folerpas me leven.

 

Na primavera

elixo novela.

Ler en días solleiros

e pasar a noite en vela.

 

En outono

viaxo ao Courel.

Escorrento frío con lume

e invento historias con el.

 

Para o verán

deixo a poesía.

O meu corazón torna peixe azul

e sobe e baixa a ritmo de blues.

 

 

 

 

                              CUESTIÓN DE BELEZA

 

                                                                     A diamond is a brilliant stone,

                                                                                              To catch the world´s desire;

                                                                                        An opal holds a fiery spark;

                                                                                                  But a flint holds fire.

 

                                                                                         

                                                                                           ´O diamante é unha pedra brillante,

                                                                                                   que atrae o desexo do mundo;

                                                                                                o ópalo ten unha chispa ardente:

                                                                                        mais unha simple pedra prende lume´

 

 

Teño pencas,

teño lentes

teño

corazón e mente.

 

Son unha casa xigante

con moitas portas que abrir

e un xardín cheo de flores

que pelexan entre si.

 

Son encrucillado

e son anagrama.

 

Son un gran misterio

e sempre ando descalza.

 

O silencio

pode ter forma de poema.

O poema

pode ter forma de agasallo.

O agasallo

pode ter forma de cativa.

 

O presente son eu!

 

 

 

                                         PEQUENA

 

 

                                                                         You may write me down in history

                                                                                                      With your bitter, twisted lies,

                                                                                                 You may trod me in the very dirt

                                                                                                        But still, like dust, I´ll rise.

 

                                                                                          

                                                                                                 ´ Podes reescribirme na historia

                                                                                       coas túas mentiras amargas e reviradas.

                                                                                           Podes pisarme no máis fondo da lama,

                                                                                                aínda así, coma poeira, erguereime´.

 

 

 

Escalei a montaña,

sentinme pequena.

Conquistei a serra,

Ilustración de Luz Beloso

sentinme pequena.

 

Naveguei o río,

sentinme pequena.

Vencín a corrente,

sentinme pequena.

 

Sachei unha horta,

sentinme pequena.

Apañei patacas,

sentinme pequena.

 

Escribín un verso,

sentinme pequena.

Recitei un poema

e sentinme pequena.

 

Sabéndote grande,

sigo a sentirme pequena.

 

 

 

(Do libro Amiga lúa, amigo mar. Moon, me & the sea, editado por Galaxia. Col. Árbore e ilustrado por Luz Beloso. 2022)

 

 

MANOELE DE FELISA CANTA "POMBA", DE ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

Con Manoele de Felisa na Estrada

No acto fermoso vivido na Estrada, "Parladoiro das Letras", un dos momentos máis emocionantes xurdiu cando o meu admirado Manoele de Felisa sentou na butaca e, guitarra en man,  cantou cun gusto excepcional a canción Pomba sobre un meu poema incluído no libro Paseniño, paseniño.

Este poema fora musicado polo gran Paco Ibáñez. Concretamente, a primeira canción que compuxo da miña obra poética.

Paco fixo un marabilloso tema quer convida a bailar e a moverte. Unha sorte de muiñeira. Manoele deu outra visión, igualmente fermosa, do poema máis lenta e dotada dunha intensidade e dunha beleza espléndidas.

Velaquí recollemos o momento da interpretación.

Un deses momentos que non se esquecen porque van directos ao corazón.

Grazas e parabéns, admirado Manoele.

ENCONTROS 2022 (3) "Primaletras", un proxecto cultural das Bibliotecas municipais da Coruña. Encontro de Antonio García Teijeiro con tres clubs de lectura.

 

Primaletras é un proxecto das Bibliotecas Municipais da Coruña no que se festexa a Primavera dos libros e das Letras. Encontros diversos, teatro, poesía, conferencias, animación musical, obradoiros, cómic etc. están representados dende o 21 de marzo ata o 21 de maio na cidade coruñesa.

 

E ata alí fun eu para ter un encontro/obradoiro con tres clubs infantís de lectura: o da Biblioteca Municipal Castrillón, o Club Miúdo da Biblioteca Municipal Durán Loriga e os compoñentes do Punto de Servizo Bibliotecario do Mesoiro.

 

Foi un acto lúdico e agradable no que os rapaces e rapazas destes tres clubs amosaron distintas tarefas arredor dos meus poemas, leron creacións feitas por eles, mostraron ilustracións e fixeron moitas preguntas sobre a miña obra e a miña persoa.

 

Eu, como non, faleilles da importancia da poesía nas súas vidas, conteilles como comecei a escribir as miñas obras, xoguei con eles coas palabras e faleilles da xénese da miña Triloxía do mar.

Máis dunha hora a palabra poética foi o centro de atención nun lugar fermoso (aínda que non con moi boa acústica) na entrada na Casa da Cultura coruñesa.

Alégrame que os clubs de lectura para os nenos e nenas rachen o xeo e fagan da poesía, de cando en vez, o centro da súa actividade.

O acto rematou cun vídeo no que algunhas nenas e nenos leron poemas meus con moita graza e coidado.

Velaquí o poema conxunto que escribiron os compoñentes do Punto de Servizo  Bibliotecario de Lectura de Mesoiro.

                  E agora o libriño que  fixeron no Club Miúdo da Biblioteca Durán Loriga:

Relatorio de Antonio García Teijeiro, "A poesía dende a miña voz", nas Xornadas GÁLIX. "Desfacendo a raia".

María Canosa inicia o acto do relatorio

Os días 15 e 21 de febreiro tiveron lugar as “Xornadas GÁLIX. Desfacendo a raia”, desta volta dedicadas á poesía que se fai para as nenas e os nenos en Galicia.

Co nome de Poesía cargada de futuro para as futuras xeracións, reunímonos en varias palestras mulleres e homes que levamos xa un bo tempo escribindo para as crianzas e a mocidade.

 

Eu tiven a fortuna de ser presentado e conversar coa escritora, querida e admirada, María Canosa, con quen sempre é un pracer compartir un acto calquera.

 

O meu relatorio, A poesía dende a miña voz, consistiu fundamentalmente en falar de como descubrín a poesía, tras unha formación de costas a ela, como comecei a ler poetas que me deixaron pegada dende o principio e como todo iso marcou a miña vida. Contei, tamén, a introdución dos versos nas miñas clases e a diferente evolución da poesía castelá á galega e a necesidade que me levou a escribir poesía infantil a partir da utilización nas aulas de Os soños na gaiola, de Manuel María.

 

Tras o relatorio, iniciamos María e mais eu unha conversa sobre os temas tratados, todo salferido por poemas meus e alleos.

 

Moi necesarias estas xornadas de GÁLIX, porque se a literatura infantoxuvenil precisa visibilidade, non digamos a poesía e mais o teatro.

Un acerto, pois, da direccción desta asociación que traballa firmemente a prol da literatura galega.

No vídeo que segue a esta información, podedes atopar a miña intervención completa.

UNHA NOVA GADOUPADA DO MAR: "O Villa de Pitanxo" naufraga nas augas de Terra Nova". Poemas sobre o rostro escuro do mar.

 

Xa están de volta os que puideron volver. Tres.

Xa están de volta nove cadáveres.

Moitos máis permanecen nos espazos descoñecidos que o mar presenta moi a miúdo.

Familias rotas. Impotencia. Dor, moita dor. E o mar segue sendo o mar coas súas facianas diversas.

Unha vez máis, ese mar condenado cobrou as súas vítimas.

Outro suceso de loito tras unha vil gadoupada dunhas augas que, dende hai ben tempo, son moi traidoras.

O mar, si, é plasticidade, paixase amable, fonte de alimentos, apertas de auga e sal, si; pero tamén é morte, perigo, anguria e loito.

Isto e moito máis sinto perante o terrible naufraxio do Villa de Pitanxo nas augas crueis de Terra Nova.

 

 

Fermoso o artigo en La Voz de Galicia de Víctor F. Freixanes sumándose e evocando a voz dos poetas para reflectir a dor que lle produciu o terrible naufraxio que se levou por diante vidas humanas.

 

 

Os que me coñecen saben moi ben o que o mar significa para min. Porén, non son tan inxenuo de considerar ese mar como algo bucólico e pintoresco unicamente. Xa en 1996 no meu poemario tan querido, Na fogueira dos versos, escribía eu este poema no que salientaba un dos rostros negros dos océanos.

 

 

E en 2016, no meu libro Poemar o mar incluía outro poema que amosaba de novo esa faciana que o mar ten de devorar aos seus fillos.

 

 

 

A tristura invádeme fondamente.

Amo e odio o mar nestas circunstancias.

Téñolle moito respecto, medo -nalgúns casos- e sinto por el un desexo enorme de fundirme coas súas esencias.

Pero en situacións coma estas, repudio o seu comportamento e fico desanimado vendo as súas consecuencias.

Cos homes e mulleres do mar, SEMPRE!

                                                                                                                                             ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXX) "O libro das avoas", de Xosé Antonio Perozo

 

                      XOSÉ ANTONIO PEROZO (Llerena, 1951)

 

 

MIÑA  AVOA FOI…

 

Miña avoa foi á feira,

na feira mercou dous pans,

os pans gardounos na cesta,

a cesta pillouna un can,

Xosé Antonio Perozo (Foto Wikipedia)

o can escapou á rúa,

e na rúa un pillabán

rouboulle os seus pans ao can.

 

Miña avoa foi ao monte,

no monte cazou coellos,

os coellos ían nun saco,

o saco era ben vello,

por vello tiña un buraco,

polo buraco os coellos

liscaron ao monte ao cabo

e alí morrerán de vellos.

 

 

MESTRA

 

Para facer os deberes

eu teño un truco secreto.

Vou á casa da miña avoa,

porque ela sabe ser mestra

e as dúbidas voan soas.

 

 

SOIDADE

 

Hai unha avoa sen netos,

sen netas, nin cans, nin gatos,

a min dáme moita mágoa

pensar que a coman os ratos.

 

 

TEMOS

 

Temos avoas pintoras,

temos avoas que bailan,

temos avoas artistas,

temos avoas que cantan,

 

Ilustración de María Lires

hai avoas arquitectas,

temos avoas doutoras,

hai avoas xornalistas,

hainas que son profesoras,

 

temos avoas que venden,

temos avoas que mercan,

temos avoas que falan,

temos avoas que calan.

 

Cando temos unha avoa

temos un rico tesouro.

E se temos dúas avoas

temos un castelo de ouro.

 

 

 

(De O libro das avoas, publicado por Editorial Galaxia, 2021)