Mostrando entradas con la etiqueta castelán. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta castelán. Mostrar todas las entradas

jueves, 12 de septiembre de 2024

FAÍSCAS (22) No veleiro da poeta

 


Vai rematando o verán. Semella remitir a calor, aínda que virán días con moitos graos como sempre pasa en setembro.

Seguen as gaivotas a planar sobre os mares, as nubes pugnarán por facerse máis vistosas, o sol chiscará os seus ollos para demostrar que segue vivo, as areas das praias sandarán as pegadas de nós…

Remata o verán, pero as barcas locerán no horizonte e os e as viaxeiras sentirán moi preto das súas mans a escuma e o ronsel que van deixando.

 

Versos e aloumiños comeza unha nova singradura despois da paréntese de agosto.

E quen mellor que unha das grandes poetas de do país para agasallarnos cun fermoso poema mariño?

Nieves García escribiu para o noso blog este fermoso poema, cuxo protagonista é un barco veleiro no que a autora, cal mariñeira,nos convida a subir nel e a compartir os seus soños.

Eu xa estou a bordo.



Con mi barco velero…

 

    

                                                                             Nieves García

 

 

                                               Marinera soy

                                               de la orilla del mar.

                                               Con  mi barco velero

                                               voy de acá para allá.

 

                                               Navegando voy

                                               por las olas risueñas

                                               que hacia el fondo se van.

                                               tras chocar con la arena.

                                              

                                               Una a una, saludo,

                                               una a una se acercan

                                               y después se despiden

                                               y se van tan contentas.

 

                                               Marinera soy

                                               de la orilla del mar.

                                               Con mi barco velero

                                               hoy me iré a buscar

 

                                               mi sonrisa de niña,

                                               mi sonrisa pequeña,

                                               que dejé encerrada

                                               en mi torre de arena

 

                                               y la mar la llevó

                                               muy adentro, con ella,

                                               con mi cubo, mi pala

                                               y mi torre de arena.

                                              

                                               Marinera soy

                                               de la orilla del mar

                                               con  mi barco velero

                                                yo la voy a encontrar.

 

 




jueves, 2 de febrero de 2023

DARDO POÉTICO (XC) Os libros de Mª Cristina Ramos que voaron cinco veces de Neuquén a Galicia

 





Hai libros que un desexa que cheguen á túa casa, que están voando cara a ela e que se perden no misterio do imposible.

Hai libros que son enviados con moito agarimo e, non sei por que influencia dos trasnos , nunca acaban de chegar.

Pasa unha vez, pasan dúas e… talvez á terceira?

Pois non, á terceira a fortuna, o misterio, a maxia deixaron no meu fogar un mundo cheo de soños procedente de Arxentina.

Con María Cristina Ramos na FILBA (Buenos Aires)

Trouxeron a palabra da miña admirada María Cristina Ramos, unha das voces literarias máis recoñecidas e potentes de América.

Cando lle comuniquei a chegada que tanto se fixo agardar, María Cristina escribiume unha frase moi fermosa: “Ahhhh…xa comezaba a pensar que non chegaban porque a túa casa estaba na fronteira entre a lírica e os soños, Antonio!!!

Pura poesía.

Os libros que aterraron en Galicia recenden a mar, a océano, a luz, a herba fresca, a música. Veñen de Neuquén, na Patagonia arxentina.

Narrativa, didáctica, pequenos relatos e…moita poesíaaaaaaa!

Poesía para acariñar, para xogar, para bicar, para brincar.

 



Cuando la luna se acuesta,

la vienen a saludar

los hijos de las estrellas

y las hijas de la mar.

 

Cuando la luna se duerme,

sueña una orilla de sal

y un río que pasa y deja

caracoles de cristal.

 

Cuando la luna despierta,

se peina con soledad,

busca zapatos de niebla

y se va a peregrinar.

 

Que beleza de poema contido no libro Corazón de grillo. Que terá a lúa que conmove tanto aos poetas, ás poetas?

 



No libro  El mar de volverte a ver podemos ler poemas fermosos coma este:

 

Teolvido del te lo dije

 

Dijiste que no te quiero,

te aviso que te avisé.

Que lo he escrito veinte veces

y no has querido leer.

 

Lo escribí en la orilla mansa

de la laguna encantada,

esa que brilla de noche

y se esconde en la mañana.

 

Lo escribí en las muchas notas

con que suenan las campanas;

en los párpados del vidrio

cuando duermen las ventanas.

 

Y lo escribí en la bitácora

de un barco que anda en el mar,

buscando un puerto seguro

al que no puede llegar.

 

E que vos parece este minirrelato tan poético? Moi ben, a que si? Lédeo e darédesme a razón.

Di así:

 

                              LA  LECHUZA

     

     Una lechuza perdió una pluma, la pluma que usaba para escribir. Dicen que la encontró una liebre y la usó para hacer dibujos en la orilla del río. La pluma cayó al agua y se la llevó una rana para escribir mensajes en su cueva. Pero un martín pescador la pescó y luego la soltó en el aire.

     Desde entonces, anda volando. La lechuza abre mucho los ojos para ver si loa pluma regresa.

 


Este texto está incluído no título Secretos de los que van y vienen. Contos curtos moi vivos, con humor e poesía.

 

Compartindo obradoiro con MªCristina Ramos e Griselda en Santiago

 Ben, pois eses libros polos que eu devecía e que cruzaron o Atlántico cinco veces!!! por fin pousaron na casa para a miña satisfacción.

María Cristina Ramos é un ser fantástico, que escribe moi ben, que ten poesía nos seus dedos e palabras en todo o seu corpo.

Hoxe son feliz entre poemas, relatos e propostas didácticas arredor da literatura.

Espero que a gocedes.

Os seus libros son un tesouro.

Cris Ramos,Susi e AGT en Buenos Aires