Mostrando entradas con la etiqueta claudia castro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta claudia castro. Mostrar todas las entradas

jueves, 10 de julio de 2025

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (CXI): "Seis leiras e un piano", de Claudia Castro

 





                      CLAUDIA CASTRO  (Santiago de Compostela, 1972)

 

 

Idea

 

Cando teñas unha boa idea

tes que oír, ver e falar.

Se os demais non te escoitan

ás veces cómpre berrar.



 


Vida

 

Eu quixera gozar

da vida coma un paxaro,

camiñar coa elegancia do gato,

cantar coa ledicia do galo

e vivir coma un becho raro.

 


Pensamentos

 

Pensar é sachar

nas leiras da vida.

É facerse preguntas

Sen que ninguén nolo pida.

Se pensas, existes.

Se existes, dubidas.

Se dubidas, es sabia.

Os pensamentos son cores

con cinco pétalos de tres cores.


 

 

Tempo

 

No verán construín un castelo

coa area dun reloxo.

Tiña torres, tiña ameas,

unha ponte e un gran foso.

O meu castelo de praia

o mar quíxoo para el,

envolveuno co seu saio

e nunca máis souben del.

 

 

Lingua

 

A lingua é unha maneira

de comprender a vida e o tempo.

Nunca mordas nin agoches

este baúl invisíbel

que acubilla os pensamentos.

 

(Do poemario Seis leiras e un piano, editado por Edicións Xerais. (2025), na colección Merlín, e ilustrado por Laura Tova).



jueves, 27 de octubre de 2022

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXXIV) "Amiga lúa, amigo mar (Moon, me & the sea)" de Claudia Castro

 




                                      CLAUDIA CASTRO (Compostela, 1972)

 

                           

                                  PLAN DE VIAXE                             

 

 

                                                                                       There is no Frigate like a Book

                                                                                                     To take us Lands away

                                                                                                Nor any Courses like a page

                                                                                                           Or prancing Poetry.

 

                                                                

                                                                                              ´Non hai fragata coma un libro

                                                                                                 para levarnos a terras remotas

                                                                                                  nin curso coma unha páxina

                                                                                                                 de enérxica poesía´.

 

 

Eu marcho de vacacións

cada ano

Claudia Castro
en cada estación.

 

En inverno collo un libro

branco e frío coima a neve.

Vou esquiar canda el

onde as folerpas me leven.

 

Na primavera

elixo novela.

Ler en días solleiros

e pasar a noite en vela.

 

En outono

viaxo ao Courel.

Escorrento frío con lume


e invento historias con el.

 

Para o verán

deixo a poesía.

O meu corazón torna peixe azul

e sobe e baixa a ritmo de blues.

 

 

 

 

                              CUESTIÓN DE BELEZA

 

                                                                     A diamond is a brilliant stone,

                                                                                              To catch the world´s desire;

                                                                                        An opal holds a fiery spark;

                                                                                                  But a flint holds fire.

 

                                                                                         

                                                                                           ´O diamante é unha pedra brillante,

                                                                                                   que atrae o desexo do mundo;

                                                                                                o ópalo ten unha chispa ardente:

                                                                                        mais unha simple pedra prende lume´

 

 

Teño pencas,

teño lentes

teño

corazón e mente.

 

Son unha casa xigante

con moitas portas que abrir

e un xardín cheo de flores

que pelexan entre si.

 

Son encrucillado

e son anagrama.

 

Son un gran misterio

e sempre ando descalza.

 

O silencio

pode ter forma de poema.

O poema

pode ter forma de agasallo.

O agasallo

pode ter forma de cativa.

 

O presente son eu!

 

 

 

                                         PEQUENA

 

 

                                                                         You may write me down in history

                                                                                                      With your bitter, twisted lies,

                                                                                                 You may trod me in the very dirt

                                                                                                        But still, like dust, I´ll rise.

 

                                                                                          

                                                                                                 ´ Podes reescribirme na historia

                                                                                       coas túas mentiras amargas e reviradas.

                                                                                           Podes pisarme no máis fondo da lama,

                                                                                                aínda así, coma poeira, erguereime´.

 

 

 

Escalei a montaña,

sentinme pequena.

Conquistei a serra,

Ilustración de Luz Beloso

sentinme pequena.

 

Naveguei o río,

sentinme pequena.

Vencín a corrente,

sentinme pequena.

 

Sachei unha horta,

sentinme pequena.

Apañei patacas,

sentinme pequena.

 

Escribín un verso,

sentinme pequena.

Recitei un poema

e sentinme pequena.

 

Sabéndote grande,

sigo a sentirme pequena.

 

 

 

(Do libro Amiga lúa, amigo mar. Moon, me & the sea, editado por Galaxia. Col. Árbore e ilustrado por Luz Beloso. 2022)