"VERSOS E ALOUMIÑOS" SUPERA LAS 200.000 VISITAS Y LO CELEBRAMOS

O autor deste artigo Antón García Fernández (dereita), con Manuel Veiga e Antonio G. Teijeiro

                   NOS  VEMOS DENTRO DE CIEN MIL VISITAS MÁS

                                                  

                                                                            Antón García-Fernández

Ya lo dijo más de un filósofo en más de una ocasión, y con toda razón: que la literatura, como la educación, es más una cuestión de contenidos que de recursos. Poco importa el soporte sobre el que se escribe; lo que cuenta es lo que se escribe y su valor estético y literario. 

Juan Cobos Wilkins, un dos últimos colaboradores. (Foto de Guevara Orjuela)

     Desde la más remota Antigüedad, cuando la literatura se transmitía oralmente, pasando por las tablillas de cera, los papiros, los libros, y más recientemente, los libros electrónicos o las tabletas iPad y otras (que, naturalmente, no son más que versiones modernas de las antiguas hechas de cera, como un profesor amigo mío me recuerda continuamente), lo que siempre ha interesado ha sido el contenido más que el continente.

     En este marco se inscribe Versos e aloumiños, un proyecto que no por ser cibernético es menos literario o cultural, pues la literatura, la música, el cine y otras expresiones culturales constituyen sus principales contenidos y sus razones de ser. 

     Otro de los objetivos de este blog ha sido, sobre todo desde que el propio Antonio García Teijeiro tomó las riendas del mismo, la conjugación masiva del verbo compartir. Así pues, en este espacio tienen cabida textos de multitud de amigos que comparten con Antonio—y con todos los lectores, claro está—sus intereses, sus conocimientos, sus inquietudes y, sobre todo, su afecto. 

    

A palabra de Xavier Estévez brillou no blog-revista

     Una vez más, los contenidos son los que unen a Antonio, a sus amigos que contribuyen artículos para el blog y a los lectores que comparten el interés por dichos contenidos.

Antonio G. Teijeiro con Juan Carlos Martín Ramos, colaborador habitual.

     A veces Antonio tiene que insistir para que tal o cual persona le envíe un texto (a mí me insiste casi semanalmente, con más éxito en unas ocasiones que en otras), pero cuando finalmente recibe la entrada y la publica, el blog se enriquece con puntos de vista y enfoques diferentes sobre multitud de temas de índole cultural. 

Foto de Anxo Cabada

     La llegada de internet ha propiciado que espacios como Versos e aloumiños puedan cobrar vida y difusión, pero más allá del soporte, son de nuevo los contenidos generosamente ofrecidos por tantos amigos y tantas amigas los que confieren vitalidad a este blog. 

     Hace unos días, Versos e aloumiños alcanzó las 200.000 visitas, lo cual significa que en prácticamente un año y medio, la página ha recibido un centenar de miles de visitas, que llegan de casi todos los puntos cardinales del planeta.

 

O verso comprometido coa lingua de Martiño Maseda  alumou a nosa publicación

     

     Nos complace que quienes visitan este espacio ecléctico regresen a él periódicamente. Los contenidos que consideremos valiosos tendrán siempre cabida aquí, y como celebración de esta efeméride de las 200.000 visitas, queremos agradecer sinceramente su interés tanto a quienes han escrito material para Versos e aloumiños como a quienes se pasan por estas páginas. 

     Nos vemos dentro de otras cien mil visitas.

                                                     

"VERSOS E ALOUMIÑOS" ACADA AS 100.000 VISITAS CANDO REMATA 2014.

     Cando, alá polo verán do ano 2008, varios meses antes de casar e durante unha visita dunhas semanas a terras viguesas, á miña muller, Erin, e mais a min ocorréusenos comezar un blog sobre o traballo literario do meu pai, tiñamos no maxín unha idea totalmente diferente do que sería este proxecto. Sabiamos xa que ía chamarse Versos e aloumiños, pero naqueles intres pensabamos neste blog simplemente como un medio para facer pública información sobre a obra de Antonio García Teijeiro e as súas actividades literarias, que por entón eran xa moitas e levaban ben tempo a ter lugar.

      E así foi o blog durante os primeiros anos, coa publicación de poucos artigos que falaban sobre todo dos últimos libros seus publicados, dalgunhas das súas viaxes literarias polo mundo (a Colombia, por exemplo) e das súas aparicións en público para dar algunha conferencia ou presentar algunha obra propia o dalgún amigo.

      Mais velaquí que o interesado pasou un tempo problemático no eido persoal, e os médicos, con moita cabeza, prescribíronlle, xunto ás medicinas, unhas pequenas doses de literatura, argumentando que escribir ía axudarlle a mellorar o seu estado de saúde. Foi entón cando o propio Antonio tomou o mando do blog, case sen querer, case tendo os demais que obrigalo, pois é el unha persoa moi modesta á que non lle gusta falar moito de si. É unha persoa profundamente agarimosa e sentimental, que non goza coas cousas se non as comparte, e por iso precisamente, para poder gozar co seu traballo en Versos e aloumiños, converteuno nun espazo compartido, onde non só se fala das súas obras e das súas teimas, senón que Antonio dá a oportunidade aos seus amigos (que son moitos e bos, e repartidos polo mundo adiante) para que se expresen no blog, sen distinción de temas (culturais, xaora) nin de linguas (con preferencia do galego, iso si), facendo del un lugar de encontro cultural e humano moi especial e, diría eu aínda máis, moi necesario.

      E hoxe, tras máis de seis anos de vida, as tecnoloxías cibernéticas din que Versos e aloumiños acadou as 100.000 visitas, e por iso queremos dar as grazas a todos aqueles e aquelas que, ao longo dos anos, teñen participado activamente no blog ou teñen lido os seus contidos con maior ou menor asiduidade. Todos eles e elas contribúen a que este proxecto tan fermoso e cheo de calor e agarimo siga adiante. Son absolutamente necesarios. Este é un blog-revista que facemos entre persoas vencelladas afectivamente e que amamos o feito cultural no seu estado máis puro.

     E Erin e mais eu, persoalmente, queremos agradecer ao propio Antonio que teña tomado a nosa idea primixenia para trocala en algo que endexamais pensamos que puidese tomar forma e chegar a ser o que é hoxe. Parafraseando ao gran Irving Berlin, seguiremos adiante mentres haxa música, amor, amizade e literatura.

                                                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

O ESPÍRITO DE "VERSOS E ALOUMIÑOS" VAI SEGUIR ABRINDO CAMIÑOS.

       Versos e aloumiños segue cara a diante.

         Dúas veces finalista como mellor blog literario, segundo a votación dos integrantes da AELGA (Asociación de Escritores en Lingua Galega), en 2013 e 2014. Algo que aquí non nos planteamos endexamais, cando isto comezou a rolar.

               Versos e aloumiños non é un blog ao uso. Nel non hai extensión específica, nin tenta dar novas, nin ten pretensión ningunha. Ben, a pretensión é, unicamente, a de abrir canles de comunicación literaria e artística  a todos aqueles que lles apeteza seguilas e aportar aos lectores e lectoras puntos de vista que empurren a pensar.

Antón García Fernández, creador do blog-revista.

        

       En V e A, intentamos que haxa creación, artigos de fondo que sexan atemporais, que as persoas poidan expresar ideas artísticas, pedagóxicas, innovadoras que cheguen ao profesorado, á familia, ás bibliotecarias e bibliotecarios etc. Todo isto co obxectivo de que todos melloremos nos nosos respectivos campos que boa falta nos fai, dado o tempo que estamos a vivir.

        

       V e A ábrese á literatura principalmente, sen saber de linguas  (aínda que o galego prevalece dun xeito nidio), pero tamén se abre á música de diversos xéneros, á pintura, á fotografía etc. En V e A queremos abrir fiestras para que entren poemas, textos literarios, reflexións, mostras de arte, recomendacións, sempre cun ánimo positivo.

Javier Golvano

       Gústanos que se poidan coñecer escritores e escritoras de todas as latitudes. A cultura na súa maior extensión, libre, profunda e rica para non quedar, unicamente, na superficie ou nas limitacións de ningún tipo.

        

       En V e A, a LIX xoga un papel importante. E, sen dúbida, a POESÍA, ese xénero, fonte de emocións, tan abandonado coma necesario.

        

       Moitos preguntan por que non se permite escribir comentarios no blog. E, a verdade, non o podemos explicar dunha maneira  clara, pois ao longo das transformacións levadas a cabo en V e A, foi algo que quedou eliminado sen razón; algo que quedou no esquecemento sen máis.

        

       Agora estamos pensando en abrir a posibilidade de que queden      reflectidas as vosas opinións se o considerades oportuno.

        

       E todo isto veu a conto, porque o grande escritor e mellor persoa, Francisco X. Fernández Naval, me escribiu  un correo moi cariñoso para expresar o seu sentimento diante dalgunha entrada, coa idea de que o publicase no blog se nos parecía ben.

        

       

       Tamén An Alfaya, con quen me une unha entrañable amizade,me enviou unha mensaxe ao móbil, para expresar nunha liña o que lle parecera a aventura do can Can.

An Alfaya

         

       Escribo aquí o correo de Fernández Naval e a liña de An.

        

       Grazas, amigos, por estardes tan preto do noso espírito.

Fermosa a historia do can de pana que agora vive 

 feliz entre o balcón e os libros.
 

 Marabillosa a poesía de Ana María  Fernández e os textos de Xoán Babarro.

Aberto e feliz o horizonte que se ofrece dende a túa  fiestra.

Grazas, Antonio. 

Chisco Fernández Naval

        

 

Juan C. Martín Ramos

       

       E este é o sms que, con tanto cariño, recibín de An Alfaya.

    Un bico polo teu tenro escrito sobre o can Can.

        

A man da muller que me ama

       E para poñer punto final a esta mensaxe de Versos e aloumiños  aos seus lectores e lectoras, nada mellor que dous poemas do propio Fernández Naval, escollidos do seu excepcional libro, Mar de Lira.

F. X. Fernández Naval, (Foto de Maribel Longueira)

COCA

Dirán que seca o mar,

pero é mentira,

que o mar non seca nunca,

o mar dorme e espera.

COUSA INNOMBRABLE

Ó cabo,

todo é silencio,

todo e despois ou antes,

agás ese balbordo constante

de areas e de crebas,

o fluído vaivén

dese alento que ondea

e non resiste

a friaxe larval

que se enquista nas córneas e non dorme.

Ó cabo

todo é abismo

e desmemoria,

coma se fosen días

de ferro

ou de tristura.

       E grazas, de corazón, a todos os nosos lectores e lectoras por valorar o esforzo que facemos por sermos diferentes.

       Sentimos que sempre estades aí.

                                                                                                                           Versos e aloumiños