Todo en Juan
Cobos Wilkins é poesía. Xa sexa novela, relato curto ou teatro a súa
palabra é poética. Como é poética, penso eu, a concepción que ten da vida.
Vertixe, olladas cara á infancia,
preguntas que nacen da pescuda da esencia, as referencias ao ben e ao mal e
moitos outros temas atópanse na obra deste home, de produción magnética. Unha
obra que che fai entrar no máis fondo do ser humano a través das súas palabras,
con suavidae e con morneza.
Leamos este poema de Escritura o paraíso (Editorial
Calambur), primeiro libro que eu lin del, alá polo ano 1998:
Los
poetas crecen
más
rápido
que
las rosas del jardn
de
infancia y cuando escriben
gato
éste no es ya, es
oro
y negro rayado, un tigre.
Luego,
no
queda más que rumor, huellas
sólo.
Y la exacta melancolía
del
arañazo soberbio de la rosa
cuando
sí misma se perfuma
antes
de que el poeta
crezca
desde su muerte.
Juan Cobos Wilkins, que nació en Riotinto
(Huelva), é un autor moi galardoado tanto en narrativa como en poesía. Foi
director da Fundación e Casa-Museo de Juan Ramón Jiménez e da revista de
literatura Con dados de niebla. Posúe unha obra sólida, coidada e
atraente.
 |
| Juan Cobos Wilkins (Foto de Guevara Orjuela) |
Por tantas e tantas razóns, Cobos Wilkins
tiña que estar nesta sección.
A
luz das palabras intenta alumar os lectores e lectoras a través de textos
que aporten calidade e autenticidade. Que prendan no noso ánimo e nos axuden a ser
máis libres e buscar referencias literarias.
Os textos de Juan Cobos Wilkins son un
luxo para o lector.
De aí que figure, grazas á súa
xenerosidade, neste espazo reservado para gozar e reflexionar.
Lede con atención o marabillso poema co
que nos agasallou.
Grazas infinitas, mestre.
DULCE
COMPAÑÍA
Juan Cobos Wilkins
El ángel de la guarda del niño se depila
el pubis.
Para sembrar, para sembrarse ahí,
en el rosa
triángulo usurpado,
unas violetas.
Y antes del sueño
celeste de esa noche, un rezo, una oración
misteriosa, acude al protegido:
Mi dulce compañía,
sálvame de la sombra.
Y de un
soplo hacer volar, piadoso
el ángel,
el primer vello, ese pámpano o áspid
que, impúdico,
amenazaba ya con su rizo envenenado la infancia.
